Ενθουσιάζομαι σημαίνει...

Ενθουσιάζομαι σημαίνει:

Γίνομαι ανεπιφύλακτα επιφυλακτικός...

Η κάθε εξουσία (εξ-ουσίας) δομείται εκτός της εκάστοτε αρχικής ουσίας και ως εκ τούτου την επιβουλεύεται, αν και ψευδεπίγραφα ισχυρίζεται ότι εκπορεύεται εξ αυτής. Παλαιότερα οι μονάρχες ασκούσαν την εξουσία “ως ελέω Θεού”. Σήμερα στις λαϊκιστές Δημοκρατίες η εξουσία ασκείται εν ονόματι του λαού. Δηλαδή εκτός της ουσίας, που για την Δημοκρατία είναι ο Πολίτης. Ο τρόπος που οι λαϊκιστικές εξουσίες επιτυγχάνουν στην διαβουκόληση της μάζας, ώστε αυτή να παραμένει μη εκ-πολιτισμένη είναι η δημιουργία εντυπώσεων. Και οι εντυπώσεις στοχεύουν το Θυμικό, εκεί που εδρεύει το συναίσθημα και η βούληση, αυτά δηλαδή που ρυθμίζονται από την φυσιολογία του ανθρώπου (νευρικό και ορμονικό σύστημα). Προσπαθεί και εκ του ιστορείν, επιτυγχάνει να ακυρώσει (προσωρινά αλλά πλειστάκις ιδιαζόντως καταστροφικά, πχ Ναζισμός), το “ορθολογικόν” του ανθρώπου, δηλαδή την ικανότητά του να κατανοεί και να προβλέπει τις εξελίξεις του κόσμου του με τον ορθό λόγο. Το “ορθολογικόν” δεν είναι ιδεολογία, είναι αποτέλεσμα του τρόπου λειτουργίας της νόησης και εκ του ιστορείν δεν εδρεύει εντός της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοια), μηδέ στον λόγο των εξουσιαστών (αυτοσκοπός η εξουσία). Στόχος της πολιτικής των εξουσιαστών / λαϊκίστών, ο σταδιακός εθισμός των ανθρώπων να κυβερνώνται δια των εκπλήξεων / εντυπώσεων κρατώντας τους απασχολημένους, ώστε να μην αντιληφθούν την αργή υπόγεια κίνηση, την σταδιακή και ανεπαίσθητη δόμηση μιας αυταρχικής εξουσίας (το παρακολουθήσαμε να συμβαίνει εμφαντικά στην Τουρκία, εμείς απλώς ζούμε το προοίμιο της με την Παραφύση).

Στην διέγερση του θυμικού συμβάλλουν και οι αμφίσημες λέξεις , οι οποίες δυνητικώς αποκλείουν την ορθολογική τους προσέγγιση, καθιστώντας τον άνθρωπο οπαδό ευάλωτο στον παρορμητισμό, στην χειραγώγηση, στις ακραίες πεποιθήσεις, στον πρωτογονισμό και τελικώς στην βαρβαρότητα (παραδείγματα: ελευθερία / ελευθεριότητα – ασυδοσία, ισότητα / εξισωτισμός, δικαιοσύνη / αυτοδικία - ο αντιμνημονιακός αγώνας ήταν μια συλλογική συναισθηματική παρωδία του πατριωτικού αισθήματος).

Στα ανωτέρω προσθέστε και την “Νεο-γλώσσα” (η επικρατούσα στο “1984” του Όργουελ), η οποία δεν παράγει απαραιτήτως νέες λέξεις, αλλά χρησιμοποιεί λέξεις κοινές και γνώριμες σε όλους διαστρέφοντας τη σημασία τους. Ένα έργο εύκολο στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, όπου η η γλώσσα η ελληνική υπάρχει πλήρως ταπεινωμένη από τις καταχρήσεις, πολιτικές, κοινωνικές, ακόμη και καλλιτεχνικές. Και αυτό όταν γνωρίζεις ότι απευθύνεται στην λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ της “ημετέρας παιδείας”. (1)

Τα ανωτέρω σε καμία περίπτωση δεν υποδηλώνουν εξοβελισμό του συναισθήματος. Θυμικό και ορθός λόγος, εκ της φύσεως τους προσωρινά μόνο δύναται να χωρίσουν τον κόσμο σε δύο καθαρά μέρη, διότι αναλόγως της χρήσης αποκτούν πλήθος συμπαραδηλώσεων και ως εκ τούτου και ο απόλυτος ορθολογισμός δύναται να οδηγήσει σε αδιέξοδα (συμπαραδήλωση: σύνδεση “κύριας” και “μεταφορικής” γλώσσας. Αναφέρεται στους κοινωνικο-πολιτιστικούς και προσωπικούς συνειρμούς - ιδεολογικούς, συναισθηματικούς κλπ. Σχετίζεται με παράγοντες όπως τάξη, ηλικία, φύλο και εθνικότητα και υπόκεινται όχι μόνο στην κοινωνικο-πολιτιστική μεταβλητότητα αλλά και σε ιστορικούς παράγοντες).

Θυμικό και ορθός λόγος. Την απάντηση για μια λειτουργική συνύπαρξη μας την δίνει ο Αριστοτέλης (Ηθικά Νικομαχεία). “Το καλό, η αρετή, βρίσκεται στο μέσον ανάμεσα σε 2 άκρα, στις 2 κακίες, την υπερβολή και την έλλειψη, είτε στα πάθη είτε στις πράξεις” (Σχετικά με την εξουσία και στην ανάρτηση της 27/11/17, “Της εξουσίας το κάγκελο”). (2)

Πριν από χρόνια η προσπάθεια μου να αποτυπώσω τα ανωτέρω σε μια φράση κατέληξε στο: Ενθουσιάζομαι σημαίνει, ότι γίνομαι ανεπιφύλακτα επιφυλακτικός... (είναι γενικής χρήσης: από προσωπικές σχέσεις έως και την αγορά ρούχων). Και επιφύλαξη, δεν σημαίνει άρνηση ή απόρριψη. Η επιφύλαξη όμως απαιτεί κριτική σκέψη, επομένως ελευθερία από δόγματα, αυθεντίες και κάθε είδους μόδες. Είναι ένα μότο που και δυνητικώς σε απελευθερώνει από το life style και σε οδηγεί στην δημιουργία του προσωπικού σου style life.

Στην ανάρτηση “Αλλέως” της 24/11/14 είχα αναφέρει σχετικά:

“Το σημερινό ζητούμενο είναι να καταδείξουμε στους νέους (και τους παλίμπαιδες) ότι άλλο η απελευθέρωση που αναζητούν – διεκδικούν και άλλο το life – style μέσω των οποίων προσπαθούν να την διεκδικήσουν, που εν τέλει αποτελεί και μια εικονική αντιμετώπιση ζωής. Να τους καταδείξουμε ότι αυτό είναι πάντα συντηρητικό, ακόμη κι αν έχει εικονικές εκρήξεις που μπορεί να προκαλέσουν στους γονείς τους, διότι πάντα σηματοδοτεί μια υποταγή σε μια μαζική διαταγή που φαντάζει προχωρημένη. Να τους πείσουμε ότι απελευθέρωση σημαίνει να δέχονται τους άλλους όπως είναι, και ζητούμενο της να δημιουργήσουν το προσωπικό τους style - life, δηλαδή την έκφραση του εαυτού τους, μέσα στην εποχή τους”.

Παράδειγμα σχετικόν και επίκαιρον: Ο Νήπιος κατά την ομιλία του στο Φαρμακονήσι (25η Μαρτίου), έκλεισε την αναφορά του στην παρενόχληση που δέχτηκε το ελικόπτερο που τον μετέφερε στο νησί από τουρκικά μαχητικά, με την “φωτοβολίδα”: “Εγώ και κολυμπώντας θα έρχομαι στο νησί...” στοχεύοντας στο θυμικό όλων των Ελλήνων (Νήπιος ο ήρωας). Το ορθολογικόν όμως αποκαλύπτει την υποδήλωση της αναφοράς. Δηλαδή αποκαλύπτει ότι ο Νήπιος αποδέχεται την προοπτική ελέγχου του εναέριου χώρου του Αιγαίου από τους Τούρκους, γεγονός που θα αναγκάζει τον Έλληνα πρωθυπουργό να πηγαίνει στα νησιά κολυμπώντας. Αποδεχόμενος δηλαδή μια ανίσχυρη Ελλάδα, όταν μάλιστα ο πρόγονός του Θουκυδίδης (τρομάρα του) είχε επισημάνει: “Έχεις τόσο δίκαιο όσο και η ισχύ σου”. Αλληλούια...

* “Δεν του πέρασε από τον νου πόσο βαθύτατα γελοία είναι η εικόνα που χρησιμοποίησε, προκειμένου να πείσει το ακροατήριο για τον πατριωτισμό του; Η εικόνα ενός πρωθυπουργού ο οποίος κολυμπάει για να υπερασπιστεί αυτοπροσώπως ένα νησί είναι ηλίθια και κωμική συγχρόνως, δηλαδή γελοία. Είναι έξυπνος και ικανός πολιτικός ο Τσίπρας, δεν το αμφισβητώ· όμως η αμορφωσιά δεν κρύβεται, πάντα θα βρει τρόπο να ξετρυπώσει...” (Στέφανος Κασιμάτης).

Γενικότερα ο Νήπιος όποτε πάει να ξεφύγει από το υποτυπώδες λεξιλόγιο που κατέχει, συγκρούεται με λέξεις άγνωστες που τον εκδικούνται γελοιοποιώντας τον.

Σημειώσεις:

1. Την στιγμή που ο Μητσοτάκης σχεδιάζει να ανατρέψει ταχύτατα τις υποσχέσεις λιτότητας με τις οποίες καθησυχάζει ο Νήπιος το ευρωπαϊκό κατεστημένο, ο Νήπιος τον χαρακτηρίζει νεοφιλελεύθερο. Και αυτό την στιγμή που ο αριστερός Νήπιος υιοθετεί και εφαρμόζει τις πιο ορθόδοξες μονεταριστικές αντιλήψεις και νεοφιλελεύθερες απόψεις με παράλληλη διατήρηση ενός τερατώδους αντιπαραγωγικού και δαπανηρού κράτους, εις βάρος της πραγματικής οικονομίας. Δηλαδή δεν του αρκεί να επιτυγχάνει η χώρα το “απαράδεκτα μεγάλο” πρωτογενές πλεόνασμα του 3,5% του ΑΕΠ, αλλά πρέπει και να το υπερβαίνει δια της υπερφορολόγησης, μέχρι του σημείου που καμία ευρωπαϊκή συνθήκη δεν έχει ποτέ απαιτήσει από κανένα κράτος (6 δις ευρώ νέοι φόροι, κυρίως έμμεσοι από το 2014 / η εφαρμογή της μείωσης του αφορολόγητου από το 2020 επιπλέον 2 δις χωρίς να υπολογίζουμε τον κρυπτό φορολογικό συνταξιοδοτικό νόμο Κατρούγκαλου / πρώτοι μεταξύ των χωρών του ΟΑΣΑ στην φορολογία)

2. Την Μεγάλη Εβδομάδα μπορείς να αντιληφθείς την εκφραστική δύναμη της γλώσσας μας, την δυνατότητα της να διεγείρει το θυμικό. “Να γεννάει αισθήματα, ή να ξυπνάει άλλα, που σαν να ντρέπονται κρύβουν το πρόσωπό τους στην καθημερινότητά σου”. Μια γλώσσα τελείως εξοβελισμένη από την ελληνική γλωσσική καθημερινότητα, αυτή των Εγκωμίων και των Ευαγγελίων που με λίγη συγκέντρωση μπορεί να κατανοηθεί.

Επίλογος (ο και προεκλογικός)

Και ήταν πολλοί αυτοί που πίστεψαν

σε ψεύτικες εκδοχές των χωρών τους...

Πολιτισμικά και πολιτιστικά.

Ο χαιρετισμός.

_ “Χριστός Ανέστη”.

_ “Αληθώς ο Κύριος”.

Ο και πολιτισμικά ορθώς χαιρετισμός, τουλάχιστον κατά την εβδομάδα μετά την Ανάσταση, δηλαδή έως την Κυριακή του Θωμά (δηλαδή μέχρι να το πιστέψει και ο κατά τας Γραφάς άπιστος μαθητής του Ιησού, που λέω και εγώ). Για τους θρησκευόμενους Χριστιανούς, ο πρέπων χαιρετισμός έως της Αναλήψεως.

Πάσχα σε “εμπόλεμη ζώνη”...

Μια φορά Πάσχα στο Βροντάδο της Χίου (εκεί υπηρετεί ως αναπληρωτής καθηγητής ο υιός μου) και πιστεύω ότι τα έχεις δει ο όλα... Από την Μ. Πέμπτη ξεκινούν οι κροτίδες, ηχητικά εφάμιλλες χειροβομβίδων. Ακολουθήσαμε με τον γιό μου την περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Ισιδώρου στους δρόμους της ενορίας του στο Βροντάδο διάρκειας 1 ώρας. Κατά την περιφορά, η κυρά του σπιτιού υποδέχονταν τον Επιτάφιο με το θυμιατό, εάν υπήρχε κόρη τον έραινε με λουλούδια και ο άνδρας έριχνε κροτίδες...

Στο Βροντάδο υπάρχουν άλλες 2 μεγάλες ενορίες, αυτές των Αγίου Μάρκου και της Παναγίας της Ερετιανής μεταξύ των οποίων γίνεται ο περιώνυμος ρουκετοπόλεμος, καθώς και μερικές ακόμη μικρότερες. Όπου και να κοιτάξεις εκκλησία βλέπεις. Εκεί λειτουργεί ακόμη καθολικά η κοινωνία της Ενορίας. Στην λεγόμενη 1η Ανάσταση, στην πρωινή Θεία Λειτουργία του Σαββάτου, η εκκλησία του Αγίου Μάρκου ήταν κατάμεστη, κυρίως από οικογένειες νέων με τα παιδάκια τους. Ο Ιερέας ανήγγειλε το “Αναστάς ο Κύριος..., περιφερόμενος με γοργό βήμα ανάμεσα στο εκκλησίασμα σκορπώντας κυρίως λουλούδια και λιγότερα δαφνόφυλλα. Και ο θόρυβος από το κτύπημα των στασιδιών εκκωφαντικός. Και όλοι μας στο τέλος “Κοινωνήσαμε”...

Και περί την 10ην ώραν το βράδυ του Μ. Σαββάτου ξεκινά το μεγάλο πανηγύρι. Οι πρώτες ρουκέτες κάνουν την εμφάνισή τους, ο χαμός από τις κροτίδες και μερικά αερόστατα παλαιού τύπου λάμπουν ανεβαίνοντας (σε μέγεθος βαρελιού με μεγάλο αναμμένο στουπί κάτω). Και περί την 11ην ώραν πλήθος κόσμου μαζεύεται σε ένα μέρος με αμφιθεατρική θέα στις “εμπόλεμες” εκκλησίες. Και αρχίζει ο χαμός. Εκατοντάδες ρουκέτες κατά κύματα εκτοξεύονται από τις αντιμαχόμενες ενορίες με στόχο το αντίπαλο καμπαναριό. Ο ουρανός κάθε λίγο φωτίζεται από τα δεκάδες πυροτεχνήματα των άλλων ενοριών με την αναγγελία του “Χριστός Ανέστη”. Και όταν οι καμπάνες του Αγίου Μάρκου πρώτες και μετά από λίγο και της Παναγίας της Ερετιανής σήμαναν το “Χριστός Ανέστη” η κορύφωση. Το αποτέλεσμα: Οι ρουκετομάχοι του Αγίου Μάρκου, οφθαλμοφανώς οι πιο εύστοχοι. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε ότι πολλοί μετά αυτόν τον χαμό, θα πήγαιναν να παρακολουθήσουν την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, αυτή που ξεκινά αμέσως μετά το Χριστός Ανέστη και τελειώνει κατά της 02.00.

Η πόλη της Χίου αδιάφορη. Αξιοπερπάτητο το μέρος της που βρίσκεται εντός του Κάστρου της και απολαυστική η αίσθηση όταν κάθεσαι στην πλατεία της. Ανεπανάληπτη εμπειρία, η επίσκεψη στον καλοδιατηρημένο μεσαιωνικό οικισμό των Μεστών. Ανεπανάληπτη η αίσθηση να κάθεσαι στην πλατεία του, υπό του βλέμματος των “Ταξιαρχών”, του ναού που είναι χτισμένος πάνω στα ερείπια ένος αρχαίου. Η δυναμική του χώρου σε όλο της το μεγαλείο...

Και αυτό το Πάσχα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να εκπληρώσω το Τάμα μου, να επισκεφθώ τον τόπο μαρτυρίου της Χιώτισσας Αγίας Μαρκέλλας. Από τα εφηβικά μου χρόνια, το όνομα Μαρκέλλα με γοήτευε. Μάλιστα γύρω στα 25 μου χρόνια δεν αποδέχθηκα να γίνω νονός, διότι οι γονείς του μωρού δεν ήθελαν ως δεύτερο όνομα μετά το Μαρία, το Μαρκέλλα. Πέρασαν τα χρόνια και μόλις πριν περίπου 8 χρόνια διαπίστωσα ότι η Αγία Μαγδαληνή, που τιμάται στην εκκλησία που μόλις ανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου στην Κουκουράβα καθημερινά αντικρίζω, συνεορτάζει με την Αγία Μαρκέλλα (22 Ιουλίου). Και αυτό διότι συνέβησαν μερικά μη εξομολογήσιμα εκτός ολίγων γεγονότα, τα οποία αναλόγως της οπτικής γωνίας του καθενός μπορεί να θεωρηθούν / χαρακτηριστούν από “παρέμβαση της Αγίας” έως το ελάχιστον “αξιοπερίεργες συμπτώσεις”. Το γεγονός πάντως είναι ότι η “ωφελούμενη” εκ των γεγονότων, αισθάνθηκε την ανάγκη να προσφέρει στην εκκλησία της Αγίας Μαγδαληνής μια χειροποίητη μεγάλου μεγέθους εικόνα η οποία ιστορεί μαζί τις Αγίες Μαγδαληνή και Μαρκέλλα και εμένα να κάνω το Τάμα ομολογίας ότι “ήμουν και εγώ εκεί”...

Η εκκλησία της Αγίας Μαρκέλλας, μια από τις σημαντικότερες του Αιγαίου, βρίσκεται στον ομώνυμο όρμο πλησίον της Βολισσού στην βορειοδυτική Χίο. Ο τόπος μαρτυρίου της Αγίας, βρίσκεται σε απόσταση 20 λεπτών από την εκκλησία. Η προσέγγισή του είναι σχετικά εύκολη, εάν δεν έχει κύμα και έχουν καθαρισθεί οι κατολισθήσεις του χειμώνα που κλείνουν τον στενό τσιμεντένιο διάδρομο που σε οδηγεί εκεί, δηλαδή από το Πάσχα και μετά. Στο ενδιάμεσο της διαδρομής επισημαίνεται το σημείο που δέχτηκε η Αγία το βέλος από τον πατέρα της. Στον βράχο που άνοιξε και την “αγκάλιασε” για να παραμείνει αγνή, τον τόπο του μαρτυρίου της να τον βρέχει το κύμα, σήμερα υπάρχει ένας σταυρός μεταλλικός ανοξείδωτος. Και σε απόσταση λίγων μέτρων, στα στεγνά, ένα μικρό στεγασμένο προσκυνητάρι με εικόνες της Αγίας και αφιερώματα. Με δύο λόγια ένας τοπίο στην γαλήνη...

(την ώρα που βρισκόμασταν εκεί, προσήλθαν και 2 εκ Λέσβου ομορφούλες φοιτήτριες για να προσκυνήσουν).

* “Η Αγία Μαρκέλλα, γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βολισσό, το ιστορικό κεφαλοχώρι της βορειοδυτικής Χίου. Για τον χρόνο της γέννησης, της ζωής και του μαρτυρίου της Αγίας υπάρχει σύγχυση και ασάφεια μεταξύ των βιογράφων. Σύμφωνα με τον βιογράφο της, Όσιο Νικηφόρο τον Χίο, η Αγία Μαρκέλλα έζησε και ήκμασε περί το 1500 μ.Χ. Ο πατέρας της ήταν “άπιστος” και η χριστιανή μητέρα της απεβίωσε σε νεαρά ηλικία. Η Μαρκέλλα διακρίθηκε από νωρίς για τη βαθιά της πίστη και αγάπη στον Χριστό, την καλοσύνη και αγνότητά της, τη σεμνότητα και την ευγένεια της ψυχής της. Τα προβλήματα της άρχισαν με την ενηλικίωση της και όταν ο πατέρας της άρχισε να την επιθυμεί ερωτικά. Για τον λόγο αυτό η Μαρκέλλα εγκατέλειψε το πατρικό σπίτι και αναζήτησε καταφύγιο στα βουνά της περιοχής. Τότε ο πατέρας της βγήκε προς αναζήτησή της. Τελικώς την εντόπισε και άρχισε την καταδίωξη την. Η καταδίωξη βρήκε την Μαρκέλλα να τρέχει παραθαλάσσια πάνω στις πέτρες και τα βράχια. Ο πατέρας της δυσκολευόμενος να την πλησιάσει την πλήγωσε με βέλος. Όταν οι σωματικές δυνάμεις της Μαρκέλλας την εγκατέλειψαν έγειρε πληγωμένη σε έναν βράχο. Εκεί προσευχήθηκε και ζήτησε από τον Ιησού να σχίσει τον βράχο και να την κρύψει μέσα. Η παράκληση της Αγίας έγινε πραγματικότητα, ο βράχος σχίστηκε και δέχτηκε το σώμα Μαρκέλλας μέχρι το στήθος για να προστατέψει την “αγνότητά” της. Όταν πατέρας της έφτασε στο σημείο είδε το παράδοξο αυτό θαύμα οργίστηκε, έκοψε με ένα μαχαίρι τους μαστούς της και τους πέταξε στο βουνό, την αποκεφάλισε και πέταξε την κεφαλή της στη θάλασσα. Ο σχισμένος βράχος, που δέχτηκε το μαρτυρικό σώμα της Αγίας, αποτελεί μέχρι σήμερα για τους προσκυνητές από παντού σημείο ευλαβικής αναφοράς και πηγή ιαμάτων, αφού όσοι προσεύχονται με πίστη, παρατηρούν τον ερυθρό χρωματισμό των βράχων και το νερό να ατμίζει. Αναρίθμητα είναι τα θαύματα, που με τη χάρη του Θεού, έχει επιτελέσει η Αγία Μαρκέλλα από την εποχή του μαρτυρίου της έως τις ημέρες μας, ενώ μάρτυρες θαυμαστών σημείων έγιναν λαμπρές πνευματικές φυσιογνωμίες της Εκκλησίας μας. Η μνήμη της Αγίας παρθενομάρτυρος Μαρκέλλας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 22 Ιουλίου και λαμπρά πανήγυρις λαμβάνει χώρα στον φερώνυμο ιερό ναό της Αγίας, που βρίσκεται επί της αμμώδους παραλίας στον ομώνυμο όρμο της Βολισσού και αποτελεί παγχιακό, αλλά και πανελλήνιο προσκύνημα” (πηγή: “Ορθόδοξος Συναξαριστής”).

Μια δημιουργική καταστροφή.

Η φωτιά στην Παναγία των Παρισίων “φώτισε” / αποκάλυψε ότι η προβεβλημένη σύγχρονη γαλλική laicite, δηλαδή η ουδετερότητα της πολιτείας έναντι όλων των θρησκειών, συγκάλυπτε την ιστορική σημασία της Θρησκευτικής αναφοράς για την εθνική της ταυτότητα. Η Νότρ Νταμ, είπε ο Μακρόν, είναι “η ιστορία μας” και “το φαντασιακό μας”. Δηλαδή ένα μέσον για να θυμόμαστε, ένα σύμβολο μια έμπνευση για όλους όσους φιλοδοξούν (οι πολίτες) να κάνουν κάτι που να ξεπερνά την ύπαρξή τους. Στο Παρίσι την πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης, μια καταστροφή και η συνεπαγόμενη συναισθηματική έκρηξη αποτίναξαν την αυτολογοκρισία που επέβαλε η δικτατορία του “πολιτικώς ορθού” και αναδείχθηκε η αλήθεια: Η σχέση Χριστιανισμού και Ευρωπαϊκής πολιτισμικής ταυτότητας. Και για τον λόγο αυτό σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή. Και όλα αυτά με την επισήμανση ότι ο πολιτισμός μας καταστρέφει τα φυσικά θεμέλια της ύπαρξής του ταχύτερα από όσο εκείνα μπορούν να αναγεννηθούν (οι βελανιδιές του ξύλινου σκελετού της μολύβδινης στέγης).

Σχετικά με την αποκατάσταση: “Πρώτον, ο καθεδρικός ναός άλλαξε όψη διαμέσου των αιώνων, με τον κεντρικό πυργίσκο του μάλιστα να προστίθεται μόλις μετά την ανακαίνιση που έκανε στα μέσα του 19ου αιώνα ο μηχανικός Βιολέ Λεντίκ. Δεύτερον, κάθε μία από τις περίπου 1.300 δοκούς που έγιναν στάχτη τη Δευτέρα προερχόταν από διαφορετικό δέντρο που το 1163, όταν ξεκίνησε η κατασκευή του καθεδρικού, πρέπει να ήταν ήδη 300-500 χρόνων. Η στέγη δεν μπορεί να κατασκευαστεί όπως ακριβώς ήταν, επειδή δεν υπάρχουν πλέον δάση με υπεραιωνόβιες βελανιδιές, ούτε στη Γαλλία ούτε στην υπόλοιπη Ευρώπη” (Ευριδίκη Μπέρση). Εκ των ανωτέρω, η οδηγία του Γάλλου πρωθυπουργού Εντουάρ Φιλίπ να ξαναχτιστεί η στέγη ενός διαχρονικού συμβόλου “όπως ήταν” παρουσιάζεται ανεδαφική και εκτός εποχής. Τολμώ να εκφράσω την άποψη, ότι η δομική αποκατάσταση της στέγης πρέπει να γίνει με σύγχρονα ελαφρά πυρίμαχα υλικά τα οποία δεν θα προσβάλλουν την αισθητική του ναού (η υπογραφή της εποχής μας στην διαχρονία του). Τολμώ δε να προβλέψω, ότι σε μια ου μη γένοιτο μελλοντική καταστροφή η αποκατάσταση θα γίνει με την χρήση τρισδιάστατου εκτυπωτή.

Στο άρθρο “Ποιο θα είναι το νέο πρόσωπό της Νοτρ Νταμ;” παρουσιάζεται μια πρόταση από το γαλλικό στούντιο Digione Godart + Roussel που δεν κραυγάζει κάποια πρωτοτυπία, απλά θέτει ένα πολύ βασικό ερώτημα: “Τι πιο σημαντικό, από το να ξαναδούμε τη Notre Dame όπως ακριβώς ήταν και πριν, αλλά με τη χρήση λιγότερο εύφλεκτων υλικών; Το ξύλο μπορεί να φύγει, όμως η βασική ιδέα πρέπει να μείνει, μαζί με την καθησυχαστική σκέψη ότι υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει και μένει στη θέση του από γενιά σε γενιά, από αιώνα σε αιώνα” (Πηγή: Protagon.gr) . https://www.protagon.gr/epikairotita/poio-tha-einai-to-neo-proswpo-tis-notre-dame-44341832743

Fake news: Όταν η ηλιθιότητα χειραφετήθηκε...

Σχετικό: Σφοδρή επίθεση της Παραφύση δια του υπουργού Προπαγάνδας Ν. Παππά προκάλεσε η επιλογή της ΜΚΟ Ellinika Hoaxes.gr. από το Facebook για τον έλεγχο της παραπληροφόρησης και των fake news στη διεθνή πλατφόρμα, ενόψει των εκλογών της 26ης Μαΐου σε Ελλάδα και Ευρώπη (7/5).  

Εκεί όμως που η Κρατική Προπαγάνδα (ΕΡΤ) ξεπέρασε τα εσκαμμένα, ήταν στην εκπομπή της εκπροσώπου της Παραφύση στην ΕΡΤ Κατερίνας Ακριβοπούλου. (εκπομπή “Δεύτερη Ματιά” 4/5). Καλεσμένος της ο δημοσιογράφος-γλωσσολόγος Νίκος Βασιλάκος, ο οποίος αυτο-συστήνεται ως πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Χρηστών Internet. Στην ερώτηση τι θα μπορούσε να κάνει η Παραφύση απέναντι σε αυτή την κατά την άποψή του επικίνδυνη συνεργασία απάντησε: “Δεν υπάρχει αυτό που ζούμε… Αυτό που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση είναι απλό: να καταργήσει τα πάντα, να πει ότι δεν ισχύει τίποτα. Να φωνάξει το Facebook και να πει: ‘έλα εδώ, έχω εγώ προεκλογική περίοδο και ταράζεις τα νερά; Εγώ θα κατέβαζα τους διακόπτες όπως έκανε ο Ερντοράν”. Αλληλούια...

12 Μαϊου: Ημέρα της μητέρας (της προσφυγιάς...)

Τοπίο στην ομίχλη (το της Παραφύση), Ειδομένη, 2016.

72ο Φεστιβάλ των Καννών (14-25/5)

“Η Ανιές Βαρντά, στο φως ενός λαμπερού πορτοκαλί ορίζοντα. Ψηλά. Ισορροπεί καθώς έχει ανεβεί πάνω σε έναν τεχνικό που μένει απαθής. Εκείνη, απορροφημένη, κρατά μια κάμερα, μια 26χρονη γυναίκα γυρίζει την πρώτη της ταινία". Αυτή είναι η περιγραφή της φωτογραφίας που επιλέχθηκε για την αφίσα του φετινού Φεστιβάλ των Καννών.

“Σαν ένα μανιφέστο, αυτή η φωτογραφία από το πλατό αποτυπώνει ήδη το σύμπαν της Βαρντά: το πάθος, την τόλμη, την κατεργαριά. Τα συστατικά μιας καλλιτεχνικής συνταγής σε πλήρη ελευθερία που η Βαρντά θα εμπλουτίζει συνέχεια”, προσθέτει στην ανακοίνωσή του το Φεστιβάλ, διευκρινίζοντας ότι η κινηματογραφίστρια είχε μετάσχει με 13 ταινίες στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα, διετέλεσε μέλος της κριτικής επιτροπής το 2005, πρόεδρος της Επιτροπής της Χρυσής Κάμερας το 2013, ενώ έλαβε τον Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα το 2015.

Την πρώτη ταινία της, η Ανιές Βαρντά (απεβίωσε στις 29/3 σε ηλικία 90 ετών), τη γύρισε το 1954 και έιχε τίτλο “La Pointe Courte - To Kοντό Aκρωτήρι” από τo όνομα της γειτονιάς των ψαράδων στη πόλη Σετ της νότιας Γαλλίας.

Εις Μνήμην μιας Θυσίας (Μαρφίν 5/5/2010).

Θανάσιμη υποκρισία...

Υποκρισία. Σκαφάτος και πουράτος ο Νήπιος απολαμβάνει τις μυστικές διακοπές του στο Ιόνιο τον περυσινό Αύγουστο. Τις διακόπτει στις 21/8 για να πεταχτεί μέχρι την Ιθάκη να αναγγείλει την έξοδο από το κατάδικό του Μνημόνιο και να σπείρει διχόνοια, λάβρος κατά των “ελίτ”. Και μετά επέστρεψε στην Θαλαμηγό...

Θανάσιμη: Και όλα αυτά ενώ ακόμη το Μάτι των 102 νεκρών ακόμη κάπνιζε...

Και η επιβεβαίωση: Ήρθε τελικά από την ιδιοκτήτρια του πολυτελούς σκάφους “Odyssey” κ. Κατερίνα Παναγοπούλου η οποία αποκάλυψε ότι ο εκλιπών σύζυγός της, του το δάνεισε μυστικά (!) για να ξεκουραστεί από την εθνική τραγωδία (“το καλύτερο σκάφος είναι αυτό του φίλου σου...”).

* “Η κρουαζιέρα ανάπαυσης πραγματοποιήθηκε 25 μέρες μετά το Μάτι. Ενώ ακόμα μετρούσαμε αιώνια ξεκουρασμένους” (Ρέα Βιτάλη). Και να προσθέσω: Η αγωνία στο κατακόρυφο για την επιβίωση των εγκαυματιών.

Μερικοί κακοπροαίρετοι, λένε ότι αποτελεί μια σκηνή από την ζωή της νομενκλατούρας στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού που ζει την εποχή του “Σοβιετικού ρεαλισμού”. Τους διαψεύδω μετά βδελυγμίας. Είναι το φωτογραφικό ενσταντανέ ενός μπροστάρη του αγώνα να γίνει ο Λαός Ελίτ, ενός ο οποίος ακολουθεί την προτροπή του Τρότσκι, πολέμα την πλουτοκρατία από τα μέσα. Αλληλούια...

Το γεγονός πάντως είναι ότι η Μέρκελ λόγω του παρελθόντος της (γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ανατολική Γερμανία), ήταν η μόνη που γνώριζε την γοητεία που ασκεί η μπουρζουαζία στον Αριστερό Νήπιο και σε παγκόσμια θέα τον “χόρεψε στο ταψί”...

* “Όταν μιλάμε για έξοδο από την κρίση, οι περισσότεροι εννοούμε αποκατάσταση της προτεραίας κατάστασης. Να επανέλθει το δημοκρατικό δικαίωμα στο «πρώτο τραπέζι πίστα».
Όσοι νέοι έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους το βάζουν στα πόδια. Όχι μόνον για να βρουν καλύτερους μισθούς, αλλά επειδή ξέρουν ότι οι δυνάμεις τους θα αχρηστευθούν στο ασυνάρτητο άσυλο. Το μέλλον το είδαν στο παρόν του πανεπιστημίου. Οι συνταξιούχοι μετρούν τις μέρες του μήνα και ο «ενεργός» πληθυσμός πληρώνει φόρους και εισφορές. Και μέσα σ’ αυτήν τη ζοφερή ατμόσφαιρα εμφανίζεται ένας άνθρωπος για να δώσει στην ελπίδα τη χαμένη της λάμψη. Σαν τον Οδυσσέα που υποχρέωσε την Κίρκη να απελευθερώσει τους συντρόφους του από το σώμα του χοίρου στο οποίο τους είχε εγκλωβίσει. Ναι, όλα μπορούν να γίνουν όπως πριν. Ποια καλύτερη απόδειξη περιμένετε ότι επιτέλους ήρθε η ανάπτυξη από την εικόνα του πρωθυπουργού που λιάζεται διαβάζοντας στη θαλαμηγό της συμβούλου του; Όχι, η είδηση δεν είναι ότι ο Τσίπρας διαβάζει. Η ευφρόσυνη είδηση είναι ότι, από τη στιγμή που ο σεμνός αγωνιστής που πέρασε τη ζωή του μες στις στερήσεις τώρα απολαμβάνει τη ζωή που όλοι ονειρεύονται, θα έρθει και για τους υπόλοιπους η στιγμή. Το έκανε εν κρυπτώ. Μάλλον για να μη μας πέσει απότομα η τόση ανάπτυξη” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και για το τέλος: Εάν γυρίζονταν ταινία για τον άνθρωπο που δεν μπορεί να πει αλήθεια ούτε εκ παραδρομής, θα πρότεινα τον τίτλο “Η Ολοφάνερη Γοητεία της Μπουρζουαζίας”.

Χαμένος στην μετάφραση ξεφτίλα...

Ο Νήπιος έφθασε στο σημείο να πανηγυρίσει για την νίκη του σοσιαλιστή Πέδρο Σάντσεθ στις ισπανικές εκλογές (28/4), αποσιωπώντας παράλληλα το γεγονός ότι ο άλλοτε συνοδοιπόρος του, ο αριστερός Πάμπλο Ιγκλέσιας και το κόμμα του Podemos καταποντίστηκαν (ο ισπανικός… ΣΥΡΙΖΑ, έχασε 30 έδρες και υποχώρησε στην 4η θέση με 14,3% από 20,6%). Να σας υπενθυμίσω: Ήταν μέσα Ιουλίου του 2015, λίγες ημέρες μετά το αλήστου μνήμης δημοψήφισμα και την περίφημη και διεθνή πια, kolotumba, όταν ο Πέδρο Σάντσεθ από το βήμα του ισπανικού κοινοβουλίου (Παλάθιο ντε λας Κόρτες) επιτέθηκε στον τότε πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι χαρακτηρίζοντάς τον “τόσο ψεύτη όσο και ο Τσίπρας”. Αφήστε που ο Σάντσεθ είναι φανατικός “αντί μαδουρικός” και ο Νήπιος κολλητός του “χασάπη”...

Ο Νήπιος έφθασε στο σημείο να πανηγυρίζει για την κατάρρευση του Λαϊκού Κόμματος (το χειρότερο αποτέλεσμα από το 1990, σε γενικές εκλογές, με 67 βουλευτές), γεγονός που έφερε στο ισπανικό κοινοβούλιο το ακροδεξιό VOX (την ισπανική εκδοχή της Χρυσής Αυγής, από 0,2% στο 10,3%). Μετά 40 χρόνια “τα εγγόνια του Φράνκο” που ήταν ενσωματωμένα στο Λαϊκό Κόμμα, στην παραδοσιακή ισπανική Δεξιά, αυτονομήθηκαν.

Ο Νήπιος της μηδενικής εν συναίσθησης...

Και το ελπιδοφόρο: Το κόμμα των Πολιτών (Ciudadanos) αναδείχθηκε σε 3η δύναμή αυξάνοντας την δύναμή του (κοντά στο 16%).

Ο “παιδαγωγός” του Νηπίου...

Ο κατά τον Νήπιο “ανθέλληνας” Μάνφρεντ Βέμπερ του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (καραμέλα την έχει αυτήν την λέξη), επειδή υποστήριζε την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, αν η χώρα δεν συμμορφωνόταν με τους κανόνες, πρέπει να θεωρηθεί ως ο μέγιστος παιδαγωγός του. Και αυτό το ομολόγησε ο ίδιος εμμέσως, όταν παρέδιδε μαθήματα πολιτικού ρεαλισμού στους Βρετανούς δια της συνέντευξής του στους Financial Times, όπου και δήλωσε (23/4): “Η Ελλάδα ανακάλυψε τα πλεονεκτήματα της Ευρώπης με τον σκληρό τρόπο”. Ο Βέμπερ πρέπει να θεωρηθεί ως μέγας φιλέλληνας διότι εμμέσως συνέβαλλε ώστε η αποδεδειγμένα λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια), δηλαδή το 61,3% που ψήφισε ΌΧΙ στο Δημοψήφισμα να ανακαλύψει τα πλεονεκτήματα της Ε.Ε.

Πω πω!!! Ένα ουράνιο τόξο.

Ο Νήπιος στην Κρήτη...

Εγκαινίασε το φράγμα Αποσελέμη το οποίο λειτουργεί εδώ και 4 χρόνια (3/5). Τοπικός πολιτικάντης δήλωσε ότι έγιναν τα εγκαίνια, διότι τώρα είχε συγκεντρώσει πολλά νερά (λόγω των καταστροφικών νεροποντών που είχαν πλήξει την Κρήτη το προηγούμενο διάστημα, “κατόπιν ενεργειών τους...”)

Με τον Πολάκη παρέα...

Σχεδίασαν την προεκλογική τακτική...

Χωρίς αιδώ.

Ο Νήπιος δεν ντρέπεται μηδέ για τον Πολάκη μηδέ για την Δούρου, που μετά το Μάτι και τη Μάνδρα διεκδικεί την επανεκλογή της στην Περιφέρεια Αττικής, μηδέ για την κατάντια του κράτους που θα παραδώσει. Πρέπει πάντα να θυμόμαστε ότι “η αιδώς υπήρξε το βασικό συνδετικό υλικό για την οικοδόμηση της δημοκρατίας από τους αρχαίους ημών. Ένας δημοκρατικός ηγέτης δεν δικαιούται να είναι ξεδιάντροπος. Κι αν είναι, αυτό σημαίνει ότι περιφρονεί τον κόσμο που τον εξέλεξε, άρα την ίδια τη δημοκρατία” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σημείωση:

Η δημοσκοπηκή αύξηση των ποσοστών του Πολάκη έναντι των άλλων υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ στην Κρήτη, επιβεβαιώνει την άποψη ότι όσο συρρικνώνεται ένα κόμμα τόσο επικρατούν τα ακραία στοιχεία του.

Live your myth in “Parafisi”...

Ενώπιον του Αναξιού και παρουσία του Νηπίου ορκίσθηκε με πολιτικό όρκο στο Προεδρικό Μέγαρο ο Αισχύνης κατά κόσμον Αθανάσιος Θεοχαρόπουλος ως νέος υπουργός Τουρισμού (για ένα καλοκαίρι), μετά από την παραίτηση της θηλυκής εκδοχής του, της Έλενας Κουντουρά (4/5).

Ο Δημοσθένης απευθυνόμενος στον Θεοχαρόπουλο της εποχής του τον Αισχίνη είπε: “Ουκ αισχύνει ω Αισχύνη, η της πόλεως αισχύνη, καταισχύνεις αισχύνης; / Δεν ντρέπεσαι Αισχύνη, εσύ που είσαι η ντροπή της πόλης, να ντροπιάζεις και την ντροπή;”

Επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ τα προφανή ερωτήματα, δηλαδή αν ντρέπεται καθόλου κανείς κλπ., δεν έχουν καμία σημασία να τεθούν, καθώς όλα αυτά έχουν προ πολλού απαντηθεί. Αναίσχυντοι.

* “Το καλοκαίρι του Θεοχαρόπουλου απαντά και σε όσους απορούν γιατί ο Τσίπρας θέλει να εξαντλήσει την τετραετία. Εμείς οι αφελείς ψάχνουμε την απάντηση στις δημοσκοπήσεις. Ξεχνάμε ότι τον Τσίπρα δεν τον ενδιαφέρουν οι αριθμοί. Τον ενδιαφέρει ο άνθρωπος. Δεν αντέχει να στερήσει τέτοιο καλοκαίρι από τους Θεοχαρόπουλους. Ούτε από τον εαυτό του. Κι αυτός άνθρωπος είναι, δεν δικαιούται μια θέση στο κατάστρωμα ενός σκάφους;” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Σχετικό: Στην ανάρτηση της 8/2/13 “Ντροπή” μεταξύ άλλων είχα αναφέρει:

Η κινηματογραφική ταινία «Shame – Ντροπή», (Μ. Βρετανία, 2011,του Steve McQueen) αναφέρεται σ’ έναν άνθρωπο χωρίς ιδιότητες, ο οποίος οδηγεί με τη συμπεριφορά του την συναισθηματικά ασταθή αδελφή του σε απόπειρα αυτοκτονίας. Γεγονός που τον οδηγεί να συνειδητοποιήσει τη συναισθηματική του γύμνια και να αισθανθεί ΝΤΡΟΠΗ.

Η Βίβλος αναφέρεται στους Πρωτόπλαστους ως «ανθρώπους χωρίς ρούχα» οι οποίοι, αφού παραπλανήθηκαν και αμάρτησαν, αντιλαμβάνονται τη γύμνια τους ενώπιον του Θεού και αισθάνονται ΝΤΡΟΠΗ. Ο Τζαπατίστα Βίκο, επιβεβαιώνοντας τη βιβλική αφήγηση, τοποθέτησε το συναίσθημα της ντροπής στις απαρχές της κοινωνίας, εξαιτίας της ικανότητας του να παράγει συμπεριφορά.

Το κείμενο αυτό αναφέρεται στους σημερινούς Έλληνες, ανθρώπους γυμνούς από την ιδιότητα του πολίτη, οι οποίοι, λόγω της σημερινής κατ’ ουσία κοινωνικής κρίσης, ακολούθησαν όπως πάντα τον εύκολο δρόμο, στη συγκεκριμένη περίπτωση το δρόμο της αγανάκτησης, για να μπορέσουν να στοχοποιήσουν αποκλειστικά κάποιους άλλους για την κατάστασης τους. Η αγανάκτηση όμως είναι μια ψυχική παρόρμηση η οποία για να γίνει δημιουργική, πρέπει να τρέφεται από το αίσθημα της ΝΤΡΟΠΗΣ, αλλιώς μπορεί να έχει καταστροφικά αποτελέσματα.

Η σημερινή κοινωνική και οικονομική κρίση θα πρέπει να λειτουργήσει για τους Έλληνες και σαν ένα είδος «καθρέφτη της αλήθειας», που θα τους φέρει αντιμέτωπους με τις αλήθειες μιας ενδοσκόπησης, όπως κατ’ αναλογία οι δύσκολες ατομικές περιστάσεις μπορεί να αποτελέσουν ευκαιρία μιας λυτρωτικής αυτογνωσίας. Και τότε σίγουρα θα αισθανθούν ΝΤΡΟΠΗ.

“Ο Τρίτος Δρόμος”.

Απεβίωσε ο γελοιογράφος Γιάννης Ιωάννου (75 ετών, 9/5). Κορυφαία του στιγμή η σειρά “Ο Τρίτος Δρόμος”. Σήμερα η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού βιώνει τον ‘Τρίτο Δρόμο τον Αριστερό”...

Ψήφος εμπιστοσύνης. (Βουλή 8-10/5)

Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού δεν τους φτώχυναν μόνο, αλλά και τους φτήνυναν...

ΤΟ ΠΡΙΝ...

...ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΆ.

Στην συζήτηση της Βουλής ο Νήπιος παρουσιάστηκε με το χυδαιότερο πρόσωπο έναντι του Μητσοτάκη, πλήρως ταυτιζόμενος με τον Πολάκη και μάλιστα με τον πιο αδιάψευστο τρόπο. Δηλαδή δια της απερίγραπτης χυδαιότητας με την οποία απευθύνονταν στον Μητσοτάκη.

Η ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι ο Μητσοτάκης ακολούθησε την λαϊκή ρήση “και για τα σαλόνια και για τ’ αλώνια” και αντιμετώπισε τον Νήπιο στο ίδιο επίπεδο. Άλλωστε , η ουσία της 3ήμερης συζήτησης αφορούσε τα διπλά μέτρα και σταθμά που προσπαθεί να επιβάλει προς όφελός της η 1η φορά Αριστερά (ανενόχλητος ο Πολάκης, ανενόχλητες διακοπές με κότερα εφοπλιστών κλπ.)

Να υπενθυμίσω ότι ο Θουκυδίδης μας προτρέπει να “φιλοκαλούμεν τε γαρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας” (“Θουκυδίδου Ιστορία”, Δημηγορία “Περικλέους Επιτάφιος”). Παράδειγμα: Τότε ο Σωκράτης, πολέμησε στην μάχη του Μαραθώνα τους εισβολείς βαρβάρους. Σήμερα οι βάρβαροι βρίσκονται “εντός των πυλών” και πρέπει να αντιμετωπιστούν άνευ μαλθακότητας...

Να υπενθυμίσω επίσης ότι τα ανωτέρω αποτελούν βασική πολιτική μου θέση. Στην ανάρτηση “Μια τριλογία περί οργής” της 30/10/18 μεταξύ άλλων είχα αναφέρει:

“Γεννήτωρ της αστικής σκληρότητας η των ΠΟΛΙΤΏΝ ΟΡΓΉ. Το 1999 στο φυλλάδιον “Η ζωή εν τάφω” έγραψα ( υπάρχει, στην ομώνυμη ανάρτηση της 12/4/2012):

Ελπίδα. *

Του λογικού την έκπληξη

για τ’ απαράδεκτα

οργή γεννά

που οργή πρέπει να μείνει

την ελπίδα να ζεσταίνει.

Γιατί, αν η οργή θλίψει και θυμός γενεί

σαράκι της ψυχής

σε καθηλώνει...

* επ-ανάστασης.

Επίδομα ευρωεκλογών στους συνταξιούχους... (πολιτικό παρεμπόριο, 7/5)

Ένα καραμπινάτο προνοιακό επίδομα το ονομάτισαν 13η σύνταξη κυριολεκτικά, “ζητώντας τον οίκτο των λέξεων...”.

“Οι χώρες, για να προκόψουν, χρειάζονται πολιτικές διακυβέρνησης προσαρμοσμένες στις εξελίξεις, ικανές να αξιοποιούν τις παραγωγικές δυνάμεις, συντονισμένες με το ανταγωνιστικό περιβάλλον στο οποίο συνυπάρχουμε, με στόχους που ενώνουν και δεν διχάζουν τον λαό. Ο,τι ακριβώς δεν ενδιαφέρει, ούτε για δοκιμή, τον πρωθυπουργό” (Μπάμπης Παπαδημητρίου).

Για την μη λήθη (α-λήθεια), ρε γαμώτο...

Στις 15/5 υπερψηφίστηκε το νομοσχέδιο για τις “120 δόσεις” προς διευκόλυνση των οφειλετών του Δημοσίου. Μια “κουτσή” ρύθμιση, η οποία αφήνει εκτός χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Να υπενθυμίσω: Το 2014 η κυβέρνηση Σαμαρά προωθεί ανάλογη ρύθμιση πολλαπλών δόσεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο την καταψήφισε αλλά κυκλοφόρησε την κάτωθι αφίσα με την οποία καλούσε τον κόσμο να μην πληρώνει τις οφειλές του στο δημόσιο. Ήταν η εποχή του “δεν πληρώνω” και της “σεισάχθειας”, που οδήγησαν τις τράπεζες και όχι μόνο στο χείλος της καταστροφής.

Για τον Κουφοντίνα, ρε γαμώτο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Το προεκλογικόν...

Θα επαναλάβω αυτά που μεταξύ άλλων είχα αναφέρει στην ανάρτηση “Οι εκλογές του Οδυσσέα” της 9/5/2014 παραμονές των Ευρωεκλογών της 25/5/2014 (επισημαίνω, χωρίς επικαιροποίηση):

“Γενικά: Ο Οδυσσέας είναι ο ομηρικός ήρωας, ο οποίος μπορεί να αντιστοιχηθεί με τον άνθρωπο του σήμερα. Και αυτό διότι στην Οδύσσεια ο άνθρωπος παρουσιάζεται αυτεξούσιος, σε αντίθεση με την Ιλιάδα, όπου αυτός εξαρτάται από την θέληση των Θεών, γι αυτό άλλωστε και σκοτώνεται, όπως αναφέρεται στο προοίμιο της (Διός ετελείετο βουλή). Στην Οδύσσεια επίκεντρο είναι ο άνθρωπος, ο περιπλανώμενος αδύναμος άνθρωπος, που προσπαθεί να επιβιώσει, αντιμετωπίζοντας εμπόδια που τοποθετούν στον δρόμο του οι θεοί, οι άλλοι άνθρωποι και οι δυνάμεις της φύσης. Οι αποφάσεις και οι πράξεις του, επηρεάζουν τη ζωή του, τουλάχιστον όσο και η θέληση των θεών. Γι αυτό και στο προοίμιο της, αναφέρεται ότι οι σύντροφοι του Οδυσσέα βρέθηκαν οδυσσάμενοι και χάθηκαν πληρώνοντας δικά τους λάθη (Αυτών γαρ, σφετέρησιν ατασθαλίησιν όλοντο).

Αν συλλαβίσουμε το όνομα Οδυσσεύς, αντιλαμβανόμαστε ότι εμπεριέχει δυο συνεχόμενα τμήματα, που θυμίζουν τα αντίθετα προθέματα «δυσ» και «ευ». Το το πρώτο «δυσ-» χρησιμοποιείται στο σχηματισμό των λέξεων που δηλώνουν κάτι κακό και δύσκολο, ενώ το δεύτερο «ευ-» στο σχηματισμό λέξεων που δηλώνουν κάτι καλό ή εύκολο. Αυτό που κρυπτογραφείται στο όνομα Οδυσσεύς και αποτελεί το δομικό στοιχείο που στοιχειώνει την ανθρώπινη ιστορία, είναι ότι το ανθρώπινο ον είναι ικανό να πράξει το πιο χαμερπές αλλά και το πιο υψιπετές. Αυτό είδε και συνειδητοποιείσαι στο ταξίδι του ο Οδυσσέας και κατέληξε στο ότι θα προτιμούσε άπραγος να κάθεται και να αγναντεύει τα πρόβατα και τα λιβάδι. (...)

Ευρωεκλογές: Οι ευρωεκλογές στο παρελθόν παρουσίαζαν μειωμένο πολιτικό ενδιαφέρον. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί κάτι αντίστοιχο. Θα είναι τουλάχιστον αναλφάβητος και πολιτικά ανόητος, όποιος ιδιαίτερα στη χώρα μας, δεν έχει συνειδητοποιήσει, πόσο καθοριστικά οι αποφάσεις των ευρωπαϊκών θεσμών επηρέασαν και επηρεάζουν την οικονομική του κατάσταση. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η εξόχως πολιτική τους διάσταση. Οι κολοσσιαίες μεταβολές που προωθούνται, όπως η τραπεζική ένωση, η δημοσιονομική ένωση και εν τέλει η οικονομική ενοποίηση, προϋποθέτει, την εκχώρηση βασικών εθνικών εξουσιών σε υπερεθνικά ευρωπαϊκά κέντρα. Είναι επίσης καιρός να δοθεί επιτέλους μια σαφής απάντηση στο ερώτημα του Ντελόρ «Για πόσο καιρό θα προχωρεί ακόμη η Ευρώπη στην Ιστορία με τη μάσκα στο πρόσωπο;» Και για να βγει η μάσκα, συνεπάγεται ότι θα γίνει αναδιανομή πόρων, που οι πλουσιότεροι δεν θέλουν, παραχώρηση οικονομικής κυριαρχίας στην οποία κυρίως αντιδρούν οι φτωχότεροι και καθολική συνείδηση ότι οι κρίσεις στην ευρωζώνη απορρέουν ή μεγεθύνονται από τη στρεβλή δομή μιας ΟΝΕ χωρίς «Ο ικονομική».

Ένα από τα βασικά ζητούμενα των ευρωεκλογών είναι να αποτελέσουν την ευκαιρία, ώστε οι πολίτες των κρατών της Ε. Ε. να βάλουν στη σκέψη τους αυτή την ιστορική διάσταση, ώστε η προοπτική ομοσπονδικής ενοποίησης της να αποικιοποιήσει το φαντασιακό τους, απαραίτητη προϋπόθεση πριν κατορθώσουν να αναγνωριστούν σε μια διεθνή ταυτότητα. Το σχετικό ερώτημα είναι γιατί δεν αποφασίζει η Ε. Ε., τα υποψήφια κόμματα της κάθε χώρας, να είναι αντίστοιχα των διεθνικων πολιτικών ομάδων (ευρωκόμματα) που απαρτίζουν το Ευρωκοινοβούλιο, στις οποίες και θα ενταχθούν οι εκλεγόμενοι ευρωβουλευτές της. Αυτό παρουσιάζεται ως ιδιαίτερα χρήσιμο για τους πολίτες των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου και ιδιαίτερα για τους ζαλισμένους από το σοκ της ελεγχόμενης πτώχευσης Έλληνες πολίτες, των οποίων το εγχώριο πολιτικό σύστημα, με προεξάρχουσα την αντιπολίτευση τα χρόνια των μνημονίων, χρησιμοποιούσε την Ε. Ε., για να ρίχνει συλλήβδην το βάρος της ευθύνης για κάθε δυσάρεστη αλλαγή.

Πριν αναφερθώ στο Ευρωκοινοβούλιο πρέπει να υπενθυμίσω ότι αυτό είναι το μόνο όργανο της Ε. Ε. που εκλέγεται απευθείας από τους λαούς, άρα και το μόνο που έχει τη μεγαλύτερη δυνατή πολιτική νομιμοποίηση. Το Ευρωκοινοβούλιο που θα προκύψει από αυτές τις εκλογές θα είναι το ισχυρότερο στη σύντομη ιστορία του θεσμού, μειώνοντας έτσι δραστικά και το αναφερόμενο ως «δημοκρατικό έλλειμμα» στη λειτουργία της Ε. Ε.. Θα είναι η πρώτη φορά που οι ευρωβουλευτές θα έχουνε στη διάθεση τους εξουσίες που παραχωρήθηκαν από τη συνθήκη της Λισσαβόνας, μεταξύ άλλων και την εκλογή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Παρ’ όλα αυτά δημοσκοπικά φαίνεται ότι η λαϊκή υποστήριξη προς το Ευρωκοινοβούλιο υποχωρεί, ενώ ευρωσκεπτικιστικά, λαϊκιστικά ή ακροδεξιά κόμματα αναμένονται να αυξήσουν την επιρροή τους.

Οι ευρωσκεπτικιστές στη χώρα μας, σκοπίμως με κάθε ευκαιρία και με διαφορετικούς τρόπους, επαναδιατυπώνουν το ίδιο ερώτημα: εάν δηλαδή η συμμετοχή στη χώρα μας, σε μια πορεία ενοποίησης της, Ε.Ε. αποτελεί την καλύτερη δυνατή επιλογή. Επιδίωξη τους, απέναντι στο ιστορικό αυτό εγχείρημα μιας τεράστιας οικονομικής, πολιτικής και στρατηγικής σημασίας εξέλιξης για το μέλλον της Ευρώπης, η χώρα μας να ακολουθήσει μια πορεία απομόνωσης στο εθνικό της «φέουδο», της περιφερειακής αντίληψης, ταλανιζόμενη από μικροκομματικές διαμάχες. Μια επιδίωξη που προωθούν και μέσω των ευρωεκλογών, με προμετωπίδα το αντιμνημονιακό ιδεολόγημα τους.

Προϋπόθεση για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε την «μεγάλη εικόνα» μιας ενοποιημένης Ε. Ε. και την ευρύτητα της ωφέλειας που θα προκύψει, είναι να ξεπεράσουμε και την αβάσταχτη γοητεία που το μικρό ασκεί στη χώρα μας. Απόδειξη η οικονομία μας που είναι δομημένη σε μικρές, πολύ μικρές αντιπαραγωγικές μονάδες. Η πολιτική σκηνή, όπου πολλοί ονειρεύονται να φτιάξουν ή να διατηρήσουν το δικό τους «μικρό μαγαζί». Αποτέλεσμα κόμματα με σημαντική ιδεολογική συνάφεια, επιμένουν να μην συνεργάζονται, γεγονός που θα τα επέτρεπε να αναδείξουν και μια κρίσιμη μάζα αξιόλογων στελεχών. Η απουσία κουλτούρας συνύπαρξη στη χώρα μας, η οποία προϋποθέτει το απαραίτητο θάρρος για να περάσεις από τον ναρκισσισμό των ελασσόνων διαφορών στον ρεαλισμό των αναγκαίων συμβιβασμών, χάρη των υπέρτερων προτεραιοτήτων, έχουν κατατάξει τον συμβιβασμό μέσω μιας δια-λόγου συζήτησης σε «βρώμικη υπόθεση». «Αυτό που με στεναχωρεί στην Ελλάδα, είναι ότι νιώθω ότι υπάρχει πατριωτισμός χωρίς συλλογική συνείδηση» αναφέρει σχετικά ο Αλεξάντρ Ντέσπλα (ελληνογάλλος συνθέτης). Όλα αυτά αποκτούν μια τραγικότητα, εάν σκεφτούμε το θάρρος που επέδειξαν οι ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας, μαζί να θέσουν τα Θεμέλια για μια ενωμένη Ευρώπη, με τα ερείπια του πολέμου ακόμη να καπνίζουν και εκατομμύρια τάφους νωπούς στις χώρες τους.

Εξειδικεύοντας θα αναφερθώ στην εισαγωγή της σταυροδοσίας στις Ευρωεκλογές της 25/5/2014. Αυτή αποτελεί μια κυβερνητική επιλογή που αναμφίβολα εμβαθύνει την δημοκρατική αρχή στην εκλογική διαδικασία. Και αυτό ανεξάρτητα της πολιτικής σκοπιμότητας που μπορεί να εμπεριέχει, καθώς η πολιτική σκοπιμότητα αποτελεί δομικό στοιχείο των πολιτικών κομμάτων σε αυξομειούμενες ποσοστώσεις. Σήμερα η σχετική προσπάθεια πρέπει να εστιαστεί ώστε να μην επαναεπιβεβαιωθεί η διαπίστωση, ότι μπορεί η δημοκρατική εκπροσώπηση να λειτουργεί γενικώς υπέρ της δημοκρατίας αλλά βλάπτει ειδικώς την εκπροσώπηση. Δηλαδή την εκλογή ικανών και αποτελεσματικών ανθρώπων στην επίλυση των προβλημάτων που ανακύπτουν. Αυτήν την προσπάθεια φαίνεται να υποσκάπτουν τα κόμματα σχεδόν στο σύνολο τους, διότι με την πολιτική σκοπιμότητα στα ύψη, στελέχωσαν τα ευρωψηφοδέλτια τους, με πολλά πρόσωπα «κράχτες» (καλλιτέχνες, αθλητές κτλ). Πρόσωπα εμφανώς ασύμβατα, με τα προσόντα που πρέπει να διαθέτει ένας ευρωβουλευτής, για να θεωρείται τουλάχιστον επαρκής, ώστε να δημιουργεί ή να επηρεάζει ομάδες ομοειδών συμφερόντων, οι οποίες συμβάλουν καθοριστικά στη λήψη των αποφάσεων.

Αυτό που εμμέσως αναγνωρίζεται – αποδεικνύεται, είναι ότι ακόμη και σήμερα ο μέσος ψηφοφόρος είναι κατά βάση θεατής. «Βλέπει, ανακουφίζεται, ψηφίζει πάντοτε δέκτης, πάντοτε καταναλωτής υπό κηδεμονία. Ζώντας έτσι μια ζωή αδιάφορη προς τον περιβάλλοντα χώρο του, που δεν την ορίζει, σερνόμενος μονίμως πίσω της κοιτώντας την ουρά της» (Τασούλα Καραϊσκάκη). Την ακραία έκφανση αυτής της κατάστασης, στατιστικώς αποδεικνύει η πριμοδότηση υποψηφίων, των οποίων τα ονόματα βρίσκονται στις πρώτες θέσεις των ψηφοδελτίων. Ως εκ τούτου αυτές οι εκλογές θα αποτελέσουν μια κρίσιμη άσκηση των πολιτών, η οποία θα ευοδωθεί εφ’ όσων η πλειοψηφία των 21 ευρωβουλευτών που θα εκλεγούν, αποτελείτε από ανθρώπους εγνωσμένης αποτελεσματικότητας, που συναιρούν μια καλή γνώση των ευρωπαϊκών πραγμάτων με την αφοσίωση στην πορεία προς μια όλο και ποιο ενοποιημένη Ε. Ε.

Τέλος θα υπενθυμίσω ότι η Ελλάδα δύσκολα θα μπορούσε να επιβιώσει στην καλπάζουσα παγκοσμιοποίηση, στις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της αγοράς, στον ανερχόμενο πολυκεντρισμό, χωρίς την συμμετοχή της στο ελπιδοφόρο πείραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Γεγονός που αφορά όλες τις χώρες της ηπείρους μας, που από μόνες τους δεν θα μπορούσαν να αντέξουν τις αναταράξεις που προκαλεί ο μετασχηματισμός του κόσμου μας. Την ενωμένη Ευρώπη, ακόμη και να μην υπήρχε, η Ελλάδα θα έπρεπε να την είχε ανακαλύψει...

Ένα από τα βασικά ζητούμενα των ευρωεκλογών είναι να αποτελέσουν την ευκαιρία, ώστε οι πολίτες των κρατών της Ε. Ε. να βάλουν στη σκέψη τους αυτή την ιστορική διάσταση, ώστε η προοπτική ομοσπονδιακής ενοποίησης της να αποικιοποιήσει το φαντασιακό τους, απαραίτητη προϋπόθεση πριν κατορθώσουν να αναγνωριστούν σε μια διεθνή ταυτότητα. Το σχετικό ερώτημα είναι γιατί δεν αποφασίζει η Ε. Ε., τα υποψήφια κόμματα της κάθε χώρας, να είναι αντίστοιχα των διεθνικων πολιτικών ομάδων (ευρωκόμματα) που απαρτίζουν το Ευρωκοινοβούλιο, στις οποίες και θα ενταχθούν οι εκλεγόμενοι ευρωβουλευτές της. Αυτό παρουσιάζεται ως ιδιαίτερα χρήσιμο για τους πολίτες των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου και ιδιαίτερα για τους ζαλισμένους από το σοκ της ελεγχόμενης πτώχευσης έλληνες πολίτες, των οποίων το εγχώριο πολιτικό σύστημα, με προεξάρχουσα την αντιπολίτευση τα χρόνια των μνημονίων, χρησιμοποιούσε την Ε. Ε., για να ρίχνει συλλήβδην το βάρος της ευθύνης για κάθε δυσάρεστη αλλαγή.

Τέλος “μία από τις διαπιστώσεις της τρέχουσας προεκλογικής περιόδου είναι πόσο ξεπερασμένος είναι πια από τις εξελίξεις ο Πάνος Καμμένος. Δεν έχει τίποτε άλλο να πει, παρά να θυμίζει μόνο πως δεν μπορεί ακόμη να ξεπεράσει τη διάλυση του κόμματός του. Αυτή είναι η μοίρα κάθε στυμμένης λεμονόκουπας...(Στ. Κασιμάτης).”

Προσοχή: “Το πρόβλημα με τα πολιτικά ανέκδοτα είναι ότι εκλέγονται” (Χένρι Κέιτ Αμερικανός κωμικός). Ο τηλεπωλητής επιστολών του Χριστού, προ των πυλών της Ευρωβουλής. Ο Βελόπουλος ντε...

Καταληκτικό: * “Το δράμα του Brexit, που παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται εδώ και μήνες, αυτός ο αδιανόητος αυτοδιασυρμός της Βρετανίας, έρχεται να αποδείξει γιατί η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να γίνει: επειδή δεν συμφέρει κανέναν η απώλεια χρόνου και ενέργειας που απαιτείται για την αποσυναρμολόγηση του μηχανισμού. Ότι η Ένωση θα εξελιχθεί –πολύ πιθανό μάλιστα με μορφές που δεν φανταζόμαστε ή που δεν θα μας αρέσουν– αυτό ναι. Θα συμβεί, διότι τίποτε ζωντανό δεν μένει ακίνητο, εκτός ίσως από τη σκέψη των μαρξιστών και των άλλων θρησκευόμενων. Η Ευρώπη είναι γεωγραφική, οικονομική, πολιτισμική και πολιτική πραγματικότητα από την οποία δεν μπορούμε να φύγουμε, όσο και αν θα το ήθελαν διάφοροι ανισόρροποι ιδεοληπτικοί. Στην Ευρώπη οφείλουμε, αν το σκεφθείτε, όχι μόνο τη σωτηρία από τη φρίκη και το χάος της άτακτης χρεοκοπίας, αλλά και από τους πειραματισμούς της «πρώτης φοράς Αριστερά» για την οικοδόμηση σοσιαλισμού για Ινδιάνους στη Νοτιοανατολική γωνιά της Ευρώπης. Δεν οφείλουμε την ιστορική kolotoumba στον Τσίπρα την οφείλουμε στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα που την επέβαλε, διότι εκτός αυτής της πραγματικότητας μόνο με τανκς θα μπορούσε να κρατήσει την εξουσία ο Τσίπρας. Αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι για τους οποίους οι ευρωεκλογές του Μαΐου δεν είναι καθόλου υποδεέστερες των βουλευτικών, αλλά μάλλον συμπληρωματικές τους. Κάτι πρέπει να μάθαμε από την κρίση – ακόμη και για τον εξυπνότερο λαό του κόσμου υπάρχει πάντα το περιθώριο για λίγο περισσότερη γνώση. Έχει τεράστια σημασία σε ποιους αναθέτουμε τον ρόλο να μας εκπροσωπήσουν στην Ευρώπη. Είναι όμως και θέμα πολιτικών. Έπειτα από πέντε χρόνια, ποιος δεν καταλαβαίνει ότι ανάπτυξη με κυβέρνηση Αριστεράς δεν μπορεί να υπάρξει; Το μόνο είδος ανάπτυξης που μπορεί να προσφέρει η μοιραία για τον τόπο παράταξη είναι η ανάπτυξη που υπόσχεται η κ. Νοτοπούλου: «Μουσείο – Κέντρο διαλόγου για τον Οθωμανικό και Ισλαμικό Πολιτισμό» και «Μουσείο – Κέντρο διαλόγου ερωτικού προσανατολισμού και κοινωνικού φύλου», δηλαδή άχρηστες κρατικές δομές για τεμπέληδες. Η χώρα πρέπει να περάσει κάποτε στη μετά το ΠΑΣΟΚ εποχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι παρά μία θλιβερή παράταση της πασοκικής περιόδου, με τεράστιο κόστος για τη χώρα” (Στέφανος Κασιμάτης).

Και το μότο: Δεν υπάρχει ένας τρόπος για 28 χώρες. Αλλά δεν υπάρχουν και 28 καλύτεροι τρόποι...

Περιφερειακές και Δημοτικές εκλογές. Η Δημοκρατία αποτελεί το μόνο πολιτειακό σύστημα μέσω του οποίου οι σύγχρονες αστικοποιημένες κοινωνίες, μπορούν να αποφύγουν μια συμβίωση που νομοτελειακά θα έτεινε σε συνθήκες βορβόρου χωρίς καμιά ελπίδα διαφυγής, διαπίστωση που επιτείνει και η ρήση του Ζαν-Ζακ-Ρουσό ( 1712-1778) «οι πόλεις είναι η άβυσσος των ανθρώπων». Η ποιότητα μιας Δημοκρατίας είναι ανάλογη με την αποτελεσματικότητα της στην επίλυση των ατομικών και συλλογικών προβλημάτων και τη διαχείριση των σχετικών διαφωνιών που ανακύπτουν στις κοινωνίες των ατελών ανθρώπινων όντων. Αυτή η αποτελεσματικότητα μεγεθύνεται, όταν οι μέθοδοι επίλυσης αναζητούνται και αναδεικνύονται μέσα από την δια-λόγου συζήτηση (συν+ζήτηση). Δηλαδή την από κοινού, ειλικρινή αναζήτηση των μεθόδων επίλυσης, των οποίων η συνθήκη αλήθειας ή αναλήθειας να εξαρτάται από το κατά πόσον αυτή εξυψώνει ή απαξιώνει την ατομική και κοινωνική ευζωία. Το μέτρο ποιότητας μιας Δημοκρατίας είναι ανάλογο με το χώρο που αυτή απελευθερώνει για αισθήματα, ανιδιοτελείς σχέσεις, αξίες και οράματα. Την ποιότητα της Δημοκρατίας που βιώσαμε στη χώρα μας μετά τη Μεταπολίτευση, μπορούμε αβίαστα να εξάγουμε αν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι αυτή απελευθέρωσε άπλετο χώρο για αισθήματα «αυτιστικού τύπου». Οι ανιδιοτελείς σχέσεις έλαβαν την μορφή «λατρείας του θύματος, που οδήγησε στη θωρακισμένη αναισθησία της τηλεθεάσεως προγραμμάτων φιλανθρωπίας» (Πόπη Διαμαντάκου). Οι αξίες ορίζονταν από το life style και κοινό όραμα αποτελούσε ο προσπορισμός από κάθε τι το δημόσιο προς ίδιον όφελος. Ειδικότερα το τραπέζι της «διαλόγου συζήτησης» εγκαταστάθηκε στη T.V. και καταλαμβάνονταν κατά περίπτωση, από παρατάξεις, πολιτικούς αρχηγούς, βουλευτές, τάσεις, κινήσεις, που εξουδετερώνονταν ή αποθεώνονταν με συνοπτικές διαδικασίες, έωλα επιχειρήματα και συμπληρώνονταν με ελλιπή ή μονομερή ενημέρωση από ανεπαρκείς δημοσιογράφους. Κοινό χαρακτηριστικό, οι επηρμένες βεβαιότητες που χτίζονταν για να αντιμετωπίσουν καταστάσεις σε ένα κόσμο συνεχούς ρευστότητα” (τέλος παλαιάς ανάρτησης).

Με κάθε ευκαιρία (σχεδόν εμμονικά θα έλεγε κάποιος) επισημαίνω ότι για την προσέγγιση της Αλήθειας (α-λήθεια) είναι απαραίτητο να μην ξεχνάμε, να θυμόμαστε. Υπενθυμίζω λοιπόν τα κάτωθι για να αντιληφθείτε το μέγεθος της υποκρισίας του Νηπίου ο οποίος “δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο”.(1) Εργαλειοποιεί τα πάντα προκειμένου να επιβιώσει πολιτικά. Υπενθυμίζω λοιπόν ότι πρόταση για την εισαγωγή της απλής αναλογικής στις δημοτικές εκλογές και μάλιστα πιο αποτελεσματική στην αποκομματικοποίησή τους, είχε φέρει το 2013 ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Μιχελάκης (κυβέρνηση Αντ. Σαμαρά, συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ). Ο νέος τρόπος εκλογής δημάρχων και δημοτικών συμβούλων που εξέταζε η κυβέρνηση Σαμαρά είχε ανοίξει κύκλο πολιτικής αντιπαράθεσης μεταξύ της κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ με το συγκεβερνών ΠΑΣΟΚ να διαφωνεί εμμέσως, δηλώνοντας ότι δεν έχουν γίνει σχετικές συζητήσεις σε επίπεδο Σαμαρά και Βενιζέλου.

Σχολιάζοντας την έντονη αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ (κατηγορία για αποπολιτικοποίηση) στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς ο υπουργός Εσωτερικών είχε επισημάνει: “Έχει μπερδευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί θεωρεί ότι το να σπάσουμε τις κομματικές γραμμές που υπήρχαν μέχρι τώρα στις τοπικές κοινωνίες είναι αποπολιτικοποίηση”. Επίσης έκανε λόγο για “αποφασιστικό άλμα προς μια σύγχρονη αυτοδιοίκηση μέσα από την ανάδειξη των καλυτέρων από τους πολίτες και όχι των εκλεκτών των κομμάτων”.

O δε ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωση του έκανε λόγο για αλλαγές κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της κυβέρνησης. “Υπό το φόβο της συντριβής της, η κυβέρνηση οραματίζεται μια αυτοδιοίκηση χωρίς πολιτικό στίγμα, απονεκρωμένη από τον πολιτικό διάλογο, κομμένη και ραμμένη στα μνημονιακά μέτρα”. Και συνέχιζε: “Τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η ΝΔ μας έχουν δείξει και στο παρελθόν το πώς αντιλαμβάνονται τα εκλογικά συστήματα, τα οποία προσπαθούν να προσαρμόσουν κάθε φορά στις ανάγκες τους. Έτσι αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία και τις εκλογικές διαδικασίες. Θα έπρεπε, όμως, να καταλάβουν ότι πλέον τα κόλπα τελείωσαν και οι διαφορετικές προτάσεις για την αυτοδιοίκηση και τη χώρα θα καταγραφούν. Και η δική τους ήττα θα είναι συντριπτική”. Αλληλούια...

Πιο αναλυτικά εκείνο το εκλογικό σύστημα προέβλεπε:

• Δύο ψηφοδέλτια, ένα με τους υποψήφιους δημάρχους και ένα με όλους τους δημοτικούς συμβούλους με αλφαβητική σειρά.

• Οι υποψήφιοι δήμαρχοι θα ανακοινώνουν πλήρεις συνδυασμούς που θα δημοσιεύονται στον Τύπο και θα αναρτώνται σε εμφανή σημεία του δήμου προς πληροφόρηση των δημοτών.
• Δήμαρχοι θα εκλέγονται όσοι συγκεντρώνουν το 42% των ψήφων, διαφορετικά οι εκλογές επαναλαμβάνονται τη δεύτερη Κυριακή μεταξύ των δύο πρώτων.
• Οι δημοτικοί σύμβουλοι θα εκλέγονται από την πρώτη Κυριακή με απλή αναλογική.
• Προϋπόθεση για την εκλογή στο δημοτικό συμβούλιο του υποψηφίου δημάρχου με τον συνδυασμό του θα είναι, κατά την πρώτη Κυριακή, ο υποψήφιος δήμαρχος να συγκεντρώσει τουλάχιστον το 5% του εκλογικού σώματος (στοιχεία αντλήθηκαν από άρθρο της Α. Γαλάνη στο “NEWPOST”, 4/9/2013).

Στην ανάρτηση “Με απαντοχή” της 31/10/2013 είχα αναφερθεί στο νέο τρόπο εκλογής και μεταξύ άλλων επισήμανα: “Η ρύθμιση είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και ελπίζω να μην την πάρουν πίσω. Γιατί μέσα απ’ αυτή θα κληθούν οι Έλληνες, μαθημένοι μέχρι τώρα στην κομματική στοίχιση και πειθαρχία, να μάθουν, σε πρώτη φάση σε τοπικό επίπεδο, να επιλέγουν αξιολογικά, δηλαδή υποψηφίους ικανούς να συζητούν δηλαδή να συνδιαλέγονται. Και σε δεύτερη φάση οι εκλεγμένοι θα υποχρεωθούν να κυβερνούν με συναίνεση και συνεννόηση και όχι αυθαίρετα, πελατειακά και με τη δύναμη της κομματικής πλειοψηφίας. Γιατί σίγουρα θα είναι πολλοί οι δήμαρχοι που δεν θα έχουν ελεγχόμενη πλειοψηφία στα νέα δημοτικά συμβούλια. Με απλά λόγια θα πάψει το σύστημα να είναι δημαρχοκεντρικό, όπως ήταν μέχρι σήμερα, με ότι αυτό συνεπαγόταν (αδιαφάνεια, «περιβάλλον» κ.λ.π.). Δεν θα είναι πλέον αρκετό ο δήμαρχος να μπορεί να εκλεγεί. Θα πρέπει να έχει και αυξημένο κύρος, να μπορεί να διαλέγεται, να ακούει, να διαπραγματεύεται, να συνυπάρχει, να συνθέτει αντίθετες απόψεις, να είναι μετριοπαθής, ευρηματικός, ανοιχτόμυαλος και συνετός”.

Τέλος επί Παραφύση ήταν απολύτως φυσικό να συμβεί και αυτό στις εκλογές της 26/5/2016: “Δεν έχει προηγούμενο κυβερνών κόμμα να εκφράζει δημοσίως τη στήριξή του σε δεκάδες υποψηφίους δημάρχους στην Ελλάδα και εκείνοι να απαντούν "απεταξάμην" και "μακριά από μας...”

Στην πόλη μου, την “Γκόμαθ Σίτι”, ο “Πιγκουίνος” διεκδικεί και πάλι την Δημαρχία... Και για να γίνω κατανοητός. Παραμονές των προηγούμενων δημοτικών εκλογών είχα αναφέρει σχετικά με την υποψηφιότητα του “Πολάκη της αυτοδιοίκησης” του Αχιλλέα Μπέου: Το γεγονός ότι ένας υπόδικος προσπαθεί να ηγηθεί της πόλης του Βόλου αποτελεί τραγέλαφο, που ως filecin, με μεταφέρει στην ταινία του Τιμ Μπάρτον “Ο Μπάτμαν Επιστρέφει”. Τότε ο Μπάτμαν, δηλαδή ο εκ-πολιτισμένος κάτοικος της πόλης, δηλαδή ο πολίτης δεν έκανε την εμφάνισή του. Αυτό που φοβάμαι, είναι ότι θα παραμείνει εξαφανισμένος και σε αυτές τις εκλογές. Βοήθειά μας...

Ελπίζω και εύχομαι στις ερχόμενες εκλογές, ένα μεγάλο μέρος της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ να αποδείξει ότι έχει εγκαταλείψει την “λωτοφαγία” και έχει βάλλει πλώρη για την “Ιθάκη” τους, δηλαδή να υπάρξουν ως Πολίτες.

Καταληκτικό: Κυρίαρχη είναι η αντίληψη ότι η διαφθορά στους δήμους είναι μεγαλύτερη από ότι στο κεντρικό κράτος. Το πιθανότερο είναι ότι αυτό είναι αποτέλεσμα του ότι των δήμων τα πεπραγμένα γίνονται πιο εύκολα αντιληπτά. Το βασικό πρόβλημα στην χώρα μας είναι η θεώρηση ότι η διαφθορά αντιμετωπίζετε κυρίως δια ενάρετων και όχι με την θεσμική ενίσχυση. Μέγα και επικίνδυνο λάθος. Και στις χώρες όπου η διαφθορά είναι μικρή, ατελείς άνθρωποι τους στελεχώνουν. Απλώς εκεί υπάρχουν θεσμοί λειτουργικοί και λειτουργούντες, που “εκβιάζουν” μέσω ελέγχων και δομικής εξισορρόπησης της εξουσίας και τους χειρότερους να λειτουργούν καλύτερα. Και κωδικοποιώντας: Οι θεσμοί αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, όχι την αιτία.

Σημείωση 1: “Τα «δύο μέτρα και σταθμά» αποτελούσαν ανέκαθεν πολιτική τακτική της Αριστεράς. Βασίζονται στο διαβόητο «ηθικό πλεονέκτημα». Αν το ’χεις, μπορείς να κάνεις ό,τι θες, διότι είναι εξ ορισμού ηθικό. Αν δεν το ’χεις, ό,τι κι αν κάνεις είναι εξ ορισμού ανήθικο. Γι’ αυτό και οι διακοπές του αριστερού πρωθυπουργού σε υπερπολυτελή θαλαμηγό είναι «δικαίωμα στην ξεκούραση», ενώ οι άλλοι είναι ένοχοι ως «ομοτράπεζοι σε κότερα των μεγαλοεπιχειρηματιών» (Αλέξης Τσίπρας, ΝΕΤ 22.9.2010)” (Πάσχος Μανδραβέλης).

Βοήθειά μας...

Συνέχεια στο... “πάρτι” που προκάλεσε η δήλωση του πρωθυπουργού στη Λευκάδα (12/5) ότι “η δικιά τους ιδεολογία είναι πολύ πιο κοντά σε όσα είπε ο Χριστός” δίνει ο Αρκάς.

Για βιβλιόφιλους.

Σαν επιδόρπιο

Υπεύθυνη Δήλωση.

Σύμφωνα με τον νόμο του Σόλωνα που επέβαλε την ποινή απώλειας των πολιτικών δικαιωμάτων στους μη εκ-πολιτσμένους, δηλαδή σε αυτούς που δεν λάμβαναν θέση, δηλαδή παρέμεναν ουδέτεροι σε μεγάλα προβλήματα της πόλης λειτουργούντες ιδιοτελώς, δηλώνω υπευθύνως : Είμαι Ευρωλάγνος / Ευρωλοιγούρης, βαδίζω τον Ευρωμονόδρομο και εύχομαι / ελπίζω να αποκτήσω και την νομική υπόσταση του Έλληνα Πολίτη των Ηνωμένων Ευρωπαϊκών Κρατών / Πολιτοκρατιών. Είμαι ένας από τους πολίτες που εμμένουν ενεργά στο όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αλλά επιμένουν να υπερασπίζονται την ιδιοπροσωπία εθνικών, τοπικών και γλωσσικών παραδόσεων και αρνούμενοι τον μετασχηματισμό των κοινωνιών σε αγορές, οι οποίες επιδιώκουν τον μετασχηματισμό των μελών τους, από ενεργούς πολίτες σε αδιαφοροποίητους καταναλωτές. Ως εκ τούτων στις Ευρωεκλογές της 26/5/19 θα ψηφίσω υποψηφίους του κόμματος που από DNA είναι φίλο Ευρωπαϊκό.

https://www.youtube.com/watch?v=BOkKR7XwDaw

Προσοχή: Υπό τις παρούσες πολιτικές συνθήκες, η ψήφος στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ είναι ψήφος σε καλάθι των αχρήστων. Εκεί που ψάχνει ο Νήπιος για την πολιτική του επιβίωση...

Εάν μου εζητείτο να αποτυπώσω μουσικά το “Έλληνας Πολίτης των Ηνωμένων Ευρωπαϊκών Κρατών / Πολιτοκρατιών” θα επέλεγα έναν από τους “36 Ελληνικούς Χορούς για Ορχήστρα” του Νίκου Σκαλκώτα. Επιλέγω “Τον Καλαματιανό”, ακούστε τον (2019, “Έτος Σκαλκώτα” με αφορμή τη συμπλήρωση των 70 χρόνων από τον θάνατο του).

https://www.youtube.com/watch?v=e-BIDs3_pww&list=PLw3Mt4FUg5YSwzglm1E5vy68tNHRIh5QK&index=28

Seedrinker

Έντυπη