Ο παραδοσιακός άνθρωπος (1)

Ο "παραδοσιακός άνθρωπος" δεν γνωρίζει ότι είναι παραδοσιακός

Του είναι αδύνατον να φαντασθεί κάτι το διαφορετικό

και να αυτοορισθεί κατ’ αντιδιαστολή.

Για να κληρονομήσει κάποιος πρέπει να είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι είναι γέννημα του παρελθόντος δηλαδή να αναγνωρίζει την πολιτισμική του ταυτότητα. Και αυτό γίνεται όλο και πιο δύσκολο σήμερα διότι το παρόν τείνει να σκηνοθετείται εκτός αληθινής ζωής, εντός μιας εικονικής, σε ένα σύστημα άσκησης ρόλων. Μια κατάσταση αφύσικη (εκτός χώρου) που επιβαρύνει τον ψυχισμό του ανθρώπου, οδηγώντας τον απεγνωσμένα στην ψευδαισθησιακή διέξοδο της συνεχούς ανίχνευσης του μέλλοντος. Και μια άδηλη υπαρξιακή αγωνία τον εγκλωβίζει στην ανασφάλεια.

Και με μια πιο γλαφυρά γενική προσέγγιση: Σήμερα ο άνθρωπος υποκείμενος της επέλασης της παγκοσμιοποίησης, η οποία με τεχνολογικά μέσα και το μάρκετινγκ κατόρθωσε να επιβάλλει έναν άκαμπτο μονισμό, εγκλωβίστηκε σε έναν πανομοιότυπο τρόπο ζωής με κινητήρια δύναμη την επιθυμία της ευ-ζωίας αποκλειστικά δια της κάθε είδους κατανάλωσης. Υποκείμενος της ανακήρυξης της “ετερότητας” σε θρησκεία (την λατρεία του διαφορετικού), κινδυνεύει να “ξεσπιτωθεί”, δηλαδή να μην νιώθει πουθενά σπίτι του, να αισθάνεται ξεριζωμένος. Και τέλος υποκείμενος της αγωνιώδους προσπάθειας ανάδειξης του “ψηφιακού” του εαυτού “στην χώρα του πουθενά”, διαστρεβλώνει την χρονική του συνείδηση . Αποθεώνοντας το παρών, αποξενώνεται από την χρονική συνέχεια ΧθέΣήμερΑύριο.

Η πολιτισμική ταυτότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον χώρο και την δυναμική του, γέννημα του οποίου είναι η έννοια του νόστου. Εδράζεται στην διαπίστωση ότι στις 4 χωροχρονικές διαστάσεις της πραγματικότητάς μας, θα πρέπει να προσθέσουμε και άλλες 2, αυτές της κοινωνικής διάστασης και της προσωπικής (δεν αναφέρω “ατομική” διότι το “άτομο” είναι έννοια διαιρετική). Η πολιτισμική ταυτότητα παρότι δεν αποτελεί προϊόν διανοητικής διεργασίας, την απαιτεί για την επεξεργασία των πρωτογενών αισθημάτων τα οποία την συγκροτούν. Είναι το αποτέλεσμα μιας δυναμικής διεργασίας, ενός είδους γεωλογικού σχηματισμού. Κάθε εποχή εναποθέτει τα χαρακτηριστικά της σε επιστρώσεις, κάθε άτομο εναποθέτει το λιθαράκι του ή την πετροβολεί...

Αυτές οι 4+2 διαστάσεις από κοινού δημιουργούν “το ρίζωμα” του κάθε ανθρώπου. Την ανάγκη δηλαδή “κάθε άνθρωπος να νιώθει κάπου σπίτι του, να νιώθει κάπου οικεία και άφοβα. Να έχει ατομικό και συλλογικό παρελθόν, να παραλαμβάνει κάτι από τους προγόνους, να το συνεχίζει και να το παραδίδει στους απογόνους” ( Στ. Ζουμπουλάκης).

Είναι το “ρίζωμα” που ενώνει εγχωρίως τους κατοίκους μιας χώρας ασχέτως πνευματικής καλλιέργειας, γνώσης, επαγγέλματος και οικονομικής κατάστασης και τους διασυνδεόι με τους διαβιούντες στο εξωτερικό και αντιστρόφως. Και για το ιστορείν είναι αυτό αίσθημα που επέτρεψε στους Αθηναίους να παραμείνουν Αθηναίοι, και στην πόλη να παραμείνει πόλη, ακόμη κι όταν εγκατέλειψαν την επικράτεια εξαιτίας του Ξέρξη και μπήκαν στα πλοία στέλνοντας τα γυναικόπαιδα στην Πελοπόννησο (μετά την μάχη των Θερμοπυλών, 480 πΧ.).

Την πολύπλοκη και πολυσήμαντη έννοια του “ριζώματος”, ανέλυσε η φιλόσοφος Σιμόν Βέιλ (1909-1943) στο ομότιτλο βιβλίο της (τίτλος ελληνικής έκδοσης: “Ανάγκη για ρίζες”). Αναφέρει: “Το ρίζωμα είναι ίσως η σημαντικότερη αλλά και η πλέον παραγνωρισμένη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής. Είναι μία από τις πλέον δύσκολες να προσδιοριστούν. Ένα ανθρώπινο ον έχει μια ρίζα μέσω της πραγματικής, δραστήριας και φυσικής συμμετοχής του στην ύπαρξη ενός οργανωμένου συνόλου, το οποίο διατηρεί ζωντανές ορισμένες πολύτιμες παρακαταθήκες του παρελθόντος και ορισμένες προσδοκίες για το μέλλον. Συμμετοχή φυσική, που συνεπάγεται δηλαδή αυτόματα από τον τόπο, τη γέννηση, το επάγγελμα, τον περίγυρο. Κάθε ανθρώπινο ον χρειάζεται να έχει πολλαπλές ρίζες. Έχει ανάγκη να προσλαμβάνει το σύνολο σχεδόν της ηθικής, διανοητικής, πνευματικής του ζωής, μέσα από τα περιβάλλοντα στα οποία εκ φύσεως ανήκει”.

Στην πολύπαθη χώρα μας, την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό ότι το μεγάλο υπαρκτικό ερώτημα, το οποίο πρέπει επειγόντως να απαντηθεί, όχι μόνο από την κοινωνία μας, αλλά και από τον καθένα μας ξεχωριστά είναι: Έλληνας ιθαγενής είμαι, Ελληνικός είμαι;

Και “Ελληνικός” σημαίνει, ότι ο ψυχισμός μας έχει αποικιοποιηθεί από την διαχρονία του Ελληνισμού. Δηλαδή, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μέσω της Ελληνικής γλώσσας, γραμματείας, μουσικής, του Χριστιανισμού και των συναφών παραδόσεων αποτελούμε τους ενεργούς φορείς και συνεχιστές μιας τρισχιλιετούς πολιτισμικής παράδοσης...

Σημείωση 1: Η συνέχεια αυτού του κειμένου σε επόμενη ανάρτηση με τίλο: “Ο παραδοσιακός Έλληνας”.

Σαν “πρελούδιο” της συνέχειας αυτού του κειμένου θα αναφερθώ στο βιβλίο του Αμος Οζ (1939-2018) το οποίο συνέγραψε με την κόρη του: Αμος Οζ, Φάνια Οζ-Ζαλτσμπέργκερ, “Οι Εβραίοι και οι λέξεις” (τα κατωτέρω αποσπάσματα από σχετικό άρθρο του Σταύρου Ζουμπουλάκη).

“ (...) Στο βιβλίο αυτό, οι δύο συγγραφείς συζητάνε, από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία, για τη Βίβλο και το Ταλμούδ, έχοντας ωστόσο διευκρινίσει εξαρχής ότι είναι και δύο κοσμικοί Ισραηλινοί Εβραίοι, ότι δεν πιστεύουν στον Θεό και ότι η ταυτότητά τους δεν προσδιορίζεται από θρησκευτικές πεποιθήσεις. Μα για ποιο λόγο τότε καταγίνονται με τη Διαθήκη του Θεού; Η απάντηση που διατρέχει όλο το βιβλίο είναι πως μιλάνε για τη Βίβλο γιατί, απλούστατα, είναι και οι δυο τους αυτό που είναι, επειδή οι ίδιοι και οι πρόγονοί τους διαβάζουν αδιάκοπα ανά τους αιώνες αυτό ακριβώς το βιβλίο. Η Βίβλος είναι το βιβλίο που δίνει συνέχεια και συνοχή στον εβραϊσμό. (...) Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι είναι νόμιμο να μιλάμε για εβραϊκό έθνος τουλάχιστον από τον δέκατο αιώνα μ.Χ. (!), ότι το εβραϊκό έθνος δεν είναι νεωτερική επινόηση ή παραπλανητική κατασκευή . Το εβραϊκό έθνος είναι έθνος μέσω των κειμένων του, και οι Εβραίοι είναι λαός όχι επειδή πιστεύει σε αυτά τα κείμενα, αλλά επειδή τα διαβάζει και τα ερμηνεύει . Η Βίβλος όμως αποτελεί για τους συγγραφείς μας και κάτι πολύ περισσότερο από συνεκτικό στοιχείο της ταυτότητάς τους, «αυτά τα κείμενα αποτελούν τις πολιτισμικές και διανοητικές [τους] πύλες προς τον κόσμο» , ο Αμος και η Φάνια Οζ εννοούν και προσλαμβάνουν τον κόσμο μέσα από τις σημασίες που ίδρυσε η Βίβλος. Περιττό να προσθέσω ότι δεν περιορίζουν τη σημασία της στα όρια του εβραϊκού κόσμου, γι’ αυτό ακριβώς και θεωρούν «θλιβερή πολιτισμική απώλεια» το γεγονός ότι η Βίβλος δεν διδάσκεται στα σχολεία της Ευρώπης και της Αμερικής.

Κατανοητή αυτή η έμφαση στη Βίβλο – αλλά και στο Ταλμούδ; Ασφαλώς ναι, γιατί αυτά τα δύο είναι αξεχώριστα στην εβραϊκή παράδοση: η Βίβλος έφτασε στα χέρια των συγγραφέων μέσα από τούτη την ατέρμονη σκυταλοδρομία των Σοφών. Η Βίβλος είναι ένα βιβλίο που γέννησε αναρίθμητα βιβλία και δεν μπορούμε πια να τη διαβάζουμε μόνη της, ξέχωρα από αυτά. Ούτε οι Εβραίοι ούτε οι χριστιανοί. Το Ταλμούδ και η ραββινική ερμηνευτική παράδοση είναι ένα τεράστιο πνευματικό πεδίο όπου δοξάζονται η συζήτηση και η διαφωνία . Ο,τι είναι για τους Εβραίους το Ταλμούδ είναι για τους χριστιανούς οι Πατέρες και οι λοιποί εκκλησιαστικοί συγγραφείς και θεολόγοι μέχρι σήμερα.

Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου, οι συγγραφείς θα διακρίνουν με έμφαση την ιδιότητα του Εβραίου από την έννοια του ιουδαϊσμού, δηλαδή ουσιαστικά από τη θρησκεία. Η συγκρότηση της εβραϊκής συλλογικότητας από άτομα διαμορφωμένα από τα κείμενα, από άτομα που διαβάζουν αυτά τα κείμενα, είναι κάτι ανθεκτικότερο και πλουσιότερο από την έννοια του ιουδαϊσμού (σ. 206). «Κι εμείς οι άπιστοι παραμένουμε Εβραίοι μέσω των κειμένων» . Ο Οζ και η κόρη του θεωρούν λαθεμένη τη στάση των φιλελεύθερων κοσμικών Εβραίων που παραδίδουν τα κείμενα αυτά στους υπερορθόδοξους εθνικιστές. Το Ταλμούδ μάλιστα, κατά τους συγγραφείς, «ανοίγει έναν εντυπωσιακά νέο δρόμο για την εβραϊκή σκέψη, απομακρύνοντάς την οριστικά από το βιβλικό καθεστώς οικειότητας με τη θεία παρέμβαση».

Το βιβλίο πατέρα και κόρης Οζ για τους Εβραίους και τις λέξεις τους είναι αξιανάγνωστο όχι για τη βιβλική του εμβρίθεια ή για τον πλούτο των ερμηνευτικών του προτάσεων πάνω σε διάφορα βιβλικά χωρία ή περιστατικά, αλλά επειδή ακριβώς οι δύο συγγραφείς του είναι άθεοι, κοσμικοί Εβραίοι, που θεωρούν ωστόσο τη Βίβλο και το Ταλμούδ το μόνο συνεκτικό διαχρονικά στοιχείο του εβραϊσμού. Ο Αμος και η Φάνια Οζ μπορούν να φανταστούν –ίσως και να εύχονται– έναν εβραϊσμό χωρίς την πίστη στον Θεό της Βίβλου, αλλά ποτέ χωρίς την ίδια τη Βίβλο και την ερμηνεία της. Είναι αυτό δυνατό, και για πόσο ακόμη; Το παράδειγμα της Ευρώπης δείχνει ότι χωρίς την πίστη, η Βίβλος και τα Ευαγγέλια δεν αντέχουν από μόνα τους να κρατήσουν ζωντανή μια ισχυρή χριστιανική ταυτότητα”.

Σε αυτό το τελευταίο προσπάθησα να απαντήσω με την ανάρτηση “Η γέννηση του Χριστιανιστή” της 21/12/17.

Έντυπη

Επίλογος

Δεν αρκεί στόχους να βάζεις,

πρέπει και από σημάδι να γνωρίζεις...

Μια ιστορία Δημοτικής τρέλας...(την είχα υποσχεθεί στην προηγούμενη ανάρτηση).

Κουκουράβα, ένα Σάββατο λίγο μετά το εφετινό Πάσχα: Ανηφόριζα το καλντερίμι που οδηγεί από τον δρόμο στην Αγία Μαγδαληνή και συνεχίζει προς το σπίτι μου. Διαπίστωσα ότι στο ενδιάμεσο της απόστασης για την εκκλησία, 25 περίπου μέτρα από τον δρόμο, ένα μικρό τμήμα ενός τοίχου είχε καταρρεύσει και είχε κλείσει το καλντερίμι (μπάζα περίπου ενός κυβικού, κυρίως πέτρες). Σε περίπου 15-20 λεπτά είχα ανοίξει ένα μικρό διάδρομο για να υπάρξει πρόσβαση προς την εκκλησία, η οποία θα λειτουργούσε την επομένην. Ειδοποίησα αρμοδίως για την απόσυρση των μπάζων.

Κεφάλαιον 1ον: Λίγες ημέρες μετά.. Τρεις “αρμόδιοι” του Δήμου Βόλου κατέφθασαν στο σημείο για να εκτιμήσουν την “ζημιά”, παρ’ ότι η αρμοδία υπηρεσία του Δήμου είχε ενημερωθεί για την έκτασή της. Δύο ώρες περίπου παρέμειναν στο “τόπο του εγκλήματός” τους. Ο καλός μας ο καιρός έφταιγε. Και μας χρέωσαν...

Κεφάλαιον 2ον: Λίγες ημέρες μετά... Και ένα φορτηγό ήρθε και ξεφόρτωσε έναν μικρο φορτωτή συνοδευόμενο από 2 εργαζόμενους (συν ένας ο οδηγός του φορτηγού και χειριστής του φορτωτή, σύνολο 3). Έλα μου όμως που οι “αρμόδιοι” δεν είχαν μετρήσει το φάρδος του καλντεριμιού. Ο φορτωτής έκανε 2-3 εξ αρχής καταδικασμένες προσπάθειες και ετοιμάστηκαν να φύγουν. Κάποιος συγχωριανός τους παρότρυνε να μαζέψουν αυτοί τα μπάζα, μισή ώρα δουλεία ήταν... Είπαν ότι δεν είχαν φτυάρια και αποχώρησαν. Και μας χρέωσαν...

Κεφάλαιον 3ον: Λίγες ημέρες μετά... Επιτέλους ξεφορτώθηκε ο σωστός φορτωτής. Περισσότερη ώρα έκανε να διανύσει τα 25 μέτρα μέχρι τα μπάζα παρά να τα αποσύρει. Έλα μου όμως που δεν μπορούσε να καθαρίσει το αυλάκι και τα λίγα που ήτανε έτοιμα να αποκολληθούν με την πρώτη βροχή. Ζητήσαμε από τους 2 εργαζόμενους που το συνοδεύανε, οι ίδιοι με την προηγούμενη φορά, να τα καθαρίσουν και μας απάντησαν το ίδιο με την προηγούμενη φορά. Δεν έχουμε φτυάρια και αποχώρησαν. Και μας χρέωσαν...

Επίλογος: Με την πρώτη βροχή, τα προς αποκόλληση αποκολλήθηκαν. Τα αποσύραμε εμείς... Και να φαντασθείτε ότι η απόσυρση των μπάζων και ο συνεπακόλουθος καθαρισμός του αυλακιού απαιτούσε έναν εργαζόμενο του Δήμου, ένα φτυάρι, ένα ζευγάρι γάντια προστσίας και χρόνο λιγότερο από μία ώρα. Αλληλούια...

Σχετικά πρέπει να επισημάνουμε μια σχετικά πρόσφατη οικονομική έννοια, αυτήν της προσοδοθηρίας, η οποία συνδέεται με την ανάλυση της ορθολογικής επιλογής των οικονομικώς δρώντων υποκειμένων. Προσοδοθηρία αποκαλείται η αναζήτηση οποιαδήποτε μορφής εσόδου ή άλλου οικονομικού πλεονεκτήματος το οποίο είναι δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με τις προσφερόμενες υπηρεσίες του οικονομικού υποκειμένου. Η προσοδοθηρία συνδέεται επομένως και με τον κρατισμό, του οποίου προσφιλής πρακτική είναι γενικώς να διανέμει θέσεις, προνόμια, επιδόματα, συντάξεις εκτός κάθε οικονομικής λογικής και εις βάρος του γενικού συμφέροντος. Συνδέεται επίσης και με το χρηματιστήριο σε συνθήκες καπιταλισμού καζίνο (αυτός που οδήγησε στην παγκόσμια κρίση του 2007), δηλαδή όταν αυτό μετατρέπεται από αναπτυξιακό σε κερδοσκοπίας εργαλείο.

Επιχειρώντας μια γενικότερη προσέγγιση στο ανωτέρω παραμετρικό θέμα θα αναφέρω, ότι “τα οικονομικά επιχειρούν να αποκαλύψουν το κόστος σε χρόνο, χρήμα και ενέργεια που έχει κάθε βιοτική μας δραστηριότητα” (Σούζαν Άρκετ)

Η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδεις Δύναμη Ωργιώδεις Άγνοια”) της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού έχει απεμπολήσει την έννοια της σχέσης “κόστους – οφέλους” από τις πολιτικές της επιλογές, λειτουργώντας στα πλαίσια μιας αυστηρής ιδιοτέλειας. Αποτέλεσμα να προκρίνονται στο πολιτικό προσκήνιο όλων των βαθμίδων, άτομα των οποίων οι αποφάσεις πάσχουν εξ απόψεως ορθολογικότητας και αποτελεσματικότητας. Άτομα τα οποία διαγκωνίζονται μεταξύ τους για να ικανοποιήσουν περισσότερο την εκλογική τους πελατεία παρά το δημόσιο συμφέρον.

Τρανό παράδειγμα του πρόσφατου παρελθόντος το Αντιμνημονιακό Κίνημα μήτρα του κινήματος “δεν πληρώνω” το οποίο όπως κάθε τι το “παραφύση” έφερε στο πολιτικό προσκήνιο την Παραφύση.(1) Επίσης έφερε στο προσκήνιο με τον πιο εμφατικό τρόπο “την τραγωδία των κοινόχρηστων αγαθών” (Γιώργος Δελλής / βιόσφαιρα, ενέργεια, νερό, δρόμοι, συγκοινωνίες κλπ). Ένα θέμα που θέτει το καίριο ηθικό-πολιτικό ζήτημα της απολαυείς των αγαθών αυτών και από εκείνα τα ιδιοτελώς σκεπτόμενα άτομα. Δηλαδή από αυτούς οι οποίοι αρνούνται να συμβάλλουν στην διατήρησή τους ή να καταβάλουν το αντίτιμο της χρήσης τους, ήτοι από τους της κοινωνίας λαθρεπιβάτες.

Οι αυτόβλακες του κινήματος “δεν πληρώνω” αδυνατούσαν γενικώς να αντιληφθούν ότι παρακινώντας / συμμετέχοντας, γενικώς υιοθετώντας αυτήν την αντικοινωνική / παραβατική συμπεριφορά, επί της ουσίας πυροβολούν τα πόδια τους. Οι αυτόβλακες δεν αντιλαμβάνονται ότι το ατομικό τους όφελος θα είναι πρόσκαιρο, μιας και το κοινόχρηστο / δημόσιο αγαθό θα υποστεί πλήγμα έως και ανεπανόρθωτο. Καλύτερο παράδειγμα δεν υπάρχει από τις δημόσιες συγκοινωνίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Οι άλλες, οι ιδιωτικές, εκείνες των άλλων πόλεων λειτουργούν μια χαρά...

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους αυτόβλακες καταναλωτές οι οποίοι συμμετέχουν σε ετεροδοσοληψίες, με συνηθέστερη την συνυπευθυνότητα στην μη έκδοση των νόμιμων αποδείξεων σε κάθε δοσοληψία. Έχω αναφερθεί πολλάκις στον όρο αυτό, “τέκνο” του Θεοδόση Τάσιου, που καταδεικνύει ότι σε κάθε παράνομη δοσοληψία, ευθύνη δεν φέρει μόνο ο ενεργητικός παράγοντας της, αλλά και ο παθητικός (επί της ουσίας εξίσου ενεργητικός). Οι αυτόβλακες, κυρίως οι μισθωτοί και συνταξιούχοι, αδυνατούν να αντιληφθούν ότι αποτελούν τα κυρίως θύματα της φοροδιαφυγής, δηλαδή της απώλειας δημοσίων εσόδων.

Θα μου πείτε, εδώ αυτοί καθημερινά αυτοκτονούν ή σκοτώνουν λόγω βλακείας...

Δεκαεπτά νεκροί και 694 τραυματίες (14 σοβαρά και 680 ελαφρά) είναι ο θλιβερός απολογισμός των 16 τροχαίων δυστυχημάτων και 596 ατυχημάτων, που σημειώθηκαν συνολικά τον Οκτώβριο 2019, στην περιοχή της Αττικής, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τροχαίας.

Σχετικό: Στις 1/11 ο Στέφανος Μάνος ανήρτησε στο tweeter: “Υποστηρίζω την απόφαση της υπουργού Παιδείας κ. Κεραμέως να περιορίσει τη διάρκεια των σπουδών από απεριόριστη σε κανονική + 2. Το ν + 2. Επιτέλους μία υπουργός που σέβεται τα λεφτά των φορολογουμένων πολιτών. Το κράτος δεν έχει δικά του λεφτά. Ξοδεύει τα λεφτά των φορολογουμένων”.

Σημείωση 1:

Η Παραφύση άφησε πίσω της ένα ένα αδηφάγο, πανάκριβο και φορομπηχτικό τέρας που κατασπάρασσε την επιχειρηματική επιτυχία. Δεν άφηνε διαθέσιμα κεφάλαια για επενδύσεις, για υγιή οικονομική ανάπτυξη. Άφησε ένα φορομπηχτικό αντιαναπτυξιακό κράτος το οποίο δημιουργήθηκε για να χειραγωγεί την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ δια επιδομάτων της λεγόμενης κοινωνικής αλληλεγγύης. Ως εκ τούτου, με το που αποφάσισε η Παραφύση, με 1,5 χρόνο καθυστέρηση, να θεσπίσει το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα την εφαρμογή του οποίου είχε δρομολογήσει η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το πρώτο που έκανε ήταν να το μετονομάσει σε Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (έχω διεξοδικά αναφερθεί σε αυτό).

Στο άρθρο 22 του Συντάγματος αναφέρεται: “Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το Κράτος το οποίο μεριμνά για την δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών...”. Ως εκ τούτου και το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα αποτελεί απόρροια αυτής της συνταγματικής επιταγής. Η έκφραση Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης υποκρύπτει την έννοια ενός ελεήμονος, φιλέσπλαχνου ηγέτη – πατερούλη, συμβατή μόνο με ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Η ΝΔ στο πλαίσιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης, πρότεινε την Συνταγματική κατοχύρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος. Το ελληνικό κράτος πλέον θα μεριμνά βάσει Συντάγματος για τη διασφάλιση συνθηκών αξιοπρεπούς διαβίωσης όλων των πολιτών (25/11).

Η Παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2019.

Το γεγονός που επισκίασε το μήνυμα του φετινού εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου, αυτό που “από αέρος” εξεπέμφθη “οι Έλληνες γονατίζουν μόνο μπροστά στους νεκρούς τους...”, ήταν η εισβολή στην παρέλαση της Ν. Φιλαδέλφειας “10 στρατιωτίνων της υπό-κριτικής τέχνης” σε στυλ “silly walk” των Monty Python.

Το γεγονός αυτό επισκίασε το μήνυμα του φετινού εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου , προσοχή περισσότερο στα τηλεοπτικά, διαδικτυακά και λιγότερο εφημεριδογραφικά μέσα πληροφόρησης, διότι για την πλειονότητα των παρευρισκομένων στην παρέλαση πέρασε απαρατήρητο όπως δείχνουν και οι σχετικές φωτογραφίες (κάτι “παρτσακλά”).

Στην γλώσσα την μεταμοντέρνα / κουλτουριάρικη / πολυτικορεκτάδικη αυτό το δρώμενο / παρέμβαση θα το αποκαλούσα “έντεχνο τραμπουκισμό”. Φαντασθείτε ένα ανάλογο “έντεχνο τραμπουκισμό” “υπο-κριτικής τέχνης” στην πορεία του Πολυτεχνείου ή στην gay parade, τι αντιδράσεις θα πυροδοτούσε από τους υμνητές του προαναφερόμενου δρώμενου...

Στην γλώσσα του αυτονόητου θα το συμπεριελάμβανα στα αποτελέσματα της υπερκατανάλωσης των -ισμών, οι οποίοι παρείχαν το άλλοθι στην λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (θύμα της “εκδημοκρατισμένης παιδείας”) υποκατάστασης της απαιτητικής κριτικής σκέψης από την παπαγαλία (τελευταία έρευνα διαπίστωσε ότι 1/3 των μαθητών, δεν δύναται να κατανοήσουν το κείμενο που διαβάζουν / υπεύθυνη η ανεπάρκεια των εκπαιδευτικών στην εκπλήρωση του λειτουργήματός τους, ακολουθούν οι γονείς ).

Αυτό το οποίο δεν έχει γίνει αντιληπτό είναι ότι η έννοια της παρέλασης είναι δομημένη στην έννοια του συντονισμού. Το γεγονός της παρέλασης (συμμετέχοντες, παρακολουθούντες κλπ.), προσπαθεί να συντονίσει ένα ολόκληρο το Έθνος, στην απόδοση τιμών στον “Άγνωστο Στρατιώτη¨ που αγωνίστηκε θυσιάστηκε για να υπερασπισθεί το ΌΧΙ στον εισβολέα.(1) Στο γεγονός της παρέλασης κρύβεται / εμφιλοχωρεί εκείνο που η “αριστερίλα” επέβαλε να μην λέγεται άμεσα, που μάταια όμως επιχειρείται η απόκρυψή του, που ασυνείδητα δηλώνεται, το πατριωτικό αίσθημα, η του χώρου δυναμική παρούσα. (2) Εάν το νόημα της 25ης Μαρτίου είναι η “παλιγγενεσία”, αυτό της 28ης Οκτωβρίου είναι η “ενότητα”. Κάθε παρέλαση αποτελεί και μια υπόμνηση ότι οι έννοιες “παλιγγενεσία” και “ενότητα” αποτελούν ακόμη τα κύρια ζητούμενα στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού.

Στην γλώσσα την δικιά μου το δρώμενο χαρακτηρίζεται αφ’ εαυτού αντιαισθητικό και Θα προσθέσω και το ότι η πλειονότης των “παρτσακλών” ήταν plus size.

Τέλος στην γλώσσα της Αριστεράς πραγματώνει το Μαοϊκό σύνθημα: “Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση” (όλα μπάχαλο).

Το απέδειξε λίγες ημέρες αργότερα (31/9) ο Νήπιος, ο “αρχηγός των αυτόβλακων”.

Έπραξε το αδιανόητο. Έγινε η “ντουντούκα” του Τσαβούσογλου. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης στη Βουλή των Ελλήνων, προκειμένου να επιτεθεί στην κυβέρνηση (παρερμηνεύοντας μία δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου), υιοθέτησε τις πιο εξωπραγματικές και βαθύτατα προσβλητικές κατηγορίες εναντίον της χώρας του, αυτές που χρησιμοποίησε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών ως ενέργεια ψυχολογικού πολέμου (οι Έλληνες πυροβολούν και βυθίζουν βάρκες μεταναστών και αυτοί επιστέφουν στην Τουρκία τραυματισμένοι).

Σημειώσεις:

1) Για την περίοδο του “Αλβανικού Έπους”, κυρίως αναφερόμαστε στον “Άγνωστο Στρατιώτη” και όχι σε επώνυμους ήρωες όπως για την περίοδο της Επανάστασης του 1821 (ελάχιστες οι επώνυμες αναφορές όπως αυτή στον Συν/χη Κων. Δαβάκη). Αυτό είναι το αποτέλεσμα του ότι οι στρατιωτικοί ηγέτες του νικηφόρου “Έπους”, στελέχωσαν την 1η κατοχική κυβέρνηση Γ. Τσολάκογλου.

2) Όπως τα πάντα σε αυτήν την χώρα απαιτούν ποιοτική αναμόρφωση, έτσι και η παρέλαση.

* “Στα παραλειπόμενα των ημερών, δεν μπορώ να παραβλέψω τη συμμετοχή στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης του «Συλλόγου Ελλήνων Τσιγγάνων Δενδροποτάμου Η Αγάπη». Τι κάνει επιτέλους η αστυνομία της πολιτικής ορθότητας; Πώς τους επιτρέπει να αυτοπροσδιορίζονται ως τσιγγάνοι ενώ το ορθόν είναι Ρομά; Αν λέει ο καθένας ότι του κατεβεί, δεν θα τα πάμε καθόλου καλά...” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

2 Νοεμβρίου 1881

Μετά από 448 χρόνια ο Βόλος απελευθερώνεται από τον τουρκικό ζυγό.

9 Νοεμβρίου 2019: 30 χρόνια από την πτώση του Τοίχους του Βερολίνου (9/9/1989)

Τον Σεπτέμβριο 1991, σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα l’ Unità, ο Καστοριάδης παρατήρησε: “Ο κομμουνισμός είναι καταδικασμένος να λέει ένα πράγμα και να κάνει το αντίθετο. Μιλάει για δημοκρατία και εγκαθιστά τυραννία· διακηρύσσει την ισότητα και επιφέρει ανισότητα· επικαλείται την επιστήμη και την αλήθεια και ασκείται στο ψέμα και στο παράλογο”. ‘Ενα τέτοιο βαθιά υποκριτικό καθεστώς μοιραία παγιδεύεται στα ψέματά του.

Σχετικά Χάνα Αρεντ επισημαίνει: “Όσο πιο πετυχημένος είναι ο ψεύτης, τόσο πιο πιθανό είναι να πέσει θύμα των δικών του κατασκευών” διότι χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, εντείνει την προπαγάνδα και τελικά προσφεύγει στη βία, μέχρι να γίνει θρύψαλα.

Τα τούβλα του τοίχους είναι εδώ... στην ΚΝΕ

Αφίσα εκδήλωσης της ΚΝΕ

Παρενέργειες: Το Τσερνόμπίλ, ο Δραγασάκης και τα μαρουλόφυλλα:Τον Απρίλιο του 1986, ημέρες Πάσχα, οι κομμουνιστές με πρωτοστάτη τον σύντροφο Δραγασάκη έφεραν εις πέρας ένα δύσκολο έργο ενεργώντας έως και αυτοθυσίας. Έφαγαν μαρούλια.

* Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος έγραψε για τότε: “Η βρώση του δημοφιλούς λαχανικού ήταν ζήτημα πολιτικής τιμής, όχι μόνον για τη μητρική ΕΣΣΔ αλλά και για όλες τις θυγατρικές της ανά τον κόσμο. Θα ήταν μεγάλο χτύπημα στο brand name αν επικρατούσε η προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού, που επέμενε πως το δυστύχημα του Τσερνομπίλ είχε προκαλέσει τεράστια οικολογική καταστροφή σε όλη την Ευρώπη. Είναι δυνατόν ένα θαύμα της σοβιετικής τεχνολογίας να αποδειχθεί τόσο καταστροφικό; Οι υπάλληλοι της ελληνικής θυγατρικής είχαν με το μέρος τους το γεγονός ότι τα μπεκερέλ μπορεί να ταξίδευαν ελεύθερα πριν ακόμη υπογραφεί η συνθήκη Σένγκεν, παρέμεναν όμως αόρατα. Αντιθέτως, τα μαρουλόφυλλα είναι ορατά. Κι αν μάλιστα τα πλύνεις καλά είναι και λιμπιστικά, ιδιαίτερα αν βλέπεις τον σύντροφο Δραγασάκη να τα απολαμβάνει, καθώς τα μασουλάει με το χαρακτηριστικό κριτς κριτς”.

Για το ιστορείν: Η γνωστή έκφραση το “Σιδηρούν Παραπέτασμα” σηματοδότησε κατ’ αρχάς τον ιδεολογικό και στην συνέχεια εδαφικό χωρισμό της Ευρώπης από την επομένην του
Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε αυτόν της σοβιετικής επιρροής, στις χώρες της ανατολικής Ευρώπη, και σε αυτόν των χωρών της Δυτικής Ευρώπης. Αυτός ο διαχωρισμός καταρρέει το 1989 με την πτώση του του Τείχους του Βερολίνου.

Η έκφραση / μεταφορά “Σιδηρούν Παραπέτασμα” χρησιμοποιήθηκε από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ οποίος σε ομιλία του στις ΗΠΑ (5/3/1946) ανέφερε:’Από το Στετίν στην Βαλτική μέχρι την Τεργέστη στην Αδριατική, ένα σιδηρούν παραπέτασμα έχει επιπέσει στην ήπειρο”. Η πατρότητά της έκφρασης αποδίδεται στον διορατικό Ρώσο συγγραφέα Βασίλι Ροζάνοφ, που την χρησιμοποίησε το 1918 για την επανάσταση των μπολσεβίκων στον βιβλίο του “Η Αποκάλυψη της Εποχής μας”: “Με κλαγγές, με κρότους και τριγμούς, ένα σιδηρούν παραπέτασμα πέφτει στην ιστορία της Ρωσίας”.

“Η χώρα του Brexit;”

Στην παγκόσμια σκηνή παίζεται η 2η σκηνή του έργου “Οι βλαβερές συνέπειες του εθνολαϊκισμού”. Μετά την “kolotuba”, τώρα το πως μια χώρα ισχυρή πολιτικά και οικονομικά με σημαίνουσα θέση στην παγκόσμια σκηνή κινδυνεύει να καταντήσει “Η χώρα του Brexit”. Και όλος ο κόσμος παρακολουθεί μια κατάσταση με χαρακτηριστικά τηλεοπτικής “σαπουνόπερας” η οποία μετέρχεται ακραία σεναριακά ευρήματα για να κρατήσει το ενδιαφέρον.

Ο Τζον Μπέρκοου, ο μέχρι πρότινος πρόεδρος της Βουλής των Κοινοτήτων δήλωσε σε δημοσιογράφους της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών: “Πιστεύω ότι το Brexit είναι το μεγαλύτερο λάθος στην εξωτερική πολιτική μετά τη μεταπολεμική περίοδο” (5/10).

* Ο Σάιμον Κούπερ αρθρογράφος των Financial Times σε άρθρο του με τίτλο “Το Brino είναι το νέο Brexit” μεταξύ άλλων αναφέρει (5/11): “Το 2020, όταν οι εμπορικές φαντασιώσεις συγκρουστούν με την πραγματικότητα, ένα νέο σενάριο θα έρθει στην επιφάνεια: το Brino (Brexit in name only, δηλαδή Brexit μόνο κατ’όνομα). Αυτό σημαίνει ότι η Βρετανία θα αποχωρήσει από την ΕΕ, θα παραμείνει όμως στην ενιαία αγορά και την τελωνειακή ένωση και θα συνεχίσει να πληρώνει το μερίδιό της στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό - μέχρι να βρεθεί ένα ωφέλιμο Brexit. Αυτή η διαδικασία μπορεί να κρατήσει μήνες”.

Το έργο εκτιμώ ότι θα ολοκληρωθεί με την “Τραμπιάδα”...

Την ανωτέρω φωτογραφία σαν Ρόκι Μπιλμπόα ανέβασε ο Τραμπ στο αγαπημένο του μέσο το Twitter ο Τράμπ (27/11).

Αμπουμπακέρ αλ Μπαγκντάντι.

Την εξόντωση του αρχηγού του Isis από αμερικανικές δυνάμεις ακολούθησε η κάτωθι δήλωση στελέχους του: “Το ισλάμ δεν τελειώνει με τον θάνατο του αλ Μπαγκντάντι, ούτε η τζιχάντ” (στην μουσουλμανική θρησκεία έχω αναφερθεί επανειλημμένως).

Για την τζιχάντ: Από το μετριοπαθές Ισλάμ ερμηνεύεται ως η εσωτερική μάχη που πρέπει να δίνει κάθε μουσουλμάνος ενάντια στα πάθη του, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τους ότι δομικό ζητούμενο της θρησκεία τους είναι η τελική της επικράτηση της έναντι των άλλων θρησκειών. Μέσον για την επίτευξη αυτού του σκοπού αποτελεί και η “μετοίκιση” σε “αλλόθρησκες χώρες” (έκφανση “μετοίκισης” αποτελεί και η πολιτισμική εισβολή που επιχειρείται στις έντονα θρησκευόμενες χριστιανικές χώρες της Μεσογείου και της Ν. Αμερικής δια των τουρκικών τηλεοπτικών σειρών, με όρο προβολής την μη μεταγλώττιση). Αντιθέτως το ριζοσπαστικό Ισλάμ την ταυτίζει με τον “ιερό πόλεμο” με τον οποίο επιδιώκεται η κυριαρχία και η εξόντωση όλων των άλλων θρησκειών. Επί της ουσίας το Ισλάμ δεν πρεσβεύει την συνύπαρξη και τον διάλογο, αλλά την επικράτηση την δική του και την συντριβή των άλλων Θρησκειών. Και μια παρατήρηση: Σε αυτήν την επιδίωξη του ταυτίζεται με την “4η μονοθεϊστική Θρησκεία” αυτήν του Κομμουνισμού (Μαρξισμός / Σταλινισμός / τίτλος βιβλίου του Ν. Μπελογιάννη του υιού, το οποίο συνέγραψε με τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Αγγελική Κώττη).

Σχετικά η Λουθ Γκόμεθ αναφέρει: “Το να ξεχνάμε ότι ο Isis γεννήθηκε από την αλ Κάιντα είναι άλλο ένα τραγικό λάθος που δεν μας αφήνει να κατανοήσουμε τη νέα μετάλλαξη του τζιχαντισμού. Γιατί αν κάτι έχει αποδείξει στον μισό αιώνα της ύπαρξής του είναι η ικανότητά του να μεταβολίζει την τοπική οργή σε παγκόσμιες επιτυχίες, και το αντίστροφο”.

Και να προσθέσω ότι ο Ισλαμικός ριζοσπαστισμός είναι γέννημα του Ισλαμικού λαϊκισμού ο οποίος ισχυροποιήθηκε μετά την κατάρρευση του σοσιαλιστικού μυθεύματος. Σχηματικά, είναι αυτός που μετέτρεψε τον Μουτζαχεντίν σε Τζιχαντιστή.

Είναι εκπληκτικό πόσους αριστερόστροφους “τζιχαντιστές” κατάφερε να αποκαλύψει μια γελοιογραφία (μεγάλη ζημιά τους έκανε ο “Δημήτρης”...).

Συνάντηση Τραμπ -Ερντοράν (ΗΠΑ 13/11, χωρίς λόγια).

Κάθε του σκίτσο και δοκίμιο...

4η Βιομηχανική Επανάσταση και Αριστερά...

Επίτευγμά της ο “Πολάκης”: Με hardware, εξωσκελετό χρυσαυγίτη και software μπαχαλάκια. Αλληλούια...

Για τα “ barbecue”…

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, στην χώρα όπου οι ακροδεξιοί στήνουν barbecue έξω από τα κέντρα φιλοξενίας μεταναστών και οι ακροαριστεροί στα προαύλια των Εκκλησιών την Μ. Παρασκευή, η ύπαρξη νόμου που να τιμωρεί την κακόβουλη βλασφημία και την καθύβριση των θρησκευμάτων παρουσιάζεται ως αναγκαία, ιδιαίτερα για τους θρησκευόμενους ανεκτών θρησκειών στη χώρα. Η ΝΔ τελικά υπαναχώρησε στην επαναφορά του σχετικού άρθρου 198 του ΠΚ που είχε καταργήσει η Παραφύση.

Αυτοί που κατάργησαν το άρθρο 198 του ΠΚ είναι αυτοί οι ίδιοι που ενώ υποτίθεται ότι πολέμησαν την εκκλησία έχουν ενεργοποιήσει τον σκοταδισμό της ενιαίας σκέψης. Μέχρι και στα δικαστήρια σε σέρνουν αν τολμήσεις να αναρωτηθείς μήπως είναι θέμα πολιτισμικής διαφοράς το γεγονός ότι το Ισλάμ δεν έχει καταργήσει την θανατική ποινή.

Η αυτοβλακεία ενδημεί παντού...

Έχω επισημάνει και παλαιότερα ότι η αυτοβλακεία, ενώ παρουσιάζεται να λειτουργεί, ως η αυτοκαταστροφική δύναμη στις καθημερινές προσδοκίες των ανθρώπων για ευημερία, ιστορικά παρουσιάζεται να εξυπηρετεί μια νομοτέλεια που κινείται προς την κατεύθυνση που εμείς αντιλαμβανόμαστε και ονοματίσαμε ανθρώπινη πρόοδο. Παρουσιάζεται δε να συναποτελεί με τις φυσικές καταστροφές, την έκφανση της Συμπαντικής νομοτέλειας τω αέναων δημιουργικών καταστροφών,στην Ιστορία του ανθρώπου (Ευτυχώς για τα σοβαρά του υπουργείου Υγείας υπάρχει και ο Κοντοζαμάνης).

The trade mark

Στο έλεος της “Βικτώριας”.... (οι 2 προσεγγίσεις).

1η προσέγγιση, η ειδησεογραφική: To διήμερο 12-13/11 η καταιγίδα “Βικτώρια” έπληξε κυρίως το ΝΔ μέρος της χώρας.

2η προσέγγιση, αυτήν που από το 1995 υποστώμεθα:

Victoria’s Secret

Η εταιρία αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα λόγω της επέλασης του “plus size” ιδεολογήματος (φέτος δεν θα πραγματοποιηθεί το “show των αγγέλλων”, για πρώτη φορά μετά το 1995). H μεγαλύτερη αγορά αυτή των ΗΠΑ, πλήττεται από την παχυσαρκία κυρίως λόγω κακής διατροφής (η Μισέλ Ομπάμα είχε κηρύξει ανένδοτο για την καταπολέμηση αυτής της ύπουλης ασθένειας / το 85% των Ελλήνων εφήβων ανεπαρκώς ασκούνται). Και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον political correct, όπου οι παχύσαρκοι ονοματίζονται “άτομα με οριζόντια άτομα”...

17 Νοεμβρίου 2019: 46η επέτειος του Πολυτεχνείου.

Επί της ουσίας, στον κατ’ έτος εορτασμό του Πολυτεχνείου αυτό που εορτάζονταν ήταν ο διαλυμένος στην μπαχαλοποίηση συμβολισμός ενός ιστορικού γεγονότος. Αυτό που συνέβαινε με την επέτειο του Πολυτεχνείου ξεπερνούσε αυτό που έτσι κι αλλιώς συμβαίνει με τις επετείους στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού. Η αναγωγή ενός ιστορικού γεγονότος σε “επέτειο” το καθιστά όμηρο στην εκδούλευση στερεοτύπων και δυνητικώς στον ευτελισμό του.

Φέτος η πορεία ήταν σε όγκο η μεγαλύτερη της τελευταίας δεκαετίας. Και θα έχουμε να λέμε, ότι επί πρωθυπουργίας Μητσοτάκη, έγινε χωρίς το όργιο καταστροφής δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, που μέχρι τώρα και ιδίως στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο κανόνας. Φέτος την “μπαχαλοποίηση” της επετείου ανέλαβε επισήμως ο ΣΥΡΙΖΑ με μπροστάρη της πορείας τον Νήπιο (εγκατέλειψε νωρίς, δεν έφθασε ποτέ στην Αμερικανική Πρεσβεία).

Με την συμπεριφορά του (γελάκια, χαριτωμενιές) της έδωσε χαρακτήρα happening με σύνθημα “ψωμί, παιδεία, ψηφοθηρία...”. Για να καλύψει δε την αδυναμία του για μια ουσιαστική / πειστική αντιπολίτευση την βάφτισε “1η μαζική αντικυβερνητική διαδήλωση”. Είναι ορατή πλέον η προσπάθεια επαναφοράς του ΣΥΡΙΖΑ στις “εργοστασιακές ρυθμίσεις”...

* “Οι σημερινές γιορτές του Πολυτεχνείου έχουν όλα τα χαρακτηριστικά της λιτανείας. Περιφορά λειψάνων, εγκώμια που επαναλαμβάνονται μονότονα σαν τις μολότοφ και τα συνθήματα. Εχουν, όμως, και τη νοσταλγία με το μέρος τους. Τη νοσταλγία των καιρών που το φοιτητικό κίνημα διεκδικούσε την ιδιοκτησία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και κατ’ επέκταση της δημοκρατίας. Τους λείπει ο συνεκτικός ιστός. Και ο συνεκτικός ιστός των κοινωνικών μύθων είναι η προοπτική. Αλλιώς, εκφυλίζονται σε παραμύθια. Ποιος πείθεται ότι η παραγωγή μολότοφ έχει στόχο τη βελτίωση της παιδείας;” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* “Αυτά συνέβαιναν στην Αθήνα, στην ετήσια αναπαράσταση της μάχης του Πολυτεχνείου. Την ίδια ώρα, το πραγματικό Πολυτεχνείο εξελισσόταν στο Χονγκ Κονγκ, στην Πολυτεχνική Σχολή –τι ειρωνεία– όπου είχαν οχυρωθεί οι φοιτητές, με την αστυνομία να τους πολιορκεί. Πού να καταλάβουν στην Αθήνα” (Στ. Κασιμάτης). Για φαντάσου, made in China original...

Ελπίζω ότι η επέτειος των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821 να αποτελέσει το αφετηριακό γεγονός απεγκλωβισμού όλων των επετείων. Να γίνουν δηλαδή αφορμή να ιστορείται κάθε πλευρά του ιστορικού γεγονότος και αυτών που πληγώνουν. Τα διαφορετικά ιστορικά χρονικά για το γεγονός, πρέπει να νοηθούν ως εκφάνσεις των πολλών όψεων της πραγματικότητας. Με τελικό ζητούμενο τον στοχασμό επί του γεγονότος και την άντληση χρήσιμων συμπερασμάτων για την διαχείριση του σήμερα (δεν υπάρχει ιστορικό γεγονός που να στερείται αυτής της δυνατότητας).

Ο χωρίς επεισόδια εορτασμός της επετείου επέτρεψε την ανάδειξη του γεγονότος της κατάκτησης από τον Στέφανο Τσιτσιπά του κυπέλου “ATP Finals” στο Λονδίνο. (η μεγαλύτερη νίκη Έλληνα τενίστα).

Αλλά όπως πάντα κάποιος πολιτικός παράγοντας θα συμβάλει στην “μπαχαλοποίησή” ενός σπουδαίου γεγονότος. Ο Ανάξιος ζήλεψε τον Νήπιο και σε σχετική του ανακοίνωση μεταξύ άλλων ανέφερε: “...Και, από την άλλη πλευρά, απέδειξες, στο διεθνές αθλητικό στερέωμα και όχι μόνο, τι σημαίνει Ελλάδα και τι σημαίνει πραγματικός Έλληνας”. Και “εθνικισμός του τάι μπρέικ” στο προσκήνιο....

* “ Όχι, κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας. Ο Στέφανος Τσιτσιπάς δεν απέδειξε τι σημαίνει Ελλάδα και Έλληνας. Απέδειξε τι σημαίνει σκληρή δουλειά και ταλέντο ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής. Ας απαλλαγούμε επιτέλους από αυτόν τον πρωτόγονο εθνικισμό που μας αποκοιμίζει” (Πέτρος Τατσόπουλος).

* “Η αντισφαίριση είναι η αποθέωση της ατομικής ευθύνης. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν ήταν ποτέ δημοφιλής στη χώρα μας, όπου ποτέ κανείς δεν δέχεται να την αναλάβει. Δεν είναι λαϊκό άθλημα, δεν υπάρχουν οπαδοί. Υπάρχουν θαυμαστές έτοιμοι να χειροκροτήσουν την επιτυχημένη βολή ή τη δύσκολη προσπάθεια. Εκεί έγκειται η ευγένειά του και όχι στο γεγονός ότι κάποτε το θεωρούσαν «ακριβό». Ο Γκάλης δίδαξε στην Ελλάδα καλαθοσφαίριση. Τη σκυτάλη την έχει πάρει ο Αντετοκούνμπο. Μακάρι ο Τσιτσιπάς να διδάξει αντισφαίριση. Θα ήταν ευχής έργον να γίνει δημοφιλές στη χώρα μας ένα άθλημα που ασκεί το σώμα για να κατακτήσει την ακρίβεια της αντίληψης και την ατομική ευθύνη” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Τελικώς ο Νήπιος δεν κρατιέται με τίποτα... Η νηπιότητα (δεν βουτάει την γλώσσα στο μυαλό του πριν μιλήσει) παρούσα και στην συνέντευξή του στο OPEN (Λυμπεράκη, 19/11). Ανέφερε ότι οι Έλληνες την Κατοχή άκουγαν “Deutsche Welle”. Δηλαδή κατά τον Νήπιο: Οι Έλληνες αντιστασιακοί την Κατοχή άκουγαν για ενημέρωση έναν γερμανικό σταθμό που ιδρύθηκε το 1953.

“Γλωσσική παραδρομή, ιστορική άγνοια ή μήπως γλωσσική αναισθησία; Μιαν άποψη ήθελε να διατυπώσει ο άνθρωπος και προκειμένου να την υπηρετήσει, οι λέξεις και τα ονόματα δεν υπάρχουν παρά για να την υπηρετήσουν” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Ο Νήπιος εναντιώθηκε στα συγκεκριμένα μέτρα που ανακοίνωσε η ΝΔ για την αντιμετώπιση του προσφυγικού (20/11). Εξηγήστε την, ως την υποστήριξη του στο δημιούργημά του τους “μεταναστοπατέρες” και της υπό την προστασία του ΜΚΟ (το ίνδαλμά του ο Ανδρέας είχε δημιουργήσει τους “εργατοπατέρες”). Αυτοί είναι που θησαυρίζουν εις βάρος των μεταναστών, αυτοί είναι που υποκινούν και τις αντιδράσεις στα κυβερνητικό σχέδιο διαχείρισης του προσφυγικού στα νησιά με δομές φιλοξενίας, ξέφραγα αμπέλια.

Ο Νήπιος χαρακτήρισε “σκάνδαλο” την νομοθετική διάταξη, με την οποία η δέσμευση της περιουσίας υποδίκων για οικονομικά εγκλήματα διαρκεί όσο και ο χρόνος προσωρινής κράτησης / προφυλάκισης , δηλαδή 18 μήνες (προσοχή η δέσμευση γίνεται από μια διοικητική αρχή, αυτής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος). Δηλαδή εάν παρέλθει το διάστημα αυτό χωρίς να εκδικαστεί η υπόθεση του υποδίκου, όπως απελευθερώνεται ο ίδιος εάν του έχει επιβληθεί προσωρινή κράτηση , ομοίως αποδεσμεύεται και η περιουσία του. Δηλαδή μείνε ελεύθερος, αλλά χωρίς οικονομική ελευθερία. Ως θρησκευόμενος της κομμουνιστικής θρησκείας είναι αδύνατον να αντιληφθεί ότι η οικονομική ελευθερία είναι η προϋπόθεση κάθε άλλης ελευθερίας.

11ο συνέδριο ΠΑΣΟΚ.

Δια του συνεδρίου η Φώφη Γεννηματά, κέρδισε την εσωκομματική κυριαρχία, αλλά δεν νίκησε την εσωστρέφεια. Πολιτική προοπτική, δεν δείχνει να υπάρχει.

Αναζητούνται διαρκώς βελούδινες ισορροπίες και “παζάρια” για ρυθμιστικές κινήσεις.

Στο έλεος του “Γηρυόνη” (24-25-26/11)...

Επλήγησαν ιδιαίτερα η Θάσος, η Κινέτα, η Ολυμπιάδα Χαλκιδική και τα Δωδεκάνησα.

Διαχρονικός σύμμαχος των καταστροφικών καιρικών φαινομένων αποτελεί ο ευνουχισμός της Κρατικής Διοίκησης από την Πολιτική Εξουσία (μπάζωμα ρεμάτων, αυθαίρετη δόμηση κλπ.).

Πολιτιστικά και πολιτισμικά.

Ο “Μακρυγιαννισμός”

* “Τον θυμήθηκα τον Μακρυγιάννη αυτές τις μέρες με αφορμή την τραγελαφική συζήτηση για την ψήφο των εκτός συνόρων Ελλήνων. Η πιο πρόσφατη εκδοχή της περίφημης διαμάχης ανάμεσα στους αυτόχθονες και στους ετερόχθονες. Ήταν το 1844 στην Εθνοσυνέλευση και το θέμα ήταν το δικαίωμα διορισμού στις υπηρεσίες του κρατιδίου – βλέπετε έχουμε σταθερές αξίες, και τότε όπως και τώρα τσακωνόμαστε για τους διορισμούς στο Δημόσιο. Ο Μακρυγιάννης με τον Παλαμήδη υποστήριζαν ότι δικαίωμα διορισμού είχαν μόνον όσοι προέρχονταν απ’ τις απελευθερωμένες περιοχές, οι αυτόχθονες, άνθρωποι αγράμματοι ως επί το πλείστον και εντελώς ακατάλληλοι για να ασκήσουν διοίκηση σε ένα κράτος που ήθελε να γίνει σύγχρονο. Απέναντί τους ο Κωλέττης που υποστήριζε ότι δικαίωμα έχουν όλοι οι Έλληνες, από όπου κι αν προέρχονται. Ξέρουμε τόσους και τόσους που αποκλείστηκαν προσφάτως από το ελληνικό πανεπιστήμιο κι ας είχαν διαπρέψει «στα ξένα». Θυμίζω ότι δεν διόριζαν τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο επειδή ήταν Κωνσταντινουπολίτης.

Στη συζήτηση για την ψήφο των εκτός συνόρων Ελλήνων δεν ενδιαφέρουν τα τεχνικά προσχήματα. Ενδιαφέρουν τα επιχειρήματα. «Θα αλλοιωθεί το εκλογικό σώμα. Άνθρωποι που έχουν ζήσει τόσα χρόνια εκτός Ελλάδος πώς μπορούν να αποφασίσουν για την Ελλάδα;». Πόσος «Μακρυγιαννισμός» κρύβεται σ’ αυτήν τη στάση; Κυρίως δε ο φόβος απέναντι σε ένα κομμάτι του ελληνισμού που ξέρει πώς είναι ο κόσμος έξω απ’ τα όρια του μικροχώραφου. Ο Μακρυγιάννης έφτιαξε την Ελλάδα του μικροχώραφου, μια Ελλάδα που της φτάνει να μάθει τόσα γράμματα όσα χρειάζονται για να εκφράσει την αδικία της και τον πόνο της.

Και για να προλάβω όσους είναι έτοιμοι να με αποκαλέσουν βέβηλο. Ο Μακρυγιάννης ήταν αυτός που ήταν. Πολέμησε, τραυματίστηκε, έγραψε, τρελάθηκε. Το πρόβλημα δεν είναι ο Μακρυγιάννης. Το πρόβλημα είναι ο «Μακρυγιαννισμός», η Ελλάδα κλεισμένη στον εαυτό της που βλέπει με καχυποψία τον κόσμο γύρω της. Η Ελλάδα της κακομοιριάς – φίλος μου θύμισε τις υπέροχες εκπομπές του Γ΄ Προγράμματος όπου ο Τζίμης Πανούσης διαβάζει Μακρυγιάννη και αποδίδει με ακρίβεια το μισοκακόμοιρο ύφος του κειμένου”.

Ο «Μακρυγιαννισμός» δεν είναι πολιτική ιδεολογία. Είναι κοινωνικό σύνδρομο (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Συντονιστής οικειότητας...

Ο χώρος του κινηματογράφου υποδέχεται μία ακόμη “καινοτομία” συντονισμένη με τον παλμό του εμμονικού #MeToo, ενός κινήματος γέννημα θρέμμα του Political Correct. Στις ερωτικές σκηνές θα υπάρχει πλέον ένας καθοδηγητής, ο οποίος θα υποδεικνύει τα σημεία και την ποσότητα των αγγιγμάτων. Ο ρόλος του διττός. Και να παραμένει η ηθοποιός ασφαλής και η ερωτική σκηνή να μοιάζει ρεαλιστική. Και το όνομα αυτού συντονιστής οικειότητας. Αυτοί στο τέλος θα μας ζητήσουν όταν βγαίνουμε μικτές παρέες να “νοικιάζουμε” και έναν συντονιστή οικειότητας...

Λέτε;...

Δυστυχώς αυτό που είναι επιβεβλημένο να υπενθυμίζεται συνεχώς στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού είναι ότι σε μια δημοκρατία δεν υπάρχουν επιλογές για δράση εκτός νόμου. Γι αυτό και δεν υπάρχει ανοχή σε μια δημοκρατία για την παράβαση του νόμου. Η δημοκρατία είναι σύμφυτη με την νομιμότητα, η οποία τηρείτε άνευ όρων και όχι κατά τον βαθμό που…πιέζονται οι κρατούντες. Αυτοί που καταπατούν τους νόμους με την φαινομενική ανοχή της πολιτείας, δεν αντιλαμβάνονται ότι η αδρανοποίηση του κράτους στην οποία καταλήγει η δράση τους, κατατείνει στην κατάργηση του ως κέντρου ευθύνης όσων αφορά τις ιδέες και τις απαιτήσεις και των ιδίων.

1η Δεκεμβρίου: Ημέρα κατά του AIDS

Για 13η χρονιά, το περιοδικό DownTown με το “Naked Issue” γιορτάζει την αγάπη χωρίς AIDS. Για το λόγο αυτό επιστράτευσε νέους αναγνωρίσιμους Έλληνες να φωτογραφηθούν γυμνοί για να μας υπενθυμίσουν ότι ο ιός HIV είναι ακόμη εδώ. Μια επιστρατευόμενη και η Ιλένια Ουίλιαμς.

Σαν επιδόρπιο

Αν με ομορφιά την ασχήμια πολεμάς.

νέος παραμένεις...

Έντυπη

Σαν επιδόρπιοΑν με ομορφιά την ασχήμια πολεμάςΑν με ομορφιά την ασχήμια πολεμάς,

Νέα Υόρκη, 1954: Η Οντρεϊ Χέπμπορν στα γυρίσματα της “Σαμπρίνας”

του Μπίλι Γουάιλντερ.

Seedrinker

Έντυπη