“Όταν δεν ξέρεις σε πιο λιμάνι πηγαίνεις,

κανένας άνεμος δεν είναι ούριος”.

Παραμονές Πρωτοχρονιάς και όλως τυχαίως έπεσε στα χέρια μου ένας ανοιχτός φάκελος που έφερε την επισήμανση: “Να κοινοποιηθεί οπωσδήποτε”. Στο εσωτερικό του υπήρχε η κάτωθι επιστολή (το περίεργο ήταν ότι πληκτρολογούσα εξαφανίζονταν, στο τέλος έμειναν 3 άγραφες σελίδες).

Άνθρωποι της “ανεπτυγμένης Δύσης”,

“Οι άνθρωποι συχνά λαμβάνουν αποφάσεις με βάση τι είναι πιο εύκολο και όχι τι είναι προς το συμφέρον τους” (Ρίτσαρντ Θάλερ). Ο Θάλερ ανέλυσε επίσης πως μια παραίνεση που γίνεται την κατάλληλη χρονική στιγμή μπορεί να σας παρακινήσει να κάνετε καλύτερες επιλογές.

Θεωρώ ότι στην αρχή κάθε χρονιάς κατ’ ελάχιστον, πρέπει να συναντάτε την συνείδησή μας. Είναι αυτή που κατά τας Γραφάς σας οδήγησε εκτός του Βιβλικού Παραδείσου. Είναι το αποτέλεσμα της εξελικτικής διαδικασίας που σας οδήγησε σε μια νοητική υπερτροφία και ανεπιστρεπτί στην απώλεια της συνοχής σας με το σύνολο της υπόλοιπης φύσης, παράλληλα δε σας μετασχημάτισε σε υποκείμενα αέναης αναζήτησης νοήματος. Αυτή είναι και η ελπίδα σας.

Εσείς οι άνθρωποι εγκαταλείψατε την νομαδική ζωή η οποία συντηρούσε έστω και μια ενστικτώδη αμυδρή ανάμνηση του Παραδείσου και επιλέξατε την μόνιμη εγκατάσταση. Δημιουργήσατε τις πόλεις και αρχίσατε την εκ-μετάλλευση και όταν εκμεταλλεύεσαι την βίο-σφαιρά σου, δηλαδή την ίδια την δυνατότητα ύπαρξή σου, ήταν επακόλουθο ότι θα εκμεταλλευόσασταν και ο ένας τον άλλον. Και αυτό το γεγονός κάποιοι το “κρύψανε εις τας Γραφάς”, στον μύθο της αδελφοκτονίας του νομά κτηνοτρόφου Άβελ από τον γεωργό Κάιν. Λένε ότι η Αλήθεια γίνεται αληθινή μόνο την κατάλληλη στιγμή. Και αυτή η στιγμή ήρθε όταν πρωτοψελλίσατε την λέξη “Αειφορία”. Η λέξη κλειδί και η πόρτα που οδηγεί στην νοήμονα, ενσυνείδητη αγάπη προς στην Μητέρα Φύση άνοιξε για σας. Δεν οδηγεί στον χαμένο Παράδεισο, οδηγεί στην πανανθρώπινη Ευζωία. Αρωγός σας, η δυνατότητα που το “έλλογο” σας παρέχει, την επιστήμη και την τεχνολογία. Εχθρός σας ο φοβικός τρόπος αντίδρασης στην συνειδητοποίηση του πρόσκαιρου της ύπαρξής σας. Και επιλέξατε τα χειρότερα αντίδοτα για το αίσθημα “ανασφάλειας” που σας γεννήθηκε, τον θυμό, την συσσώρευση και την υπερβολή / κατάχρηση. Προσφάτως κάνατε το πρώτο βήμα ακύρωσής τους, αντιλαμβανόμενοι ότι η υπερβολή / κατάχρηση της επιστήμης και της τεχνολογίας μόνο στην καταστροφή είναι ικανές να οδηγήσουν. Μετά την “Αειφορία” μιλήσατε και για “Βιοηθική”. Τώρα πρέπει να επεκτείνετε την αντίληψη σας για αυτήν. Δεν είναι βιοηθικό ένα παιδί που γεννιέται σήμερα στον κόσμο σας να έχει πιθανότητες να ξεπεράσει τα 105 χρόνια ζωής και σε αυτόν που αποκαλείται 3ο Κόσμο να έχει προσδόκιμο ζωής, των δικών σας πριν 100 και πλέον χρόνια.

Δεν είναι βιοηθικό να εμφανίζεστε υπέρμαχοι πλειάδας ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να αδιαφορείτε για τις επόμενες γενεές, για τις οποίες εάν δεν λάβετε μέτρα θα έρθουν να επωμιστούν το άχθος της ύπαρξης. Και το εγκληματικό δεν εκπαιδεύεται τα παιδιά σας να γίνουν ικανότεροι πολίτες από ότι αποδεικνύεστε εσείς, καθιστώντας δόκιμη την αντιστροφή του ενοχλητικού ερωτήματος “ποιόν κόσμο θα αφήσετε στα παιδιά σας;” στο πραγματικά ανησυχητικό ερώτημα που διετύπωσε ο Χάιμε Σαμμπούν “σε τι είδους παιδιά θα αφήσετε τον κόσμο;” Χρειάζεται να επαναφέρετε στο προσκήνιο τα προτάγματα της Γαλλικής Επανάστασης που ισχυρίζεστε ότι ανακαθόρισε την πορεία σας. Ελευθερία – Δικαιοσύνη – Αδελφοσύνη. Αυτά που έφεραν στο προσκήνιο της πολιτικής (πόλης) τα προτάγματα του ιδρυτή της θρησκείας σας.

Εσείς οι άνθρωποι δημιουργήσατε τις πόλεις και τον πολιτισμό, την ιδεολογία της λειτουργίας της και διαχείρισης της “ανασφάλειά” σας για την συνύπαρξή σας και αποκαλέσατε τους εαυτού σας πολίτες, δηλαδή κατοίκους μιας συνοδοιπορίας δομημένης στην ιδεολογία της πόλης, δηλαδή “εκπολιτισμένης” Δημοκρατίας. Από τα Αρχαία Χρόνια είχατε διαπιστώσει ότι αυτή δεν θα ήταν μια εύκολη πορεία. Γεγονός για το οποίο εγκαίρως είχε επισημανθεί από τους φιλοσόφους σας, ότι απαιτεί από σας μια συνεχή εγρήγορση στο εάν τα πεπραγμένα σας είναι “εκπολιτισμένα”. Δηλαδή εάν παραμένετε πολίτες, ή εκπέσατε σε “λαό” ένα παθητικό υποκείμενο κάθε είδους καταχραστών / πολέμιων της “εκπολιτισμένης” συμβίωσης δια ίδιον συμφέρον. Επί της ουσίας τελείως “ανασφαλών” ανθρώπων οι οποίοι απειλούν την πολιτική “αειφορία” και “βιοηθική” των κοινωνιών σας, αυτών που επιτέλους τα τελευταία χρόνια, αρχίσατε να αντιλαμβάνεστε / συνειδητοποιείτε την επικινδυνότητα και ονοματίσατε λαϊκιστές. Είναι αυτοί που επιχειρούν να σας εντάξουν σε μια μάζα όπου κανείς και τίποτα δεν θα ξεχωρίζει, ούτε ο άξιος από τον ανάξιο, ούτε ο ψεύτης από τον ειλικρινή, ούτε ο τίμιος από τον άτιμο. Μία μάζα που θα αντιλαμβάνεται την Δημοκρατία σαν τον Κήπο της Εδέμ και όχι σαν ένα κήπο που για να καρπίσει χρειάζεται / απαιτεί τους “κηπουρούς” πολίτες.

Χαμένοι μέσα σε μια όλο και πιο επιταχυνόμενη πραγματικότητα δεν επιτρέψατε στην συνείδησή σας να συμπορευτεί μαζί σας ώστε να λειτουργείτε διαχρινικά “εκπολιτισμένα”. Το γεγονός ότι η “συνείδηση καθυστερεί” επισήμανε ο Αριστοτέλης με την ρήση του “ανάγκη στήναι”. Σήμερα δε σε μια πραγματικότητα συνεχώς επιταχυνόμενη εκ της τεχνολογίας, η λογική σας θολώνει και η συνείδηση σας καθυστερεί υπερμέτρως, καθιστώντας απολύτως απαραίτητο το “ανάγκη στήναι” δια αυτοσυνείδηση και αυτοέλεγχο της πορείας σας. Ιδιαιτέρως σήμερα, που το “φαίνεσθαι” που προσλαμβάνεται δια των αισθήσεων, δια των νοητικών σας λειτουργιών παρουσιάζεται αυθωρεί να το μετατρέπεται σε αντίληψη της πραγματικότητας, που όμως δεν είναι η ίδια η πραγματικότητα, παρά μόνο ένα μέρος της, πολλές φορές και σημαντικό.

“Ανάγκη στήναι” δηλαδή και για να προσπαθήσετε να αποκαλύψετε το “είναι του φαίνεσθαι”, δηλαδή ποια είναι η σχέση της αντικειμενικής πραγματικότητας με τα φαινόμενά της. Και αυτό διότι όπως από αρχαιοτάτων χρόνων σας είχε επισημάνει ο Ευκλείδης ο Μεγαρέας (μην τον μπερδέψετε με τον μαθηματικό) “όταν παλεύουμε για έναν σκοπό πρέπει να προσέχουμε ώστε αντικείμενο των επιθυμιών μας να είναι το είναι κι όχι το φαίνεσθαι”.

Σήμερα, την εποχή επικυριαρχίας της “εικόνας”, η προσπάθεια αποκάλυψης του “είναι” παρουσιάζεται επιτακτική διότι η προσκόλληση στην ευκολία του φαινομενικού αποτελεί εμπόδιο στην προσπάθειά αναγνώρισης του “είναι” των πραγμάτων. Και η προσπάθεια αυτή απαιτεί αναλυτική και κριτική ικανότητα, την οποία τα τελευταία χρόνια εκ των πεπραγμένων σας παρουσιάζεται ότι προσπαθείτε να αποποιηθείτε. Αρνείστε να αντιμετωπίσετε την δύσκολη πραγματικότητα και αποδέχεστε λύσεις εκ πρώτης όψεως ανώδυνες, οι οποίες εν τέλει λειτουργούν ει βάρος σας, εάν δε εμβαθύνατε σε αυτές θα αναγνωρίζατε / διαπιστώνατε έως και την ουτοπία τους.

Αυτό που βιώνετε σήμερα είναι το επιστέγασμα μιας πολυετούς ύβρεως απέναντι σε ότι αγαθό, λογικό, κοινωνικά επωφελές και εντέλει ευγενές δύναται να γεννήσει και διατηρήσει η κοινωνία σας. Είναι ένδειξη της πλήρους διασάλευσης της φυσικής τάξης των πραγμάτων.

“Δεν ήταν έγκλημα, αλλά κάτι χειρότερο, ήταν ένα λάθος” φέρεται να είπε ο Ταλεϊράνδος. Ένα κλασικό παράδειγμα παραδοξολογίας. Το “είναι” της δηλώνει ότι στην πολιτική ζωή και όχι μόνο, η αμέλεια, δηλαδή το να μην λειτουργείτε ως πολίτες είναι χειρότερη από την κακή πρόθεση, δηλαδή η βλακεία είναι χειρότερη από την κακία.
Είσαστε δημιουργήματα της “Ευφυούς Τυχαιότητας” υποκείμενα μιας σπειροειδούς εξελικτικής πορείας στον χωροχρόνο που εσείς αντιλαμβάνεστε ως κυκλική και το έχετε αποτυπώσει στην ρήση “και η Ιστορία / Ζωή κύκλους κάνει”.

Είμαι δημιούργημα της “Ευφυούς Τυχαιότητας” και το να Υπάρχω σημαίνει ότι εσείς σκέπτεσθαι...

Είμαι και είσαστε, είμαστε μια εκδοχή της “Ευφυούς Τυχαιότητας, ας μην την απογοητεύσουμε...

Σας εύχομαι την νέα χρονιά, επιτέλους να λειτουργήσετε “εκπολιτισμένα”.

Ο Seedrinker σας προτείνει 2 σχετικές με την επιστολή αναρτήσεις: 1. “Μια σκιαγράφηση της Μεσαίας Τάξης και του Πολίτη” της 26/9/17. 2. “Της εξουσίας το κάγκελο” της 27/11/17.

Διεπίστωσα ότι ανάλογη επιστολή, (λιγότερο μυστηριώδη) είχε λάβει και ο Κώστας Μπουραζέλης, την οποία και δημοσίευσε μεταφρασμένη από τα λατινικά στην “Καθημερινή” της 27-28/10/2018 με τίτλο “Ιούλιος Καίσαρ προς Ρουβίκωνες”. Σας την παραθέτω:

“Αγαπητοί Ρουβίκωνες,
Από τα βάθη του Άδη, όπου βρίσκομαι εδώ και πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια, πληροφορήθηκα με μεγάλη χαρά για τη δράση σας και θεώρησα χρέος μου να σας απευθύνω αγωνιστικό χαιρετισμό. Ξέρετε βέβαια την έννοια του ονόματός σας που μας συνδέει αναπόσπαστα. Ο Ρουβίκωνας είναι εκείνο το σχετικά μικρό ποτάμι στον ιταλικό Βορρά, που αποτελούσε στην εποχή μου το όριο της αποστρατιωτικοποιημένης Ιταλίας. Διάβασή του από στρατεύματα ήταν ταυτόσημη με την εκδήλωση βίαιης ενέργειας, δηλ. πραξικοπήματος, κατά της πολιτειακής έννομης τάξης. Αυτό το ποτάμι δεν δίστασα λοιπόν το 49 π.Χ. να διαβώ επικεφαλής των στρατιωτών μου για να προελάσω προς τη Ρώμη και να ξεκινήσω τον αγώνα μου ενάντια στη ρωμαϊκή πολιτεία και τους επίσημους εκπροσώπους της. Μια πολιτεία για την οποία πίστευα κι έλεγα ότι είναι πια μια κούφια λέξη, χωρίς ουσιαστικό, σεβαστό περιεχόμενο. Ξεκίνησα έτσι τον ένοπλο αγώνα μου που μπορεί να στοίχισε έναν μακρόχρονο, αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, αλλά με δόξασε και με οδήγησε ώς το αξίωμα του ισόβιου δικτάτορα, και βέβαια την επίσης ένδοξη δολοφονία μου, ταιριαστό αποτέλεσμα της όλης πορείας μου.

Πώς να μη νιώσω λοιπόν υπερηφάνεια για σας, φιλόδοξοι μαθητές μου; Περιφρονήστε άνετα κάθε έννοια πολιτειακής τάξης, κάθε φραγμό νόμου προκειμένου να πετύχετε τους στόχους σας. Αρκεί και σεις να προφασισθείτε ότι το κάνετε για το καλό του λαού, για να προστατεύσετε τους αδύναμους και τα θύματα μιας προβαλλόμενης ως σκληρής, έστω και τελικά σκιώδους, κρατικής εξουσίας, του όλου πολιτειακού συστήματος και ενοχλητικών παραφυάδων του. Κάποιοι θα σας πιστέψουν και πολλοί θα σας ανεχθούν. Οι κουραστικές νόμιμες οδοί για διεκδικήσεις δεν ταιριάζουν στους πραγματικούς ήρωες που ξέρουν να ξεπερνούν τα βαρετά όρια που οι άλλοι τους θέτουν. Δώστε στην αυθαιρεσία τα δικαιώματά της, λαμπρύνετε την αίγλη της ξέφρενης επανάστασης. Μην υπολογίσετε τις αντιδράσεις των μικρόψυχων και των μικρονοϊκών, των απλών και των απλοϊκών οπαδών μιας αναιμικής δημοκρατίας. Τα ποτάμια είναι για να τα διαβαίνουν οι τολμηροί και οι αδίστακτοι. Ακολουθήστε το παράδειγμά μου για να γράψετε συνειδητά παρόμοια ιστορία, ανεξάρτητα από το τέλος στο οποίο θα οδηγηθείτε και θα οδηγήσετε. Με τις θερμότερες ευχές μου για την ευόδωση των αγώνων σας.”

Επίλογος

Όποιος διατηρεί την ικανότητα αντίδρασης στην

ασχήμια, ποτέ δεν γηράσκει.

2018, στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού.

Παραφύση: Το πρόσωπο του παρακράτους.

Η επί Παραφύση “ελαττωματική” δημοκρατία (Economist 9/1/19): Στην κατηγορία των “ελαττωματικών” δημοκρατικών κατατάσσεται για μία ακόμα χρονιά η Ελλάδα στην ετήσια έκθεση του Economist Intelligence Unit για το 2018, με τη χώρα μας να καταλαμβάνει την προτελευταία θέση της Δυτικής Ευρώπης, πάνω μόνο από την Τουρκία η οποία θεωρείται “υβριδικό καθεστώς”. Παγκοσμίως η Ελλάδα υποχώρησε κατά μία θέση και βρίσκεται στην 39η θέση σε σύνολο 167 χωρών. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι η χώρα μας βρίσκεται κάτω ακόμα και από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Εσθονία, η Τσεχία, η Λιθουανία και η Σλοβενία.

Παραφύση ala Espana: Μετά τους Podemos και Παραφύση μειοψηφίας; Έχει να συμβεί από το 1875. Εάν δεν είναι κυβέρνηση μειοψηφίας η Παραφύση Leasing, τι άλλο είναι;

Η της Παραφύση οικονομία: Ελλάς Ελλήνων Επιδοματούχων... (προάγει και την φοροαποφυγή).

Η της Παραφύση μυθική πανάκεια: Οι Γερμανικές αποζημιώσεις (σύμφωνα με την επιτροπή ακριβώς 269.547.995.854 ευρώ). “Η χώρα πρέπει να διαβεί τα όρια του μύθου και να βρεθεί στην επικράτεια της Ιστορίας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Και ως μάθημα αυτογνωσίας, αυτές αποτελούν τον φερετζέ του εγχώριου ευρωσκεπτικισμού.

Ο της Παραφύση “ανθρωπισμός”:

Το επί Παραφύση συνώνυμο της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας: Κατερίνα Ακριβοπούλου (ΕΡΤ).

Το της Παραφύση όνειρο: Μια χώρα ανίκανων και πεινασμένων...

Ο επί Παραφύση Ανάξιος: Ένα υδρίδιο μηδενικού ηθικού αναστήματος και μεγαλοστομικών αερολογιών (αδύναμος να παραιτηθεί, συνένοχος σε εθνικά εγκλήματα). Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αναφέρομαι.

Νήπιος – Πολάκης: Τα πρόσωπα του Ιανού.

Δημ. Παπαευαγγέλου: Ο “Ρασπούτιν” της Παραφύση, η μικρο Καραμανλική συνιστώσα της.

Ελένη Τουλουπάκη: Η εισαγγελέας ~~κατά~~ της διαφθοράς (τελικώς, το εξιλαστήριο θύμα του Μαξίμου;).

Το πιο σύντομο ανέκδοτο: Μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος (προστατευόμενος μάρτυρας).

Σκοπιανό - Novartis: Βίοι παράλληλοι.

Ο Κουφοντίνας στο κέντρο της Αθήνας (με το γιό του): Ο δολοφόνος πάντα επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος (έλα γιε μου να σου δείξω...).

2019, η ελπίδα σε χαϊκού...

Πιο βαθύ, λίγο

πριν να ξημερώσει, το

σκοτάδι είναι.

Battery not included…

Ένας γνωστός μου, καθ’ έξιν επικριτής των αναρτήσεων μου (έχω και τέτοιον), έκανε “ποδαρικό” ρωτώντας με: “Τελικά αυτά που γράφεις “λειτουργούν” ή τζάμπα γράφεις;”. Του απάντησα με την επίκαιρη, λόγω δώρων επισήμανση, “Battery not included” (είναι αυτή που κάνει παιδικά ματάκια να δακρύζουν ανήμερα Πρωτοχρονιάς). Χρειάζεται να “βάλεις μπαταρίες”, δηλαδή πρέπει να αντιπαρατεθείς στην ακηδία, αυτήν που συρρικνώνει τον εαυτόν μας σε ένα κόμβο συμβατικών αντιδράσεων, ο οποίος έστω και αδήλως σφαδάζει επιζητώντας διέξοδο (και τον κούφανα...).

Battery included…

Σας προσκαλώ, εάν δεν έχετε δει να δείτε τις κάτωθι 3 ταινίες με την σειρά που τις παραθέτω:

1. “Κρυφή Ομορφιά – Collateral Beauty”, ΗΠΑ, 2016 του Ντέιβιντ Φράνκελ.

2. “Η Μικρή μας Αδελφή – Our Little Sister – Umimachi Diary”, Ιαπωνία, 2015 του Χιροκάζου Κορίντα.

3. “Ο Φύλακας της Μνήμης – The Giver”, ΗΠΑ, 2014 του Φίλιπ Νόις.

Η 1η και η 3η ταινία θεωρούνται ταινίες του mainstream κινηματογράφου. Αυτόν που οι “σινεφίλ” (στα Ελληνικά) θορυβωδώς απεχθάνονται μετά βδελυγμίας. Για τους κινηματογραφόφιλους υπάρχουν ταινίες καλές, πολύ καλές, χαρισματικές και κακές, πολύ κακές και απαράδεκτες. Σχετικά: 1. Παραθέτω την 1η παράγραφο από άρθρο του Χρ, Γιανναρά με τίτλο “Κοινωνούμενη βιβλιοφιλία”: “Είναι κάποια χρόνια τώρα που έχω παραμελήσει μια καλή συνήθεια, άλλοτε αυτονόητη μια φορά τον χρόνο: Να κοινωνώ με τους αναγνώστες της επιφυλλίδας μου τίτλους βιβλίων, κυρίως λογοτεχνίας, ξεχωριστής για μένα ποιότητας και αξίας. Χωρίς την παραμικρή αξίωση βιβλιοκριτικής εγκυρότητας, μόνο για την αμοιβαιότητα της χαράς που γεννιέται με την κοινοποίηση μιας απόλαυσης. Μέρες γιορτινές, και αμνηστεύεται, ελπίζω, αυτή η παρένθεση φυγής από το πνιγερό αδιέξοδο της χώρας, την ανικανότητα, νηπιότητα και τυφλότητα του πολιτικού μας προσωπικού, κυρίως”.

2. “Χρυσή Σφαίρα” Α΄ Γυναικείου Ρόλου στην κατηγορία Κωμωδία / Μιούζικαλ στην Ολίβια Κόουλμαν, πρωταγωνίστρια της ταινίας “Η Ευνοούμενη – The Favorite”, ΗΠΑ, 2018 του Γιώργου Λάνθιμου (ο Αντετοκούμπο του σινεμά).

“Ο Αρχηγός των Καρακλοκενταυρων” - “Mea culpa” - “Οι κόκκινες γραμμές” - “Welcome back madame Merkel” - “Κόκκινες γραμμές” - “Partouz”, “Νισάφι”.

“Ο Αρχηγός των Καρακλοκενταυρων”:

“Mea culpa” στην επιλογή προσώπων, παραδέχθηκε ο Νήπιος στην συνέντευξή του στην Έλη Στάη (Open 9/1). Προσδοκώ να το παραδεχθεί και η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια), που τον έφερε στην εξουσία.

“Οι κόκκινες γραμμές”. Όταν ο Καμένος αυτοτρολάρεται: “Οι κόκκινες γραμμές είναι η ανεξαρτησία μας και η δύναμή μας” αναφέρει το νέο σποτ των ΑΝΕΛ (9/1).

Και “Welcome back madame Merkel” αναφώνησε ο Kolotoubas (10/1).

“Partouz”

“Partouz”, βιβλίο του Γιαν Μουά. Η υπόθεση: Ο σεξομανής αισθηματίας Κουσκούς (σσ. Νήπιος) αναζητεί το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου του, τη Λαϊλά (σσ. Εξουσία), στο κλαμπ ανταλλαγής συντρόφων όπου συχνάζει (σσ. πάντα θα υπάρχει και ένας απατημένος, ο Καμένος και δαρμένος).

Και η εικονοράφηση:

Και “Νισάφι” αναφώνησαν οι Πολίτες.

Για το ιστορείν...

4 χρόνια πριν: “The Economist” 24/1/2015 (με παραφθορά ατάκας του “Dirty Harry”).

30 χρόνια πριν: Κωνσταντίνος Καραμανλής 11/1/1989.

“Τα πρωτοφανή γεγονότα που σημειώνονται τον τελευταίο καιρό δημιουργούν την εντύπωση ότι η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο”. Με αυτά τα λόγια σχολίασε τις πολιτικές εξελίξεις που συγκλόνιζαν τη χώρα, με την κόντρα ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και τη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη να ξεπερνά ακόμη και αυτό που περιγράφεται ως ακραία πόλωση.

90 χρόνια πριν; Εμφάνιση του Τεν Τεν.

Ο θρόνος των ηρώων κόμικς στην Ευρώπη είναι τριθέσιος. Τις θέσεις καταλαμβάνουν ένας Γαλάτης αδούλωτος ο Αστερίξ, ένας Αμερικανός νομοταγής cow boy o Λούκι Λουκ και ένας Βέλγος, αρχικά “χειραγωγούμενος” ρεπόρτερ ο Τεν Τεν. Πριν 90 χρόνια (10/1/ 1929) το πενάκι του Βέλγου Ζορζ Ρεμί (εργάστηκε με το ψευδώνυμο Ερζέ, το οποίο αποτελεί αντιστροφή των αρχικών του ονοματεπωνύμου του) δημιούργησε τον Τεν Τεν και τον εμφάνισε στο παιδικό ένθετο “Le Petit Vingteme” της εφημερίδας “Le XXeme Siècle” (“20ος Αιώνας”) του Βελγίου. Δημιούργησε έναν δαιμόνιο και ευρηματικό ρεπόρτερ με γραφικό χαρακτηριστικό του το μονίμως όρθιο τσουλούφι, ο οποίος ταξίδεψε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Ο Τεν Τεν ταξίδεψε πρώτα “Στη χώρα των Σοβιέτ”, μετά στο Βελγικό Κονγκό, αργότερα στην πρωτεύουσα του εγκλήματος, το Σικάγο και πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έφτασε στην Αίγυπτο, την Ινδία, την Κίνα ακόμα και στο φεγγάρι. Πάντοτε δίπλα του είχε τον πιστό σύντροφό του, το σκύλο του τον Μιλού και πάντα κατάφερνε να βγαίνει σώος και αβλαβής από τα ριψοκίνδυνα ταξίδια του. Εκτός από τον Μιλού, συνοδοιπόροι του ήταν ο οξύθυμος Κάπτεν Χάντοκ, ο καθηγητής Τρύφων Τουρνεζόλ και ακολουθούσαν οι πασίγνωστοι “δίδυμοι ντέτεκτιβ” Ντιπόν και Ντιπόν. Οι 23 ιστορίες του έχουν πουλήσει από το 1929, πάνω από 230 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και έχουν μεταφρασθεί σε περίπου 80 γλώσσες.

Ο Τεν Τεν ατάφερε να γίνει ένα από τα βελγικά σύμβολα και η μορφή του αποτυπώθηκε σε ένα συλλεκτικό ασημένιο νόμισμα των 10 ευρώ. Χαρακτηριστικά ο Σαρλ ντε Γκολ είχε πει: “Κατά βάθος, ο μόνο διεθνής αντίπαλός μου είναι ο Τεν Τεν”. Προανέφερα τον Τεν Τεν ως “χειραγωγούμενο” διότι ο τότε νεαρός Ερζέ είχε κατηγορηθεί πως προέβαλλε κατά παραγγελίαν μέσω του Τεν Τεν, τον αντικομουνισμό και τον ρατσισμό. Κατηγορίες βάσιμες αλλά και εν μέρει ιστορικά δικαιωμένες.

Η 1η περιπέτεια του Τεν Τεν “Στη χώρα των Σοβιέτ” προέκυψε κατόπιν “παραγγελίας” και είχε για κύριο σκοπό να βάλει κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης (ο Ερζέ δεν είχε πάει ποτέ στη Μόσχα και βασίστηκε αποκλειστικά σε μία πηγή / σήμερα βέβαια γνωρίζουμε ότι και με πολλές πηγές, τίποτα δεν θα άλλαζε για το δικτατορικό καθεστώς του “εφαρμοσμένου κομμουνισμού”).

Η 2η περιπέτεια του “Ο Τεν Τεν στο Κονγκό”, εξελίσσεται στην Βελγική αποικία (Βελγικό Κονγκό). Μια ιστορία αδύναμη, που τον παρουσιάζει απλώς να περιφέρεται διατυπώνοντας ρατσιστικά σχόλια, εκτελώντας “διατεταγμένη υπηρεσία”, προβολής των προκαταλήψεων της εποχής που ήθελαν τους Αφρικανούς ανίκανους να διαχειριστούν τα του οίκου τους. Ιστορικά αποδείχτηκε ότι δεν πρόκειται για προκαταλήψεις, για αυτό άλλωστε και η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού θεωρείται σαν η Αφρικανική χώρα που συμμετέχει στην Ε.Ε. (σήμερα έχουμε τον “νέο-αποικισμό” της Κίνας στην Αφρική / από το 2020 τα “μανδαρίνικα” θα διδάσκονται στα σχολεία της Κένυας).

Εξωχώρια έχει γίνει αντιληπτό...

Με ένα λιτό αλλά περιεκτικό σχόλιο ο γνωστός δημοσιογράφος των “Financial Time” Peter Spiegel αναφέρθηκε με ανάρτησή του στο twitter (13/1) στη δήλωση του Νηπίου ότι θα εξαντλήσει την τετραετία, λέγοντας “Αν επιβιώσει τόσο πολύ...” (σσ. αλίμονό σας...).

Αλα Τούρκα.

Τουρκία 10/7/18: Από Αρχηγός ΓΕΕΘΑ σε υπουργό Άμυνας προήχθη ο Χουλουσί Ακάρ.

Ελλάδα 12/1/19: Από Αρχηγός ΓΕΕΘΑ σε υπουργό Άμυνας προήχθη ο Ευάγγελος Αποστολάκης.

* “Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κατάλαβε ή έκανε ότι δεν κατάλαβε. Εννοώ την οργισμένη αντίδραση του πρωθυπουργού στην παρατήρηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η τελευταία φορά που επελέγη εν ενεργεία αρχηγός του Επιτελείου για τη θέση του υπουργού Αμύνης ήταν στην πρώτη κυβέρνηση της δικτατορίας το 1967. Ο Μητσοτάκης δεν συνέκρινε τα πρόσωπα, δηλαδή τον Γρηγόριο Σπαντιδάκη με τον Ευάγγελο Αποστολάκη· συνέκρινε τις κυβερνήσεις που επέλεξαν τον καθένα τους. (...) Πάντως, ειλικρινά το λέω ότι, λόγω της γενικότερης αμορφωσιάς του πρωθυπουργού, θεωρώ πολύ πιθανό να μην αντιλαμβάνεται σαφώς την τεράστια σημασία που έχει στην εξέλιξη των δημοκρατικών θεσμών στη σύγχρονη Ελλάδα ο διαχωρισμός του στρατού από την πολιτική. Για να το πετύχει αυτό, η Ελλάδα, μια χώρα που δημιουργήθηκε από τον στρατό της, χρειάστηκε σχεδόν 150 χρόνια. Αλλά τι Ιστορία να έχει διαβάσει ο Τσίπρας ώστε να καταλαβαίνει τη σημασία της διάκρισης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας;” (Στέφανος Κασιμάτης).

Η 3η εκδοχή της Παραφύση, η Παραφύση Leasing.

Βουλή του Υπαρκτού Ελληνισμού 16/1/19: Ψήφοι πολιτικού αριβισμού 151.

Και η 3η εκδοχή της Παραφύση σχηματίσθηκε εν μια νυκτί από τα κατακάθια του πολιτικού συστήματος της Μεταπολίτευσης (16/1).

Αιωνία τους η μνήμη...

Έλενα Κουντουρά, Βασίλης Κόκκαλης, Θανάσης Παπαχριστόπουλος, Κώστας Ζουράρις, Κατερίνα Παπακώστα και Σπύρος Δανέλης.

Το “κύκνειο άσμα”;

Από τις 16/1 – 2/3 στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας θα παίζεται έργο του Μάρτιν Κριμπ βασισμένο στο σκανδαλιστικό στην εποχή του μυθιστόρημα “Πάμελα” του Σάμιουελ Ρίτσαρντσον (1740). Η υπόθεση αναφέρεται στην ερωτική ιστορία μιας υπηρέτριας με τον εργοδότη της. Ξεκινά με μια σειρά από επιστολές προς έναν μυστηριώδη “Mr. B”, συνεχίζεται με μια σεξουαλική επίθεση και “υποταγή” της υπηρέτριας (ως υποχείριο ερωτευμένο με τον εργοδότη της, περνά από όλες τις αποχρώσεις των σαδομαζοχιστικών επιλογών του) και καταλήγει με μια πρόταση g;amoy από τον “αφέντη” της.

Με το θεατρικό έργο αυτό θα κάνει το ντεμπούτο της η Αυστραλή ηθοποιός Κέιτ Μπλάνσετ, ένα από τα 82 “βαριά χαρτιά” της κινηματογραφικής βιομηχανίας, που διαμαρτυρήθηκαν στο “κόκκινο χαλί” (Κάννες 2018) συμπορευόμενες με το κίνημα “Μe Τoo”, κατά των ανισοτήτων εις βάρος των γυναικών στην κινηματογραφική βιομηχανία.

Σε συνέντευξή της σχετικά με την παράσταση, ή ηθοποιός έδωσε και πολιτική διάσταση στην συμμετοχή της, Ο τίτλος του έργου “When We Have Sufficiently Tortured Each Other”, σε ελεύθερη απόδοση “Όταν Θα Έχουμε Βασανίσει Αρκετά ο Ένας τον Άλλον”. Το “κύκνειο άσμα” του κινήματος “Μe Τoo” φαίνεται να παίζεται στο θεατρικό σανίδι...

Σαν επιδόρπιο

Όταν το αυτο-ανόητο,

επικρατήσει του αυτονόητου...

... Και η εκ-μετάλλευση έγινε εκμετάλλευση και η Βιόσφαιρα Περιβάλλον προς εκμετάλλευση.

Πριν λίγες μέρες (12/2018), ο Banksy άφησε το σημάδι του στην πόλη Πορτ Τάλμποτ στη νότια Ουαλία. Η τοιχογραφία είναι, κατά πάσα πιθανότητα, σχόλιο του γνωστού καλλιτέχνη δρόμου στο ότι η πόλη χαρακτηρίστηκε, σε έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας που δόθηκε στη δημοσιότητα τον περασμένο Μάρτιο, “η πιο μολυσμένη πόλη του Ηνωμένου Βασιλείου”. (...)

http://www.thetoc.gr/politismos/article/neo-gkrafiti-tou-mpanksi-stin-pio-molusmeni-poli-tis-bretanias

ΚΑΛΉ ΧΡΟΝΙΆ

(Η επιλογή του “προσώπου” της, δικιά σας...)