Ο βίος ως έργον τέχνης

Σήμερα που ο οποιοδήποτε πρόβλημα (κοινωνικό) δεν το θέτει η κοινή εμπειρία, αλλά οι ιδεοληψίες και τα κάθε είδους συμφέροντα επιδιώκοντας και την διαχείρισή του, το Κύριο Θέμα των αναρτήσεών του seedrinker.blogspot.com φιλοδοξεί να χαρακτηριστεί σαν “επιφυλλίδα”. (1)

“Λάμπει μέσα μου εκείνο που αγνοώ,

ωστόσο λάμπει..” Οδυσσέας Ελύτης.

Ως Αισθητική ορίζεται η επιστήμη και η φιλοσοφία περί τα της τέχνης (παράγεται από την “αίσθηση”, την εμπειρία που προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεων). Η Αισθητική είναι γέννημα του 18ου αι. και της τότε δημιουργηθείσας ανάγκης για μια επιστημονική προσέγγιση του τεραστίου όγκου έργων τέχνης που είχαν δημιουργηθεί τους προηγηθέντες 2 αιώνες (στην Αναγέννηση, κυρίως από την ζωγραφική και την γλυπτική). Είναι επιστήμη γιατί εντάσσει σε αυτήν την μέτρηση, την σύγκριση και την χρονικότητα. Κυρίως όμως είναι φιλοσοφία. Άλλωστε γεννήτωρ της λέξης “αισθητική” είναι ο Γερμανός φιλόσοφος Αλεξάντερ Γκοτλημπ Μπαουμγκάρντεν (1750), ο οποίος επεξεργάστηκε την έννοια της αισθητικής με τρόπο που να σημαίνει την μελέτη του καλού ή κακού “γούστου”, συνεπώς και της καλής και κακής τέχνης, όπου “καλό γούστο” σημαίνει “ομορφιά”.

Η Αισθητική δια του στοχασμού επί των 2 άκρων , ωραίο - άσχημο οριοθετεί και την κίνηση της Ιστορίας προς όλο και πιο υψιπετή ισορροπία. Είναι αυτή που προσέδωσε την “τριαδικότητα” στην φιλοσοφία. Και όταν αναφέρομαι σε “τριαδικότητα” αναφέρομαι στην ολοκλήρωση της φιλοσοφικής προσέγγισης μαζί με την Γνωσιολογία (ψέμα – αλήθεια) και την Ηθική (καλό – κακό). Σε μια “θεολογική” προσέγγιση θα αντιστοιχούσα την Αισθητική με τον “Πατέρα”, την Ηθική με τον “Υιό” και την Γνωσιολογία με το “Άγιο Πνεύμα”. Με την επισήμανση ότι υπαρκτική έννοια αυτής του πατέρα είναι η αγάπη, θα αντιστοιχούσα την Αισθητική με τη έννοια της χριστιανικής Αγάπης, της αρχαιοελληνική Αρμονίας και την σύγχρονη στοχοθεσία προς ένα ευοίωνο μέλλον με το Αισθητικώς Ζείν (κατά τον Β. Ραφαηλίδη ο “εξανθρωπισμός του ανθρώπου”).

Το σχετικό ιστορείν είναι αποκαλυπτικό. Το αισθητικώς ποιείν: Σήμερα ζούμε τον πλήρη εκφυλισμό της θεώρησης του Τσετσίνο Τσενίνι ότι η ζωγραφική αποτελεί “τέχνη με την ευγενέστερη έννοια”, δηλαδή τέχνη η οποία δεν ασκείται κατ’ επάγγελμα, δηλαδή δια τον “ιδιοτελή” βιοπορισμό (15ος αι. με την Αναγέννηση “επί Θύραις”). Αυτή η “ανιδιοτέλεια” υπέκρυπτε την “ιδιοτέλεια” της δυνατότητας του ζωγράφου να επιβιώσει εκείνους τους δύσκολους καιρούς. Αποτέλεσμα ο καλλιτέχνης των “κατ’ εξοχήν τεχνών” εκείνης της περιόδου (15ος-17ος αι., ζωγραφική και γλυπτική), θεωρείται δημιουργός ειδικών προϊόντων, τα οποία προορίζονται για το ειδικό κοινό των πλουσίων της εποχής. Ο καλλιτέχνης για τους 2 επόμενους αιώνες δημιουργεί στις “αυλές” των φεουδαρχών. Δημιούργημα αυτής της εποχής είναι η έννοια του Μαικήνα, ο πλούσιος προστάτης των τεχνών ή ορισμένου καλλιτέχνη, έννοια που κληροδοτήθηκε εξασθενούμενη και στους επόμενους αιώνες.

Με την εμφάνιση της Αισθητικής οι μελετητές επισημαίνουν πως όλες ανεξαιρέτως οι τέχνες έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους: Το “πνεύμα του δημιουργού”, το “ταλέντο”, την “ευαισθησία”, την “καλαισθησία” και την “ενεργό συμμετοχή της φαντασίας”. Αποτέλεσμα σήμερα 7 να θεωρούνται ως “καλές τέχνες” (ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική, ποίηση, μουσική και η προστεθείσα τον 20ο αι., αναφερόμενη και ως “7η τέχνη”, αυτή του κινηματογράφου).

Αυτήν την εποχή αρχίζει να γίνεται αντιληπτό, να αποκαλύπτεται το υπερβατικό στοιχείο το οποίο δυνητικώς ενυπάρχει σε κάθε έργο τέχνης και είναι αυτό που ενοποιεί τα είδη τέχνης και προσδίδει στην τέχνη το “Τ” το κεφαλαίο (Τέχνη). Η Τέχνη περιέχει κάτι το “υπερανθρώπινο”, κάτι “εκ Θεού” και δίδεται στον καλλιτέχνη της ως “χάρισμα”, αναγνωρίζοντας ότι υπερβαίνει τις ανθρώπινες δυνατότητες παρότι έργον ανθρώπου. Και δημιουργείται η έννοια του “χαρισματικού” καλλιτέχνη. Σχετικά αναφέρομαι στην ανάρτηση “Διαδραστικά” (“το αόρατο χέρι”, 24/1/14). (2)

Από τον 18ο αιώνα και μετά αρχίζουν να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις (το “οποιοδήποτε” έργο τέχνης ως είδος λατρείας και ο “οποιοσδήποτε δημιουργός” ως θνητός θεός, ο οποίος “συνεχίζει να ζει μέσα από το έργο του”) ώστε σήμερα στην εποχή της εμπορευματοποίησης των πάντων να καταλήξει “χρηματιστηριακό προϊόν”...

Το αισθητικώς ζείν: Το “ωραίον” δεν αποτελεί ανακάλυψη της Αναγέννησης. Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης συνέβαλαν τα μέγιστα σε αυτό που αιώνες αργότερα θα ονομαστεί Αισθητική. Η ειδοποιός διαφορά έγκειται στο ότι αυτοί εντάσσουν το θέμα του ωραίου στα θέματα που αλληλεπιδρούν στην διαμόρφωση αυτού που λέγεται ζωή και ειδικότερα του κοινωνικού γίγνεσθαι . Ως εκ τούτου και η αρχαιοελληνική γλώσσα δεν έχει λέξεις για τις έννοιες “καλλιτέχνης, έργο τέχνης, στυλ, γούστο”.(3)

Στην Αθήνα των κλασικών χρόνων, η πεποίθηση είναι ότι το καλόν (δηλαδή το ωραίο) ηθικοποιεί τον θεατή του και καθιστά αγαθούς (δηλαδή ηθικά ενάρετους) τους πολίτες. “Στο έσχατο βάθος η αισθητική και η ηθική συμπίπτουν” αναφέρει αιώνες μετά και ο Βιτγκενστάιν. Και ο δημιουργός του ωραίου εκείνης της εποχής “στρατευμένος”, δηλαδή έχει βαθύτατη συνείδηση της κοινωνικής του αποστολής, δηλαδή στην δυνατότητα της τέχνης του να διαμορφώνει ήθος. Αναγνωρίζει το ενυπάρχων ήθος στην ομορφιά, το οποίο στοιχειοθετείται με ακρίβεια στην απόδοση του έργου του και ότι αυτό μεταδίδεται,  επηρεάζει και μορφώνει τη σκέψη των αποδεκτών συμπολιτών του. (κατά τον Αριστοτέλη η λέξη “ήθος” συγγενεύει ετυμολογικά με το “έθος”, δηλαδή τη συνήθεια των ανθρώπων). (4) Για τον Σωκράτη το καλόν, το κάλλος (η Αισθητική) και το αγαθόν (η Ηθική) δεν ήταν παρά οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: της ωφελιμότητας. Προέκταση της σωκρατικής σκέψης αποτελεί και η ρήση του Νίτσε “η Αισθητική δεν είναι παρά η Ηθική του μέλλοντος”. Γενικώς η αντίληψη περί του ωραίου στην αρχαία Ελλάδα είναι ότι αυτό “υλοποιείται” ηθικοποιώντας τον πολίτη και την κοινωνία, δηλαδή αναγνωρίζοντας το, ως συναποτελών αυτού που λέγεται ζωή..

Εκ των προαναφερομένων γίνεται αντιληπτό ότι το “ωραίον” και η δημιουργός του Τέχνη απασχόλησε και όλους τους μεγάλους φιλοσόφους. Ο Χέγκελ απηχώντας τον Πλατωνικό “αντικειμενικό ιδεαλισμό” αναφέρει ότι η τέχνη προετοιμάζει για τον “καθαρό στοχασμό” που είναι η φιλοσοφία. Δηλαδή την “ιδεατή” έκφανση της Ιδέας και ως εκ τούτου μια τελειότερη από την αισθητική της εκδήλωση. Ο Χάιντεγκερ ορίζοντας την τέχνη σαν την “αποκάλυψη της ουσίας της ύπαρξης” και ο Γιάσπερς θεωρώντας την σαν σαν μια “μεταφορά του είναι πέρα από την ύπαρξη”, παραμερίζουν το νοητικό στοιχείο, ανοίγοντας τον δρόμο προς την έννοια της “χαρισματικής Τέχνης”. Τέλος ο Καντ παρότι θεωρεί την Τέχνη μια πολυτέλεια ξεκομμένη από την τύρβη της καθημερινότητας, κάνει μια κατά την άποψή μου κορυφαία διαπίστωση αναφέροντας ότι το ωραίο είναι εκείνο που αρέσει χωρίς ειδικό αποχρώντα λόγο και συμφέρον. Δηλαδή το ωραίον (η του Αριστοτέλη “εντελέχεια”, η ροπή προς την τελειότητα) ενυπάρχει μέσα μας και αναμένει τις προϋποθέσεις, “την ώρα της” για να εκδηλωθεί (ωραίον: στην ώρα του).

Λογοτεχνίζοντας...: Εκείνη την αρχαίαν εποχήν. Τότε που ένας Σοφοκλής είχε επισημάνει τα θολά, αεικίνητα ρεύματα της ανθρώπινης δυστυχίας, τις σκοτεινές διαδρομές της εξουσίας, το τίμημα της ηθικής και της ευθύνης, την έπαρση που τυφλώνει, την αδυναμία να κατανοήσουμε, πόσο μάλλον να ελέγξουμε, όσα καθορίζουν την πορεία μας. Τότε που ο Αθηναίος αυτοκατανοείτο ως μέρος ενός ιδιαίτερου συνόλου, ως ελεύθερο άτομο. Τότε που του παρέχονταν η δυνατότητα της “διαμόρφωσης της ζωής σε βίο, για πολιτικές βίου”. Τότε είχε γίνει αντιληπτό ότι η Τέχνη και η “τέχνη του ζειν” ταυτίζονται. Τότε οι Πολίτες ως “επιμέλειαν εαυτού” και υψίστη συμβολή τους στα της Πολιτείας επιζητούσαν έναν βίον ως έργον τέχνης.

Σήμερα που εξαϋλώνεται ο “καιρός”, ο χρόνος ο μεστός νοημάτων και πράξεων. Σήμερα που εξαϋλώνεται ο “τόπος”, ο χώρος ο μεστός νοημάτων, διότι εντός του τελούνται οι πράξεις. Σήμερα που ο άνθρωπος τείνει να καταντήσει νάρκισσος ειδωλολάτρης του ειδώλου του, της ψηφιακής εικόνας του εαυτού του. Σήμερα που ο άνθρωπος τείνει να βιώνει και να επιβεβαιώνει τα συναισθήματα και τις εμπειρίες του αποκλειστικά εντός του εικονικού χώρου. Σήμερα που ως “εικονιστικό υποκείμενο” αισθάνεται βαθιά την ανάγκη, πιστοποίησης της ύπαρξής του δια των likes…

Σήμερα θα φανώ και πάλι προκλητικός...

Σήμερα αυτός είναι ο κόσμος που χρειάζεται κάποιο εμμονικό λόγω Asperger κοριτσάκι, την 16χρονη ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ, για να τον αφυπνίσει περί της κλιματικής αλλαγής. Σήμερα αυτός είναι ο κόσμος που δεν μπορεί να αντιληφθεί πως αν κάτι σώσει τον πλανήτη, αυτό θα είναι η οικολογική συνείδηση που παράγει η σκέψη και όχι τα του θυμικού ρίγη οικολογικής συγκίνησης που προκαλεί η Γκρέτα. (5)

Σήμερα ο του Υπαρκτού Ελληνισμού μέτοχος, ο λειτουργώντας πάντα καθ’ υπερβολήν, επειγόντως πρέπει να αντιληφθεί πως εκ’ τούτων εξαϋλώνεται η ανθρωπινότητά του. Σήμερα επειγόντως πρέπει να αντιληφθεί ότι ρητά η άρρητα αντλεί την τέχνη του βίου του από την αρχαία Ελλάδα, την μήτρα του δυτικού πολιτισμού. Σήμερα επειγόντως πρέπει να αντιληφθεί ότι πρέπει να διαμορφώσει αναστοχαστικά την ζωή του σε βίο. Σήμερα εν τέλει ορισμένοι θα το αντιληφθούν. Σήμερα όλο και περισσότεροι οι Πολίτες. Σήμερα οι Πολίτες αντιλαμβάνονται ότι η ανεπαρκής κοινωνική συνείδηση και ο διχαστικός λόγο της “εν Ελλάδι εφαρμοσμένης αριστεράς” και γενικότερα των εθνολαϊκιστών μόνο δεινά μπορεί να επιφέρουν. Σήμερα λίγοι από τους Πολίτες θα “καλλιτεχνίσουν” τον βίον τους ως έργο τέχνης.

Σήμερα πάρα πολλοί είναι αυτοί που αναγνωρίζουν ότι για ν’ αλλάξει ο Κόσμος πρέπει πρώτα ν’ αλλάξουν αυτοί. Σήμερα στον Κόσμο μας πολλοί είναι αυτοί που επιδιώκουν έναν βίο ως έργο τέχνης. Σήμερα, όμως είναι πολύ λίγοι για να τον φωτίσουν, σαν τ’ αστέρια λάμπουν στον “νυχτωμένο” Κόσμο μας. Σήμερα είναι αυτοί οι προάγγελοι της Αυγής της ελπιδοφόρας. Τους έχω ονοματίσει. Τους αποκαλώ Light-keepers. (6)

Σημειώσεις:

1. * “«Επιφυλλίδα» είναι η ελληνική λέξη που εφευρέθηκε για να μεταφράσει τη γαλλική feuilleton – το «μικρό φύλλο», το φυλλαράκι, δηλαδή «ένα κείμενο που καταφέρνει να πει αλήθειες σε μισή σελίδα μόνο» (Joseph Roth). (...)

Δεν είναι δημοσιογραφία, stricto sensu, η επιφυλλιδογραφία, διότι πρώτιστος στόχος της δεν είναι να γνωστοποιήσει ειδήσεις, πληροφορίες για τα επικαιρικώς συμβαίνοντα. Δεν μπορεί να ταυτιστεί με την «πολιτική αρθρογραφία», γιατί τα θέματα της επιφυλλίδας δεν αντλούνται οπωσδήποτε από το πολιτικό πεδίο του βίου. Ούτε «χρονογράφημα» είναι η επιφυλλίδα, αφού δεν φιλοδοξεί να αναπαραστήσει γεγονότα παραθέτοντας διαλόγους και περιγραφές χώρου και διάκοσμου.

Η πρόκληση για την επιφυλλίδα είναι «να πει αλήθειες σε μισή σελίδα μόνο» – με πολύ περιορισμένο αριθμό λέξεων να «φωτίσει» ένα θέμα ή πρόβλημα. Όχι να το αναλύσει ή να το λύσει, απλώς να το «φωτίσει»: ο αναγνώστης, σε μισή σελίδα, να καταλάβει (γνωρίσει, συνειδητοποιήσει, οριοθετήσει) το πρόβλημα και να διαβλέψει (ή υποψιαστεί) τη λύση του.

Το είδος της επιφυλλίδας προϋποθέτει πάντοτε μια, στοιχειώδη αλλά αυστηρή, λογική ανάλυση. Λογική είναι η ανάλυση η βασισμένη όχι μόνο στην ορθή αποδεικτική, αλλά και στην εύστοχη εικονοπλασία, στις ισορροπίες της συναισθηματικής φόρτισης. 

Ισως, λοιπόν, σήμερα ο ρόλος του γραπτού λόγου της «επιφυλλίδας» να είναι ένας: Σε «μισή σελίδα» να λέει κάθε φορά, με διαφορετικές αφορμές, την ίδια αλήθεια: Ότι οι εντυπώσεις είναι το εργαλείο για την πιο ολοκληρωτική υποταγή των ανθρώπων στην απανθρωπία της αυθαιρεσίας” Ότι η ευτυχία, συλλογική και ατομική, είναι εφικτή, όχι όταν την πουλάνε σαν εντύπωση, αλλά όταν τη σπέρνουμε και καρτερούμε με υπομονή να καρπίσει. Σε «μισή σελίδα» αφτιασίδωτες αλήθειες” (Χρήστος Γιανναράς).

2. Για τον “χαρισματικό” καλλιτέχνη μεταξύ άλλων είχα αναφέρει στην ανάρτηση “Διαδραστικά” (24/1/14): Υπάρχει όμως και κάτι μεγαλύτερο, πέρα και πάνω από αυτά που ο Οδυσσέας Ελύτης αποκαλύπτει με έναν χαρισματικό λόγο. «Από μυριάδες μυστικά σήματα, που μ’ αυτά είναι διάσπαρτος ο κόσμος και αποτελούν άλλες τόσες συλλαβές μιας άγνωστης γλώσσας, να συνθέσεις λέξεις και από τις λέξεις  φράσεις που η αποκρυπτογράφηση της να σε φέρει πιο κοντά στη βαθύτερη αλήθεια». Για να έρθει πιο εξειδικευμένα ο Χένρι Μίλερ να αναφέρει «Ποιος γράφει αριστουργήματα; Όχι όσοι έχουν το όνομα τους γραμμένο επάνω, γιατί οι ίδιοι δεν είναι παρά δέκτες». Τέλος, σχετικά με αυτά, θα αναφερθεί συγκεκριμένα η «Θεωρία της Ροής». Αυτή περιγράφει την κατάσταση εκείνη στην οποία το ανθρώπινο ον συντονίζεται με μια συνολική αρμονία συνθηκών, ενεργώντας τρόπον τινά «καθ’ υπαγόρευσιν» μιας άγνωστης δύναμης, ενός είδους «Εκείνο», με αποτέλεσμα το πέρασμα σε μια ενσυνείδητη κατάσταση ιδανικής δράσης. Αυτή η θεωρία επειδή επαληθεύεται και στον αντικειμενικό χώρο της επιστήμης οδήγησε Ρώσους και Αμερικάνους να παραδεχθούν την ύπαρξη των «ενστικτωδών επιστημόνων» οι οποίοι έχουν δώσει λύσεις, σε σύνθετα επιστημονικά προβλήματα και έχουν προβεί σε εφευρέσεις, κυριολεκτικά από το πουθενά. Σε αυτό είχε αναφερθεί και ο Ηράκλειτος, λέγοντας ότι «το είναι, είναι μέσα στο γίγνεσθαι και το γίγνεσθαι δεν είναι κάτι περαστικό αλλά είναι», σε αντίθεση με την σύγχρονη φιλοσοφία που έχει χωριστεί σε φιλοσοφία του «είναι» και του «γίγνεσθαι» για να μπορέσει και να ερμηνεύσει εκτός από τη μεγάλη κατηγορία ανθρώπων χωρίς ιδιότητες και ένα κόσμο ιδιοτήτων χωρίς άνθρωπο (Ρόμπερτ Μουζίλ «Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες»). Τα παραπάνω αβίαστα μας οδηγούν, από τον εμπνευσμένο ιδιοφυή δημιουργό στο χαρισμα-τικό. Αυτόν δηλαδή που υπογράφει για την άρτια δομή ενός δημιουργήματος πλήρους νοημάτων αλλά όχι για την «ψυχή» του. Και αυτό διότι στο χαρισματικό έργο τέχνης, ο καλλιτέχνης-δημιουργός, δεν λειτουργεί μόνο ως προσωπικότητα, αλλά και ως διαμεσολαβητής για να ακουστεί, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, μια βαθύτερη αλήθεια.(Η αλήθεια γίνεται αληθινή μόνο την κατάλληλη στιγμή Μαρξ). Λειτουργεί δηλαδή πέρα από το «εγώ» του, έχοντας έστω και πρόσκαιρα, ακόμη και προς στιγμήν, ξεπεράσει την τάση του να ξεχωρίζει. Εντάσσεται έτσι ασύνειδα στην αδιαφοροποίητη ενότητα, ώστε επανερχόμενος να έχει ήδη σφραγίσει με κάτι από Αυτήν, το δημιούργημα του. Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι όπως το χαρισματικό έργο τέχνης υπερβαίνει τον δημιουργό του, έτσι τον υπερβαίνει και η δυνατότητα καθολικής ερμηνείας του καθ’ ότι, όπως είναι αναμενόμενο, αυτός εστιάζει στο ιδιοφυές μέρος του. Πολλές φορές η «ερμηνεία κλειδί» που μας οδηγεί σε μια βαθύτερη αλήθεια διαχέεται σε όλο το έργο καθιστώντας δύσκολη την επισήμανσή της αλλά μερικές φορές είναι τόσο προφανής που περνά απαρατήρητη

3. * “Οι δυο κλασικές γλώσσες, η αρχαία ελληνική και η λατινική δεν έχουν λέξεις γιαυτό που εμείς σήμερα ονομάζουμε "τέχνη" και "καλλιτέχνης". Και δεν μπορούν να εγκλωβίσουν σε μια λέξη το"γούστο" και το "στυλ", που κι αυτές είναι έννοιες πολύ μεταγενέστερες. "Τέχνη" στα αρχαία ελληνικά και "ARS" στα λατινικά ονομάζεται κάθε επάγγελμα, κάθε επιστήμη, κάθε τεχνική, αλλά και κάθε σκόπιμα αισθητική δραστηριότητα, δηλαδή κάθε τέχνη με την σημερινή έννοια. Μ’ άλλα λόγια, για τους Έλληνες και τους Ρωμαίους τέχνη είναι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα και καλλιτέχνες είναι όλοι οι άνθρωποι. Η διαφοροποίηση ανάμεσα στον τεχνίτη και τον καλλιτέχνη άρχισε να γίνεται μόλις κατά τον 12ο αιώνα. Είναι η εποχή που στα αστικά κέντρα που δημιουργούνται τότε, εμφανίζονται τα οργανωμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα για τη διδασκαλία των "ελευθέρων τεχνών", όπως έλεγαν κάθε τέχνη και επιστήμη που απαιτούσε μακρόχρονη εκπαίδευση και ειδική γνώση. Τότε εμφανίζεται και ο όρος "καλλιτέχνης". Είναι αυτός που ασκεί την τέχνη ή την επιστήμη του καλά και υπεύθυνα εξαιτίας της ειδικής γνώσης που απόχτησε στα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Καλλιτέχνες τον 12ο αιώνα ονομάζονται τόσο αυτοί που και σήμερα λέγονται έτσι, όσο και οι γιατροί και οι άλλοι επιστήμονες, αλλά και όλοι οι ειδικευμένοι τεχνίτες (χτίστες, μαραγκοί κλπ.).

Τον 14ο αιώνα η λέξη "καλλιτέχνης" αποχτά τη σημερινή της έννοια. Είναι η εποχή που αρχίζει η μανιώδης μελέτη της κλασικής αρχαιότητας, και οι έκθαμβοι μελετητές αισθάνονται την ανάγκη να δώσουν ένα ξεχωριστό όνομα στους δημιουργούς του ελληνικού κάλλους, κυρίως στους γλύπτες και τους αρχιτέκτονες, πράγμα που, για τους αρχαίους Έλληνες, που πρόσθετον το κάλλος παντού, και συνεπώς δεν είχαν κανένα λόγο να επιμερίζουν, θα φάνταζε κωμικό”. (...)

(...) Ο Γοργίας (σσ. στην αρχαιότητα) φαίνεται να είναι ο μόνος που έχει μια αντίληψη για την τέχνη κάπως συγγενική μ’ αυτή που δημιούργησε η Αναγέννηση. Ο Γοργίας λοιπόν, μας κληροδότησε έναν έξοχο ορισμό για την τέχνη με την σημερινή έννοια: Τέχνη είναι η πρόκληση συναισθημάτων μέσα από μια προσποιητή πραγματικότητα, με την χρησιμοποίηση λέξεων και ζωγραφιών” (Βασίλης Ραφαηλίδης).

4. Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού δεν ήταν απαραίτητη η Κρίση για να αποκαλύψει μια χειρότερη κρίση που προϋπήρχε, αυτήν των αξιών. Μια ματιά στον Δημόσιο Χώρο κυρίως μετά την Μεταπολίτευση ήταν επαρκής. Η διαρκής καταστροφή απόδειξη ενός συνόλου απαξιών. Και γίνεται το “έθος” “μιας χώρας που δαγκώνει τον εαυτό της” (Μιχ. Μαρμαρινός)

* “ΕΠΕΙΔΗ Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, επειδή η αισθητική δεν είναι η ηθική του παρόντος, επειδή η ηθική του ελληνικού παρόντος είναι η απάτη, επειδή η αισθητική δεν έχει παρόν εδώ στην Ελλάδα, επειδή στην Ελλάδα παρόν είναι το παρελθόν, επειδή τούτο το παρελθόν δεν έχει μέλλον, επειδή το μέλλον γενικώς είναι αόριστον παντού στον κόσμο πλην της Ελλάδος όπου είναι οριστικόν καθότι θανατερόν, επειδή η τέχνη είναι μια παρηγοριά κι ένα καταφύγιο απ’ τη μιζέρια και την αθλιότητα, επειδή η μιζέρια και η αθλιότητα περίσσεψαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, επειδή η πολιτική στερείται αισθητικής διότι στερείται ηθικής, επειδή πολλοί καλλιτέχνες στερούμενοι ουσιαστικής αισθητικής παιδείας επιχειρούν να ασχοληθούν με την πολιτική για να χάσουν και τη λιγοστή αισθητική παιδεία που είχαν, επειδή θέλουμε να τους προφυλάξουμε απ’ αυτή τη συμφορά, για όλα αυτά τα επειδή και για πολλά άλλα η ενασχόληση με την τέχνη στην Ελλάδα καθίσταται πρόβλημα επείγον” (Απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη, “Στοιχειώδης Αισθητική”).

5. Με κάθε επιφύλαξη διότι μόνο για τη υπόθεση της έχω πληροφορηθεί. Ο Γ. Λάνθιμος με την μικρού μήκους ταινία του “Nimic” θέτει το ερώτημα: “Είμαστε ξεχωριστοί, ή μήπως η ζωή μας στην πορεία γίνεται μια κοινή αλληλουχία και η ατομικότητα ψευδαίσθηση;”

6. Να επισημάνω ότι ο Light-keeper δεν είναι ένας νάρκισσος που ξέρει να κρύβεται. Αποτελεί μια ανιδιοτελή επιλογή με αποκλειστικό αποδέκτη τον εαυτό / είναι / ψυχισμό του, μιας και απολύτως ανιδιοτελής πράξη δεν υπάρχει.

* Σχετικά με την πολυπλοκότητα του ναρκισσισμού η Μαριαλένα Σπυροπούλου αναφέρει: “Εάν ο 20ος ήταν ο αιώνας της κατάθλιψης, ο 21ος βάσιμα μπορεί να ονομαστεί ο αιώνας του ναρκισσισμού. Ο ναρκισσισμός, χωρίς να μπούμε σε επιστημονικούς όρους, έχει πολυπλοκότητα και ξέρει να κρύβεται, να παίρνει διάφορα ονόματα και να υιοθετεί διάφορα προσωπεία. Μπορεί να κρύβεται πίσω από έναν οραματιστή, από έναν φιλεύσπλαχνο, πίσω από έναν λαοφιλή ηγέτη ή και πίσω από την πολιτική ορθότητα. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι ένα από τα στοιχεία της ασθένειας του ναρκισσισμού είναι η αναζήτηση μιας φαντασιωσικής τελειότητας”. (σσ. παράδειγμα, το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, έτσι τακτοποιούσαν τα “μέσα τους” και τα “έξω τους” ο Νήπιος και τα συντρόφια του...)

Επίλογος

“Το να κάνεις κάτι συνηθισμένο,

ασυνήθιστα καλά αποτελεί επιτυχία.

H. J. Heinz (της μουστάρδας κλπ.)

“Φως αυγινό λούζει την ψυχή της” (Γ. Γεραλής)

7/7/2019: Η ανατολή μιας ελπιδοφόρας μέρας στον Άγιο Ιωάννη Πηλίου.

Luna park…(1)

Πριν από μισό αιώνα ακριβώς, όταν στην Ουάσιγκτον τα ρολόγια έδειχναν 4 λεπτά πριν από τις 11 το βράδυ της 20ης Ιουλίου 1969 και στην Αθήνα σχεδόν 5 το πρωί 21ης Ιουλίου, ήταν που στην επιφάνεια της Σελήνης η 1η ανθρώπινη πατημασιά, του Νιλ Άμστρονγκ, έγινε το σύμβολο “ενός τεραστίου άλματος για την ανθρωπότητα”.

Το 2017 απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών ο Γιούτζιν Σέρναν, ο τελευταίος άνθρωπος (εκ των 12) που πάτησαν στην Σελήνη (Απόλλων 17 , 12/1972). Αυτό που ειδικότερα επικοινώνησε εντόνως (γενικώς και οι άλλοι,) ήταν ότι επρόκειτο μια εξωκόσμια εμπειρία η οποία όταν με την γλώσσα περιγράφεται αναγκαστικά / μοιραία γειώνεται...

Σήμερα που το γεγονός αυτό “έχει κόψει τον ομφάλιο λώρο των επιδιώξεων που το γέννησαν” (απότοκο του Ψυχρού Πολέμου / Space race) και στέκει πια αυτόνομο, μου παρέχεται η δυνατότητα να το επικοινωνήσω και ως μια προσκυνηματική επίσκεψη σε Αυτήν που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το παρελθόν το παρόν και το μέλλων της επί της Γης ύπαρξής μας.

Σχετικά με αυτήν την θεώρηση έχω γράψει στην κυριολεκτικώς πρωτότυπη ανάρτηση “Αυγερινού τρίπτυχον”

* “Μέσα από τον θαλαμίσκο «Κολούμπια», ο Κόλινς τράβηξε πολλές φωτογραφίες. Σε μία από αυτές, απεικονίζεται η σεληνάκατος «Αετός» (με τους δύο άλλους αστροναύτες) να πλησιάζει για την επανένωση. Η αποστολή είχε σχεδόν ολοκληρωθεί και πλησίαζε η κρίσιμη ώρα για την επιστροφή στη Γη. Στη φωτογραφία βλέπουμε τη σεληνάκατο, μέρος της επιφάνειας της Σελήνης και τη Γη, ένα μικρό «μισοφέγγαρο», να πλέει στο Διάστημα. Είναι όντως από τις πιο γνωστές φωτογραφίες της κοσμοϊστορικής εκείνης διαστημικής αποστολής.

Κάτι όμως μας διαφεύγει εδώ. Ο Κόλινς, που τράβηξε εκείνη τη φωτογραφία, ήταν το μοναδικό ανθρώπινο πλάσμα, ζωντανό ή νεκρό, που δεν περιλαμβανόταν στο εν λόγω κάδρο. Πέρα δηλαδή από τους Νιλ Άρμστρονγκ και Έντουιν “Μπαζ” Όλντριν (που βρίσκονταν εντός της σεληνακάτου), ολόκληρη η ανθρωπότητα βρισκόταν στη Γη, στο βάθος. Το υλικό όσων είχαν πεθάνει βρισκόταν στη Γη, όπως επίσης το υλικό όσων επρόκειτο να γεννηθούν (μέσω των μελλοντικών παππούδων και γονέων). Ο μόνος που απουσίαζε ήταν ο ίδιος ο Μάικλ Κόλινς!” (Ηλίας Μαγκλίνης).

* “Το 1960, η εταιρεία Γκάλοπ (που το όνομα του ιδρυτή της Τζορτζ Γκάλοπ έγινε συνώνυμο της έννοιας της δημοσκόπησης) έκανε μια έρευνα σε δέκα χώρες με ερώτημα: «Σε δέκα χρόνια από σήμερα, ποια από τις δύο Υπερδυνάμεις θα είναι πιο μπροστά στην επιστήμη και στην τεχνολογία;». Οι λαοί οκτώ χωρών από τις δέκα (Βρετανία, Γαλλία, Ινδία κ.ά.) προέκριναν την ΕΣΣΔ, και μάλιστα με συντριπτικά ποσοστά. Οι μόνοι λαοί που έβλεπαν πρωτιά των Αμερικανών ήταν οι ίδιοι οι Αμερικανοί και οι Έλληνες. (...)

Στις αρχές του 1970, ακριβώς δέκα χρόνια μετά τη δημοσκόπηση, τρεις πρωτοκλασάτοι σοβιετικοί επιστήμονες –και πολιτικά αντιφρονούντες προς το καθεστώς της πατρίδας τους–, ο Αντρέι Ζαχάροφ, ο Ρόι Μεντβέντεφ και ο Βαλεντίν Τουρτσίν, έστειλαν μια εκτενή ανοιχτή επιστολή στην ηγεσία της χώρας (Μπρέζνιεφ, Κοσίγκιν), με τίτλο «Σχετικά με την ανάγκη εκδημοκρατισμού». Στην ανάλυσή τους, κεντρικό ρόλο είχε η αποστολή του «Απόλλων 13»:

«…Στα τέλη της δεκαετίας του ’50, η χώρα μας ήταν η πρώτη που έβαλε σε τροχιά τον “Σπούτνικ” και η πρώτη που έστειλε άνθρωπο στο Διάστημα. Αλλά στα τέλη της δεκαετίας του ’60 χάσαμε την πρωτιά και οι πρώτοι άνθρωποι που πάτησαν το πόδι τους στο φεγγάρι ήταν Αμερικανοί. Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα που αναδεικνύουν το όλο και μεγαλύτερο χάσμα που χωρίζει την πατρίδα μας από τις ανεπτυγμένες χώρες της Δύσης».

Η επιστολή των τριών συνεχίζει εντοπίζοντας τα αίτια «όχι στο σοσιαλιστικό σύστημα, αλλά […] στην περιστολή της ελευθερίας του πνεύματος και άλλες αντιδημοκρατικές στρεβλώσεις του σοσιαλισμού που επιβλήθηκαν επί Στάλιν και εξακολουθούμε να τις αντιμετωπίζουμε ως το αναγκαίο τίμημα για την εκβιομηχάνιση». Στην πραγματικότητα, οι τρεις επιστήμονες καταλήγουν, ήδη το 1970 (21 χρόνια πριν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης), στο συμπέρασμα που έμελλε να οδηγηθούν αργότερα πολιτικοί αναλυτές και ιστορικοί σε Ανατολή και Δύση: ότι η ήττα του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν πρωτίστως ιδεολογική” (Γ. Τσιακνιάς. ιστορικός).

Σημείωση (1): “Το 1901, σε μια Παναμερικανική Έκθεση Τεχνολογίας στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, ο επιχειρηματίας Φρέντερικ Τόμσον παρουσίασε ένα συναρπαστικό «παιχνίδι» με την ονομασία «Ταξίδι στο φεγγάρι». Οι συμμετέχοντες επιβιβάζονταν στο «διαστημόπλοιο» Luna («φεγγάρι» στα λατινικά και σχεδόν σε όλες τις λατινογενείς γλώσσες) και ύστερα από ένα ταραχώδες «ταξίδι», αποβιβάζονταν στη «Σελήνη» (όπου αγόραζαν διαστημικά σουβενίρ) και επέστρεφαν στη Γη. Η ατραξιόν είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, που, δύο χρόνια αργότερα, ο Τόμσον εγκαινίασε ένα τεράστιο πάρκο διασκέδασης στο Κόνι Αϊλαντ, το οποίο βάφτισε –σωστά μαντέψατε– Luna Park” (Μαργαρίτα Ζαχαριάδου).

Η φεγγαρόφωτη... (θηλυκής πολικότητας...)

Κόκκινο πανί ιδιαιτέρως για κάθε, Συριζαία, η Δόμνα Μιχαηλίδου (υφυπουργός Εργασίας) και όλοι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ της επιτίθενται για κάτι που δεν έχει πει (ζαλισμένοι λόγω της τριπλής εκλογικής κατραπακιάς / τα troll του ασχολούνται πότε με τη Δόμνα και πότε με το Κ. Λούλη). Και διαθέτει η Δόμνα έναν συνδυασμό χαρισμάτων που σκοτώνει ιδιαιτέρως κάθε κακιωμένη “δυσκοίλια” αριστερή (καλό λόγο μπορεί να εκστομίσουν μόνο για τις ομόθρησκές τους). Η Δόμνα είναι νέα, μορφωμένη, όμορφη και ιδίως χαμογελαστή. “Εμπρός να τελειώνουμε με τους κακομούτσουνους!” (Μπορίς Βιάν).

Αυτές οι κακιωμένες “δυσκοίλιες” αριστερές, αποτελούν την επικαιροποίηση εκείνων που αντικατέστησαν στην Μεταπολίτευση τις κακιωμένες “δυσκοίλιες” με τη θηλυκότητα Θεούσες των παραθρησκευτικών οργανώσεων (“Σωτήρας” και “Ζωή”). Είχαν τότε αντικαταστήσει το αυστηρό ταγιέρ και την νάιλον κάλτσα με ραφή, με το φαρδύ και μακρύ μέχρι τον αστράγαλο ποικίλως διακοσμημένο φόρεμα (λαχούρια, καθρεφτάκια, ινδικά μοτίβα κλπ.) το απαραιτήτως συνοδευόμενο από ταγάρι (αισθητική ανήθικότης). Και υπέβαλαν εκείνα τα χρόνια, τις γυναίκες της κάθε παρέας σε αυστηρό dress control. Και υποστήριζα μετά μανίας κάθε αντιστεκόμενη (στην “εποχή” μου έκανα και με τέτοιες παρέα, ποτέ των ποτών σχέση). Επι τη ευκαιρία να στείλω τους χαιρετισμούς μου στην αιχμή του δόρατος της αντίστασης Ντέμα και την αγωνιζόμενη υπό τις πλέον δύσκολες συνθήκες Αρετή.

* “Η παρουσία της Δόμνας Μιχαηλίδου είναι εξαιρετικά χρήσιμη στον μέγα συμβολισμό της. Στο πρόσωπό της βλέπεις και στα κότσια της μετράς, τον κάθε ενήλικο νέο (απαραίτητη η διευκρίνιση «ενήλικος»), που επιστρέφει στην πατρίδα για να προσφέρει αυτά που κατόρθωσε, που με κόπο κέρδισε” (Ρέα Βιτάλη).

Το οικόπεδο...

Ένα οικόπεδο έγινε το σύμβολο της ανικανότητας του Νηπίου και της Παραφύσης του. Το οικόπεδο στο Μάτι, εκεί που είχαν μαζευτεί χιλιάδες τόνοι από τα καμμένα της περιοχής. Κανονική πυριτιδαποθήκη. Και οι άχρηστοι δεν έκαναν τίποτα... Και ήρθε ο Μητσοτάκης. Και μέσα σε λίγα 24ωρα η αποκομιδή ξεκίνησε, το κόστος ήταν 800.000 ευρώ αλλά έγινε δωρεά στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης από ελληνικές κατασκευαστικές εταιρείες (το νέο hot thing των επιχειρήσεων). Και σε ένα μήνα καθάρισε.

Και ο Νήπιος; “Ο βασιλιάς της Ασίνης ένα κενό κάτω απ’ την προσωπίδα...” (Γ. Σεφέρη “Ημερολόγια Καταστρώματος”, 1940).

* “Για να το πω στη γλώσσα του κ. Τσίπρα και των συντρόφων του, ο Πρωθυπουργός ζήτησε από το Κεφάλαιο, να πράξει αυτό που οφείλει να πράττει το Κεφάλαιο σε όλον τον κόσμο, όταν η ανάγκη το επιτάσσει. Μη μας τρομάζει η συνομιλία με το «Κεφάλαιο». Είμαι σίγουρη ότι, για παράδειγμα, η χήρα Παναγοπούλου άνετα θα συνέδραμε αντί κρουαζιέρας στον πρώην Πρωθυπουργό… μπουλντόζα. Ή ο κ. Κοπελούζος ή ο κ. Βαρδινογιάννης. Δεν διατηρούσε εξαιρετικές σχέσεις μαζί τους ο κ. Τσίπρας; (...)

Και έκπληκτοι στη συνέχεια παρακολουθήσαμε στους δέκτες μας (όσοι από μας έχουμε το βίτσιο να παρακολουθούμε ακόμα) τον Γιώργο Κυρίτση (αυτό κι αν είναι βίτσιο!) να κρίνει τα όσα είδαμε, χάσκοντας περισπούδαστα: «Μου έκανε εντύπωση κι εμένα ότι επί 20 επτά μιλούσε ο Πρωθυπουργός, για το ότι καθαρίστηκε ένα οικόπεδο από ξερά κλαδιά. Μεγάλη επιτυχία της κυβέρνησης. Και πήγε ο Πρωθυπουργός να πάρει τα credits» (έμαθε και το «credits», το asset της Αυγής) και στη συνέχεια σχολίασε για τους εγκαυματίες: «Τώρα θα αποζημιώνονται και οι κρέμες. Πάρα πολλά συγχαρητήρια στην κυβέρνηση που θα δώσει και τις κρέμες». Κλασική περίπτωση η ισοπέδωση του κάθε τι, προκειμένου να μετρήσουν το ανάστημα του νοητικού αμμολοφίσκου τους ως Ολύμπου της σκέψης και να αυτοκαμαρωθούν. Θλιβεροί μισάνθρωποι! Κομματικού σωλήνα είδος. Σε θίγει ως πολίτη, ότι αξιώθηκαν να καμαρώσουν τον εαυτό τους στην ελληνική Βουλή” (Ρέα Βιτάλη).

Και ο Μητσοτάκης γνωρίζει ότι “πολιτική είναι και η διαχείριση των συμβόλων” (Μιτεράν). Και γνώριζε ότι αυτό το οικόπεδο αποτελεί σύμβολο της ανικανότητας της 1ης φορά Αριστεράς. Όπως και η ταλαιπωρία των βαρέως πασχόντων στα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ, για την προμήθεια των ειδικών για την επιβίωση τους φαρμάκων, αποτελεί σύμβολο της αναλγησίας της. Και τα έλυσε...

Επίσης γνωρίζει ότι η Αριστερά και οι συνοδοιπόροι της έχουν απωλέσει την πολιτική ηγεμονία και η κατάργηση του “ασύλου” (“η μετάφραση του διαλόγου σε τραμπουκισμό”) συμβολίζει και την απώλεια της κοινωνικής της ηγεμονίας (8/8).

Επίσης δρομολόγησε την δυνατότητα επίσκεψης ατόμων με κινητικά προβλήματα στην Ακρόπολη. Το περιβόητο χαλασμένο αναβατόριο. Το διεθνές σύμβολο μιας ξεχαρβαλωμένης Ελλάδος.

Και ο Μητσοτάκης δεν έχει, δεν έχουμε περιθώρια αποτυχίας, διότι αλλιώς θα βουλιάξουμε πάλι στα μοιρολατρικά: “Εδώ είναι Βαλκάνια, τα πάντα γύρω μας αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουνε. Από τον Καποδίστρια προσπαθούμε να φτιάξουμε κράτος, τώρα θα το φτιάξουμε... κλπ”. Δικαιολογίες, και οι ωφελημένοι όχι οι πολλοί, αλλά οι ελάχιστοι, αυτοί που μετά μανίας θέλουν να συντηρηθεί η φαύλη χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού για να κάνουν τις δουλίτσες τους...

Ανθρωποκτονία, η απλή...

“Έχει γίνει μια απλή ανθρωποκτονία και το έκαναν...” (και προφανώς εννοούσε, τεράστιο πολιτικό ζήτημα), εκστόμισε ο καθ’ ομολογίαν δολοφόνος του Π. Φύσσα, Ρουπακιάς, στέλεχος της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής κατά την απολογίαν του.

Να επισημάνω επίσης, ότι στον δρόμο της αποθηρίωσης του ανθρώπου βαδίζουν και όσοι υποστηρίζουν την παροχή αδειών στον βαρυποινίτη αμετανόητο “φαρμακοχέρι” της “17 Νοέμβρη” Κουφοντίνα (γιατί προφανώς εννοούν: 11 απλές ανθρωποκτονίες έκανε ο αγωνιστής...)

Γκάφα η διαπλανητική...

“Οι φωτιές στον Αμαζόνιο απειλούν, όχι κάποια μακρινή γειτονιά του πλανήτη, αλλά το κοινό μας σπίτι. Τη γη” έγραψε ο Νήπιος social media. Και όπως συνήθως νόημα δεν βγαίνει. Βγαίνει γέλιο. Τώρα δε που βρίσκεται στην αντιπολίτευση, αβίαστο και γάργαρο. Ο “ηγέτης” ήθελε να πει ότι οι φωτιές του Αμαζονίου δεν απειλούν κάποια μακρινή γειτονιά του πλανητικού συστήματος, καθώς ο πλανήτης που κατοικούμε... τυγχάνει να είναι είναι η Γη! (23/8).

Οι κορυφαίοι των εθνολαϊκιστών του Δυτικού Κόσμου...

7Κοινά χαρακτηριστικά του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπόρις Τζόνσον η υπερβολική αυτοπροβολή, μια “ευέλικτη” ρητορική η οποία αδιαφορεί για την πραγματικότητα εάν αυτή δεν συμπορεύεται με όσα υποστηρίζουν, εργαλειοποίηση της γενικολογίας και των ψευδών ειδήσεων, χαώδης απόσταση από το σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι και ένθερμη υποστήριξη του απομονωτισμού. Και δεν είναι οι μόνοι: Στην γειτονία μας υπάρχουν ο Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία, ο Βίκτορ Ορπμάν στην Ουγγαρία και το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη στην Πολωνία (ο στραβισμός της πολιτικής ορθότητας κάνει - έκανε δυσδιάκριτο τον αριστερό εθνολαϊκισμό / και ήρθε η Παραφύση και ξεστραβώθηκε η οικουμένη / ιστορική η συνεισφορά της Ελλάδος / δεν αναφέρομαι στην Τουρκία και στην Ρωσία διότι εκεί κυβερνούν αυταρχικά καθεστώτα).

Επισημαίνω το τελευταίο κατόρθωμα του Τραμπ. Η κυβέρνηση του εξέδωσε μια καταστροφική και ως προς το πνεύμα της, τροποποίηση του Νόμου για την Προστασία των Απειλούμενων Ειδών, που χρησιμοποιείται για την προστασία των πιο απειλούμενων φυτών και ζώων της χώρας (12/8). Τροποποιεί την εφαρμογή του νόμου επιτρέποντας τη συγκέντρωση πληροφοριών για τον οικονομικό αντίκτυπο που θα έχει η ενδεχόμενη προσθήκη ενός είδους στον κατάλογο των προστατευόμενων ειδών. Μέχρι τώρα οι αποφάσεις που αφορούν τη διαχείριση της άγριας ζωής βασίζονταν μόνο στην επιστήμη και “δεν ασχολούνται με τον ενδεχόμενο οικονομικό ή άλλο αντίκτυπό” τους. Αλληλούια...

Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί η πλειοψηφία (εκεί που επικρατεί η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ / Κτηνώδεις Δύναμη Ωργιώδεις Άγνοια), αδιαφορεί για τις αξίες που πρεσβεύουν οι πολιτικοί που θέλουν να τους κυβερνούν; Αυτή η πλειοψηφία σε παγκόσμιο επίπεδο, παρουσιάζεται να εμφορείται από ένα μείγμα εθνικισμού και συνωμοσιολογίας όπου γενικώς και αορίστως για τα πάντα “φταίει το σύστημα” και αόρατες “σκοτεινές δυνάμεις”. Σε αυτό συντελεί και η διάχυτη ανασφάλεια στο κοινωνικό γίγνεσθαι, ότι η καθημερινότητα του καθενός μπορεί να ανατραπεί άνευ δικής του ευθύνης, απόρροια διεθνών εξελίξεων της κλιματικής αλλαγής, αλλά και της αυτόνομης δυναμικής της παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογίας. Και αυτή η πλειοψηφία αδυνατεί να αντιληφθεί την συνυπευθυνότητά της στην διαμορφούμενη κατάσταση. Αποτέλεσμά ο εγκλωβισμός της στην κυνικότητα του προσωπικού συμφέροντος, το οποίο θεωρεί ότι εξυπηρετεί καλύτερα ο απολυταρχισμός και ο συγκεντρωτισμός, και ως αιθεροβάμονες νοσταλγούν την ασφάλεια του πριν την παγκοσμιοποίηση περίκλειστου κράτους.

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ επιμένει / αδυνατεί να κατανοήσει ακόμη και την Ε.Ε. ως μια “καθημερινή” και “γνώριμη” διαδικασία αλλά στην καλύτερη περίπτωση την αναγνωρίζει ως “αφηρημένη” και “απόμακρη”, αν όχι ως εχθρική. Οι Ν. Παναγιώτου και Χρ. Φραγκονικολόπουλος αναφέρουν σχετικά: “Η πραγματικότητα, όμως, της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης δημιουργεί νέους τρόπους άσκησης της πολιτικής. Οι θεσμοί της Ε.Ε. συντονίζουν και ρυθμίζουν έναν τεράστιο αριθμό πολιτικών που παλαιότερα ήταν στη δικαιοδοσία των κρατών. Σε οικονομικό επίπεδο οι οικονομίες των κρατών-μελών έχουν, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, απορροφηθεί σε μία ενιαία οικονομία. Σε πολιτισμικό επίπεδο, πληροφορίες, εμπορικά προϊόντα και εικόνες που έχουν παραχθεί σε ορισμένα κράτη-μέλη διαχέονται στα υπόλοιπα, με αποτέλεσμα την άμβλυνση των πολιτισμικών διαφορών ανάμεσα σε έθνη, περιοχές και άτομα”.

Επιμένει / αδυνατεί να κατανοήσει ότι το “διεθνές” και το “εσωτερικό” συνυπάρχουν, συμπληρώνουν το ένα το άλλο και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αντίθετοι ή ασύμβατοι τρόποι κατανόησης. “Το να υιοθετηθεί μια νέα εξωστρεφής οπτική συνίσταται κυρίως στην ανάλυση και στην προσπάθεια ερμηνείας των περίπλοκων σχέσεων και προβλημάτων στον πλανήτη με όρους ισότιμους. Ειδικότερα, σήμερα όπου μετα-ζητήματα, όπως η κλιματική αλλαγή, η ανάπτυξη, η κοινωνική ασφάλεια, η μετανάστευση και η τρομοκρατία, θα πρέπει να απολαμβάνουν μεγαλύτερη προσοχή, ο ισότιμος κοσμοπολιτισμός αποτελεί ένα ουσιαστικό πρόταγμα που αφήνει πίσω λογικές μιζέριας, κακοδαιμονίας και αποστασιοποίησης”.

Και είναι οι μοναδικοί που παρέδωσαν την κυβέρνησή της στον αριστερό εθνολαϊκισμό, στην Παραφύση, την διατήρησαν ως αξιωματική αντιπολίτευση με ένα 31,53% και έφεραν στην Βουλή μια κυριολεκτικά “καβάλα στην αυτοβλακεία”...

... “Οι καβάλα στην αυτοβλακεία” (1).

Την απορία της για το τι ορίζεται ως αξιόποινη πράξη εξέφρασε από το βήμα της Βουλής η βουλευτής Καβάλας του ΣΥΡΙΖΑ Τάνια Ελευθεριάδου στη συζήτηση για το διυπουργικό νομοσχέδιο το οποίο περιελάμβανε και την κατάργηση του “ασύλου” (ανομίας στα πανεπιστήμια, 8/8). Η “καβάλα στην αυτοβλακεία” θεωρεί ότι υπάρχουν “νόμιμες καταλήψεις” οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να θεωρούνται αξιόποινες πράξεις. Κατά την “της καβάλα στην αυτοβλακείαν λογικήν” και η αστυνομία θα αντιμετωπίζει τις “νόμιμες καταλήψεις” με “οικειοθελείς εξώσεις”. Αλληλούια...

Και για το ιστορείν: Χρειάστηκαν 227 χρόνια για να γίνει η επανάσταση του αυτονόητου στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, δηλαδή η κατάργηση του ασύλου στους χώρους των πανεπιστημίων. Ήταν το 1792 στην Γαλλία που οι επαναστάτες (Γαλλική Επανάσταση 1789), κατάργησαν το πανεπιστημιακό άσυλο αναφέροντας ότι “άσυλο τώρα είναι ο νόμος” (είχε θεσπισθεί για την προστασία από τις επιβουλές της Καθολικής Εκκλησίας).

Και συνεχίζουμε: Το facebook έβαλε “μπλόκο” στις αναρτήσεις της επίσημης σελίδας του Αρκά για μια εβδομάδα, μετά από συνεχείς αναφορές αυτοβλακών που εμφανίστηκαν ενοχλημένοι από το περιεχόμενο των σκίτσων του (11/8). Οι υπεύθυνοι της σελίδας γνωστοποίησαν το γεγονός και σχολίασαν ότι “κάποιοι προσπαθώντας να δώσουν νόημα στη μίζερη ύπαρξή τους κάνουν συνεχείς αναφορές για να ρίξουν τη σελίδα του Αρκά” ενώ παράλληλα καλούν τους χρήστες να διαδώσουν την εξέλιξη αυτή. Πριν λίγο καιρό ο Αρκάς είχε ανεβάσει την κάτωθι:

Η σελίδα τελικά “ξεμπλοκαρίστηκε” το απόγευμα της 13/8, μιας και το μπλοκάρισμα μιας εβδομάδας που του επιβλήθηκε από το μέσο κοινωνικής δικτύωσης κράτησε τελικά μόνο 2 ημέρες.

“Πήραμε χάρη! Η ποινή μας μειώθηκε, δεν ξέρουμε γιατί. Ίσως λόγω του νέου ποινικού νόμου. Συνεχίζουμε κανονικά τις δημοσιεύσεις” (Αρκάς).

Και μην σας φαίνονται αυτά ως περίεργα: Είναι αναμενόμενα σε μια χώρα, όπως αναφέρει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, “στην οποία η 3η Δημοκρατία της, επέβαλε την δημοτική ως γλώσσα της εκπαίδευσης. Θύματα η υπέροχη 3η κλίση και η “ωραία περισπωμένη” όπως έλεγε ο Εγγονόπουλος”. Και σχετικά αναρωτιέται: “Ποιο άλλο έθνος προσέδωσε ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα σε ένα μέρος της γραμματικής, όπως εμείς στην 3η κλίση. Και η κατάργησή της λειτούργησε σαν πιστοποιητικό προοδευτικών φρονημάτων;”

Και η αυτοβλακεία ως η κυρίαρχη δύναμη στον κόσμο, μας οδηγεί στην αυτοκαταστροφή παρά τις σχετικές επισημάνσεις. Η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) έχει προτείνει ποικίλες λύσεις για τον περιορισμό της ανόδου της θερμοκρασίας στους 1,5 βαθμούς Κελσίου, ή έστω για τη διατήρηση της αύξησης αυτής σε ένα επίπεδο κάτω των 2 βαθμών. Για την Επιτροπή, πέρα από τις αλλαγές που αφορούν τις εκπομπές αερίων, ιδιαίτερη σημασία έχουν λύσεις σχετικές με το σύστημα τροφίμων και τις διατροφικές συνήθειες. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη έκθεση, τη στιγμή που 820 εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούν, το 25-30% της συνολικής παραγωγής τροφίμων σπαταλάται. Ενώ στις φτωχές χώρες η πρόσληψη πρωτεΐνης από ζωικά προϊόντα είναι ανεπαρκής, στις πλούσιες χώρες η κατανάλωση τέτοιων προϊόντων ξεπερνά τις συστάσεις του ΠΟΥ, καθώς 2 δισεκατομμύρια ενήλικες είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι και στερούν ζωτικούς πόρους από τα συστήματα υγείας. “Πρέπει να μειώσουμε την κατανάλωση κρέατος και να ελαχιστοποιήσουμε την σπατάλη των τροφίμων” επιμένει η μη κυβερνητική οργάνωση Climate Action Netwrork.

Σημείωση 1. Σχετικά στην ανάρτηση της 29/11/18 “Οι αυτόβλακες”.

“Η παρανομία ως πολιτική πόζα...”

Η φωτογραφία ανέβηκε από τον Παύλο Πολάκη, τον “κρητίκαρο παλικαρά” για να “γλεντήσει”, όπως έγραψε, την προηγηθείσα ομιλία του περί της μη άρσης της “ασυλίας” του (31/7). Σε αυτήν απεικονίζεται στο καφενείο της Βουλής μετά άλλων “κελεπουριών”, μπροστά σε τασάκι με αναμμένα τσιγάρα, να συζητά για μια μαντινάδα που του έστειλε ένας φίλος απ’ την Κρήτη: “Κάνεις πολλούς περήφανους εκτός απ τους δικούς σου / οι φίλοι σου είναι πιο πολλοί απ τους δειλούς εχθρούς σου”!!!!

Μια μαντινάδα που απαραιτήτως πρέπει να τροποποιηθεί για να περιγράψει την εγχώρια πραγματικότητα σε: “Κάνεις πολλούς περήφανους εκτός απ τους δικούς σου / οι μαλάκες είμαστε ακόμη οι πιο πολλοί, απ’ τους δειλούς εχθρούς σου”!!!!

* “Η σκηνοθετημένη πόζα, ότι εγώ θα παρανομώ, θα καπνίζω εκεί όπου δεν επιτρέπεται, θα επιδεικνύω την ανυπακοή στους νόμους. Διότι σε αυτό το ΚΨΜ των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ δεν μετράς ένα αναμμένο τσιγάρο (αυτό του κ. Πολάκη), αλλά δύο, το άναψε κι άλλος δηλαδή. Μετράς και ένα γυάλινο τασάκι από εκεί που μας λέγανε ότι τα μεταλλικά τασάκια αποσύρθηκαν με εντολή του Προέδρου της Βουλής Κώστα Τασούλα –κάποιος το έφερε μαζί του, ή ο καφετζής φρόντισε κι αυτός τους πελάτες μην και τους χάσει; Μετράς πολλά πακέτα τσιγάρα τοποθετημένα επιδεικτικά, για να φαίνονται σε όλους εμάς. Μετράς, μαζί με τον κ. Πολάκη, τέσσερα μέλη της προηγούμενης κυβέρνησης της χώρας. Μετράς και τη Ραλλία Χριστίδου που τρεις εβδομάδες βουλευτίνα σκέφτηκε ότι είναι ωραίο να μας δείξει κορδωμένη και χαμογελαστή πού γράφει τους νόμους του ελληνικού κράτους” (Αλέκος Παπαναστασίου).

Στα της Δικαιοσύνης...

Ανυπόγραφα... Η νομική υπηρεσία της Προεδρίας απέστειλε στην κυβέρνηση τα δύο σχέδια προεδρικών διαταγμάτων, τα οποία αφορούσαν την επιλογή του προέδρου αλλά και του εισαγγελέως του Αρείου Πάγου. Με την κίνηση αυτή τα προεδρικά διατάγματα, όπως είναι άλλωστε προφανές, δεν έχουν καμία νομική ισχύ, επομένως ούτε κάποιο δεσμευτικό χαρακτήρα από τη νέα κυβέρνηση στο να τα εφαρμόσει.

Παρενέργειες...

Επιτέλους το τέλος...

Αίτηση ακύρωσης αλλά και αναστολής κατά της έκπτωσης της από τη θέση της προέδρου της Επιτροπής Ανταγωνισμού κατέθεσε στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) η Βασιλική Θάνου. Αντίστοιχη αίτηση κατέθεσε και η παυθείσα αντιπρόεδρος Άννα Νάκου (14/8).

Η αναστολή δεν έγινε δεκτή από το ΣτΕ, εκκρεμεί η κύρια απόφαση.

Ζούλα στην ΕΡΤ;

Αυτό: *“Το επιχείρημα ότι η τοποθέτησή Κωνσταντίνου Ζούλα (δ/ντης Γραφέιου Τύπου πρωθυπουργού) ως προέδρου της ΕΡΤ, δηλώνει τη χειραγώγηση της δημόσιας τηλεόρασης από το κράτος είναι κατάλληλο μόνο για την εμποροπανήγυρη των ιδεών που προσπαθούν να στήσουν τα φαντάσματα της Αριστεράς. Η ριζοσπαστική Αριστερά κέρδισε την εξουσία για μία τετραετία με στόχο να εξοντώσει τους αντιπάλους της. Τελικά εξόντωσε τον εαυτό της. Μια χαρά τα κατάφερε” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Αλλά και αυτά:

Οψόμεθα στην οθόνη. “The whole world is watching”, ήτοι “όλος ο κόσμος κοιτάει”...

Η μεγάλη φωτιά στην Εύβοια.

Πολιτιστικά και πολιτισμικά.

Επέτειοι...

Στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, ο Μητσοτάκης αναφέρθηκε και στον εορτασμό της επετείου των 100 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ευχής έργον θα ήταν τότε να συνεορτάσουμε και την ανατροπή της διαπίστωσης του Αλ. Παπαδιαμάντη: “Η Ελλάδα απέκτησε την ανεξαρτησία της για να αποδείξει ότι δεν μπορεί να αυτοκυβερνηθεί” (στον “Βαρδιάνο στα Σπόρκα”.

Επικεφαλής της επιτροπής “Ελλάδα 2021” ορίστηκε από τον Μητσοτάκη η Γιάννα Αγγελοπούλου (31/7).

Δεν είναι η “Μόρια”...

Είναι το Γούντστοκ, 50 χρόνια πρίν (επισήμως: Woodstock Music & Art Fair). Το μουσικό φεστιβάλ στην γαλακτοπαραγωγική φάρμα του Μαξ Γιάσγκαρ στην πολιτεία της Νέας Υόπκης, με ακροατήριο άνω των 400.000 ατόμων. Ήταν προγραμματισμένο να διαρκέσει 3 ημέρες (15-17/8/1969) αλλά τελικά κράτησε 4, καθώς ολοκληρώθηκε στις 18 Αυγούστου.

Takis (25/8/1925 – 9/8/2019). Απεβίωσε ο διεθνούς φήμης εικαστικός Takis (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Παναγιώτη Βασιλάκη). “Ο σύγχρονος ποιητής Ουρανού και Γης...”

“The Gravity”

15 Αυγούστου: Η Κοίμησις της Θεοτόκου. “Η μετά τόκον παρθένος και μετά θάνατον ζώσα”

“Το Πάσχα του καλοκαιριού” (Φώτης Κόντογλου).

Οι περισσότερες επικλήσεις στην Παναγία γίνονται κατά την τελετή του Γάμου.

Από τους πρώτους Αποστολικούς Πατέρες (2ος αι.) ο Ειρηναίος Λουγδούνου (+202 μΧ), “πρῶτος αὐτός εἶπε ὅτι ἡ Θεοτόκος εἶναι «ἡ αἰτία τῆς σωτηρίας γιά ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος». «Sibi et universo generi humanο causa facta est salutis»”.

Ο νεοφυής (13/1/15) και δημοφιλής Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης, όταν ρωτήθηκε για το ποιοι είναι οι πιο αιρετικοί των Χριστιανών, απάντησε: “Αυτοί που δεν πιστεύουν ότι η Παναγία είναι η Θεο-τόκος, η μήτηρ του Σωτήρος Θεού” (κυρίως Πεντηκοστιανοί και Χιλιαστές – Μάρτυρες του Ιεχωβά) . Και αυτό διότι αποκλείεται η δυνατότητα Σωτηρίας του ανθρώπου δια της Αγάπης (την “εν Αρμονία ζωή” των αρχαίων Ελλήνων).

Σχετικά μεταφέρω ελαφρώς τροποποιημένο, κάτι που έχω διαβάσει για την αγάπη, νομίζω του Χάρη Βλαβιανού: “Ο θεμελιώδης αγώνας σου, δεν είναι ο αγώνας σου ενάντια στην οικονομική και κοινωνική διαφθορά της εποχής σου, στον οποίο τελικά στην καλύτερη των περιπτώσεων ελάχιστα θα καταφέρεις. Ο θεμελιώδης αγώνας σου, είναι εκείνος τον οποίον κερδίζεις, ανακαλύπτοντας και αναγνωρίζοντας συνεχώς την αξία και την δύναμη της συμπόνοιας και της αγάπης”.

Σχετικό: «Οι κλυδωνιζόμενοι εν τη θαλάσση χριστιανοί επεκαλούντο εν παλαιοτέροις μεν χρόνοις την βοήθειαν του αγίου Φωκά, έπειτα δε του αγίου Νικολάου, αλλ’ υπέρ πάντας τους αγίους η Παναγία νομίζεται “ελπίς απηλπισμένων” και επίκουρος των καμνόντων. Ως προστάτης των ναυτιλλομένων η Παναγία τιμάται παρ’ ημίν και υπό την επίκλησιν θαλασσίτρια, υπό δε της καθολικής εκκλησίας υπό τας επικλήσεις Maris Stella και Regina Maris, αντιστοιχούσας προς τας αρχαίας επικλήσεις και τα επίθετα της Αφροδίτης Εύπλοια, Θαλασσαία, Ποντία, Επιποντία, Πελαγία, Λιμενία». Μεταφράζω εδώ ένα σχετικό επίγραμμα της Παλατινής: «Αν σώζεις, Κύπριδα, όσους θαλασσοδέρνονται, σώσε κι εμένα, / λατρευτή, που στη στεριά ναυάγησα και χάνομαι» (από άρθρο του Παντελή Μπουκάλα).

27 Αυγούστου: Αγίου Φανουρίου του μεγαλομάρτυρος.

Για να μας “φανερώνει” τον δρόμο τον σωστό...

“Πες μου μια ιστορία” ( ποίημα του Ρόμπερτ Πεν Γουόρεν ,1905-1989, το 2ο μέρος).

“Σε αυτό τον αιώνα, και σε αυτή τη στιγμή, της μανίας,

πες μου μια ιστορία.

Κάνε την να είναι μια ιστορία μεγάλων αποστάσεων, γεμάτη αστροφεγγιές.

Ο τίτλος της ιστορίας θα είναι Χρόνος.

Μα δεν πρέπει να προφέρεις το όνομά της.

Πες μου μια βαθιά απολαυστική ιστορία”.

Το “ανακάλυψα”, παρακολουθώντας τον 3ο κύκλο της πολυβραβευμένης δραματικής αστυνομικής σειράς ΗΒΟ, “True Detective” (κατ’ εμέ ο καλύτερος).

Ο Ηλίας Μαγκλίνης αναφέρει σχετικά: “Δεν γίνεται ιστορία δίχως χρόνο, ο οποίος όμως είναι αόρατος, ανεπαίσθητος κάποτε, βαρύς και πηχτός άλλοτε, αγαπά να κρύβεται – το πραγματικό του όνομα ποτέ δεν μπορείς να προφέρεις, όπως οι Εβραίοι καμπαλιστές το όνομα του Θεού”.

Ως αντίλογο στα ανωτέρω θα αναφερθώ στα τελευταία περίπου 15 λεπτά της ταινίας του Στάνλεϊ Κιούμπρικ “2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος” (1968, ΗΠΑ- Βρετανία). Ο μοναδικός επιζών από το πλήρωμα, Ντέιβιντ Μπόουμαν, κάνει το “ταξίδι” προς την πλήρη αυτεπίγνωση. Και στην οθόνη ένα κρεσέντο χρωμάτων, μια ψυχεδελική έκρηξη, εκστατική για τον θεατή. Ο επιζών δεν είναι πια ο ίδιος. Βλέπει τον εαυτό του στο μέλλον και στο παρελθόν. “Γίνεται” το παρελθόν και το μέλλον, την ίδια στιγμή. Η γέννηση και ο θάνατος. Είναι Χρόνος (“διαφωτιστικό” και το τέλος του “Interstellar”, ΗΠΑ, 2014 του Κρίστοφερ Νόλαν).

Συμπαντικά, είμαστε εκφάνσεις του Χρόνου. Ανθρωποκεντρικά, είμαστε μηχανές που παράγουν χρόνο. Λειτουργικά, βαδίζουμε εντός μιας επινόησης μας, του γραμμικού χρόνου.

Σαν επιδόρπιο

Και η Δύση...

Seedrinker