Ε.Κ.Τ.Ο.Σ.: Σεπτεμβρίου 2019

Το χελιδόνι / αντίο δεν, λέει εις /

το επανιδείν. (σε φόρμα χαϊκού)

1 μέρος χυμό καρπούζι...

Τα “πανηγυράκια”.

Υπάρχουν κάτι εκκλησάκια από άκρη σε άκρη της χώρας στα νησιά και στα βουνά της, καλά κρυμμένα που μόνο οι ντόπιοι τα γνωρίζουν. Υπάρχουν κάτι εκκλησάκια χειροποίητα μικρά έργα τέχνης τσιμεντομένα από πίστη. Οι γιορτές των Αγίων τους σχεδόν πάντα τους καλοκαιρινούς τους μήνες. Τέμνουν τον χρόνο τους τον κυκλικό τον θρησκευτικό, μαζί με τα Χριστούγεννα το Πάσχα και τον Δεκαπενταύγουστο. Σημαδεύουν τον χρόνο τους ακόμη και στο σήμερα. Και το πλησίασμα της γιορτή τους προσκλητήριο για όλους τους, στο πόδι το χωριό. Σμίξιμο μεγάλων και μικρών, να μοιράσουν τις δουλειές. Να ασπρίσουν και να καθαρίσουν το εκκλησάκι. Να ετοιμάσουν τα φαγητά και το πιο σπουδαίο τους 5 Άρτους της Αρτοκλασίας. “Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριο ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού...” σημαίνει το τέλος του Εσπερινού του Πανηγυρικού. Και όλοι τρέχουν να πάρουν Άρτο από το χέρι του παπά. Και ο ένας ο Άρτος, πάει από μισός στον παπά και “ευλογία” στο σπίτι της κυράς που τους έφτιαξε. Και μετά φαγάκι μουσικές και χορός με τον παπά μπροστάρη, παρέα με την εικόνα του Αγίου να ευφραίνεται και αυτός. Λίγος ο ύπνος αυτό το βράδυ πλάι στο εκκλησάκι, με την καμπάνα το πρωί να τους ξυπνά για την Θεία Λειτουργία. Και ο παπάς στο κήρυγμα να τους θυμίζει με 4 λέξεις στην παλιά την γλώσσα, εκείνη που εγείρει τη ψυχή και ημερεύει το μυαλό, “Κεφάλαιον Εορτής, Δοξολογία Κυρίου...”. Και κάθε χρόνο το πανυγηράκι τους θυμίζει και περισσότερο στους δικούς τους, αυτούς που θα γυρίσουν στην πόλη, τα δικά τους τα ήθη και τα έθιμα, την δικιά τους την ντοπιολαλιά, τα μαγειρευτά τα φαγάκια τους, τα δένδρα τα πουλιά, τ’ αστέρια του ουρανού τους.

1 μέρος χυμό άσπρου σταφυλιού...

1η Σεπτεμβρίου: Αρχή Ινδίκτου.

Ο Σεπτέμβριος ήταν ο 7οςμήνας του Ρωμαϊκού ημερολογίου εξ ου και η ονομασία του (septem: το 7 στα λατινικά).

Η λέξις Ίνδικτος ή Ίνδικτιών είναι η ελληνοποιημένη εκδοχή της λατινικής “indictio” που σημαίνει ορισμός, διάγγελμα / διαταγή. Με διάγγελμα / διαταγή που εξέδιδαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες καθορίζονταν το ύψος το φόρων επί της παραγωγής της γης, που θα έπρεπε να πληρώσουν οι υπήκοοι της Ρώμης για την συντήρηση του στρατού. Το διάγγελμα αυτό ίσχυε για 15 χρόνια διότι κάθε 15 χρόνια λάμβανε χώρα η ανανέωση των στρατιωτών. Η νέα δύναμη του στρατού ήταν αυτή που καθόριζε το ύψος αυτών των φόρων για την κάθε επόμενη, δεκαπενταετία.
Με την πάροδο του χρόνου η λέξις Ίνδικτος έπαψε να σημαίνει μόνο “διάγγελμα / διαταγή” αλλά σήμαινε και το διάστημα των 15 ετών. Για τον λόγο αυτό άρχισαν να μετρούν το χρόνο σε Ινδίκτους (1η, 2η Ίνδικτος, κ.λπ.).

Πρώτος ο Μ. Κωνσταντίνος όρισε ως επίσημη μέτρηση του χρόνου την Ίνδικτο, που άρχιζε την 1η Σεπτεμβρίου του 312 ή του 313 μΧ., δηλαδή ημερομηνία κατά την οποίαν είχε τελειώσει η συγκομιδή της παραγωγής (οικονομικό έτος). Η μέτρησις αυτή του χρόνου ονομάσθηκε, από το όνομα του Κωνσταντίνου, Κωνσταντίνειος Ινδικτιών ή Ελληνική.

Η Εκκλησία υιοθέτησε αυτό το σύστημα μετρήσεως του χρόνου και μετρούσε τα έτη με τις Ινδικτιώνες. Για τον λόγο αυτό και το Εκκλησιαστικό / θρησκευτικό έτος άρχιζε την 1η Σεπτεμβρίου με την τέλεση πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας και ιδιαίτερης Ιεράς Παράκλησης, ώστε να ευλογήσει ο Θεός τον νέον χρόνον. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ο Α´ εισήγαγε το 537 την μέτρηση κατά Ινδικτιώνες στα κρατικά έγγραφα και στις δικαστικές αποφάσεις (πολιτικό έτος). Έλεγαν δηλαδή: 1ο - 14ο έτος της τάδε Ινδικτιώνος.

Μετά το Σχίσμα των Εκκλησιών προέκυψαν 2 είδη Ινδίκτου, η Καισαρική, δηλαδή η παλαιά ρωμαϊκή, που άρχιζε την 1η Σεπτεμβρίου και την οποία συνέχισε το Βυζάντιο, και η Παπική της Καθολικής Εκκλησίας που άρχιζε την 25η Δεκεμβρίου και αργότερα την 1η Ιανουαρίου.
Τελικώς στην Δύση επεκράτησε ως αρχή του νέου έτους η 1η Ιανουαρίου, ενώ στην Ανατολή παρέμενε η 1η Σεπτεμβρίου. Αυτός είναι και ο λόγος που και μετά την γενική καθιέρωση της 1ης Ιανουαρίου ως αρχής του έτους, η 1η Σεπτεμβρίου παραμένει μέχρι και σήμερα η αρχή του Εκκλησιαστικού έτους (η Εκκλησία εξακολουθεί να εορτάζει την 1η Σεπτεμβρίου ως “αρχή της Ινδίκτου”). Η Ορθόδοξη Εκκλησία όρισε την ημέρα αυτή να αναγιγνώσκεται στους Ιερούς Ναούς η περικοπή του κατά Λουκά Ευαγγελίου η οποία αναφέρεται στο 1ο κήρυγμα του Χριστού στη Συναγωγή της Ναζαρέτ (Λουκ. 4,16 – 18).

Ακόμη και σήμερα εκ παραδόσεως, σε ορισμένες περιοχές της χώρας μας η 31η Αυγούστου ονομάζεται “κλειδοχρονιά”, επειδή “κλειδώνει” (τελειώνει) ο προηγούμενος χρόνος, ενώ η 1η Σεπτεμβρίου ονομάζεται “αρχιχρονιά”.

Για να μετατρέψουμε την σημερινή χρονολόγηση στο σύστημα της Ινδικτίωνος, από το προς μετατροπή έτος αφαιρούμε το 313 και τη διαφορά τη διαιρούμε με το 15. Το πηλίκο είναι η Ινδικτίων και το υπόλοιπο+1 είναι το έτος της. Παράδειγμα για το 2019: 2019-313 = 1706, 1706:15 = 113 και υπόλοιπο 11. Ως εκ τούτων το 2019 είναι το 12ο έτος της 113ης Ινδικτίωνος (πληροφορίες αντλήθηκαν από άρθρο του Ιγνάντιου Θ. Χατζηνικολάου, τον “Ορθόδοξο Συναξαριστή” και την “Βικιπαίδεια”).

Εκ του ιστορείν διαπιστώνουμε, ότι τελικώς η έναρξη του χρόνου δεν είναι μια απλή υπόθεση. Επηρεάζεται από την θρησκεία, τον πολιτισμό ή την ιστορική συγκυρία και ενίοτε χαρακτηρίζεται από απόλυτη αυθαιρεσία.

Αλλά και σήμερα, ενώ κυριαρχεί η εντύπωση ότι λειτουργούμε υπό μια κοινώς αποδεκτή “χρονική’ σύμβαση, αυτή δεν είναι τόσο κοινώς αποδεκτή. Στον Δυτικό κόσμο έχουμε 2019, αλλά το Βουδιστικό ημερολόγιο δείχνει 2562, το Μουσουλμανικό 1440, το Ινδικό 2076. Στην Ιαπωνία έχουν το έτος Η31, στη Βόρειο Κορέα 108, στο Ιράν 1398 και την Αιθιοπία 2012. Ο μόνος χώρος που έχει κοινώς αποδεκτό χρόνο είναι ο “εικονικός” / ιντερνετικός. Εν όψει δε του επερχόμενου Internet of Thing (IoT) οι ανωτέρω διαφοροποιήσεις θα υπενθυμίζουν αυτόν που θα αποκαλείται “παλαιός Κόσμος”.

* “Προσωπικώς, κατέληξα ότι μου ταιριάζει περισσότερο το Βυζαντινό ημερολόγιο. Μπορεί ο Μεγάλος Κωνσταντίνος να όρισε την αρχή του έτους την 1η Σεπτεμβρίου ως απόρροια του φορολογικού κύκλου της Ινδικτίωνος. Σήμερα όμως μου φαίνεται πολύ πιο λογικό το νέο έτος να ορίζεται από το σημείο που σχεδόν όλα μηδενίζουν και σχεδόν ξαναρχίζουν απ την αρχή, αναφέρει σχετικά ο Παναγιώτης Κακολύρης (σσ. από μνήμης)

2 μέρη τσίπουρο από μοσχάτο σταφύλι, άνευ (γλυκανίσου)...

3 ταινίες για το αποκαλόκαιρο:

1. “Και ο Θεός έπλασε την Γυναίκα / Et Dieu... crea la Femme”, Γαλλία, 1956 του Ροζέ Βαντίμ.

2. “Καλοκαίρι με την Μόνικα / Sommaten med Monica”, Σουηδία, 1953 του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

3. “Όσο Υπάρχουν Άνθρωποι / From Here to Eternity”, ΗΠΑ, 1953 του Φρεντ Τσίνεμαν.

Σημείωση: Για μια ιδέα από το feature του iPhone 11 που ενθουσίασε περισσότερο το κοινό του. Η δυνατότητα να βγάζεις slofies (slow motion selfie). Δηλαδή μπορείς να βγάζεις φωτό που να έχει ολίγη και από βίντεο. Κυρίες μου, με τα μαλλιά σας πχ να ανεμίζουν σε αργή κίνηση....

Τέλος, προσθέτουμε 2 σταγόνες tabasco sauce, 2 παγάκια και αναδεύουμε.

Επίλογος

“Ο φόβος της εξαπάτησης,

η σκιώδης εκδοχή της Αλήθειας”.

Έξω οι βάσεις του θανάτου...

Υποψήφιος ΕΠΑΛ εισήχθη στο πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας με 0,8, με 1 στο Οικονομικό του πανεπιστημίου Πειραιά, άλλοι με 4 σε τμήμα Χημείας και ορισμένοι με 9,5 σε Φιλολογία. Το 1/3 των τμημάτων έχουν βάση εισαγωγής κάτω του 10, ενώ σε 7 τμήματα όλοι εισήχθησαν με βαθμό κάτω από τη βάση. Επιγραμματικά: Το 1/3 των υποψηφίων δεν εισήχθησαν λόγω των ικανοτήτων τους, τους εισήγαγε ένα παραφύση εξεταστικό σύστημα (έργο της Παραφύση και για την πλασματική μείωση της ανεργίας). Επί Παραφύση, υπέρ πλεονάσματα στην Οικονομία δια της υπερφορολόγησης, υπέρ ελλείμματα στην Παιδεία δια της υποβάθμισής της. Αλληλούια...

Σχετικό: Η κατά ΣΥΡΙΖΑ εκπρόσωπος του σκοταδισμού (προωθεί την Αριστεία) υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως, με μια υπουργική απόφαση (πολιτική βούληση) κατήργησε την αναγραφή του θρησκεύματος και της ιθαγένειας από τους τίτλους σπουδών της Β/βάθμιας Εκπαίδευσης (17/9, εφαρμογή αποφάσεων ΣτΕ και της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, θέμα εναρμόνιση των πρακτικών του υπουργείου Παιδείας με τις επιταγές του εθνικού και του ευρωπαϊκού δικαίου). Κατά καημένε “προοδευτικέ” Φίλη...

Ελάχιστο καιρό μετά τις εκλογές και άρχισε να γίνεται ορατό αυτό που υποστήριξα στην προηγούμενη ανάρτηση. Δηλαδή ότι το υψηλό εκλογικό ποσοστό που συγκέντρωσε σε αυτές, είναι σαν την τελευταία αναλαμπή της λάμπας πριν καεί. Αποδείχτηκε περίτρανα ότι σε μια σειρά από κορυφαία ζητήματα, από τις επενδύσεις και ιδιωτικοποιήσεις (Ελληνικό, ΔΕΗ) μέχρι την ασφάλεια και την εκπαίδευση, ο ΣΥΡΙΖΑ περιχαρακώνεται σε θέσεις εκλογικά καταρρέουσες. Και ξέμεινε με το δέλεαρ της αποκατάστασης “των δικών μας παιδιών”, δηλαδή στους αυτόβλακες ψαρεύοντας...

Αυτό αποτυπώνεται πανηγυρικά και στην 1η μετεκλογική της“Opinion Pol”.

Capital controls: OFF (1/9/2019).

Capital controls: ON (28/6/2015)

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015, Σύνταγμα. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει οδηγήσει τη χώρα στο κλείσιμο των τραπεζών, αλλά πανηγυρίζει...

Ματιά από νύχτα... (“Ενήλικοι στο Δωμάτιο / Adults in the Room” , 2019 του Κ. Γαβρά).

Λόγω και του τίτλου θα την χαρακτηρίσω ως “πολιτικό πορνό”...

Στην ταινία του Γαβρά δεν φταίνε τα πουλέν της αριστεράς, ο Νήπιος με το Μπαρουφάκη (ο αφελής και ο πατριώτης) που έφεραν στα πρόθυρα μιας ολοκληρωτικής καταστροφής την Ελλάδα το 2015 (και μετά ήρθε η kolotuba). Ο άτιμος ο καπιταλισμός τους οδήγησε στην ήτα. Πάντα ο καπιταλισμός και γι’ αυτό πάντα επιφανειακός ο Γαβράς στην ανάλυσή του και για πολλούς υπερτιμημένος (κάτι σαν τον Θεοδωράκη), βούλιαξε στα κανάλια της “Γαληνοτάτης” (Φεστιβάλ της Βενετίας 2019, 28/8-7/9).

Με αγωνία αναμένω την επόμενη ταινία κάποιου αριστερού σκηνοθέτη τύπου Γαβρά, η οποία θα περιγράφει τις δυνάμεις που συνωμότησαν για να ηττηθεί εκλογικά 4 φορές ο της Παραφύση “παγκόσμιος ηγέτης” το 2019...

Για τον Γαβρά αφήνω την ταινία για έναν άλλο “πατριώτη”, τον Μπόρις Τζόνσον.

Αν θέλετε να σφιχτεί το στομάχι σας με τα γεγονότα εκείνης της περιόδου, διαβάστε το βιβλίο “Η Τελευταία Μπλόφα” των Ελένης Βαρβιτσιώτη και Βικτωρίας Δενδρινού. Δύο δημοσιογράφων 1ης γραμμής, οι οποίες καταγράφουν μέσα από συνεντεύξεις και ντοκουμέντα το παρασκήνιο του 2015, τα δραματικά Eurogroup, το Plan B για τη χώρα και ότι άλλο σχετικό έλαβε χώρα εκείνη την περίοδο στις Βρυξέλλες.

Όσο για τον Μπαρουφάκη μας στοιχίζει ακόμη... Απ’ ότι φαίνεται τελικώς η ταινία έγινε με χρηματοδότηση της Παραφύση. Και ο Γαβράς ήξερε ότι η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια) και το κοινό της ναΐφ Αριστεράς, που διψούν για αυτή την απλοϊκή θρησκευτικού τύπου αναπαράσταση του κόσμου (Μανιχαϊστική), αποτελούν εγγύηση επιτυχίας. : Δηλαδή οι καλοί και οι κακοί, οι πανίσχυροι συνωμότες και οι πτωχοί ιδεαλιστές. (“Η Ναΐφ τέχνη / Naïve art, ή Toddler art ,από την Γαλλική λέξη naive που σημαίνει αφελής. χαρακτηρίζεται από μια παιδικού τύπου απλοϊκότητα, τόσο στην ύλη και το περιεχόμενο όσο και στην τεχνική”).

* Σχετικά με την αισθητική της ταινίας (σσ. κάθε νέα ταινία του και χειρότερη): “Μιλάμε απολύτως για τηλεοπτική αισθητική εδώ, και μάλιστα παρωχημένη και —συμπαθάτε με— κάπως δαλιανίδικη, αισθητική «Ρετιρέ» με μεγάλο μπάτζετ δηλαδή, αισθητική προ-ΗΒΟ και προ-Neflix” (Κυρ. Αθανασιάδης / σσ. μου θυμίζει τον μετρ Γιάννη Σμαραγδή).

* “Στη συνέντευξη που έδωσε ενόψει της πρεμιέρας της νέας ταινίας του (ψυχόδραμα δωματίου με πρωταγωνιστή τον Βαρουφάκη), ο διάσημος σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς μάς καλεί να «να σκεφτούμε τι είναι η Αριστερά». Για τον ίδιον, εξηγεί, Αριστερά «δεν είναι οι άνθρωποι, αλλά ιδέες για την κοινωνία, μια φιλοσοφία ζωής. Και αυτή τη φιλοσοφία την εμπιστευτήκαμε σε άνδρες που απέτυχαν». Τόσο βαθύ και, συγχρόνως, τόσο βλακώδες, ώστε καταλήγει να είναι ιδιοφυές! Δεν ξέρω, πράγματι, καλύτερο ορισμό για την Αριστερά: δεν είναι οι άνθρωποι, είναι οι ιδέες και αν οι άνθρωποι αποτυγχάνουν, είναι επειδή δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των ιδεών. Οι ιδέες, πάντως, δεν φταίνε. Αυτές, το διευκρινίζει ο γνωστός σκηνοθέτης, είναι «μια φιλοσοφία ζωής». Αν, τώρα, η ζωή υπολείπεται της φιλοσοφίας της, το πρόβλημα είναι της ζωής, δεν είναι της φιλοσοφίας’ (Στ. Κασιμάτης).

Ο Μητσοτάκης στην Γερμανία (29/8).

* “Για τον Τσίπρα, η λεγόμενη εποικοδομητική συνεργασία με την Γερμανία –και ειδικά στον τομέα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων– σήμαινε παραχωρήσεις και υποχωρήσεις έναντι των όσων περίμεναν οι ψηφοφόροι του. Για τον Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του, η συνεργασία με τη Γερμανία σημαίνει πρόοδο, είναι η πραγματοποίηση προγραμματικών θέσεων με τις οποίες εξελέγη, όχι ελιγμός που τον υπαγορεύει η ανάγκη” (Στ. Κασιμάτης).

Όνειρα Τουρκίας...

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντοράν φωτογραφήθηκε στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας στην Κωνσταντινούπολη (το τουρκικό ανάλογο της Σχολής Ευελπίδων), μπροστά από ένα χάρτη στον οποίο απεικονίζονται οι επεκτατικές τάσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, γνωστές ευρύτερα με την ονομασία “γαλάζια πατρίδα”.

* “Στη γειτονιά μας κυκλοφορούν πολλοί που τους στενεύουν αφόρητα τα βαλκανικά σύνορα, όπως επιβλήθηκαν με διεθνείς συμφωνίες, αφού πρώτα το χώμα χόρτασε αίμα. Ευτυχώς, στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για περιθωριακούς «αλυτρωτιστές» που βιοπορίζονται πουλώντας στην αγορά (και την πολιτική) άπληστο εθνικισμό. Για να κατευνάσουν την αγανάκτησή τους που «η Ιστορία τούς αδίκησε κλέβοντας δικά τους στρέμματα», εκτονώνονται σχεδιάζοντας χάρτες αυτοκρατορικού μεγαλείου. Χαρτί και μαρκαδόρους εύκολα βρίσκεις. Άσε που το κομπιούτερ σού προμηθεύει τα πάντα εν αφθονία. Η δική σου αδάπανη συμβολή είναι η φαντασία σου. Και η ανοησία του (Παντελής Μπουκάλας).

Χάρμα οφθαλμών και αντιδράσεων η 26χρονη πρωταγωνίστρια ονόματι Σανέμ, κατά κόσμον Ντεμέτ Οζντεμιρ, της δημοφιλούς τουρκικής νεανικής αισθηματικής σειράς “Φτερωτός Έρωτας / Erkenci Kus – Πρωϊνο Πουλί”(ΣΚΑΪ). Η υπόθεση της εξαιρετικά αφελής και σχηματική, εξύπνως προσχηματική. Εξαιρετικώς εξυπηρετεί την προπαγάνδα κατά της γυναικείας χειραφέτησης και του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής, ο οποίος σοβαρά επηρεάζει τον τρόπο ζωής πολλών Τούρκων, ιδιαιτέρως της Κωνσταντινούπολης και των μεγάλων παραλιακών αστικών κέντρων (θεωρείται μια από τις αιτίες που ο Ερντοράν έχασε εκεί στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές).

Ως εκ τούτων με ξάφνιασε η κινηματογραφική απόδοση μιας έκρηξης ερωτικών συναισθημάτων της πρωταγωνίστριας που ανάλογη δεν έχω ματαδεί (επεισόδιο 35).

Σημείωση: Η ανάλογη παλαιότερη σειρά του ΑΝΤ1 “Θα βρεις τον Δάσκαλό σου”, συγκρινόμενη μαζί της μπορεί να θεωρηθεί αριστούργημα, σεναριακώς δε ένας λαβύρινθος...

Brexit.

Μια μια μη εκλεγμένη, η εκ γενετής Βασίλισσα Ελισάβετ και ένας μη εκλεγμένος Πρωθυπουργός ο Μπόρις Τζόνσον ανέστειλαν με νόμο την λειτουργία του Κοινοβουλίου για 5 εβδομάδες (10/9 - 4/10) , τόσο όσο απαιτείτο για να πραγματοποιήσει ο Τζόνσον την υπόσχεσή του για έξοδο της Βρετανίας από την Ε. Ε. πάση θυσία (“do or die”) στις 31 Οκτωβρίου.

Στις 11/9 το εφετείο της Σκωτίας αποφάσισε ότι η αναστολή δεν είναι νόμιμη και είχε σκοπό να θέσει εμπόδια στους βουλευτές, με αποτέλεσμα αντίπαλοί του Τζόνσον να τον κατηγορήσουν ότι είπε ψέματα στη βασίλισσα για τους λόγους της αναστολής.

Η ανακοίνωση της αναστολής του έργου του κοινοβουλίου συσπείρωσε τη συμμαχία του Remain και προσέδωσε επείγοντα χαρακτήρα στην προσπάθεια να εμποδιστεί το άτακτο Brexit. Οι αντάρτες του Συντηρητικού κόμματός τελικά επέβαλαν την τήρηση του τελευταίου μανιφέστου των Τόρις, που υπόσχεται ένα “οργανωμένο Brexit” με το “καλύτερο δυνατό deal”. Και ίσως οι τελευταίες εξελίξεις τελικά αναγκάσουν τον Τζόνσον να φέρει στο Κοινοβούλιο τη συμφωνία της Μέι, που είχε απορρίψει 3 φορές η προηγούμενη Βουλή (και με την ψήφο του), το γεγονός που τον οδήγησε στην πρωθυπουργία. Εάν τελικώς δεν οδηγηθεί σε παραίτηση ο Τζόνσον, υπό αυτές τις συνθήκες η εκλογική νίκη για τους Συντηρητικούς του Τζόνσον είναι πολύ πιθανή. Και αυτό διότι η εναλλακτική επιλογή για τη Βρετανία είναι ο Κόρμπιν και η συμμορία του. Βρετανός σχολιαστής ανέφερε: “Η χώρα είναι σήμερα διχασμένη ανάμεσα στο Leave και το Remain, όχι τη Δεξιά και την Αριστερά, και κινδυνεύουμε να συντριβούμε”.

Σύμπέρασμα: Κάθε γέννημα του εθνολαϊκισμού οδηγεί τελικώς σε περιπέτειες. Το Brexit εξελίχθηκε σε μια παράλογη περιπέτεια για τη Βρετανία, η οποία οδήγησε σε παραλυσία το κοινοβουλευτικό σύστημα στην χώρα που τον επινόησε (η συμβολή της στον πολιτισμό). Επί τη ευκαιρία να θυμίσουμε την οδυνηρή περιπέτεια στην οποία οδήγησε την χώρα μας ο Νήπιος και τελευταία αυτήν στη οποία ήθελε να οδηγήσει ο Ματέο Σαλβίνι την Ιταλία και ευτυχώς την πάτησε...

Έχω την εντύπωση ότι όλοι οι λαϊκιστές ακολουθούν την προτροπή του Σουν Τζου στους πολεμιστές και η οποία ήταν να δείχνουν αδύναμοι όταν είναι ισχυροί και ισχυροί όταν είναι αδύναμοι. Και οι λαϊκιστές έχουν αδυναμία επιχειρημάτων και επαφής με την πραγματικότητα και το αυτονόητο και γι’ αυτό χρησιμοποιούν τακτικές τύπου “σοκ και δέος” για την συγκαλύψουν και να χειραγωγήσουν την εύκολα χειραγωγούμενη λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ.

Τέλος αυτό που παρακολουθούμε είναι μια αναμέτρηση δύο συστημάτων, του βρετανικού και του ευρωπαϊκού, με το δεύτερο να κερδίζει κατά κράτος.

* Για το ιστορείν: Περί Αγγλικού Κοινοβουλευτισμού.

“Η επινίκια ομιλία του Έντμουντ Μπερκ προς τους ψηφοφόρους του Μπρίστολ, στις 3 Νοεμβρίου του 1774, είναι μια ξεχωριστή στιγμή στην ιστορία της εξέλιξης των δημοκρατικών θεσμών. Στην Αγγλία της εποχής εκείνης, η προεκλογική εκστρατεία, ιδίως σε μια περιφέρεια με πολλούς ψηφοφόρους, ήταν ένα όργιο μέθης και λασπολογίας – συγκεντρώσεις και ομιλίες δεν γίνονταν χωρίς την παροχή δωρεάν αλκοόλ εκ μέρους του υποψηφίου. Ο Μπερκ εξελέγη στη μία από τις δύο κοινοβουλευτικές έδρες του Μπρίστολ, πίσω από έναν ριζοσπαστικό της εποχής, ονόματι Χένρι Κράγκερ. Αυτός μίλησε πρώτος και υποσχέθηκε να ακολουθεί τις οδηγίες των ψηφοφόρων του. Ο Μπερκ απάντησε με έναν λόγο που έμεινε ιστορικός, επειδή εξηγεί την ουσία της αντιπροσώπευσης σε μια δημοκρατία. Παραθέτω την περίφημη αρχή της ομιλίας, σε μετάφραση για την οποία ελπίζω θα με συγχωρήσετε:

«Βεβαίως, κύριοι, οφείλει να είναι η ευτυχία και η δόξα ενός αντιπροσώπου να ζει στην πιο αυστηρή ένωση, τη στενότερη ανταπόκριση και την πιο ανεπιφύλακτη επικοινωνία με τους ψηφοφόρους του. Οι επιθυμίες τους πρέπει να βαραίνουν πολύ γι’ αυτόν, οι απόψεις τους να έχουν τον σεβασμό του και οι εργασίες τους την αμέριστη προσοχή του. Είναι καθήκον του να θυσιάσει την άνεσή του, τις απολαύσεις του και τις χαρές του για τις δικές τους· και πάνω απ’ όλα, πάντα και σε κάθε περίπτωση, να προτιμά τα δικά τους συμφέροντα από τα δικά του. Ομως την απροκατάληπτη γνώμη του, την ώριμη κρίση του, την πεφωτισμένη συνείδησή του οφείλει να μη τη θυσιάσει για χάρη σας, ούτε για χάρη κανενός ανθρώπου ή καμιάς ομάδας. Αυτά δεν τα αντλεί ο αντιπρόσωπος από την ευαρέσκειά σας, ούτε από τον νόμο και το σύνταγμα. Του τα εμπιστεύεται η Θεία Πρόνοια και είναι υπόλογος για τη χρήση τους. Ο αντιπρόσωπός σας σάς οφείλει όχι μόνο την εργατικότητά του, αλλά και την κρίση του· και σας προδίδει, δεν σας υπηρετεί, αν τη θυσιάσει στη δική σας γνώμη»” (αυτά δεν τα έλαβε υπ’ όψιν του ο Ντέιβιντ Κάμερον και οδήγησε την Βρετανία σε αυτήν την μεγάλη περιπέτεια / δεν θυμάμαι την “πηγή” του κειμένου).

* Και μια σχετική γλαφυρή περιγραφή από τον Στ. Κασιμάτη, έναν βαθύ γνώστη της Βρετανικής πραγματικότητας: “Τίποτε δεν συγκρίνεται με τη ζωντάνια και τη φρεσκάδα μιας συζήτησης στη Βουλή των Κοινοτήτων. Θαυμάζεις την ισορροπία οργάνωσης και αταξίας στη διαδικασία, θαυμάζεις την ταχύτητά της, αλλά και το επίπεδο του διαλόγου, ο οποίος, παρά το αρχαϊκό τελετουργικό της διαδικασίας, γίνεται με ασυνήθιστη φυσικότητα, στην καθημερινή γλώσσα, αυτή που μιλούν και καταλαβαίνουν και όσοι βρίσκονται έξω από τη Βουλή”.

* “Ενίοτε, η ζωή ξεπερνά τη φαντασία. Ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου πλέον η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει τη φαντασία και έχει εισέλθει στη ζώνη της παράνοιας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τις τελευταίες ημέρες έχει αρχίσει να κάνει νούμερα τηλεθέασης το βρετανικό Κανάλι της Βουλής (!). Λογικό. Πού θα ξαναδούν τόση φαντασμαγορία; Η ειρωνεία είναι ότι υπήρξε μια εποχή που ήταν οι Βρετανοί αυτοί που έψαχναν να δουν το δικό μας Κανάλι της Βουλής. Φυσικά, το ηρωικό καλοκαίρι του 2015” (Αριστοτελία Πελώνη).

Επέτειοι.

20 χρόνια από τον σεισμό της Πάρνηθας (7 Σεπτεμβρίου 1999)

Τέσσερις ημέρες μετά τον σεισμό της Αθήνας (11/9/1999) δημοσίευσα στην εφημερίδα του Βόλου “Η Θεσσαλία” το κάτωθι κείμενο με τίτλο “Το Φως”.

Υπάρχουν 3 είδη φωτός.

Πρώτο, είναι το φως της νύχτας, το συμπαντικό φως. Το φως που γεμάτο μηνύματα διατρέχει το σύμπαν. Υποκείμενο της Αστρονομίας και της Φυσικής, εδώ στη γη. Το φως αχτίδα ικανοποίησης της άσβεστης περιέργειας μας. Μας βοηθάει να κατανοήσουμε το σύμπαν που μας περιβάλλει. Να μετρήσουμε την ηλικία του, να ανακαλύψουμε από τι υλικά είναι φτιαγμένα τα άστρα, να φανταστούμε τη ζωή σε άλλους πλανήτες.

Δεύτερο, είναι το φως της ημέρας. Το φως το ζωογόνο του Ήλιου μας. Το φως που κατηγόρησαν το Νεύτωνα ότι το αποσυνέθεσε δια παντός. Το φως που κάνει τα αντικείμενα ορατά. Το φως που δίνει τα χρώματα στη γη. Το φως που παντρεύεται τις σταγόνες της βροχής και γίνεται Ουράνιο Τόξο.
Τρίτο, είναι το φως το τεχνητό. Αυτό που οι νυκτερινές δορυφορικές εικόνες της γης καταγράφουν ως πυκνότητα πληθυσμού και κατανάλωση ενέργειας και οι άνθρωποι επαίρονται να αποκαλούν “αναπτυγμένο κόσμο”. Έναν κόσμο που έχει διαχωρίσει ριζικά την έννοια της ανάπτυξης από την έννοια της ευθύνης για τις επιπτώσεις που έχει πάνω στους άλλους και το μέλλον του πλανήτη. Τον κόσμο που μετατρέπει σε ένα μολυσμένο θερμοκήπιο τη γη. Τον κόσμο που «παίζει» με τα πάντα ακόμη και με τα όρια της.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο φως: το φως της ψυχής. Αυτό που ζωγραφίζει το φωτοστέφανο στους Αγίους. Αυτό που λάμπει στα πρόσωπα ορισμένων παιδιών. Αυτό που φωτίζει την έκφραση των ανυπόκριτα καλοσυνάτων ανθρώπων, εκείνων που δεν φοβούνται το άγγισμα της λάσπης του άλλου. Αυτό που βλέπεις στο πρόσωπο εκείνης που θα ερωτευτείς.
Αυτό το φως, το φως της ψυχής, το είδα τις τελευταίες ημέρες στα πρόσωπα των ανδρών των σωστικών συνεργείων.

Και για πρώτη μου φορά ζήλεψα...

15 χρόνια από την απόρριψη του σχεδίου Ανάν για το Κυπριακό (Δημοψήφισμα 24/4/2004).

Σήμερα 15 χρόνια μετά, είναι ευκαιρία να θυμηθούμε και να αναλογιστούμε σχετικά με εκείνη την την δημοψηφισματική απόρριψη / ακύρωση από τους Ελληνοκυπρίους του σχεδίου Ανάν (το σχέδιο υποβλήθηκε στις 24/4/2004 σε 2 ξεχωριστά δημοψηφίσματα, απορρίφθηκε από τους Ελληνοκυπρίους με ποσοστό 76%, ενώ εγκρίθηκε από την τουρκοκυπριακή κοινότητα σε ποσοστό 65%).

Σήμερα 45 χρόνια μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και κατοχή του Βορείου τμήματός της (20/7/1974).

Σήμερα που τα τουρκικά πλωτά γεωτρύπανα δημιουργούν νέα τετελεσμένα / έχουν εισβάλει στην Κυπριακή ΑΟΖ.

Σήμερα που η Ιστορία κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, μας ειρωνεύεται. Η Τουρκία για αυτές τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου / για αυτήν την εισβολή, έχει ως δικαιολογία αυτό που κατά κύριο λόγο καταψήφισε η ελληνοκυπριακή πλευρά, δηλαδή το ότι διασφαλίζει ως “εγγυήτρια δύναμη” τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων (σήμερα το θέτει και ως προϋπόθεση λύσης).

Σήμερα που η Κύπρος δηλώνει ότι θα ανταποκριθεί πλήρως στην προπαρασκευαστική διαδικασία που έχει προτείνει ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Α. Γκουτέρες (14/8), ώστε να ξεκινήσουν εκ νέου οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, τονίζοντας παράλληλα ότι “αναμένει πως θα συμβάλει και η Τουρκία, τερματίζοντας τις παράνομες δραστηριότητες και την τακτική της δημιουργίας έντασης και αποσταθεροποίησης στην περιοχή” (14/8).

Σήμερα 1 περίπου χρόνο πριν την επέτειο των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821 είναι επείγον να θυμηθούμε πόσο επιτυχής ήταν η διπλωματία της σύγχρονης Ελλάδος από τα πρώτα της βήματα. Καλλιέργησε τον φιλελληνισμό και ελίχθηκε σωστά στις σχέσεις της με τις Μεγάλες Δυνάμεις εκείνης της εποχής. Και οι Έλληνες εκείνης της εποχής επιτυγχάνοντας τον ακατανίκητο συνδυασμό ηρωισμού και σοφής διπλωματίας και παρά τις εμφύλιες συγκρούσεις, φατριασμούς, νεποτισμό και αδυναμία διαλόγου, κατέκτησαν την ανεξαρτησία τους. Και οι Έλληνες του Υπαρκτού Ελληνισμού αυτά επιμένουν να τα αγνοούν / ξεχνούν δηλαδή και αντί μια πορεία αυτογνωσίας προτιμούν / βολεύονται να παρουσιάζονται ως τα οιονεί θύματα της Ιστορίας.

* Σχετικά ο Πάσχος Μανδραβέλης αναφέρει: “Η Ιστορία δεν γράφεται με «αν» αλλά σίγουρα μια ενιαία Κύπρος θα ήταν σε πλεονεκτικότερη θέση από τη σημερινή διχοτομημένη. Η Τουρκία δεν θα είχε καμία δικαιολογία για πειρατικές ενέργειες εντός της ΑΟΖ ενός συγκροτημένου κράτους, έστω με τα ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά που θα του προσέδιδε η τροποποιημένη συμφωνία του σχεδίου Ανάν· λέμε «τροποποιημένη» διότι οι πολύπλοκες συμφωνίες στο χαρτί εξομαλύνονται από την ίδια τη ζωή (σσ. αλλά και το “Ευρωπαϊκό κεκτημένο”). Σήμερα όμως με το πρόβλημα σε εκκρεμότητα, η Τουρκία αγκιστρώνει και με τους υδρογονάνθρακες το βόρειο τμήμα του νησιού και –όπως συμβαίνει πάντα– η χρονοτριβή σε έναν κόσμο που τρέχει δημιουργεί αρνητικά τετελεσμένα σε εκείνους που έχουν ως δόγμα πολιτικής το «άσ’ το γι’ αργότερα». Το Κυπριακό τελματώθηκε εις βάρος και των γηγενών Τουρκοκυπρίων και πρωτίστως των Ελληνοκυπρίων. Με ευθύνη όμως των δεύτερων. Ακόμη και αν μπορεί να υπάρξει συμφωνία, τα νέα τετελεσμένα που δημιουργεί η Τουρκία θα κάνουν το επόμενο σχέδιο ακόμη πιο πολύπλοκο, τόσο που θα νοσταλγήσουμε το σχέδιο Ανάν. Αυτό εξάλλου δεν κάναμε εβδομήντα χρόνια τώρα με κάθε σχέδιο που είχαμε μπροστά μας;”

84η Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Ένας αισιόδοξος ρεαλιστής, ένας πρωθυπουργός και όχι κομματάρχης ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο τέλος της ομιλίας του στο Βελλίδειο (7/9), με την ρήση του Γκάντι περιέγραψε με μεγάλη ακρίβεια την πολιτική του πορεία: “Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, αργότερα σε πολεμούν και μετά τους κερδίζεις...”.

Και σύσσωμη η αντιπολίτευση κατηγόρησε τον Μητσοτάκη επειδή εγκατέλειψε την πατροπαράδοτη στάση έναντι της Ευρώπης, δηλαδή εκείνη του “καρπαζωμένου και κομπλεξικού Έλληνα που μπερδεύει την επιθετική επαιτεία με την υπερήφανη διεκδίκηση...”.

Και το επόμενο Σάββατο ανέβηκε στην Θεσσαλονίκη ένας αριστερο-λαϊκιστής ο Νήπιος. Αυτός που όλα τα είχε σκεφτεί κι όλα ήταν έτοιμος να τα κάνει, αλλά τα παράκεντρα του τα κλέψανε μέσα απ’ τα χέρια και τα έδωσαν στον Μητσοτάκη, για να κοκορεύεται τώρα με τα δικά του “έτοιμα”. Και για “κερασάκι”, εκστόμισε το οικονομικά ανήκουστο για μια χώρα με μηδαμινή ανάπτυξη, που λόγω εκλογής του Μητσοτάκη μόλις απέκτησε την ευχέρεια να δανείζεται από τις αγορές: “Δεν φέρνει η ανάπτυξη την αύξηση των μισθών, αλλά η αύξηση των μισθών φέρνει την ανάπτυξη”. Αλληλούια...

* “«Η πολιτική γίνεται με το κεφάλι, όχι με οποιοδήποτε άλλο όργανο του σώματος, ούτε με την ψυχή», γράφει ο Μαξ Βέμπερ στο δοκίμιό του «Η πολιτική ως επάγγελμα». Όσους ενδεχομένως δεν αντιλαμβάνονται πώς ακριβώς το εννοούσε αυτό ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος θα τους παρέπεμπα στην ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Επιτέλους, ο πραγματισμός επιβλήθηκε της θεσμοποιημένης παπαρολογίας – γιατί αυτό είχε καταντήσει το πολιτικό σκέλος της ΔΕΘ: ένα φεστιβάλ οραμάτων και κουτόχορτου (Στ. Κασιμάτης).

Τιμώμενη χώρα στην φετινή έκθεση η Ινδία και η Θεσσαλονίκη γέμισε “ελεφαντάκια”. Και αυτό διότι ο ελέφαντας είναι από τα ιερά ζώα της Ινδίας, εξίσου κοινός στους δρόμους της όπως η αγελάδα, με την διαφορά ότι δεν θεωρείται κατοικίδιο.

Στο Ινδουιστικό Πάνθεον υπάρχει ένας θεός με την μορφή Ελέφαντα, ο θεός Γκανέσα (σανσκριτικά: Hanapati / 'गणेश ), γνωστός και ως Γκανές ή Βιναγιάκα, (σε πολλούς ναούς του οι ελέφαντες περιφέρονται ελεύθερα). Θεωρείται γιος του Σίβα και της Παρβάτι (υπάρχουν και άλλες εκδοχές) και στις απεικονίσεις του παρουσιάζεται με τον ένα χαυλιόδοντα σπασμένο. Είναι ο θεός της σοφίας, των τεχνών, των γραμμάτων και κύριος κάθε νέας αρχής και της υπερπήδησης των εμποδίων.

Η λατρεία του άρχισε από τον 4ο-5ο αιώνα και στη συνέχεια επεκτάθηκε. Σήμερα είναι η δημοφιλέστερη θεότητα στην Ινδία και είναι μία από αυτές τις θεότητες που είναι σεβαστή όχι μόνο στον Ινδουισμό και τις άλλες θρησκευτικές ομάδες εκτός των Ινδουιστών, αλλά έχει θιασώτες και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ως φιλεσίν είναι δύσκολο να μην ξαναφερθώ στην ταινία “Ο Άνθρωπος χωρίς πατρίδα – Heptane”, Γαλλία, 2015 του Ζακ Οντιάρ. Στην ταινία η πρωταγωνίστρια παρουσιάζεται να επικαλείται την βοήθεια του Θεού Γκανέσα, ο οποίος, στο τέλος της ταινίας παρουσιάζεται ως ο “από μηχανής θεός”, που σηματοδοτεί την λύση του δράματος (προβλήθηκε στις 4/11/16 στην Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας Βόλου www.provoles.gr ).

Η της Παραφύση Novartis…

Η Πολιτική της διάσταση: Σκευωρία (χειραγώγηση θεσμών με σκοπό την εξόντωση πολιτικών αντιπάλων / Ο Νήπιος το είχε επιχειρήσει και στην υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών).

Η Κοινοβουλευτική της διάσταση: Προανακριτική Επιτροπή για τον “Ρασπούτιν” (Δ. Παπαγγελόπουλος).

Η Νομική της διάσταση: Δεν τίθεται θέμα τέλεσης αδικήματος κατά την διάρκεια άσκησης υπουργικών καθηκόντων, διότι δεν υπάρχει διοικητική σχέση. Εάν υπήρχε τότε “πάπαλα” η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης (έχει δική της διοικητική ιεραρχία / ανεξαρτησία). Προς τούτο το λογικό είναι η Προανακριτική Επιτροπή να αποφασίσει την επιστροφή του φακέλλου στην τακτική δικαιοσύνη, η οποία λόγω του “αμελλητί” τον απέστειλε για διερεύνησή στην Βουλή.

Η αλήθεια είναι ότι ο Ρασπούτιν εάν μπορούσε θα έβγαινε από τον τάφο του για να διαμαρτυρηθεί. Είναι δυνατόν αυτόν που για 11 χρόνια είχε υποχείρια την τσαρίνα Αλεξάνδρα και το τσάρο Αλέξανδρο και εντολές δεν έπαιρνε από κανέναν, να τον συγκρίνουν με έναν αποτυχημένο σκευωρό (ήταν μπλεγμένος και στο φιάσκο περί σχεδίου δολοφονικής απόπειρας κατά του Καραμανλή του μικρού). Αλλά θα μου πείτε, σε αυτήν την χώρα, την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, δεν είναι που αποκαλούν και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας “Πεντάγωνο”;

Η θανατηφόρος αυτοβλακεία...

“Τα τελευταία χρόνια έχουμε περίπου 250 θανάτους από σεισμούς, και άλλους τόσους από πυρκαγιές. Όμως, η πιο 'ακίνδυνη' καθημερινή συνήθεια, αυτή της οδήγησης, έχει 130.000 χιλιάδες νεκρούς, 350.000 ανάπηρους και 2 εκατομμύρια τραυματίες. Είμαστε ο πιο επικίνδυνος λαός της Ευρώπης και με βούλα. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Γιούροστατ, η Ελλάδα είναι πρώτη στα ατυχήματα. Το 87% από αυτά, γίνονται με χαμηλές ταχύτητες, μέχρι 40 χιλιόμετρα και τα περισσότερα γίνονται μέσα στη πόλη (...) Τρέμουν οι Έλληνες καθημερινά πως θα πληρώσουν ΕΝΦΙΑ, ΔΕΗ, ανησυχούν μην αδειάσει το πορτοφόλι τους. Όμως, δεν ανησυχούν για την απώλεια μιας αγκαλιάς. Αυτό το μήνυμα πρέπει να περάσουμε όλοι. Πόσο σημαντικότερο είναι για τη ζωή μας, η απώλεια αγκαλιάς του παιδιού μας, του συγγενή μας, ενός αγαπημένου μας ανθρώπου” (Τάσος Ιαβέρης).

Πάντα υποστήριζα ότι η οδήγηση είναι μια πολύ σοβαρή και επικίνδυνη εργασία.

Το χιούμορ.

Το χιούμορ δεν είναι έμφυτο στον άνθρωπο, είναι μια πολιτισμική κατάκτηση των μοντέρνων χρόνων, δηλαδή αυτό σημαίνει ότι δεν είναι προσβάσιμο από όλους και ιδιαίτερα από κάθε είδους αυταρχικούς. Ο Μαρκ Τουέν επισήμανε ότι μόνο στον Παράδεισο δεν είναι απαραίτητο. Και σίγουρα ο κόσμος μας δεν μπορεί χαρακτηριστεί παράδεισος. Και το μόνο που μπορεί να κάνει ο πολίτης είναι να το επισημαίνει με κάθε τρόπο. Όταν μάλιστα αυτός ο πολίτης είναι ο αιρετικός Αρκάς που σαρκάζει κάθε τι το αυταρχικό, θα άφηνε στο απυρόβλητο τους πολιτικορεκτάδες; Τώρα που “τέλειωσε” με τον Νήπιο είπε να “αρχίσει” με την απολυταρχία της πολιτικής ορθότητας η οποία προσπαθεί να επιβληθεί ως ιερό ταμπού και δια της λογοκρισίας.

Οι πολιτικορεκτάδες της προοδευτικής αλαζονείας των δικαιωματιστών, της πολυπολιτισμικότητας κλπ. είναι αυτοί που προσπαθούν να επιβάλλουν την πολιτισμική αμνησία. Ξέχασε το παρελθόν, σου λένε, ο δικός μας κόσμος δεν μοιάζει με κανέναν. Φτιάχνουμε τον καινούργιο άνθρωπο, ο οποίος θα μπορεί ακόμη και να διαλέγει το φύλο του. Ένας άνθρωπος χωρίς φύση, χωρίς μνήμη, πρώτη ύλη για τον μύλο της προοδευτικής αλαζονείας τους. Και πως αντέδρασαν στις βολές του Αρκά; με τον γνωστό τους τρόπο. Τον υπέδειξαν ως την φωνή της “Alt-Right” στην Ελλάδα και προσπάθησαν να του μπλοκάρουν την διαδικτυακή του παρουσία (στο Harvard Political Review το “Alt-Right” αναφέρεται ως κίνημα αντι-κουλτούρας / counterculture, δηλαδή ενάντια στην ηγεμονική κουλτούρα της πολιτικής ορθότητας).

Και για να ενθυμούμεθα: Μαθήματα διεμφυλικής ταυτότητας ήθελαν να παραδίδονται οι πολιτικορεκτάδες του της Παραφύση υπουργείου Παιδείας. Και αυτό όταν το σχολικό έτος 2018-2019 μείωσαν τις ώρες διδασκαλίας στην υποχρεωτική εκπαίδευση κατά 25,5% έναντι του προηγουμένου έτους. Και αυτό όταν είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι ο χρόνος διδασκαλίας έχει θετική επίδραση στην εκπαιδευτική διαδικασία. Επίσης ότι όσο αυξάνεται ο χρόνος διδασκαλίας τόσο βελτιώνονται οι επιδόσεις των μαθητών που προέρχονται από μειονεκτούντα περιβάλλοντα (πηγή: Ευρωπαϊκή έκθεση για την εκπαίδευση το 2018-2019, του δικτύου πληροφοριών “Ευρυδίκη”).

Τελευταίο πολιτικορεκτάδικο ευτράπελο (υπάρχει και βιντεάκι): Λεσβίες vegan εισέβαλαν σε κοτέτσι για να αποτρέψουν τον βιασμό των κοτών από τον κόκορα. Θεωρούν ότι το γονιμοποιημένο αυγό είναι προϊόν βιασμού. Ως εκ τούτων, παρουσιάζεται ως ζωτική ανάγκη να απαντηθεί το παμπάλαιο ερώτημα: Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Αλληλούια...

Σχετικό: Σοκ και δέος προκάλεσε στους πολιτικορεκτάδες της Ευρώπη (εκ παραδόσεως κατοικοεδρεύουν στην Αριστερά και λόγω μοδός και στους Πράσινους) με τον τίτλο που έδωσε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στο χαρτοφυλάκιο αρμοδιότητας Μαργαρίτη Σχοινά. Ο τίτλος του “προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής” με επιμέρους αρμοδιότητες αναμφισβήτητα σημαντικές, κατάρτιση, εκπαίδευση, μετανάστευση, πολιτισμός, αθλητισμός, έθιξε ευαίσθητες χορδές, κυρίως Αριστερών και Πρασίνων.

Το Άρθρο 2 της Συνθήκης της Λισσαβόνας, το οποίο ορίζει τις θεμελιώδεις ηθικές αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή τον ευρωπαϊκό τρόπος ζωής αναφέρει: “Η Ένωση θεμελιώνεται στις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου, και του σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα, περιλαμβανομένων των δικαιωμάτων προσώπων που ανήκουν σε μειονότητες”.

Αυτά που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι πολιτικορεκτάδες είναι ότι άλλο ο πλουραλισμός της Δημοκρατίας και άλλο ο μεταμοντέρνος σχετικισμός που αυτοί ευαγγελίζονται. Ότι τα δικαιώματα των μεταναστών / μειονοτήτων εδράζονται στην αποδοχή / σεβασμό εκ μέρους τους, του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Και τελικά ότι είναι αυτοί, που υπονομεύουν τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής.

Οι πολιτικορεκτάδες δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι ο αναφερόμενος ως ευρωπαϊκός τρόπος ζωής αποτελεί την συγκολλητική ουσία των λαών της Ευρώπης που καταχτήθηκε από την εμπειρία φωτεινών και σκοτεινών στιγμών στην μακραίωνη ιστορία της, για αυτό άλλωστε και το προσωνύμιο Γηραιά Ήπειρος. Ο φιλελευθερισμός, ο καπιταλισμός, και η νομοκρατία γεννήθηκαν στην νεωτερική Ευρώπη, η οποία επίσης γέννησε τον κομμουνισμό, τον ναζισμό και τον φασισμό.

Είναι κατανοητό να εξεγείρονται οι “κατ’ επάγγελμα ευαίσθητοι”, που προωθούν τη διασπαστική πολιτική υποστήριξης κάθε άλλης ταυτότητας πλην της κοινής μας Ευρωπαϊκής (identity politics). Το ερώτημα είναι γιατί ενοχλούνται ο απερχόμενος πρόεδρος Γιούνκερ και άλλοι, υποτίθεται καλοπροαίρετοι; Μάλιστα ο Γιούνκερ είναι αυτός που στην ομιλία του για την κατάσταση της Ε.Ε. το 2016 είχε κάνει την ίδια αναφορά (τότε δεν πειράχτηκε κανένας / σήμερα στα τελευταία του κατάντησε να ασχολείται με το περιτύλιγμα και όχι με την ουσία).

Οι καλοπροαίρετοι ενοχλούνται θεωρητικολογώντας. Ισχυρίζονται ότι ο “ευρωπαϊκός τρόπος ζωής” δεν χρειάζεται κομισάριους και προδιαγραφές, διότι αυτές είναι που τελικά τον απειλούν. Χρειάζεται παιδεία, κοινώς επικοινωνία με όσους τον οικοδόμησαν στη διάρκεια τόσων αιώνων Ιστορίας. Αυτό που δεν θέλουν να αντιληφθούν είναι ότι ο “κομισάριος” σηματοδοτεί το πέρασμα από την θεωρία στην πράξη.

Οι αρμοδιότητες του Μαργαρίτη Σχοινά είναι αναμφισβήτητα σημαντικές δια την διατήρηση της ευρωπαϊκής πολιτισμικής παράδοσης και της εφαρμογής της πρόσφατης σύστασης του Συμβουλίου η οποία περιλαμβάνει ως προτεραιότητες της, την παιδεία την ιδιότητα του πολίτη, τις δημοκρατικές αξίες, την συμμετοχή των πολιτών και την κατανόηση της προέλευσης και της λειτουργίας της Ε.Ε.”

Προς τούτο το ως εκ των ων ουκ άνευ είναι μια νέας κατεύθυνσης παιδείας η οποία δεν θα συντελεί στην δημιουργία οργανικώς αναλφάβητων, αλλά θα δομείται στην παραδοχή ότι η θεωρητική κατανόηση του κόσμου προηγείται της δημιουργίας ανθρώπινου δυναμικού με δεξιότητες. Μια παιδεία ενδεικτική μιας κοινωνίας που βλέπει πέρα από το προφανές κέρδος, προσβλέπει στο ευ ζειν αλλά απαντά και σε βαθιά ανθρώπινες αγωνίες.

Και όλα αυτά για να υποστηριχτεί / αναπτυχθεί / επιτευχθεί μια ανοιχτή, εξωστρεφής και δεμένη ένωση Ευρωπαίων πολιτών όχι μόνο με όρους ταυτότητας αλλά και περηφάνιας. Και αυτό διότι καμιά άλλη περιοχή του κόσμου δεν έχει τέτοια ποιότητα ζωής, η οποία όχι μόνο πρέπει να προστατευθεί από εσωγενείς, και εξωγενείς απειλές αλλά και να βαίνει συνεχώς βελτιούμενη.

Τέλος να επισημάνω ότι πολλοί θεωρούν ακόμη πιο προβληματική την ονομασία του χαρτοφυλακίου των οικονομικών ως “Οικονομία που εργάζεται για τους ανθρώπους”. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι μόνο μια Κοινωνικά Υπεύθυνη Αγορά Θα μπορούσε να θέσει τα όρια στην επερχόμενη άνευ ορίων τεχνολογική εξέλιξη.

* “Για τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής –την ασφάλεια, την ελευθερία, το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα– δεν θέλουν να ζήσουν στην Ευρώπη όσοι μεταναστεύουν σε αυτήν; Προφανώς! Επομένως, γιατί να μην τον προστατεύσουμε; Είναι και για το δικό τους συμφέρον. Φοβάμαι ότι ίσως ακούγεται σαν αστείο από κάποιους, αλλά δεν το εννοώ έτσι. Δεν βλέπω, ειλικρινά, γιατί το θέμα της μετανάστευσης πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μια κατάσταση «win-lose», πάντα με διαζευκτικούς όρους: ή τους πετάμε στη θάλασσα ή ανοίγουμε τις πόρτες διάπλατα και ό,τι θέλει ας γίνει. Η μετανάστευση είναι πια ένα παγκόσμιο πρόβλημα, εξαρτώμενο από πάρα πολλούς παράγοντες, ώστε να είναι αδύνατη η ανάσχεσή του βραχυπροθέσμως. Από τη διαχείρισή του, όμως, μπορούν να είναι κερδισμένες και οι δύο πλευρές: Ευρωπαίων και μεταναστών.

Αν ο σκοπός είναι η ευημερία των πολλών, τότε το θέμα είναι πρακτικό. Σκεφθείτε το απλά: αφήνεις να δημιουργηθεί, μέσα σε μερικά χρόνια, μια παραγκούπολη προσφύγων και μεταναστών στις παρυφές μιας ακμάζουσας πόλης· δεν εξυπακούεται ότι η συνύπαρξη θα είναι προβληματική τόσο για τους μεν όσο και για τους δε; Η μετανάστευση είναι πρόβλημα πρώτα για εκείνους που μεταναστεύουν αναγκαστικά· γίνεται όμως πρόβλημα και για τους άλλους, που ζουν στους προορισμούς των μεταναστών, όταν η μετανάστευση αφήνεται στην τύχη της.

Σε αυτό ουσιαστικά αποβλέπουν οι εξ αριστερών επικριτές της Φον ντερ Λάιεν. Η πολιτική των ορθάνοιχτων πυλών είναι καταστροφική, γιατί οδηγεί αργά ή γρήγορα τις δύο πλευρές (ντόπιους και μετανάστες) σε σύγκρουση. Επομένως, η επιλεκτικότητα είναι αναγκαία από πλευράς της Ενωσης. Δεν γίνεται να ανοίξεις την πόρτα στον οποιονδήποτε, εφόσον θέλεις να διατηρήσεις την ομαλότητα και τη φυσιολογική, όχι τη βίαιη, εξέλιξη του τρόπου ζωής στην Ευρωπαϊκή Ένωση” (Στ. Κασιμάτης).

Για γέλια και για κλάματα...

Θανάσης Θεοχαρόπουλος: Το συνώνυμο της κατάντιας...

Ο άλλοτε πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, ο αποτυχών υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ, ο πάντα θεσιθήρας της πολιτικής, ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, είναι πλέον μετακλητός υπάλληλος στο γραφείο του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή με τον τον βαρύγδουπο τίτλο του γενικού διευθυντή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Ξεπεσμός; Σε καμιά περίπτωση. Νομοτέλεια... Το εξηγεί με την γνωστή του ενάργεια ο Στ. Κασιμάτης (μην ξεχνάτε ότι πρώην πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ είναι και ο Εφιάλτης, κατά κόσμον Φώτης Κουβέλης).

* “Είναι ίσως εκπεσμός και ταπείνωση, εφόσον το κρίνεις απέξω· με τη λογική, όμως, που διέπει τον Θεοχαρόπουλο και το είδος του, πρόκειται για βήμα προόδου. Κατ’ αρχάς, το σπουδαιότερο είναι ότι εξακολουθεί να ζει από το Δημόσιο: διατηρεί, δηλαδή, την αγνότητά του ως αριστερός, αφού δεν μιαίνεται από την επαφή με τον πραγματικό, τον εκτός πολιτικής, κόσμο της εργασίας.

Ίσως σε ορισμένους να μην είναι κατανοητό αυτό, η άγνοια όμως της πραγματικότητας ως προς τον κόσμο της ελεύθερης οικονομίας και της εργασίας είναι προϋπόθεση ώστε ο αριστερός να διατηρήσει την πίστη στις ιδέες του. Ειδάλλως, αυτή η πίστη θα κλονιστεί, θα φθαρεί και, σιγά σιγά, θα εκλείψει, ιδίως αν ο αριστερός συμβαίνει να είναι έξυπνος και ικανός. Και ο Θανάσης μας είναι όχι απλώς ικανός, είναι ταλέντο”.

Της Φώφης το ΚΙΝΑΛ...

Το μόνο που λείπει είναι το “φονιάδες των λαών...”.

Το όνειρο της Φώφης:

* “Μεταφέρω το σχόλιο που έκανε ο Γιάννης Μεϊμάρογλου (ΚΙΝΑΛ) στο τουίτερ για τη συζήτηση την οποία προκάλεσε η περίφημη αφίσα του ΚΙΝΑΛ που αποσύρθηκε, γιατί θεωρώ ότι περιγράφει απλά και συνοπτικά την... τρικυμία σε ποτήρι που βιώνει το ΚΙΝΑΛ: «Σταμπαρίστηκαν ως Κυριακίστας όσοι επέκριναν την αφίσα των Αριστερίστας που προσπαθεί να πείσει τους Συριζίστας να ξαναγίνουν Πασοκίστας. Κιναλίστας υπάρχουν;». Ακόμη ένα μεγάλο ερώτημα που θα το λύσει η ίδια η ζωή. Όπως όλα” (Αριστοτελία Πελώνη).

Η βρεφοδόχος.

Η είδηση (11/9): Εγκατέλειψαν βρέφος μέσα σε καροτσάκι σούπερ μάρκετ.

Μοιάζει με υπερσύγχρονο ταχυδρομικό κιβώτιο, όμως αντί για δέματα δέχεται ανεπιθύμητα μωρά... Το νεογέννητο οδηγείται αυτόματα από τη θυρίδα σε ένα θερμαινόμενο κρεβατάκι και εντός ολίγου –τόσο όσο χρειάζεται για να απομακρυνθεί η μητέρα από το σημείο– χτυπάει συναγερμός που ειδοποιεί το προσωπικό του ιδρύματος ή του νοσοκομείου για τη νέα άφιξη. Μέσα στη θυρίδα υπάρχει ένα γράμμα που ενημερώνει τη μητέρα ότι θα φροντίσουν το παιδί της για οκτώ εβδομάδες· αν στο μεταξύ εκείνη αλλάξει γνώμη, έχει τη δυνατότητα να το διεκδικήσει χωρίς καμία ποινική συνέπεια· αν όχι, το βρέφος θα δοθεί για υιοθεσία. Η συνέχεια εδώ: https://www.kathimerini.gr/1042482/opinion/epikairothta/politikh/anwnymes-tragwdies