Όλα έχουν ειπωθεί, όχι όμως
και
με όλους τους τρόπους και
συνδυασμούς.
Την “παλιά εποχή”, την
τόσο κοντινή χρονολογικά , αλλά τόσο
μακρινή λόγω της αλματώδους τεχνολογικής
εξέλιξης, τότε που “μια φωτογραφία ήταν
χίλιες λέξεις...”, σε ένα αφιέρωμα για
το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ
(30/4/1975), υπήρχε η κάτωθι φωτογραφία.
Απεικόνιζε αποτεφρωμένη την
πρώτη βουδίστρια
καλόγρια την
Nhat
Chi Mai (33
ετών)
η
οποία
αυτοπυρπολήθηκε σε
στάση προσευχής,
σε μια πράξη αυτοθυσίας στην
Σαϊγκόν στις 16 Μαΐου 1967, εις
ένδειξη διαμαρτυρίας για τον πόλεμο
του Βιετνάμ.
Ο
Μάρτιν
Χάιντεγκερ είναι αυτός που επισήμανε
ότι ο θάνατος πρέπει να κατανοηθεί ως
η πιο ριζική και καίρια ανθρώπινη
δυνατότητα (η φιλοσοφία κινείται εκτός
θρησκευτικών προσδοκιών
και ως εκ τούτου “είναι θεμελειωδώς
αθεϊστική” / Χάιντεγκερ). Σχετικά ο
Παναγιώτης Θανασάς αναφέρει: “Ως
πέρας και τέλος, ο θάνατος παρέχει στη
ζωή τη δυνατότητα ολοκλήρωσης: τη
δυνατότητά της να αποτελέσει μια
συνεκτική ενότητα. Θέτοντας τον άνθρωπο
ενώπιον της πεπερασμένης του φύσης, τον
καλεί με έναν ριζικό τρόπο να προσδώσει
νόημα και περιεχόμενο στην ατομική του
ύπαρξη. Μόνο η ανάληψη αυτής της
ατομικότητας μπορεί να οδηγήσει στην
ευδαιμονία (Αριστοτέλης) ή στην
αυθεντικότητα (Χάιντεγκερ)”.
Και
η λαϊκή σοφία προείπε:
“Πες μου πως πέθανες, να σου πω πως
έζησες...”
Η
έννοια της θυσίας διατρέχει το ελάχιστον
όλο το Ιστορικό γίγνεσθαι της ανθρωπότητας.
Στα καθ’ ημάς ο λεκτικός τύπος θυσία
(θύω) είναι παλιός, ομηρικός μάλιστα.
Έως την Ελληνιστική εποχή, είχε την
έννοια αποκλειστικά του ολοκαυτώματος
ζώου, δηλαδή της αιματηρής ή αναίμακτης
παροχής ,στους θεούς. Την
αρχαία
έννοια (θεολογική)
της θυσίας περιγράφει ο Σαλλούστιος
(1ος αι. πΧ.)
στο “Περί
των Θεών και
του Κόσμο”: “Επειδή
τα πάντα έχομεν εκ των Θεών, είναι δίκαιον
να δίδωμεν εις τους παρέχοντας τμήμα
εκ των δωρεών των. Ούτω, προσφέρομεν εκ
των αγαθών μας τα διάφορα αναθήματα, εκ
του σώματός μας την κόμην μας και εκ της
ζωής μας τας θυσίας. Αι προσευχαί χωρίς
θυσίας είναι κενοί λόγοι, ενώ εκείναι
που συνοδεύονται δια θυσιών, είναι λόγοι
έμψυχοι, διότι ο λόγος ενισχύει την ζωήν
και η ζωή εμψυχώνει τον λόγον”.
Στην επικρατήσασα δε μετά Χριστιανική
θεολογία ως θυσία εννοείται αποκλειστικά
η του θεανθρώπου Ιησού.
Στην
συνέχεια, η λέξη απέκτησε και μεταφορική
/ συμβολική έννοια. Δηλαδή κάθε στέρηση
ονομάζεται Θυσία (των γονέων, οικονομική,
με κάθε τίμημα / πάση θυσία). Για να την
διαχωρίσουμε δε από την αυτοθυσία (της
ζωής), την ύψιστη μορφή αλτρουισμού θα
χρησιμοποιήσουμε τον λεκτικό τύπο
εθελοθυσία. Ως εθελοθυσία (συμβολική
αυτοθυσία) ορίζεται η εκούσια θυσία
των επιθυμιών και συμφερόντων μας για
να ωφεληθούν άλλοι ή για να προαχθεί
ένας σκοπός, αυταπάρνηση, φιλαλληλία
(χρησιμοποίησα επεξήγηση λήμματος από
το Λεξικό Τριανταφυλλίδη).
Σχετικώς να
επισημάνω, ότι η έννοια της εθελοθυσίας
είναι ασύμβατη με τις λέξεις αχάριστος,
αχαριστία και τις συνεπαγόμενες.
Παράδειγμα, ο εθελοθυσιαζόμενος γονέας
σε καμία των περιπτώσεων δεν επιτρέπεται
να αναφερθεί σε αχάριστα παιδιά.
Η
αυτοθυσία θεωρείται ως
η ύψιστη
πράξη αλτρουισμού
και αυτή της
πλήρους ανιδιοτέλειας,
τόσο εξαίρετος,
ώστε πράξεις
και αφηγήσεις αυτοθυσίας να
συμβάλλουν στην οριοθέτηση της
ηθικής
και των
ηθών
μιας κοινωνίας. Αυτοί
οι οποίοι θυσιάζουν την ζωή τους για
τον συνάνθρωπο, την ύψιστη των αξιών
την ελευθερία και τα ιδανικά τους από
αρχαιοτάτων χρόνων θεωρούνται ότι
βάδιζαν τον δρόμο προς την ηθικήν
τελειότητα. Στην
αρχαιότητα αναφέρονταν ως “αυτοκτονία
πράξις”. “Δεῑ
γάρ τόν αὑθαίρετον θάνατον, οὐ φυγήν
εἶναι πράξεων ἀλλά πρᾱξιν”(“η
αυτοκτονία πρέπει να είναι όχι αποφυγή
πράξεων αλλά πράξη η ίδια”,
Κλεομένης
Γ΄ Βασιλιάς
της Σπάρτης)
Σήμερα
ιδιαίτερα οι πράξεις αυτοθυσίας για
ιδεολογίες, τελούν υπό αμφισβήτηση
υποκείμενες στην βάσανο της ψυχολογικής
προσέγγισης (χειραγώγηση, έλλειψη
αυτοεκτίμησης κλπ), εγείροντας επίσης
πολλούς ηθικούς και φιλοσοφικούς
προβληματισμούς (η
εθελοδουλεία της υποταγής σε δόγματα
και αυθεντίες / ψυχ.
ο
“φόβος της ενηλικίωσης”).
Τελείως
εκτός της λογικής της αυτοθυσίας,
βρίσκονται οι δολοφονικές / τρομοκρατικές
ενέργειες των βομβιστών αυτοκτονίας.
Η
κινητήρια δύναμη σήμερα του ισλαμικού
εξτρεμισμού, άποψη με την οποία συμφωνούν
σχεδόν
όλοι οι ερευνητές του φαινομένου της
τρομοκρατίας. Και
αυτό διότι
ούτε αλτρουιστικές είναι (δολοφονίες)
ούτε
ανιδιοτελής, διότι ένας βομβιστής
αυτοκτονίας έχει πειστεί,
ότι αυτοκτονώντας (με την βοήθεια και
ψυχοτρόπων ουσιών), λύνει
τρέχοντα
προσωπικά του προβλήματα, παρέχει
ευνοϊκές συνθήκες για τον εαυτό του
στον “άλλο
κόσμο” και σε αυτόν τον κόσμο για τους
στενούς συγγενείς του.
Μέρες
που έρχονται (Πάσχα),
θα επισημάνω ότι η κορυφαία θυσία στο
πολιτισμικό μας γίγνεσθαι (δηλαδή
και χριστιανικό),
είναι αυτή της θυσίας
/ αυτοθυσίας
του Θεού Πατρός / ενσαρκωμένου
Υιού , ώστε το Άγιον Πνεύμα, ο
Λόγος ως
φορέας Αγάπης
να οδηγήσει τους ανθρώπους
στην Σωτηρία
τους. Η Θυσία
του Ιησού Χριστού συμβολίζει την ύψιστη
πράξη αγάπης του Πατρός / Δημιουργού
προς το δημιούργημά του τον άνθρωπο και
εγκαινιάζει την Καινή Διαθήκη, τον
νέο δρόμο της
σωτηρίας δια της αγάπης.
Κορυφαία
θεωρώ την ικεσία του με ανθρώπινη φύση
Ιησού προς τον Πατέρα Του λίγο
προ του μαρτυρικού του θανάτου, με
την οποία
απωθούσε το πικρό ποτήρι του θανάτου
(“πάτερ μου, ει δυνατόν έστιν, παρελθέτω
απ’ εμού το ποτήριον τούτο”, Ματθ. 26,
39). Μια
ικεσία η οποία καταδεικνύει την δύναμη
ψυχής που απαιτείται, ώστε ο αυτοθυσιαζόμενος
να υπερνικήσει το
ένστικτο της αυτοσυντήρησης, το οποίο
το έλλογο του ανθρώπου έχει επικαλύψει
και με την
επιγενετική άρνηση της Θνητότητας
(αυτή
η λύσσα της αθανασίας είναι που μας
οδήγησε να αυτοεξαιρεθούμε από την
Βιόσφαιρα και να την ονοματίσουμε
Περιβάλλον προς εκμετάλλευση...).
Πριν
ακριβώς 25 χρόνια
είδα ένα χαρισματικό έργο τέχνης, το
οποίο με την δομή του εκκοσμικεύει
συμπυκνωμένη
την
πεμπτουσία
της
αυτοθυσίας
του Ιησού. “Ο
άνθρωπος έχει εκπέσει από την ουσία της
ύπαρξής του. Για να σωθεί κάποιος
φωτισμένος πρέπει να θυσιαστεί. Είναι
το δώρο προς την ανθρωπότητα. ‘Κάθε
δώρο πρέπει να περιέχει μια θυσία”
(Δημήτρης Δανίκας). Στις 14 Απριλίου 1995,
παρακολούθησα στην “Κινηματογραφική
Κοινότητα” του τότε Δήμου Ν. Ιωνίας
Μαγνησίας την ταινία “Η Θυσία – Opfer”
του
Αντρέι Ταρκόφσκι
(Σουηδία
/ Αγγλία / Γαλλία,
1986).
Το κύκνειο άσμα του Ταρκόφσκι παρουσιάζει
την “φλογισμένη ανησυχία του για την
ανθρωπότητα. Ένας ουμανισμός με
μεταφυσικές αναζητήσεις. Κάθε ίντσα
του υλικού της διαπερνιέται από
θρησκευτικό
‘αίμα” (Δήμήτρης Δανίκας).
Η
γνώση
ότι η
έννοια της θυσίας διατρέχει το ελάχιστον
όλο το Ιστορικό γίγνεσθαι της ανθρωπότητας.
Η
πίστης
μου
ότι τα “πάντα αποτελούν ενότητα”,
αποδεδειγμένη πλέον από το φαινόμενο
της κβαντικής διεμπλοκής (quantum
entanglement). Ένα
φαινόμενο
το
οποίο μας
οδηγεί σε μια βαθύτερη κατανόηση της
φύσης τού σύμπαντος, δηλαδή
ως ενός ενιαίου υλοενεργειακού κόσμου
που μας περιβάλλει και μας διαρρέει
(από
αυτό πηγάζουν οι “μεταφυσικές ανησυχίες”
του ανθρώπου”.
Ενός
ενιαίου υλοενεργειακού κόσμου, ο
οποίος διέπεται από ένα και μοναδικό
πρότυπο, αυτό της “δημιουργικής
καταστροφής”. Αυτά
τα 2 με οδήγησαν στην “απόπτωση”.
“Απόπτωση
η προγραμματισμένος κυτταρικός Θάνατος
(δεν πρέπει να συγχέεται με την νέκρωση),
είναι φυσιολογική μορφή ‘αυτοκτονίας’
του κυττάρου που εμφανίζεται κατά την
εμβρυϊκή ανάπτυξη και την εξέλιξη των
οργάνων (σσ. παράδειγμα: θυσιάζονται
υγιεί κύτταρα για να δημιουργηθούν οι
οφθαλμικές κοιλότητες). (...) Η απόπτωση
είναι η μορφή κυτταρικού θανάτου, χάρη
στην οποία επιτυγχάνεται η συνεχής
ανανέωση των ιστών με κυτταρική διαίρεση,
ενώ ταυτόχρονα διατηρείται το επίπεδο
σταθερότητας των διαφόρων ιστολογικών
διαμερισμάτων” (για
την αντικειμενικότερη προσέγγιση /
περιγραφή,
το
ανέσυρα από τα “Αρχεία Ελληνικής
Ιατρικής” (2001
18 - 5: 496-513)
/
απόσπασμα από το βιβλίο των Μ. Ανδρίκουλα
και Γ. Βαρθολομάτου: “Απόπτωση. Ο
κυτταρικός θάνατος προϋπόθεση για
την ζωή”).
Το
πρωί της 1ης Ιουνίου 1998 ο
καθηγητής φιλολογίας, Δημήτρης Λιαντίνης
(56
ετών)
έφυγε από το σπίτι του στη Ν.Κηφισιά και
εξαφανίστηκε.
Στο γραφείο του είχε αφήσει ένα γράμμα
για την κόρη του Διοτίμα στο οποίο
έγραφε:
“Διοτίμα
μου, Φεύγω αυτοθέλητα.
Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος.
Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη
τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα,
αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική
μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια
μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο,
είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας
και κατάφασης. Πεθαίνω υγιής στο σώμα
και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό
χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο
γαλάζιο διαμάντι. Να ζήσεις απλά,
σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα.
Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί
για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και
μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το
δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι
πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού
του αστείου παραλογισμού. Η τελευταία
μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης
για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι
ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που
έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας
τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη
φρίκη του. Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα
με σκοτώνει…. Έζησα έρημος και ισχυρός.
Λιαντίνης”.
Τον
Ιούλιο του 2005, 7
χρόνια μετά την εξαφάνισή, η σορός του
Λιαντίνη βρέθηκε κοντά στην κορυφή
“Προφήτη Ηλία” στον Ταύγετο...
“Η
πράξη του δεν θα πάψει ποτέ να προβοκάρει.
Στο άκουσμα του ονόματός του οι μισοί
νιώθουν αμηχανία, το πρόσωπο των άλλων
μισών γλυκαίνει”.
(Δημήτρης Αλικάκος)
Λίγες
ημέρες μετά την εξαφάνιση του Λαντίνη,
ο δημοσιογράφος Γ. Σταματόπουλος
διερωτάτο στην
στήλη του στην “Ελευθεροτυπία”
(“Παρέμβαση”,
4/6/1998):
“Ζει ο άνθρωπος, αυτό σημαίνει ότι
χρεωστά τη ζωή του στον θάνατο; (στο
θάνατο τίνος;)”. Αποφάσισα
να παρέμβω, διότι θεωρούσα τον Γ.
Σταματόπουλο, έγκριτο δημοσιογράφο.
Στην επιστολή που απέστειλα και
δημοσιεύτηκε στην στήλη “Οι αναγνώστες
γράφουν στην Ε” (23/6/1998)
μεταξύ άλλων έγραψα: “Η επίστολή μου
ελπίζω να αποτελέσει αφορμή προβληματισμού,
διαδικασία η οποία πολλές
φορές ακυρώνεται στους δημοσιογράφους
από την πίεση του ‘επίκαιρου’. Σχετικά
επισημαίνω: 1) Η φυσιολογική ανάπτυξη
κάθε πολυκύτταρου οργανισμού εξαρτάται
από τον προγραμματισμένο θάνατο
επιλεγμένων κυττάρων. Εκατομμύρια
κύτταρα από το σώμα μας πεθαίνουν για
να είμαστε υγιείς. Η διαδικασία αυτή
ονομάζεται απόπτωση. 2) Για να έχουμε
στην διάθεσή μας τα διάφορα καταναλωτικά
αγαθά όπως πχ.
βενζίνη
για το αυτοκίνητό
μας, δεν έχουν θυσιαστεί ή θυσιάζονται
ανθρώπινες ζωές άμεσα ή έμμεσα; 3)
Η απομυθοποιητική ελληνική γλώσσα θέλει
την ΒΊΑ θηλυκό του ΒΊΟΥ και εγώ συμπληρώνω
‘η
βία γεννά βίο και ο βίος γεννά βία’.
4) Την
‘μεταφυσική’ διάσταση του θέματος δεν
θα την καλύψω αναφερόμενος σε θρησκευτικές
δοξασίες, αλλά
επικαλούμενος 3 κινηματογραφικές
ταινίες: ‘Η Θυσία’, ‘Η
διπλή ζωή της Βερόνικα’
και ‘Δαμάζοντας
τα κύματα”.
(1)
Θα
επισημάνω ότι τα
προαναφερθέντα
έχουν να κάνουν κυρίως
με το “εκούσιο” στην
θυσία.
Υπάρχουν
όμως και αυτές που ονοματίζω “ακούσιες
θυσίες”. Σε
3
τέτοιες περιπτώσεις θα αναφερθώ και
τις κατά την γνώμη μου άμεσα ορατή
συνεισφορά τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Η
θυσία του Παύλου Φύσσα στις
18 Σεπτεμβρίου
2013.
Δολοφόνος του ο Γιώργος Ρουπακιάς,
σημαίνων στέλεχος της Χρυσής Αυγής.
Στην ανάρτηση “Με απαντοχή” της
31/10/2013, μεταξύ άλλων είχα αναφέρει:
“Αυτό
που χαρακτηρίζουμε θυσία, είναι το
«τυχαίο» γεγονός σ’ ένα χαοτικό σύστημα
γεγονότων, που «ελκυστής» τους είναι η
θετική ολοκλήρωση μιας εξέλιξης. Αυτό
που μπορεί, να αποδοθεί με τη φράση μου,
“το
τυχαίο είναι ευφυές”.
Αυτό που, όσον αφορά τη δημιουργία του
ανθρώπου, γεφυρώνει, την άποψη περί
ευφυούς σχεδιασμού (Θεού) και την
τυχαιότητα, που χαρακτηρίζει τη Δαρβινική
θεωρία της εξέλιξης.
Επιστρέφοντας
στα σημερινά μπορούμε, να χαρακτηρίσουμε
τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ως τη
θυσία (τυχαίο γεγονός) που πυροδότησε
ή απέτρεψε γεγονότα σε μια πορεία, που
ελκυστής της είναι η επαναθέσμιση της
ελληνικής κοινωνίας. Συνετέλεσε ολοφάνερα
στον αφοπλισμό της Χρυσής Αυγής, το
μεγάλο κίνδυνο να μετατραπούν, άνθρωποι
καθημερινοί, αδύναμοι, μη σκεπτόμενοι,
σε φορείς του ναζιστικού ερέβους. Από
την άλλη, απέτρεψε τη φθινοπωρινή
ανατροπή της κυβέρνησης, που θα επιχειρούσε
ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός (απεργίες
καθηγητών), η σάρισα του ΣΥΡΙΖΑ, ο
οποίος, συνεχώς διαζευγμένος από την
ηθική των ορίων, της ευθύνης και του
λόγου, επενδύει σταθερά στο μοντέλο
αναπαραγωγής της μετριότητας. Μόνη τους
λογική η συντεχνιακή. Σε παροξυσμό τώρα
που ξηλώνονται τα διάφορα «μαγαζάκια».
Ένα σαθρό οικοδόμημα που ισορροπούσε
πάνω σε συλλογικά «εγώ», που παρίσταναν
τις συλλογικότητες. Κοινό και στις δύο
περιπτώσεις, η απουσία της σκέψης, η
οποία μπορεί να κάνει περισσότερο κακό
από όλα τα άγρια ένστικτα μαζί. Το
λεγόμενο κοινότοπο κακό δεν είναι έργο
τεράτων, είναι έργο κανονικών ανθρώπων,
που δεν είναι ηλίθιοι, απλώς δε σκέφτονται
(αυτοβλακία / εθελοβλακία) και γι’
αυτό το λόγο είναι τρομακτικό. Αντιστικτικά
παραθέτω, τη κυνική ματιά του Δημήτρη
Δανίκα στη «στήλη άλατος» της 29/9/13 ο
οποίος αναφέρει σχετικά: ‘Με απλά λόγια,
αν ήμουν στη θέση του Αντώνη Σαμαρά και
του Ευάγγελου Βενιζέλου, κάθε μέρα θα
άναβα λαμπάδα στο μπόι του αληθινού
ιερομάρτυρα Παύλου Φύσσα. Η δολοφονία
του, η αναγέννησή μου. Ο χαμός του, η
ελπίδα μου. Γιατί, όπως λέει και το ρητό
«ουδέν κακόν αμιγές καλού»”. (σχετικά
και τον “Επίλογο” της ιδίας ανάρτησης).
Η
θυσία των Μανώλη Καπελώνη (22 ετών) και
Γιώργο Φουντούλη (27) ετών στις 1 Νοεμβρίου
2013. Ο δολοφόνος
τους
και ο συνεργός του παραμένουν ασύλληπτοι.
Είναι ένα γεγονός
που οδηγήθηκε εσκεμμένως
στην λήθη, διότι η α-λήθεια του, αποκάλυψε
με τον
επαχθέστερο τρόπο,
την σχετικοποίηση
της αξίας της ζωής αναλόγως
των ιδεολογικών πιστεύω, λόγω
της
καθολικής
ιδεολογικής
κατίσχυσης
της Αριστεράς στην Μεταπολίτευση. Την
κερκόπορτα είχε
ανοίξει
ο Ανδρέας Παπανδρέου ο οποίος και αυτός
εν τέλει, όπως και όλο το πολιτικό
σύστημα, έκτοτε λειτουργούσε
υπό την ομηρία της. Κύριος
φορέας της η
λαϊκίστικη
κρατικοδίαιτη συντεχνιακή νομενκλατούρα,
η οποία δια πολιτικών εκβιασμών, οδηγούσε
τις κυβερνήσεις για την επιβίωση τους,
να δανείζονται εκτός κάθε οικονομικής
λογικής για να ικανοποιούν τις απαιτήσεις
της
(ένας
δεν υπέκυψε
και δεν μακροημέρευσε, ο Κων. Μητσοτάκης).
Και μετά ήρθαν
τα Μνημόνια και δια του λαϊκίστικου
αντιμνημονιακού
ιδεολογήματος με όχημα τον ΣΥΡΙΖΑ και
εργαλειοποιώντας το Σύνταγμα (εκλογή
Προέδρου), ανέλαβαν την διακυβέρνηση
της χώρας. Σε
ανάρτηση πριν τις εκλογές του 2015, είχα
επισημάνει ότι με την διαφαινόμενη
επικράτηση του
ΣΥΡΙΖΑ, θα δοθεί
η τελευταία μάχη του “Εμφυλίου”, η
ιδεολογική. Σήμερα το Αριστερό αφήγημα
έχει σε όλες του τις εκφάνσεις καταρρεύσει
εκκωφαντικά και μάλιστα σε παγκόσμια
θέα. Σήμερα ακούς για τους εις
το προσκήνιον
αριστερούς και “τινάζεις τον γιακά
σου...”. Λέρες αναγνώστες μου, λέρες και
ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα...
Μετά
την δολοφονία των Καπελώνη και Φουντούλη
ήταν πασιφανής η πρόθεση το γεγονός να
οδηγηθεί στην λήθη εν αντιθέσει με αυτό
του Φύσσα. Προάγγελος η ομόθυμη καταδίκη
του, χωρίς τους συνήθεις / καθιερωμένους
αριστερούς αστερίσκους. Αυτό που μου
είχε κάνει αλγεινή εντύπωση, ήταν η
δημοσιογραφική αβάντα σε αυτήν την
πρόθεση. Η κάλυψη του θέματος, από όλα
γενικώς τα μέσα ενημέρωσης γίνονταν με
αναφορά στο γεγονός χωρίς ονομαστική
αναφορά στα θύματα και στις ελάχιστες
φορές που αναφέρονταν ονομαστικά
μπέρδευαν μικρά ονόματα και επίθετα.
Επίσης δεν ανέδειξαν την μεγάθυμη κίνηση
της μητέρας του 3ού θύματος της επίθεσης,
η οποία ενώ ο γιος της τραυματισμένος
χαροπάλευε, εμφανίστηκε στην τηλεόραση
για να ζητήσει από τους Έλληνες να
παραμείνουν ενωμένοι (Αλέξανδρος
Γέροντας, 29 ετών, επέζησε). Στο εγγύς
μέλλον ο ιστορικός αναλυτής θα σταθεί
σε αυτό το γεγονός και ίσως επισημάνει
/ διαπιστώσει και άλλες επιπτώσεις του
στον ορίζοντα των γεγονότων (αυτό έχει
γενικότερη εφαρμογή).
Η
“εκατόμβη” του Ματιού στις 23 Ιουνίου
2018. Έξι μήνες μετά την θυσία, στις
12/12/18 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το
Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
(12/12/18) πέτυχαν πολιτική συμφωνία για τη
δημιουργία μηχανισμού πολιτικής
προστασίας σε περιπτώσεις καταστροφών
(rescEU), ο οποίος έως τώρα στηριζόταν
στην εθελοντική συμμετοχή των κρατών-μελών.
Πρόκειται
για την
δημιουργία μιας νέας δεξαμενής
σχετικών
μέσων σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα έλθει
να προστεθεί στα είδη υπάρχοντα μέσα
που διαθέτουν τα Κράτη Μέλη.
Μια
άλλη “εκατόμβη” στις
φονικές πυρκαγιές το καλοκαίρι του 2017
στην Πορτογαλία , είχε
αναδείξει
τις ελλείψεις του υπάρχοντος Ευρωπαϊκού
Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας (λόγω
εκτεταμένων πυρκαγιών σε όλη τη Νότια
Ευρώπη, καμία χώρα δεν μπορούσε να
στείλει βοήθεια στην Πορτογαλία). Το
γεγονός οδήγησε λίγους μήνες μετά, στην
συζήτηση
στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της
πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για
την αναβάθμιση και ενίσχυση του υπάρχοντος
μηχανισμού.
Η
“εκατόμβη” στο Μάτι, σε συνδυασμό με
τις δασικές πυρκαγιές στην Σουηδία,
κατέστησαν σαφές και στις Βόρειες χώρες
που έφεραν
αντιρρήσεις
στην
δημιουργία του
rescEU,
ότι τα ακραία καιρικά φαινόμενα ως
παράγωγα της κλιματικής αλλαγής είναι
ήδη γεγονός και καμία χώρα δεν βρίσκεται
στο απυρόβλητο. Όπως σχετικά
είχε αναφέρει και ο Πρόεδρος Ζαν Κλωντ
Γιούνκερ, η Ε.Ε.
πρέπει να μπορεί “να κάνει κάτι παραπάνω
από το να συλλυπείται τους συγγενείς
των θυμάτων” (
η μεγάλη σημασία των Ευρωεκλογών...).
Notre
Drame, 15 Απριλίου 2019, Μ.
Δευτέρα των Καθολικών.
*
“Βλέπαμε την Παναγία των Παρισίων να
καίγεται. Οι άνθρωποι βουβοί. Βλέμματα
ψηλά. Πάνω από το κωδωνοστάσιο. Πιο ψηλά
από εκει.
Τον Θεό του έβλεπε ο καθένας. Τα σύμβολα
δεν έχουν έναν Θεό, ακόμα και αν έχουν
αφιερωθεί σε έναν θεό. Τα σύμβολα είναι
σκαλοπάτι για να ανεβεί ο καθένας σε
δικό του Θεό” (Ρέα
Βιτάλη).
Το
δράμα της Παναγίας των Παρισίων. Η
αναπαράσταση του ανθρώπινου δράματος.
Άνθρωποι που
ζουν ανάμεσα στα θαύματα της Φύσης.
Άνθρωποι αγνώμονες, που
δεν αντιλαμβάνονται ότι τίποτε δεν
είναι δεδομένο. Και
ξαφνικά
βρέθηκαν
/
θα
βρεθούν
σε μια θέση που ποτέ δεν είχαν φανταστεί...
Μέσα
από τις φωτιές ξεπήδησε και η απόδειξη.
Δεν υπάρχουν πλέον, έχουν εξαφανιστεί
οι μεγάλες βελανιδιές που
υπήρχαν πριν 900
χρόνια, αυτές που έγιναν οι 30μετρες
περαστές που στήριζαν την σκεπή, την
κατεστραμμένη σήμερα από την φωτιά.
Και
την επομένην τυχαίως
αλλά ευφυώς, όλα αυτά
απέκτησαν φωνή. Την δραματική
φωνή της
16χρονης Σουηδής ακτιβίστριας Γκρέτας
Τούνμπεργκ. “Το
σπίτι μας καταρρέει” επανέλαβε πολλές
φορές και με φωνή τρεμάμενη η Γκρέτα,
μιλώντας στην επιτροπή για το Περιβάλλον
του Ευρωκοινοβουλίου (16/5) και υποστηρίζοντας
ότι πρέπει να “πανικοβληθούν όπως θα
πανικοβάλλονταν εάν υπήρχε μια φωτιά,
σαν αυτήν που κατέστρεψε χθες την Παναγία
των Παρισίων”. Το 2030, είπε, “θα φτάσουμε
σε ένα σημείο δίχως επιστροφή για τον
πολιτισμό μας, εκτός και αν προηγηθούν
σημαντικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης
της μείωσης τουλάχιστον κατά 50% των
εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα”.
Και
μία ευ-τυχής σύμπτωση: Στις
11/4 οι επιστήμονες παρουσίασαν για πρώτη
φορά φωτογραφία μιας Μαύρης Τρύπας,
τερατώδους μεγέθους στον γαλαξία Messier
87 (Μ87),
αναφέροντας
“είδαμε αυτό που θεωρούσαμε μη ορατό”.
Οι
επιστήμονες υποστηρίζουν ότι στις
Μαύρες Τρύπες η ύλη / μάζα αυτοαναιρείται,
“αυτοκτονεί”.
Είναι
εκεί που και ο χρόνος σταματά.
Σημείωση 1: Στην επιστολή μου προς την “Ελευθεροτυπία”, είχα αναφέρει ως παράδειγμα την βενζίνη, διότι ήταν πρόσφατη τότε (αρχές δεκαετίας ’90) η διαμάχη της Ολλανδικής “Shell” με την φυλή Ογκόνι της Νιγηρίας (“Δέλτα του Νίγηρα”, 600.000 άνθρωποι), για την εκμετάλλευση των μεγάλων αποθεμάτων πετρελαίου που βρίσκονταν στην περιοχή τους. Και η κατάληξη: Ιδιωτικές πολιτοφυλακές χρηματοδοτούμενες από την “Shell”, σε συνεργασία με τον τακτικό στρατό της Νιγηρίας σκότωσαν χιλιάδες Ογκόνι και ποτέ κανείς δεν λογοδότησε.
“Η
Διπλή Ζωή της Βερόνικα – La
Double Vie de Veronique”,
Γαλλία,
Πολωνία, 1991, του Κριστόφ Κισλοφσκι.
Αριστουργηματική η μουσική του Ζιμπίγκνιεφ
Πράισνερ. Ακούστε
μια εκδοχή (version)
της
πλήρους ανάπτυξης του μουσικού θέματος
(ταιριάζει
και με το πνεύμα της Μεγάλης Εβδομάδος).
https://www.youtube.com/watch?v=qSufvDLXCyA
“Δαμάζοντας
τα Κύματα – Breaking the Waves”,
Δανία, Σουηδία, Γαλλία, Ολλανδία,
Νορβηγία, 1996, του Λαρς Φον Τρίερ.
Επίλογος
“Το κακό γίνεται χωρίς
προσπάθεια, φυσικά μοιραία.
Το καλό είναι πάντα προϊόν
μιας τέχνης”.
Σαρλ Μποντλέρ.
Επαληθεύσεις ή “ευλογώντας
τα γένια μου...”
Η αβάσταχτη
σκοπιμότητα...
Στην
προηγούμενη ανάρτηση είχα επισημάνει
ότι ο Νήπιος έχει αναλάβει να διευθετήσει
για λογαριασμό της Ε.Ε. και των ΗΠΑ τις
εκκρεμότητες: “Ονοματοθεσία πΓΔΜ”
και “υφαλοκρηπίδα Καστελόριζου” με
αντάλλαγμα την υποστήριξή τους για την
πολιτική του επιβίωση. Το 1ο το τακτοποίησε,
το 2ο εν εξελίξει... Σχετικά ο της Παραφύση
Νίκος Παππάς σε ομιλία του (Βέροια
20/3), ανέφερε
ότι
“Η Μακεδονία ξακουστή..., ήταν ξακουστή
ως Μακεδονία των Σκοπίων”. Και θα
συμπλήρωνα:
“ ....Και
σήμερα,
επικυρωμένα
πλέον
με
την Συμφωνία των Πρεσπών που ψηφίσαμε
οι
Μακεδόνες που είναι ξακουστοί είναι
οι Μακεδόνες της Βόρειας Μακεδονίας...”.
Και
για
το ιστορείν:
Για
1η
φορά στην ιστορία των παρελάσεων για
την 25η Μαρτίου, η μαθητική παρέλαση
στην Αθήνα,
(24/1/2019)
ολοκληρώθηκε
χωρίς
το παιάνισμα του εμβατηρίου “Μακεδονία
Ξακουστή”.
Αλληλούια...
Τελευταίες εξελίξεις: Ο ΥΠΕΞ Γιώργος
Κατρούγκαλος κατά την συνάντησή του με
τον Τούρκο ομόλογό του (Αττάλεια 21/3) ,
ενίσχυσε την επεκτατική “αναθεωρητική”
πολιτική της Τουρκίας, επισημαίνοντας
την μεγάλη ακτογραμμή της. Επί της ουσίας
ενισχύοντας την θέση της, ότι για τον
λόγο αυτό δεν πρέπει στην περιοχή να
γίνει αυστηρή εφαρμογή του Δικαίου της
Θάλασσας (αυτή η επισήμανση υποσκάπτει
την Ελληνική θέση και θα την βρούμε
μπροστά μας στην περίπτωση που το θέμα
οδηγηθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της
Χάγης). Αλληλούια...
Ακολούθησε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και
πρώην υφυπουργός της Παραφύση Γιάννης
Τσιρώνης, ο οποίος δήλωσε ότι το
Καστελόριζο δεν ανήκει στον ενοποιημένο
χώρο των Δωδεκανήσων και ως εκ τούτου
βρίσκεται εκτός Αιγαίου πελάγους, δηλαδή
στην ανατολική Μεσόγειο (OPEN
22/3). Αυτόκλητος μάρτυρας
υπεράσπισης της θέσης που για 1η φορά
διατύπωσε ο Τζαβούσογλου το 2011.
Να
υπενθυμίσω ότι όλα
αυτά που συμβαίνουν τελευταία ξεκίνησαν
με την δήλωση του αναπληρωτή υπουργού
Άμυνας Παναγιώτη Ρήγα στις 18/11/18: “Πρέπει
να επισημάνουμε, ότι για την διαμόρφωση
της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ στο Αιγαίο
απαιτείται συνεννόηση των 2 κρατών”.
Αλληλούια...
Τέλος για
μία πληρέστερη προσέγγιση του θέματος,
θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν και τα
ακόλουθα: Ανακοίνωση
Κοτζιά
για την επέκταση
των 12 μιλίων στο Ιόνιο και
η συνεπακόλουθη αναζωπύρωση
της έντασης στο Αιγαίο. Τελευταία
συνάντηση Νηπίου Ερντοράν (επτασφράγιστο
μυστικό το περιεχόμενο της συνομιλίας
των .
Υφαλοκρηπίδα Καστελόριζου (οι
προαναφερόμενες δηλώσεις).
Επικείμενη
επανέναρξη συνομιλιών για το Κυπριακό.
Ενδεχόμενο
σχέδιο συνεκμετάλλευσης
υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο
με την συμμετοχή
της Τουρκίας.
Διάπυρος
επιθυμία και
των ΗΠΑ,
απεξάρτησης της Ε.Ε. από τους ενεργειακούς
πόρους της Ρωσίας. Ενεργοποίηση
του άξονα Ισραήλ – Ελλάδος – Κύπρου –
Αιγύπτου. Στο
προσκήνιο ο
επεκτατικός αναθεωρητισμός
της Τουρκίας (χάρτες)
που δυνητικώς εξυπηρετεί
/ ωφελεί
Αίγυπτο, Ισραήλ, Λιβύη
δια του
επαναπροσδιορισμού
της ΑΟΖ.
Η αβάσταχτη
αυτοβλακεία / εθελοβλακεία...
Με την ανακοίνωση από τον Νήπιο των
πρώτων υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ για τις
Ευρωεκλογές, η αυτοβλακεία του απέκτησε
και ονοματεπώνυμο. Και το όνομα αυτής
Μυρσίνη Λοίζου (για την “αυτοβλακεία”
στην ομώνυμη ανάρτηση της 29/11/18).
Αλληλούια...
Η αβάσταχτη
ομοιότητα...
Σε παλαιότερη ανάρτησή μου είχα επισημάνει
ότι η κίνηση διαμαρτυρίας των Γάλλων
αυτοκινητιστών (φορούσαν κίτρινα γιλέκα)
για την αύξηση της τιμής των καυσίμων,
τελικώς καπελώθηκε από τους λαϊκιστές
των άκρων (Λεπέν, Μελανσόν και
εξωκοινοβουλευτικούς) και μετατράπηκε
σε κίνημα ανατροπής του Μακρόν (“κίτρινα
γιλέκα”). Η ομοιότητά τους με το εγχώριο
σύμφυρμα των “Αντιμνημονιακών” είναι
πλέον αυταπόδεικτη. Στην καθιερωμένη
Κυριακάτικη μπάχαλο-διαμαρτυρίας τους
(Παρίσι,17/2) προέβησαν και σε εμπρησμό
“αλά Μαρφίν” (5/5/2010, ευτυχώς τελικά
χωρίς δολοφονίες στην Γαλλία). Με μολότοφ
πυρπόλησαν υποκατάστημα τραπέζης στο
ισόγειο πολυωρόφου οικοδομής και
κινδύνεψαν να καούν μητέρα με παιδιά.
Αλληλούια...
Πυκνώσεις αυτοβλακείας / εθελοβλακείας
...
Η
Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας,
με αποφάσεις της, έκρινε αντισυνταγματικές
τις “οικιστικές πυκνότητες΄”
εντός των δασικών εκτάσεων, δηλαδή οι
οικισμοί αυθαιρέτων μέσα στους δασικούς
ιστούς, οι οποίοι εξαιρούνται από τους
δασικούς χάρτες και παράλληλα ακύρωσε
την υπ' αριθμ. 34844/11.7.2016 κοινή απόφαση
του υπουργού και του αναπληρωτή υπουργού
Περιβάλλοντος και Ενέργειας (5/4).
Και
η της Παραφύση,
οικολογικής ευαισθησίας συνέχεια: Σε
απόσυρση διάταξης που προέβλεπε
νομιμοποίηση αυθαιρέτων ακόμα και για
κτίσματα που χτίστηκαν και μετά την
ημερομηνία της 27ης Ιουλίου του 2011,
προχώρησε το υπουργείο Οικονομικών,
μετά τη θύελλα αντιδράσεων που προκλήθηκαν
(5/4).
Αλληλούια...
“Πριν
αλέκτορα φωνήσαι...” (μέρες που έρχονται)
Ειδικώς
αφιερωμένο στους φίλους Αποστόλη και
Κώστα (κατ’ αλφαβητική σειρά).
Αρνητικά
σχόλια και αντιδράσεις προκάλεσε η
παρουσία του συνθέτη Σταμάτη Κραουνάκη
σε συναυλία στο Μαρκίδειο Θέατρο στη
Κύπρο (31/3). Παρά το ότι η συναυλία
οργανωνόταν από τον ΠΑΣΥΚΑΦ (Παγκύπριο
Σύνδεσμο Καρκινοπαθών και Φίλων), ο
“τόφαλος”
καλλιτέχνης
(συγγνώμην,
“με οριζόντια ανάπτυξη”)
εμφανίστηκε επί
σκηνής
κρατώντας συνεχώς ένα τσιγάρο στο στόμα
ή
στο χέρι. Η
παρουσία του
θεωρήθηκε ασύμβατη / επιεικώς
απαράδεκτη
με το μήνυμα της συναυλίας (χαμός
και στα μέσα
κοινωνικής δικτύωσης).
Κριτική υπήρξε και για την ενδυματολογική
του παρουσία του
από αισθητικής απόψεως. Εμφανίστηκε
με
see-through μπλούζα
(αντιλαβού;).
Και
γενικώς: Καμαρώστε τον της τέχνης
ογκόλιθο (καλλιτεχνική απεικόνιση).
Ευρωψηφοδέλτιο Παραφύση: Από τον
Μανώλη Γλέζο στον Πέτρο Κόκκαλη...
“Τo
Fame Story της διαπλοκής - Από τα βοσκοτόπια
της αρπαχτής στα ευρωψηφοδέλτια ο
εθνικός προμηθευτής” (“Φιλελεύθερος”
28/3).
Να
υπενθυμίσω ότι ο Κων. Μητσοτάκης ήταν
αυτός που καθιέρωσε στον πολιτικό λόγο
την λέξη διαπλοκή. Το χρησιμοποίησε για
να περιγράψει την τότε
ανοίκεια σχέση του κρατικοδίαιτου
επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη με το
κυβερνών πολιτικό σύστημα (συνεχιστής
του ο γιος του Πέτρος Κόκκαλης).
*
“Τι είναι, λοιπόν, ο υποψήφιος ευρωβουλευτής
του ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Κόκκαλης; Είναι μια
ενδιαφέρουσα ενσάρκωση των βασικών
αντιφάσεων του Υπαρκτού Ελληνισμού:
της Ελλάδας, που συναισθηματικά μεν
είναι με τους ηττημένους του Εμφυλίου
(και της Ιστορίας, ως γνωστόν), στην πράξη
όμως απαιτεί τα αγαθά του καπιταλισμού,
τα οποία και θεωρεί φυσικά της δικαιώματα.
Το συμπέρασμά μου φοβάμαι ότι δεν είναι
πολύ διαφωτιστικό: κάτι μαγικό φαίνεται
να έχει ο Τσίπρας με τα ευαίσθητα και
ευάλωτα πλουσιόπαιδα” (Στέφανος
Κασιμάτης).
Και
για το ιστορείν: Παππούς
του υποψήφιου ευρωβουλευτή ήταν ο
καθηγητής ιατρικής
Σωκράτης Κόκκαλης.
*
“Ο
σπουδαίος καθηγητής, που λέτε, ήταν ο
ιθύνων της μεταφοράς παιδιών στις χώρες
του σοβιετικού μπλοκ κατά τον Εμφύλιο
– το λεγόμενο παιδομάζωμα από την πλευρά
της νόμιμης κυβέρνησης. Ο λόγος που το
έκαναν ήταν για να υποχρεώνουν τους
γονείς των παιδιών να μένουν και να
πολεμούν από την πλευρά των κομμουνιστών.
Η μεγάλη συμβολή του σπουδαίου καθηγητή
«στον αγώνα για τον άνθρωπο», για να
χρησιμοποιήσω την ορολογία του εγγονού
του, ήταν ότι εφάρμοσε τη μέθοδο με την
οποία ο στρατός του ΚΚΕ στον Εμφύλιο
(κατ’ ευφημισμόν «Δημοκρατικός Στρατός»)
αντιμετώπισε το μεγαλύτερο πρόβλημά
του: τις λιποταξίες των βίαια στρατολογημένων
πολεμιστών του. Να γιατί ξέρω μόνο την
οδό Κοκκάλη.
Έπειτα,
το μακρινό 1988, για να τηλεφωνήσεις σε
κάποιον στην Αμερική πλήρωνες 721 δραχμές
το λεπτό (κατέβηκε στις 698 τον επόμενο
χρόνο) ενώ για το ένα λεπτό από την
Aμερική προς Ελλάδα πλήρωνες 97 δραχμές.
Υποθέτω ότι η μεγάλη διαφορά πήγε υπέρ
αυτού που ο γιος του προμηθευτή ονομάζει
σήμερα «αλληλεγγύη και συλλογικό αγώνα
για ένα καλύτερο κοινό μέλλον». Συνέβαλε
στη δημιουργία του «δημοκρατικού
περιβάλλοντος με ισχυρές αναφορές στους
Αγώνες της Αριστεράς», μέσα στο οποίο
μεγάλωσε ο γνωστότερος υποψήφιος
ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Τον
παππού του τον πλήρωσε αυτή η χώρα με
αίμα. Τον πατέρα του με χρυσό. Ο ίδιος
ζητάει μόνο την ψήφο μας! Δεν είναι μικρό
αν το σκεφθείτε. Υπό το πρίσμα του χρόνου,
συνιστά βελτίωση του είδους” (Στέφανος
Κασιμάτης).
Μέσα σε όλα αυτά προσθέστε και την
περίπτωση του “ταμεία της παρέας του
Μαξίμου” του Μανώλη Πετσίτη (ο
σχετικός χαρακτηρισμός από προηγούμενη
ανάρτηση / όπως και τον Άκη, έτσι και τον
Μανώλο η φιγούρα θα τον φάει...).
Η
σουρεάλ επίσκεψη Νηπίου στα Σκόπια
(3/4) .
Στο
όνομα
της
εκπαίδευσης...
Η
φοιτήτρια Ραφαέλα Καραλιού (21ετών) του
Τμήματος Φιλοσοφίας και Ψυχολογίας του
Πανεπιστήμιου των Ιωαννίνων, έχει
ένα κ..., συγγνώμην,
έναν λογαριασμό με χιλιάδες “φοιτητές”
του
Instagram,
τους
οποίους κρατά συνεχώς ενήμερους, με τα
της “εκπαίδευσης” τους... (Πηγή:
“Πρώτο Θέμα”).Δια
της άνω φωτογραφίας τους
ενημερώνει για το υπό συζήτηση
νομοσχέδιο Γαβρόγλου για την Παιδεία.
Τερέζα
Μέι: “try
again, fail again, fail better”
(Μπέκετ).
Η
Παραφύση ΧΩΡΊΣ ΛΌΓΙΑ...
“Οι
καπιταλιστές μας πούλησαν το σκοινί με
το οποίο μας κρέμασαν...” (Ευκλείδης
Τσακαλώτος)
Στον
πνευματικό πατέρα του Τσακαλώτου, τον
Λένιν έχει αποδοθεί η ρήση (μη
επιβεβαιωμένο): “Θα κρεμάσουμε τους
καπιταλιστές με το σκοινί που θα μας
πουλήσουν...”.
Οπτική
η πολιτικάντικη...
“Τα
Εξάρχεια είναι για εμένα μια ιστορική
γειτονιά της Αθήνας, είναι ένα κέντρο
τέχνης και πολιτισμού, την οποία η δική
μου πολιτική
οπτική
τη βλέπει ως Μονμάρτρη της πρωτεύουσας,
όχι ως πολύπαθη περιοχή” (Κατερίνα
Παπακώστα).
*
“Αν προσέξατε,
η κ. Παπακώστα δεν λέει ακριβώς ότι η
ίδια βλέπει τα Εξάρχεια ως Μονμάρτρη·
λέει ότι η πολιτική της οπτική, όπως το
θέτει, τα βλέπει ως Μονμάρτρη. Με άλλα
λόγια, η πολιτική οπτική που η κ. Παπακώστα
υιοθέτησε από το καλοκαίρι, αφότου και
μετέχει ως αναπληρώτρια υπουργός στην
κυβέρνηση. Μας λέει, πολύ απλά, πώς βλέπει
τα Εξάρχεια μέσα από τα γυαλιά του
ΣΥΡΙΖΑ. Η κ. Παπακώστα παραδέχεται την
πολιτική σκοπιμότητα στην οποία βασίστηκε
μια ηλιθιότητα την οποία εκστόμισε.
Προσωπικώς, πιστεύω ότι με την ακούσια
ειλικρίνειά της, η κ. Παπακώστα προσφέρει
μια υπηρεσία στη δημοκρατία.
Μπράβο
στην κ. Παπακώστα, λοιπόν. Άλλοι πρέπει
πρώτα να δαπανήσουν χιλιάδες ευρώ για
ιατρικές αμοιβές και εκατοντάδες ώρες
για ψυχανάλυση, προκειμένου να φθάσουν
στο σημείο να παραδεχθούν τόσο σκληρές
αλήθειες για τον εαυτό τους. Η κ. Παπακώστα
το πετυχαίνει αμέσως, ανέξοδα, το
κυριότερο δε, ανώδυνα: ούτε που κατάλαβε
τι είπε!” (Στέφανος Κασιμάτης).
Το
κωμικοτραγικόν του λαϊκιστή...
“Πόσο
φρικτό να βλέπει κανείς την γιγαντιαία
πυρκαγιά στον Καθεδρικό της Παναγιάς
των Παρισίων. Ίσως πρέπει να χρησιμοποιήσουν
ρίψεις νερού από
αέρος
για να την σβήσουμε. Πρέπει να δράσουμε
γρήγορα”, έγραψε στο twitter ο
Τραμπ
(15/4).
Η
απάντηση στον
αυτόβλακα
δεν ήρθε μόνον από το διαδίκτυο, αλλά
και από την Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας
της Γαλλίας: “Εκατοντάδες πυροσβέστες
της Πυροσβεστικής
Υπηρεσίας
του Παρισιού κάνουν ότι μπορούν για να
θέσουν την τρομερή πυρκαγιά στην Notre
Dame υπό έλεγχο. Χρησιμοποιούνται όλα τα
μέσα, εκτός από αεροσκάφη, καθώς κάτι
τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει στην
κατάρρευση της δομής όλου του Καθεδρικού
Ναού”.
Φανταστείτε να αντιμετωπίζετε αυτήν την κατάσταση και παράλληλα να πρέπει να εξηγήσετε με ευγενικό τρόπο σε έναν αυτόβλακα λαϊκιστή ότι η πρότασή του “να πετάξει τόνους νερού από τον ουρανό” είναι merde. Τελικά, Παρίσι....ακόμα και στην τραγωδία του.
Πολιτιστικά
και πολιτισμικά...
Οι
πολιτικορεκτάδες ξανακτύπησαν...
Μια
μικρή ομάδα πολιτικορεκτάδων του
“Αντιπροσωπευτικού
Συμβουλίου
των Ενώσεων των Μαύρων στη Γαλλία”
(CRAN), εμπόδισαν
το ανέβασμα της παράστασης “Ικέτιδες”
του Αισχύλου (έργο
του 5ου
αιώνας
πΧ.)
στο
πανεπιστήμιο της Σορβόνης, κατηγορώντας
τον σκηνοθέτη για “φυλετισμό”
(25/3).
Και
αυτό διότι
ο
σκηνοθέτης
Φιλίπ Μπρινέ είχε την έμπνευση να βάψει
γυναικεία πρόσωπα με μαύρο χρώμα,
γεγονός
που κατά τους CRANίτες αποτελεί μεταξύ
άλλων και “μια πρακτική που ανάγεται
στην εποχή της αποικιακής δουλείας,
όπου ένας λευκός μεταμφιέζεται σε
μαύρο”.
Με
κοινή ανακοίνωσή τους ο υπουργός Ανώτατης
Εκπαίδευσης Φρεντερίκ Βιντάλ και ο
υπουργός Πολιτισμού Φρανκ Ριστέρ
ανέφεραν
ότι
“καταδικάζουν κατηγορηματικά αυτήν
την άνευ προηγουμένου επίθεση στην
ελευθερία της έκφρασης και της δημιουργίας
στον πανεπιστημιακό χώρο”.
Σχετικό
το άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου “Ο
Πλάτων κάνει ηλιοθεραπεία”:
*
“Ο εκπρόσωπος του CRAN σε τηλεοπτική
εκπομπή δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν ζήτησαν
και πολλά. Απλώς του ζήτησαν να αλλάξει
τη σκηνοθεσία, κοινώς μια - δυο σκηνές,
διότι το μαύρο μακιγιάζ παραπέμπει στην
εποχή του δουλεμπορίου. Ευτυχώς δεν
ζήτησε να αλλάξουν και μερικές φράσεις
του Αισχύλου, κι αν όχι φράσεις τουλάχιστον
λέξεις για να τον φέρουν στα ίσα τους.
Και εδώ προκύπτει το ερώτημα. Ποια είναι
τα ίσα τους και ποια είναι τα ίσα μας;
Πώς είναι δυνατόν κάτι που εμείς το
αντιμετωπίζουμε ως σκηνοθετικό εύρημα,
ευτυχές ή ατυχές, κάποιοι να το διαβάζουν
ως ρατσιστικό σύμβολο και να υψώνουν
τα λάβαρα του αντιρατσιστικού αγώνα; Η
αντιμετώπιση του Αισχύλου αναδεικνύει
ένα από τα κυτταρικά προβλήματα της
πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Πότε
θα συνειδητοποιήσουμε ότι οι πάσης
φύσεως «δικαιωματιστές» στην πραγματικότητα
διεκδικούν τα δικαιώματά τους εις βάρος
των δικαιωμάτων του πολιτισμού μας; Με
τον ίδιο τρόπο που τραυματίζουν την
πνευματική μας ελευθερία οι διάφορες
παραθρησκευτικές οργανώσεις οι οποίες,
παρ’ ημίν, αποφασίζουν τι πρέπει να
διαβάζουμε ή να βλέπουμε, με τον ίδιο
τρόπο την τραυματίζουν και οι πάσης
φύσεως δικαιωματιστές” ( Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Για
το ιστορείν:
Μετά τον “Μάη του ΄68” επικράτησε η
“Αριστερή αισιοδοξία” της
ανατροπής της υπέρβασης των
πάντων. Το αριστερό μύθευμα / ιδεολόγημα
ισχυρίζονταν
ότι αν ανατρέψουμε τους θεσμούς που
κληρονομήσαμε, αν υπερβούμε τον τρόπο
σκέψης τους, αν ξεχάσουμε τους διαχωρισμούς
των πολιτισμών, των τάξεων και των φύλων,
τότε θα φτιάξουμε κάτι πολύ καλύτερο
από τον πολιτισμό των “δεξιών συντηρητικών
/ οπισθοδρομικών”. Και
στο όνομα αυτού του ιδεολογήματος,
έκτοτε οι
αριστεροί αποδομούσαν μετά μανίας.
Προσέξτε,
πάντα με την ασφάλεια / προστασία που
τους παρείχαν οι θεσμοί και ένας
“πολιτισμός σε παρακμή” αυτόν δηλαδή
που θέλανε να
καταστρέψουνε.
Και μετά, το
αριστερό τους μύθευμα κατέρρευσε μαζί
με την Σοβιετία τους...
Διάδοχο
ιδεολόγημα,
αυτό της μεταμοντέρνας / μετανεωτερικής
πολυπολιτισμικότητας
το οποίο δομήθηκε σε μια ενοχική
προσέγγιση του αποικιοκρατικού
ευρωπαϊκού παρελθόντος (νεωτερικός
είναι ο δημοκρατικός πλουραλισμός).
Πρώτο
βήμα
να διαγράψουν από την Παιδεία ότι
χαρακτηριστικό θύμιζε την πολιτισμική
υπεροχή
του ευρωπαϊκού
πολιτισμού.
Το προσφορότερο θύμα ήταν οι κλασικές
σπουδές, αυτές που στήριξαν τις ευρωπαϊκές
ελίτ (εγχωρίως
δια του “εκδημοκρατισμού της παιδείας”
/ Ανδρέας Παπανδρέου).
Να
αναφέρω ότι ένας
από τους διανοητές του Μάη ο Λιοτάρ,
αυτός που επινόησε τον όρο “μετανεωτερικότητα”,
έλεγε ότι: “Αναρωτιέμαι αν σ’ αυτό το
πέρα (από
την αρχαιοελληνική σκέψη)
υπάρχει η δυνατότητα σκέψης”.
Η
πολυπολιτισμικότητα
δεν ανέχεται “βαρβάρους”, ούτε κρίσεις
για άλλους πολιτισμούς που ξεφεύγουν
από τα όρια της ανοχής απέναντι στο
διαφορετικό, όποιο
και
αν είναι αυτό.
Προσέξτε,
αρκεί να φοράει μαντίλα και να μην
πιστεύει στον ίδιο Θεό με τον δυτικό
κόσμο και
φυσικά να μην
υιοθετεί την αθεΐα.
Και
μετά ήρθαν οι ισλαμο-τρομακριτικές
ενέργειες στην Ευρώπη με εκατοντάδες
θύματα και το μύθευμα άρχισε να καταρρέει.
Και
πριν ακόμη καταρρεύσει τελείως αυτό το
μεταμοντέρνο ιδεολόγημα, άρχισαν να
προωθούν το νέο. Και το όνομα αυτού
“δικαιωματισμός”.
Τέλος
σε αυτούς τους εναπομείναντες ειλικρινά
ιδεολόγους Αριστερούς, σε αυτούς που
επί Παραφύση έχασαν “τ’ αυγά και τα
πασχάλια τους” (επίκαιρη έκφραση),
προτείνω να ρίξουν μια ματιά στην
ανάρτηση της 29/11/2013 “Ο δρόμος έχει την
δική του ιστορία... ( Από αριστερός
αριστερόφρων)”.
Περί
της Α-ληθείας, δηλαδή για να ενθυμούμαστε...
Την
εγγραφή των αρχαίων γλωσσών στον κατάλογο
της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της
Unesco ζήτησε σήμερα η
γαλλική ένωση Human-Hist., κατά την
διάρκεια της "Β΄
Διεθνούς Συνάντησης των αρχαίων γλωσσών"
στο Οτέν της Γαλλίας
(30-31/3).
“Θεωρήσαμε
απαραίτητο να διαφυλάξουμε τη διδασκαλία
των λατινικών και των (αρχαίων) ελληνικών,
που είναι οι βάσεις της γαλλικής γλώσσας
και της ευρωπαϊκής ιστορίας” εξήγησε
στο Γαλλικό Πρακτορείο ο πρόεδρος της
Human-Hist. καθηγητής αρχαιολογίας Βενσάν
Μερκενμπρέκ.
Στην
συνάντηση παρέστη και ο υπουργός
Παιδείας Ζαν-Μισέλ Μπλανκέ, ο οποίος
μεταξύ άλλων δήλωσε ότι “Τα ελληνικά
και τα λατινικά δεν είναι ούτε
απαρχαιωμένες, ούτε ελιτίστικες (γλώσσες)
και πρέπει να τις προωθήσουμε” (...)
“Είναι το ζωντανό σφρίγος της δικής
μας γλώσσας” και εξέφρασε την υποστήριξή
του στους διδάσκοντες οι οποίοι
“μεταλαμπαδεύουν αξίες...”
Η
παρουσίαση του μανιφέστου στο Οτέν (το
αρχαίο Augustodunum), έγινε διότι τα λατινικά
και τα αρχαία ελληνικά διδάσκονται στην
πόλη αυτή αδιαλείπτως εδώ και 2.000 χρόνια.
Το γεγονός αυτό πιστοποιεί η πρόσφατη
ανακάλυψη της αρχαίας σχολής δικαίου
και γραμμάτων της “Ecoles Meniennes” που
ιδρύθηκε τον 1ο αιώνα μ.Χ. και θεωρείται
"το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της
ρωμαϊκής Γαλατίας". Τα
ακούτε
αυτόβλακες,
Γαβρόγλου και
λοιποί αριστερο-προοδευτικούληδες,
κουλτουριάρηδες της Μεταπολίτευσης;
Σήμερα
στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού η
διδασκαλία
των αρχαίων ελληνικών φαντάζει σαν
διδασκαλία μιας παράξενης ξένης ή
εξωτικής γλώσσας. (γεγονός
πάντως
είναι ότι πρέπει να γίνει επαναπροσέγγιση
/ ανασχεδιασμός της διδασκαλίας
του μαθήματος των αρχαίων ελληνικών
όπως άλλωστε και πολλών άλλων μαθημάτων).
*
“Από τη στιγμή που καταργήθηκε η
διδασκαλία της καθαρευούσης και της
πλούσιας λογοτεχνίας της, από τη στιγμή
που ακρωτηριάσθηκε η γραφή με την επιβολή
του μονοτονικού (σσ.
κυριολεκτικά εν μέσω της νυκτός δια
μιας
τροπολογίας),
για τον μαθητή του γυμνασίου ο ιστορικός
ορίζοντας της γλώσσας του περιορίζεται
σε ένα χρονικό διάστημα λιγότερο του
αιώνος. Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία, κοινώς
παρελθόν” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Η
δύναμη του πολιτισμού.
*
“Το εντυπωσιακό, το απορίας άξιον, είναι
τα αντανακλαστικά που ξύπνησε η καταστροφή
(σσ. της Παναγίας των Παρισίων). Σαν
ξαφνικά ο κόσμος μας να αισθάνθηκε την
αξία της. Όχι την εμπράγματη, αυτή δεν
έπαψε ποτέ να υπάρχει για τους επισκέπτες
και για τους πιστούς. Δεν μιλώ καν για
την αξία που έχει για τους χριστιανούς
που δεν έπαψε να είναι ενεργή. Μιλώ για
την πολιτισμική της αξία, αυτή που επειδή
τη θεωρούμε δεδομένη την αφήνουμε στα
στερεότυπα. Ναι, σημαντικό μνημείο,
σύμβολο, αριστούργημα της γοτθικής
αρχιτεκτονικής. Όλα αυτά τα γράφουν και
οι τουριστικοί οδηγοί. Και ξαφνικά,
μπροστά στον κίνδυνο να χαθεί είναι σαν
να καταλάβαμε όλοι στο πετσί μας τι
σημαίνουν όλα αυτά που ελάχιστα εμπνέουν
πια. Αυτά τα «σύμβολα» οργανώνουν την
κοινή μας ευαισθησία. Αυτά δημιουργούν
το αίσθημα της πολιτισμικής κοινότητας.
Κατηγορούμε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό,
τον θεωρούμε άκυρο, ξεπερασμένο,
προσπαθούμε να αγνοήσουμε τη συμβολή
του χριστιανισμού στη δημιουργία του.
Και έρχεται μια τέτοια καταστροφή για
να μας θυμίσει πόσο απαραίτητος μας
είναι” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Και
όλος ο κόσμος έτοιμος να συνδράμει στην
αποκατάσταση της Παναγίας των Παρισίων.
*
“Αν όμως ολόκληρος ο κόσμος γνωρίζει
τη Notre Dame είναι γιατί ο Βίκτωρ Ουγκώ
έκρυψε μέσα της τον πιο παράδοξο και
δυνατό έρωτα, το πιο όμορφο gothic love story.
Ο Κουασιμόδος δεν έχει τίποτε να κρύψει.
Είναι πιο αγνός και από τον ίδιο τον
έρωτά του. Η Εσμεράλδα λάμπει επειδή
είναι εύθραυστη, διαυγής, αθώα αλλά και
ολίγον απλοϊκή. (…) Η
παράδοξη αυτή ένωση ανέδειξε τον Οίκο
του Θεού στο πιο κοντινό σκαλοπάτι προς
την ανθρώπινη ψυχή. Γι’ αυτό όλοι
δάκρυζαν και σώπαιναν βλέποντας τη
φωτιά να κατακαίει τα μέσα τους. Γι’
αυτό όμως δεν σβήνουν τα σύμβολα”
(Μπάμπης Παπαδημητρίου).
Filecin.
1)
“Η κόρη - The Daughter”,
Αυστραλία, 2015 του Σάιμον
Στόουν. Μια ελεύθερη διασκευή της
“Αγριόπαπιας” του Ερρίκου Ίψεν, το
θέμα της οποίας έχει και συνάφεια με το
κύριο θέμα αυτής της ανάρτησης.
2)
“Ο κος Τίποτα – Norman”, HΠΑ,
Ισραήλ, 2016 του Γιόζεφ Σένταρ. Επίσης
συναφές το
θέμα της με
την ανάρτηση. Σχετική και η ατάκα: “Η
ζωή είναι γεμάτη ανώνυμους μάρτυρες”.
3)
“Γουέστερν – Western”,
Γερμανία, Βουλγαρία, Αυστρία,
2017 του Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ. Μια ταινία
που δεν την βλέπεις, την ζεις. Ζήστε την
και θα συμφωνήσετε ότι ο τίτλος της θα
έπρεπε να είναι “Δυτικά
Βαλκάνια – Western Balkan” (χώρες
Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία, Ρουμανία).
4)
“Κυρία Σλόαν – Miss Sloane”, ΗΠΑ,
2016 του Τζον Μάντεν. Όταν είδα την ταινία,
το πρώτο πράγμα που διερωτήθηκα είναι
εάν θα μπορούσε να γυριστεί με άνδρα
πρωταγωνιστή. Και η εκ της φύσεως απάντηση
ΌΧΙ. Είναι άλλωστε και ο λόγος που ως
λάτρης της φύσης αγαπώ τις γυναίκες.
Είναι διότι εκ της φύσεως του το ισχυρό
φύλο οι γυναίκες, είναι αξεπέραστες
στην υποκρισία και στο σεξ... Τους 2
δεύτερους γυναικείους ρόλους θεωρείστε
τους ως “εκδοχές επιβίωσης” τους σε
ένα ανδροκρατούμενο κόσμο που ψυχορραγεί.
Ειλικρινά,
εάν δεν είχα σαν χόμπι να την μπαίνω
στους πολιτικορεκτάδες, δεν θα ανέφερα
ότι σε αυτό βασίζεται και η έκφραση
“φέρθηκε πούστικα”. Πως να το κάνουμε,
οι άνθρωποι έχουν έντονο το άρωμα
γυναίκας...
Σημείωση:
Όλες τις αναφερόμενες στην ανάρτηση
ταινίες, τις παρακολούθησα στην
“Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας
Βόλου” (
www.provoles.gr
)
Και
προσεχώς...
Ελπίζω
στο εγγύς μέλλον να μην αναφωνήσουμε
deja
vu. Οι
πολίτες θα καταλάβουν... Για την λαϊκή
μάζα ΚΔΩΑ
(Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης
Άγνοια), θα δώσω 3 λέξεις κλειδιά:
Σαρτζετάκης, έγχρωμα ψηφοδέλτια (1985),
κακέκτυπο Προέδρου. Και
“ψύλλοι μπήκανε στ’ αυτιά μου”. Λέτε
ο Νήπιος να είναι ένα από τα φημολογούμενα
νόθα του Ανδρέα...
Κυριακή
31/3: Της Σταυροπροσκυνήσεως.
Η
Κυριακή 31 Μαρτίου, η 3η
Κυριακή των Νηστειών, ονομάζεται
Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως και
εορτάζεται κάθε χρόνο 28 ημέρες πριν το
Πάσχα. Ονομάζεται
Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως διότι
μετά την Λειτουργία αυτής
της Κυριακής,
ο Σταυρός μεταφέρεται με
μια σεμνή πομπή στο κέντρο του ναού και
παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη εβδομάδα,
οπότε στο τέλος κάθε
καθημερινής ακολουθίας
(στους
μεγάλους ναούς)
γίνεται προσκύνηση του Σταυρού. Αυτήν
την Κυριακή κατά την προσκύνηση του
Σταυρού ο ιερέας δίνει στους προσκυνητές
λουλούδια.
*
“«Τη αυτή ημέρα Κυριακή τρίτη των
Νηστειών, την προσκύνησιν εορτάζομεν
του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού». Επειδή
στη διάρκεια της νηστείας των σαράντα
οκτώ
ημερών, κατά κάποιο τρόπο, και εμείς
σταυρωνόμαστε, νεκρωνόμαστε από τα
πάθη, έχουμε την πίκρα της ακηδίας και
της πτώσης, γι΄ αυτό υψώνεται ο τίμιος
και ζωοποιός Σταυρός, για αναψυχή και
υποστήριξή μας· μας θυμίζει τα πάθη του
Κυρίου Ιησού Χριστού και μας παρηγορεί…
Είμαστε σαν τους οδοιπόρους σε δύσκολο
και μακρινό δρόμο που κατάκοποι, αν
βρουν κάποιο ευσκιόφυλλο δένδρο κάθονται
για λίγο ν΄ αναπαυθούν και ανανεωμένοι
συνεχίζουν το δρόμο τους. Έτσι και τώρα
τον καιρό της νηστείας και στο δύσκολο
ταξίδι της προσπάθειας, ο ζωηφόρος
Σταυρός φυτεύτηκε στο μέσον του δρόμου
από τους αγίους Πατέρες για να μας δώσει
άνεση και αναψυχή, για να μας ενθαρρύνει
στην υπόλοιπη προσπάθειά μας. (...)
Με το ζωοποιό Σταυρό
γλυκαίνει την πικρία που νοιώθουμε από
τη νηστεία, μας ενισχύει στην πορεία
μας στην έρημο έως ότου φτάσουμε στην
πνευματική Ιερουσαλήμ με την ανάστασή
Του… (πατήρ Αλέξανδρος
Σμέμαν).
“Η Λύτρωση” (...του Αγίου Φωτός)
.
“Το
βιβλίο ‘Λύτρωση’ είναι ένα δώρο στον
ιστορικό του μέλλοντος.
Η έρευνα του Δημήτρη Αλικάκου κλείνει
οριστικά και αμετάκλητα το ζήτημα ‘θαύμα
του Αγίου Φωτός’ για το οποίο σπαταλήθηκε
πολύτιμο πνευματικό και εκκλησιαστικό
κεφάλαιο, κυρίως στους 2 τελευταίους
αιώνες” (Κωνσταντίνος Παπαστάθης,
επίκουρος καθηγητής στο ΑΠΘ, ίσως ο πιο
ειδικός επί ζητημάτων του Πατριαρχείου
Ιεροσολύμων).
Ο
συγγραφέας-ερευνητής σε καμία στιγμή
δεν αμφισβητεί την πίστη, το σημειώνει
καθαρά όταν γράφει πως “υπάρχουν όμως
και εκατομμύρια Ορθόδοξοι πιστοί –ακόμα
και κληρικοί, όπως θα δούμε– που αρνούνται
ότι η πίστη είναι σε πόλεμο με τη λογική.
Είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η
Ορθοδοξία είναι βίωμα, στάση ζωής και
πνευματικότητα, και όχι θέατρο επίδειξης
θαυμάτων. Είναι όλοι όσοι δεν βολεύονται
με τίποτα άλλο πέραν της αλήθειας”…
Το βιβλίο έρχεται να αποκαθηλώσει την
προαιώνια σκηνοθεσία -και εμπορία- ενός
(μη) θαύματος που δεν χρειαζόμαστε.
Έρχεται
να κλείσει ένα κεφάλαιο που άνοιξε πριν
11
αιώνες. Μοιάζει απίστευτο, αλλά το
καταφέρνει. Και αν κάποιοι επικαλούνται
τη μακρά παράδοση, ότι το “θαύμα”
του Αγίου Φωτός μάς έρχεται από τα βάθη
των αιώνων, μια καλή απάντηση δίνει στον
πρόλογο του βιβλίου ο Σταύρος Ζουμπουλάκης,
πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου
της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος:
“Το 2001, επί εκσυγχρονιστικής κυβερνήσεως
Σημίτη, αποφασίστηκε το Άγιο Φως να
γίνεται δεκτό στην Αθήνα με τιμές αρχηγού
κράτους. Στρώνεται κόκκινο χαλί,
παρευρίσκεται υπουργός ως εκπρόσωπος
της κυβέρνησης, μητροπολίτης εκ μέρους
της Εκκλησίας, στρατιωτική μπάντα
παιανίζει και στρατιωτικό άγημα
παρουσιάζει όπλα. Το Άγιο Φως είναι ο
αρχηγός κράτους που επισκέπτεται
συχνότερα από κάθε άλλον τη χώρα μας.
Όσο
εύκολο είναι ένας υποκριτής και δημαγωγός
να καθιερώσει μια γελοία τελετουργία,
άλλο τόσο είναι δύσκολο, φαίνεται, ένας
μυαλωμένος άνθρωπος να αναλάβει την
ευθύνη να την καταργήσει. Και αν για
τους εχέφρονες εν γένει ανθρώπους όλη
αυτή η φανφάρα είναι γελοιότητα, για
τους χριστιανούς ειδικότερα είναι και
ασέβεια!”… (Πηγή:
Protagon.gr ).
Σαν επιδόρπιο
Αρκάς
ξανακτύπησε...
Ο
Νήπιος
στην ομιλία του κατά την παρουσίαση του
συνδυασμού για την Περιφέρεια Αττικής
με επικεφαλής την Ρένα Δούρου (13/4),
μεταξύ
άλλων χρησιμοποίησε τη λέξη “τυμβωθηρία”
(τυμβωρυχία),
απευθυνόμενος στα ΜΜΕ και τη στάση που
κράτησαν στη φονική πυρκαγιά στο Μάτι.
“Είναι
καλύτερο να κρατάς το στόμα κλειστό και
να σε νομίζουν οι άλλοι χαζό, παρά να το
ανοίγεις και να τους το επιβεβαιώσεις”
(Μαρκ Τουαίν). Και
μάλιστα συνεχώς...
“Των
Παθών...”
Η
“Παναγία των
Παρισίων” (Notre
Dame), 15/4.
Η
“Παναγία των Κατατρεγμένων...”.
ΚΑΛΉ
ΑΝΆΣΤΑΣΗ...
Seedrinker
