Μπορεί
να είσαι ηττημένος,
αλλά
όχι υποταγμένος...
Λόγος
1ος: Νέμεσις...
Θα
θυμάστε την 42χρονη
ηθοποιό
Άζια Αρτζέντο. Αυτήν που κατηγόρησε τον
Αμερικανό παραγωγό ταινιών Χάρβεϊ
Γουάινστιν, ότι την βίασε πριν
21 χρόνια,
στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του (1997),
κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ των Καννών.
Το σκάνδαλο πήρε τεράστιες διαστάσεις
με δεκάδες γυναίκες έκτοτε
να κατηγορούν αναρίθμητους ηθοποιούς,
σκηνοθέτες και παραγωγούς για σεξουαλική
κακοποίηση, αποτέλεσε
δε το αφετηριακό γεγονός στην
δημιουργία του κινήματος
“MeToo”.
Στις
2 Οκτωβρίου κατά
τη διάρκεια ενός τηλεοπτικού σόου στην
Ιταλία, μετά
από μήνες κατηγορηματικών διαψεύσεων,
η Άζια Αρτζέντο αυτή
η
εμβληματική
φιγούρα
του κινήματος “MeToo”,
άλλαξε στάση και παραδέχθηκε
ότι
το 2013 είχε σεξουαλικές επαφές με τον
τότε ανήλικο ηθοποιό (17χρονο)
Τζίμι Μπένετ.
Το
περασμένο καλοκαίρι, οι
New York Times είχαν
αποκαλύψει
ότι
22χρονος πλέον Μπένετ είχε απειλήσει
πριν μερικούς μήνες την Αρτζέντο, ότι
θα κατέθετε μήνυση σε βάρος της για
σεξουαλική κακοποίηση, υποστηρίζοντας
πως το γεγονός του προκάλεσε πληθώρα
ψυχολογικών προβλημάτων, καθιστώντας
τον ανίκανο να δουλέψει (φίλε
άσε τις πίπες, please
again της είπες).
Ο νεαρός ηθοποιός είχε ζητήσει 3,5
εκατομμύρια δολάρια για να κρατήσει το
στόμα του κλειστό και να μην αποκαλύψει
στη Δικαιοσύνη και στα Μέσα Ενημέρωσης
την σεξουαλική του σχέση με την Αρτζέντο.
Σύμφωνα δε
με
την εφημερίδα, η Αρτζέντο
προχώρησε τελικά
σε οικονομικό συμβιβασμό ύψους 380.000
δολαρίων με τον Μπένετ. Η ίδια μας
είχε “παραμυθιάσει”
τότε, πως ο σύντροφός της Άντονι
Μπουρντέν (αποβιώσας),
είχε καταθέσει αυτά τα χρήματα στον
Μπένετ για να τον βοηθήσει με τα οικονομικά
του προβλήματα και όχι για να εξαγοράσει
τη σιωπή του.
Το
“seedrinker”
από
την πρώτη στιγμή (ανάρτηση
της 24/1/18),
αντιμετώπισε
επικριτικά το “MeToo”,
επισημαίνοντας
ότι αυτό το
μετα-μοντέρνο
/ μετα-πουριτανικό / μετα-φεμινιστικό
κίνημα,
με
τις υπερβολές του μόνο
προβλήματα
μπορεί να δημιουργήσει...(1)
Με εμφαντική δε πρόθεση, δημιούργησε
το αντί κίνημα “The
pussy carries a boat...”
Για
τα διαχρονικά δίκαια του κινήματος,
δείτε την ταινία “Έρωτες και φιλίες –
Love
and Friendship”, Ιρλανδία,
Γαλλία, Ολανδία, 2016 του Γουίτ Στίλμαν.
Αλλά
και...
Ακριβώς
30 χρόνια πριν, στις 22/10/ 1988, ο Ανδρέας
Παπανδρέου με εκείνο το χαρακτηριστικό
νεύμα του,
στην σκάλα του αεροπλάνου, κατερχόμενος,
προσκάλεσε / επισημοποίησε / δημοσιοποίησε
/ υπέδειξε ποία
τελικά έκανε κουμάντο στο
ΠΑΣΟΚ και
στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού. Η
γκόμενά του
η
Μιμή...
Παρακολουθήστε
το:
Θα
έλεγα δε,
ότι
ο
“seedrinker”
εμμέσως δικαιώθηκε και από την εφετινή
επιλογή
της επιτροπής για το “Νόμπελ Ειρήνης”,
η
οποία δια των προσώπων που επέλεξε
επισημαίνει / εστιάζει στα
“μεγάλα
προβλήματα”... (όπως
η σεξουαλική βία).
Τα
2
πρόσωπα που μοιράστηκαν
το Νόμπελ Ειρήνης είναι ο Ντένις
Μουκουέγκε
και
η
Νάντια
Μουράτ Μπάσι Τάχα
(5/10).
“Και
οι δύο έθεσαν σε κίνδυνο την προσωπική
τους ασφάλεια αγωνιζόμενοι με θάρρος
κατά των εγκλημάτων πολέμου και
διασφαλίζοντας δικαιοσύνη για τα
θύματα”, ανακοίνωσε η νορβηγική Επιτροπή
του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης. Η
δε
εκπρόσωπος της Επιτροπής επισήμανε
, ότι δεν κατέστη δυνατή η επικοινωνία
με τους 2
βραβευόμενους για να τους ενημερώσει.
“Εάν παρακολουθούν, τα συγχαρητήριά
μου από καρδιάς” (προσφέρουν
οι άνθρωποι, δεν κρέμονται στα τηλέφωνα).
Ο
Ντένις Μουκουέγκε είναι Κονγκολέζος
γυναικολόγος, ο οποίος είναι γνωστός
για την προσφορά του στα θύματα βιασμών
στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Το
Σεπτέμβριο του 2012 σε ομιλία του στα
Ηνωμένα Έθνη, κατήγγειλε την ατιμωρησία
που επικρατεί σχετικά με τους μαζικούς
βιασμούς στη χώρα του και άσκησε κριτική
στη διεθνή κοινότητα και στην κυβέρνηση
της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό για
την αδράνειά τους σχετικά με τις σφαγές
στην περιοχή Κίβου, στα ανατολικά της
χώρας. Στις 25/10/2012,
4
ένοπλοι επιτέθηκαν στο σπίτι του ενώ
αυτός έλειπε και
έπιασαν ομήρους τις κόρες του
περιμένοντας
να γυρίσει. Ο Ντένις Μακουέγκε τελικά
γλύτωσε από
την δολοφονική
επίθεση
(σκοτώθηκε
ο φρουρός του)
και διέφυγε στην Ευρώπη.
Επέστρεψε
στο Bukavu, τον Ιανουάριο του 2013, όπου
και έγινε δεκτός με ιδιαίτερη θέρμη από
τους κατοίκους.
Η
25χρονη
Νάντια
Μουράντ
ανήκει στη θρησκευτική μειονότητα των
Γεζίντι και
υπήρξε
θύμα σεξουαλικής δουλείας του Ισλαμικού
Κράτους (ISIS).
Σήμερα
είναι μια
βραβευμένη ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα
δικαιώματα,
ιδιαίτερα των γυναικών και δρα υπό την
αιγίδα του ΟΗΕ.
Τα
ευτράπελα. Υποψήφιοι
για το Νόμπελ Ειρήνης ήταν και οι Τραμπ
και Νήπιος. Εάν
η Επιτροπή επέλεγε κάποιον από τους 2,
απολύτως δικαιολογημένα θα την
μετονομάζαμε σε “Λέσχη των ηλιθίων”
ή “Λέσχη των πλήρως χειραγωγημένων”.
Και
πιο άμεσα το “seedrinker”
παρουσιάζεται
να δικαιώνεται από την παρακάτω είδηση
(skai.gr
11/10):
Δικαστήριο
της Νέας Υόρκης ακύρωσε μία από τις 6
κατηγορίες που είχαν απαγγελθεί στον
μεγαλοπαραγωγό του Χόλιγουντ Χάρβεϊ
Γουάινστιν (
μια
μικρή νίκη για τους συνηγόρους του που
εξακολουθούν να ζητούν την απόρριψη
όλης της υπόθεσης).
Πριν ανακοινώσει ο δικαστής την απόφασή
του, οι εισαγγελικές αρχές είχαν αποδεχτεί
να αποσυρθεί η κατηγορία σε σεξουαλική
επίθεση σε βάρος της Λούτσια Έβανς, μιας
επίδοξης ηθοποιού που ισχυριζόταν ότι
ο Γουάινστιν την εξανάγκασε σε στοματικό
έρωτα το
2004. Ο δικηγόρος του, Μπέντζαμιν Μπράφμαν,
είπε ότι ένα έγγραφο αντέκρουε την
εκδοχή που προέβαλε η ενάγουσα. Σύμφωνα
με πολλά αμερικανικά μέσα ενημέρωσης,
η Έβανς φέρεται να δήλωνε ότι πράγματι
συνευρέθηκε ερωτικά με τον Γουάινστιν,
αλλά με τη συγκατάθεσή της, προκειμένου
να πάρει έναν ρόλο (πέστα
“χρυσό-στομη”...).
Το έγγραφο αυτό μέχρι τώρα ήταν εν γνώσει
μόνο του δικαστή, της εισαγγελίας και
των συνηγόρων του παραγωγού.
“Είναι
μια πολύ σημαντική εξέλιξη”, σχολίασε
δικηγόρος του,
αφήνοντας να εννοηθεί ότι η εισαγγελία
θα πρέπει να ασκήσει δίωξη στην Έβανς
για ψευδορκία.
Το
επιστέγασμα.
Αυτό
που πρέπει να αντιληφθούν τα δυο φύλλα,
προκειμένου να ξεφύγουν από την νεο-κατάρα
του political
correct, δηλαδή
το “Ευ-αγγέλιο” τους πρέπει
να
έχει τίτλο
“Συν-ουσία”. Ως κινηματογραφόφιλος,
προτείνω
το
“Ευ-αγγέλιο” αυτό
να περιλαμβάνει την παραβολή του Ίλντικο
Ενιέντι, “Ψυχή και Σώμα – On
Body and Soul”, Ουγγαρία,
2017 (
σαν
σφαγείο μοιάζει
ο κόσμος μας...).
Επίσης
ως Θεσσαλός προτείνω να συμπεριλαμβάνει
σπαράγματα
από
διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη,
που δείχνουν τον “σπαραγμό των γυναικών
του” (ως
παραβολή
για
τον
“σπαραγμό” των γυναικών του λεγόμενου
3ου κόσμου και όχι μόνο...). Ένα μήνυμα /
υπενθύμιση:
Η
χειραφέτηση των γυναικών, οδηγεί σε
χειραφέτηση και την κοινωνία. Ο
μοναδικός ελπιδοφόρος δρόμος για τις
χώρες του “ιδεολογικού μισογυνισμού”
(οι
λεγόμενοι: 3ος Κόσμος, Ισλαμιστικός
κλπ.)
Υποσημείωση
1. Η διεθνούς
φήμης γλύπτρια
Σοφία Βάρη (
εκθέτει στο Κανάλι του Κέντρου Πολιτισμού
Ίδρυμα Σταυρος Νιάρχος έως 30/10),
όταν ρωτήθηκε “γιατί οι άντρες δεν
είναι πια gentlemen”
απάντησε:
“Εμείς φταίμε, γιατί θελήσαμε να πάρουμε
τη θέση τους. Δεν μιλώ για την επιβεβλημένη
ανεξαρτησία μιας γυναίκας και τον αγώνα
που δώσαμε για να αποκαταστήσουμε
αδικίες ολόκληρων γενεών. Μιλώ γι’ αυτή
την αίσθηση της προστασίας που κάποτε
είχαν οι άντρες απέναντί μας και αυτή
χάθηκε. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα..”
Λόγος
2ος: Ο θάνατος
του Ζακ Κωστόπουλου / Zakie
Oh.
Αυτό
που απευχόμουν / φοβόμουν / επεσήμανα
σε παλαιότερες αναρτήσεις μου, το βλέπω
εν
εξελίξει /
να λαμβάνει σάρκα και οστά σήμερα. Την
σχετικοποίηση
στη χώρα του
Υπαρκτού Ελληνισμού
της
αξίας
της ανθρώπινης ζωής, δηλαδή
της
αποτίμησή
της,
αναλόγως
της
καταγωγής
του
και των
ιδεολογικών
πιστεύω του
.
Προς
επίρρωση θα αναφερθώ στις αντιδράσεις
που ακολούθησαν μια
σειρά θλιβερών
γεγονότων τα
τελευταία χρόνια
και
εκπορεύτηκαν από τους λεγόμενους
“δικαιωματιστές”.
Δικαιωματιστές,
είναι όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι τα
δικαιώματα πέφτουν από τον ουρανό. Είναι
όλοι αυτοί της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ,
οι οποίοι δεν μπορούν να αντιληφθούν
ότι οι υποχρεώσεις δομούν το περιβάλλον
το οποίο δύναται να παρέχει τα απαιτητά
από αυτούς δικαιώματα. Θα
το διατυπώσω και διαφορετικά: Δια των
υποχρεώσεων οι ατομικότητες συγκροτούν
/ συγκροτούνται σε κοινωνικούς
σχηματισμούς, εκ των οποίων απορρέουν
και τα δικαιώματά τους (επισημαίνω
ότι στην λαϊκή
μάζα ΚΔΩΑ,
συμπεριλαμβάνω
και
όσους δεν λειτουργούν ως υπεύθυνοι
πολίτες). Προ
Παραφύση, τον τόνο στους δικαιωματιστές
έδινε το κίνημα “δεν πληρώνω”. Μετά
Παραφύση,
οι κοινωνικές ομάδες που δίνουν τον
τόνο, είναι αυτές
οι οποίες έχουν ανάγει τα ιδιαίτερα
χαρακτηριστικά τους σε ιδεολογία...
Γύρω
από τον άδικο θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου
οργανώθηκε μια εκστρατεία ηρωοποίησής
του, η οποία αφορά περισσότερο
όσους την υποστηρίζουν παρά τον ίδιο.
(1)
*“Η
ομοφυλοφιλία του, το γεγονός ότι ήταν
οροθετικός και ζούσε στο «περιθώριο»
έχουν αποκτήσει επικές διαστάσεις, οι
οποίες, για να γίνουν πιστευτές,
χρειάζονται και τους κακούς τους
δαίμονες. Είναι οι περίφημοι «νοικοκυραίοι»
(σσ. είναι αυτοί που τους έφεραν
στον κόσμο και τους
μεγάλωσαν, ίσως να τους
ταΐζουν ακόμη / είναι
αυτοί που κάηκαν στο Μάτι...).
Προσπαθώ να αντιληφθώ τον ηρωισμό του
αδικοχαμένου Ζακ σε μια κοινωνία που
έχει αναδείξει το περιθώριο σε κοινωνικό
επικυρίαρχο” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Το
όνομα του Ζακ Κωστόπουλου πασίγνωστο
πλέον, εν αντιθέσει με το όνομα της
άτυχης νέας που χτυπήθηκε
από φωτοβολίδα
αναρχο-μπαχαλάκηδων
στο πρόσωπο, ενώ
κάθονταν
στο παγκάκι της πλατείας
του Αγρινίου. Ένα
αθώο θύμα
των
επεισοδίων που ακολούθησαν
την πορεία εις μνήμην του Φύσσα. Θυμάστε
κάποιον να μνημονεύει
τα ονόματα των θυμάτων της Μαρφίν; Και
τι να πει κανείς για τον
φασίστα λογοκριτή που
έκρινε, ότι η επιστολή της μητέρας του
αδικοχαμένου
νέου που σκοτώθηκε πρόσφατα
στου Φιλοπάππου από
μετανάστες ήταν
ρατσιστική.
Το
δολοφονημένο Φύσσα το ενθυμούμεθα κατ’
έτος. Τα ονόματα Μανώλης Καπελώνης ,
Γιώργος Φουντούλης , Αλέξανδρος Γέροντας,
σας λένε κάτι; Ελάχιστοι τα ενθυμούνται.
“Ως
Πολίτης... Θεωρώ
καθήκον
μου, από
καιρού εις καιρόν,
να υπενθυμίζω
τα
αποσιωπούμενα:
1
Νοεμβρίου 2013: “Δύο
νέοι 22 και 27 ετών δολοφονούνται, ένας
τρίτος 29 ετών οδηγείται στο νοσοκομείο
βαριά τραυματισμένος και ένας τέταρτος
τη γλιτώνει ‘παρά
τρίχα’, μετά από τρομοκρατική επίθεση
δύο εκτελεστών στα γραφεία της Χρυσής
Αυγής στο Νέο Ηράκλειο Αττικής. Με τον
παραπάνω τρόπο γίνεται αναφορά στο
γεγονός από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Δηλαδή δεν αναφέρονται στα θύματα με
το όνομά τους όταν περιγράφουν το γεγονός
και στις ελάχιστες φορές που αναφέρονται
ονομαστικά, μπερδεύουν μικρά ονόματα
και επίθετα. Παροιμιώδης είναι η μεγαθυμία
της μητέρας του 29χρονου, που ενώ αυτός
χαροπαλεύει (διασωληνωμένος
για 11ημέρες)
,
εμφανίζεται στα ΜΜΕ για να ζητήσει από
τους Έλληνες να παραμείνουν ενωμένοι
αυτές τις δύσκολες στιγμές. Τέλος
για πρώτη φορά είχαμε την ομόθυμη
καταδίκη, χωρίς τους συνήθεις αστερίσκους
της
Αριστεράς,
της τρομοκρατικής ενέργειας από όλα τα
κόμματα. Επειδή
για την ορθολογική σκέψη είναι απαραίτητο
να ονοματίζεται οτιδήποτε για να υπάρξει
και να διατηρηθεί στη
μνήμη,
στην περίπτωσή μας η απεχθής αυτή
τρομοκρατική ενέργεια,
αισθάνομαι την υποχρέωση να μνημονεύσω
τα ονόματα
των θυμάτων. Παράλληλα
απευχόμενος την
μη σχετικοποίηση
στη χώρα μας της
αξίας
της ανθρώπινης ζωής, δηλαδή
της
αποτίμησή
της,
αναλόγως
των
ιδεολογικών
πιστεύω του καθενός. Μανώλης
Καπελώνης (22
ετών)
δολοφονημένος, Γιώργος
Φουντούλης (27
ετών)
δολοφονημένος και ο βαριά τραυματισμένος
Αλέξανδρος
Γέροντας (29
ετών
επιβίωσε).
Αυτά
έγραψα στον
“Επίλογο” της ανάρτησης “Ο
Δρόμος έχει την δική του ιστορία... (από
αριστερός, αριστερόφρων)” της 29/11/2013.
Σχετικά
αναφέρω, ότι την δολοφονία του Παύλου
Φύσσα την προσέγγισα με έναν διαφορετικό
τρόπο, στην ανάρτηση “Με απαντοχή – Η
δολοφονία του Παυλου Φύσσα” της
31/10/2013”.
Υποσημείωση
1:
Σε
4
εμβληματικά κτίρια της Σταδίου άνοιξε
στις 26/10
η 6η Μπιενάλε της Αθήνας, αφιερωμένη
στον Ζακ Κωστόπουλο / Zackie Oh, σε μια
διοργάνωση “ΑΝΤΙ»”, όπως είναι και ο
τίτλος της 6ης
έκδοσης της.
Λόγος
3ος:
Αστική
σκληρότητα.
Γεννήτωρ
της αστικής σκληρότητας η των ΠΟΛΙΤΏΝ
ΟΡΓΉ. Το 1999 στο φυλλάδιον “Η ζωή εν τάφω”
έγραψα ( υπάρχει, στην ομώνυμη ανάρτηση
της 12/4/2012):
Ελπίδα.
*
Του
λογικού την έκπληξη
για
τ’ απαράδεκτα
οργή
γεννά
που
οργή πρέπει να μείνει
την
ελπίδα να ζεσταίνει.
Γιατί,
αν η οργή θλίψει και θυμός γενεί
σαράκι
της ψυχής
σε
καθηλώνει... (1)
*
επ-ανάστασης.
Εξισορροπητικός
παράγοντας / το feedback, αυτής
της των πολιτών οργής είναι το χιούμορ.
Σαν τον θερμοστάτη ο οποίος διακόπτει
την παροχή ενέργειας όταν η θερμοκρασία
υπερβεί το “λειτουργικό” της σημείο.
Το
οξύμωρο / περίεργο με την “αστική
σκληρότητα” είναι ότι αυτή εκδηλώνεται
με ήπιους τρόπους λόγω της εχεφροσύνης
του Πολίτη. Η ηπιότητα του πολίτη, δεν
προκύπτει από μαλακότητα αλλά από
λογική επεξεργασία / λογιοσύνη, από
συλλογιστική συνθετότητα. Άλλωστε η
έννοια του Πολίτη είναι δομημένη στις
έννοιες διαλόγου συζήτηση, δηλαδή δια
επιχειρημάτων αναζήτηση της βέλτιστης
λύσης σε κάθε προκύπτων πρόβλημα. Με 2
λέξεις, με ΣΥΝΕΡΓΑΣΊΑ και ΣΥΝΑΊΝΕΣΗ.
Και
πιο συγκεκριμένα / ρεαλιστικά: Σήμερα
το θέμα είναι πως οι σε φάση αποδρομής
-ισμοί (η λειτουργικότητα τους άρχισε
να εκπνέει με την είσοδο στην 3η Βιομηχανική
επανάσταση) δεν θα πυροδοτούν διχαστικές
πρακτικές, αλλά δημιουργικούς διαλόγους.
Ή και μη δημιουργικούς, πάντως εντός
ενός μη καταστρεπτικού δια τον διάλογον
πεδίο. Γεννήτορες της αστικής σκληρότητας,
της των πολιτών οργής αποτελούν:
1.
Η “αυτοβλακεία” (έτσι αποκαλώ την
επίκτητη βλακεία, όχι την εκ της φύσεως).
(2) Είναι η βλακεία του
λεγόμενου / αυτοαποκαλούμενου προοδευτικού
που θέλει να πιστεύει ότι θα βελτιώσει
τον κόσμο, επειδή διαδήλωνε ως νεανίας
κατά της ΕΟΚ και του ΝΑΤΟ. Τους είναι
αδύνατον να αντιληφθούν ότι προοδευτικό
με την πραγματική έννοια είναι:
Αυτό
που βελτιώνει την επιβίωση, δημιουργεί
ευκαιρίες και κάνει τους ανθρώπους
καλύτερους. Είναι η βλακεία των
ζηλωτών της πολιτικής ορθότητας και
της πολυπολιτισμικής άνοιας, οι οποίοι
λογοκρίνουν τον πολιτισμό μας επειδή
δεν τον καταλαβαίνουν. Και να φαντασθείτε
ότι ένας από τους διανοητές του Μάη, ο
Λιοτάρ, αυτός που επινόησε τον όρο
“μετανεωτερικότητα”, έλεγε ότι παλεύουμε
στη φιλοσοφία να σκεφθούμε πέρα από
τους Έλληνες. Και κατέληγε: “Αναρωτιέμαι
αν σ’ αυτό το πέρα υπάρχει η δυνατότητα
σκέψης...”.
2.
Οι “επιτήδειοι ουδέτεροι”,
η πιο ύπουλη απειλή της Δημοκρατίας,
διότι είναι αυτοί οι οποίοι δια της
παρεισδύσεως, δύναται να επιμολύνουν
το ελπιδοφόρο επερχόμενο.
“Από
όλους τους νόμους του Σόλωνα,
ιδιαίτερα
χαρακτηριστικός και παράξενος είναι
εκείνος που ορίζει ότι χάνει τα πολιτικά
του δικαιώματα όποιος μένει ουδέτερος
σε περίπτωση που θα ξεσπούσε εμφύλια
διαμάχη στην πόλη. Ήθελε όπως φαίνεται,
ο Σόλων κανένας πολίτης να μη μένει
αδιάφορος και ασυγκίνητος για τα δημόσια
ζητήματα κοιτάζοντας μόνο πως να
εξασφαλίσει τα δικά του συμφέροντα,
ούτε να καυχιέται πως δεν πονά αυτός
και δεν πάσχει με τα δεινά της πατρίδας
του. Αντίθετα, έπρεπε ο πολίτης απ’ την
αρχή να παίρνει θέση πλάι σ’ αυτούς που
ενεργούν πιο σωστά και πιο δίκαια και
να κινδυνεύει μαζί τους και να τους
βοηθά, αντί να περιμένει ακίνδυνα να
δει ο ποιος θα νικήσει”
(Πλούταρχος,
“Σόλων”, κεφ. 20, μετάφραση Β Τσακατίκα).
(3)
3.
Ο “κοινωνικός μιθριδατισμός”. Ως
“Μιθριδατισμός”,
αναφέρεται
η πρακτική απόκτησης ανοσίας σε
κάποιο δηλητήριο, δια
της βαθμιαίας χορήγησής του σε μικρές
και μη θανατηφόρες δόσεις. Ο όρος
προέρχεται από τον βασιλιά του Πόντου,
Μιθριδάτη, ο οποίος και την
εφάρμοσε, φοβούμενος μην
τον δηλητηριάσουν.
Σήμερα,
όταν
αναφερόμαστε
σε κοινωνικό
μιθριδατισμό, εννοούμε ότι
το
κοινωνικό γίγνεσθαι παρουσιάζεται
εξοικειωμένο
/ απαθή
/
μη
αντιδρών
σε κάθε λογής ανεπιθύμητη κατάσταση.
Μόνο
που αυτή η εξοικείωση με τη βαναυσότητα
που μας περιβάλλει, ο εθισμός στην
κοινοτοπία του κακού και η αδιαφορία
απέναντι στον κυνισμό της εξουσίας αντί
να μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε, διαχύουν
το δηλητήριο σε όλους τους ιστούς της
κοινωνικής και πολιτικής ζωής.
Ο
κοινωνικός
μιθριδατισμός, είναι επίσης
ο γεννήτωρ του “ωχαδλφισμού” (100%
ελληνική λέξη),
αλλά και ο διαφθορέας της δημοκρατικής
συνείδησης των πολιτών. Και
παρ΄
ότι ως ειδοποιός
διαφορά
από
τον Μιθριδατισμό
(πολιτικό),
παρουσιάζεται
το
ότι η χορήγηση του δηλητηρίου δεν γίνεται
ιδία βούληση του πολίτη, αλλά του
χορηγείται
καταναγκαστικά
από τους κυβερνώντες, θα
έλεγα ότι λειτουργοί ως το “μπούμερανγκ”
των πολιτικών επιλογών του...
Τέλος,
οι
2 λέξεις “συνεργασίᨔ και “συναίνεση”
θέτουν άφευκτα 2 ερωτήματα. Ποιες είναι
οι βάσεις τους και δυνητικώς πως αυτές
ενεργοποιούνται / δημιουργούνται.
Στο
1ο ερώτημα, η απάντηση είναι οικονομική
και πολιτική ομαλότητα. Και αυτή η
ομαλότητα υπηρετείται δια της
κανονικοποίησης της πολιτικής. “Όταν
οι κοινωνικές διεκδικήσεις μπορούν να
προωθηθούν μέσα από το πολιτικό σύστημα
και όταν το διακύβευμα της πολιτικής
ζωής δεν είναι η κατά κράτος επικράτηση
των μεν επί των δε. Και είναι βιώσιμη
όταν οι οικονομικές και
κοινωνικές δομές διαθέτουν προσαρμοστικότητα
στις διαρκώς μεταβαλλόμενες οικονομικές
και κοινωνικές συνθήκες. Η κανονικότητα
προϋποθέτει ανοικτές δομές” (Ν.
Ι. Παπασπύρου).
Οι
λύσεις που προτείνουν οι λεγόμενοι
αντισυστημικοί εδράζονται στην
παλινόρθωση / διατήρηση κλειστών δομών
και
δυσπιστία / ευνουχισμό των φιλελεύθερων
θεσμών. Λύσεις οι οποίες τελικά μετατρέπουν
την πολιτική σε αρένα και οδηγούν σε
“αυταρχικές δημοκρατίες”.
Στο
2ο ερώτημα, πως δύναται
να ενεργοποιηθεί /
δημιουργηθεί / εδραιωθεί
η των
“πολιτών συνεργασία / συναίνεση”
η απάντηση είναι:
Άμεσα,
με την ενεργοποίηση των εν δυνάμει
πολιτών, οι οποίοι εκ των περιστάσεων
αδρανοποιήθηκαν, απώλεσαν την θέληση
να λειτουργούν έστω και ως “μαχόμενοι
πεσιμιστές”. Σε αυτούς
κυρίως απευθύνεται και η προμετωπίδα
της ενότητας: “Μπορεί να είσαι ηττημένος,
αλλά όχι υποταγμένος...” Δυνητικώς να
δημιουργήσουν την “κρίσιμη μάζα”, η
οποία θα επηρεάσει τα τεκταινόμενα
και θα
ανοίξει τον δρόμο της ελπίδας στην χώρα
μας, στη χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού.
Ο επηρεασμός των
τεκταινόμενων, αποτελεί επιτακτική
ανάγκη, διότι η Δημοκρατία μας δεν
διαθέτει αυτά που στην κλασική
φιλελεύθερη
θεωρία ονομάζονται
checks and balances
μεταξύ
κοινοβουλευτικής, εκτελεστικής και
δικαστικής εξουσίας. Στην Δημοκρατία
μας, η Βουλή μόνο
στην
θεωρία
είναι
παντοδύναμη, διότι
επί της ουσίας αυτή
λειτουργεί ως “πρωθυπουργική”, λόγο
της ισχύος των πολιτικών αρχηγών (ως
εκ τούτου και
οι ανεξάρτητες αρχές, μόνο ανεξάρτητες
δεν είναι).
Δηλαδή
όλες οι
εξουσίες βρίσκονται στα χέρια του
πρωθυπουργού και της “ηγετικής ομάδας”
που τον περιστοιχίζει (μόνο
εσωκομματικά μπορεί να αμφισβητηθεί,
εσυνέβη
το
2011 με τον Γ. Παπανδρέου)
. Και
το επαχθέστερο, συχνά τις χρησιμοποιούν
προς ίδιον
όφελος και ενάντια στο δημόσιο συμφέρον.
Επί Παραφύση δε, αυτό αποτελεί την
καθεστηκυία κατάσταση. (4)
Μεσοπρόθεσμα,
για την εδραίωσή της συνεργασίας –
συναίνεσης, δια της εκπαιδεύσεως των
νέων (οι Έλληνες από το 1830 επενδύουν
στον διχασμό). Περί αυτού εμμέσως
αναφέρθηκα στην ανάρτηση του περασμένου
Αυγούστου με τίτλο “το παραμύθι της
σαμπρέλας”. Στην Μεταπολίτευση, οι νέοι
απώλεσαν την ελπιδοφόρα για την χώρα
δυναμική τους με την κατίσχυση του
Παπανδρεϊκού ιδεολογήματος περί
“εκδημοκρατισμένης εκπαίδευσης” σε
κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης. Ήταν τότε
που η μαθητική νεολαία προσέλαβε
χαρακτηριστικά κοινωνικής τάξης και
άρχισαν οι γονείς να φοβούνται τα παιδιά
τους και οι δάσκαλοι τους μαθητές τους.
Και 2 γενιές “κωλόπαιδων” “εκπαιδεύτηκαν”
για να συντηρούν / ανακυκλώνουν ένα
πελατειακό αποθεσμιμένο πολιτικό
σύστημα, το οποίο σήμερα ζούμε στην
χειρότερη εκδοχή του, αυτήν του Νηπίου
του “Κωλοτούμπα” και της Παραφύσης
του . Μια γενιά...“Θοῦ,
Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου...”
Αυτό
που δεν έχει γίνει αντιληπτό / αποδεκτό
στην χώρα μας είναι οι κυβερνήσεις
αντικατοπτρίζουν
το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Κατά συνέπεια, η
ποιότητά των κυβερνήσεων
εξαρτάται
από την επικρατούσα
σε
αυτό νοοτροπία,
σύννομη
συμπεριφορά και
το
ήθος
των
μελών του. Ο μόνος σταθερός τρόπος για
να βελτιωθεί η κυβερνησιμότητα σε μια
χώρα
διέρχεται μέσω της καλλιέργειας της
κριτικής σκέψης των
κατοίκων της. Και αυτό επιτυγχάνεται
δια της Παιδείας.
Δηλαδή
μια παιδεία η οποία
θα καλλιεργεί την επιστημονική και
ιστορική γνώση, τη δυνατότητα ανάλυσης
των δεδομένων, την σύνθεση και την
κατάληξη σε συμπεράσματα,
τα
οποία
ο αποδέκτης της θα είναι
ικανός
τεκμηριωμένα
να υπερασπισθεί και διατεθειμένος
να αναθεωρεί
/
επικαιροποιεί,
όταν
τεθούν υπ’ όψιν του νέα στοιχεία. Δηλαδή
απαιτείται
μια
παιδεία,
η
οποία
θα δίνει
προοπτική
στην
νέα γενιά,
δηλαδή
θα της
ανοίγει τον
δρόμο να
υπάρξουν
ως ενεργοί
πολίτες.
Η
καινούργια ζωή
προχωρά,
αφήνοντας πίσω της τα ρετάλια
τα
ρεμάλια και τα ράκη της απάτης...
(Ντίνος
Σιώτης, “Μαύρο Χρήμα”)
Υποσημειώσεις.
1.
“Κι
έτσι, με κάθε ευκαιρία ο θυμός απλώνεται.
Τίποτα δεν μπορεί να τον εκτονώσει. Δεν
είναι η
οργή
που στοχεύει σε κάτι. Δεν είναι οργή
που ελπίζει. Δεν είναι η
οργή
που ωφελεί. Είναι θυμός τυφλός, παροξυσμικός
και δειλός. Δεν είναι αγανάκτηση, αλλά
αηδία. Απελπισία. Θυμός που σκοτώνει
τον ίδιο τον οργισμένο”.
2.
Πώς
θα απελευθερωθούμε από
τους “αυτόβλακες”,
όχι από τους ίδιους, αλλά από τη νοοτροπία
τους; “Τεράστιο σχέδιο”, που είπε και
ο στρατηγός Ντε Γκωλ, όταν παρελαύνοντας
στο απελευθερωμένο από τους Γερμανούς
Παρίσι, βρέθηκε μπροστά σε
ένα πανό που έγραφε: “Θάνατος στους
ηλίθιους”.
Πότε
θ’ ανθίσουν τούτοι οι τόποι
πότε
θα έρθουνε καινούργιοι άνθρωποι
να
συνοδεύσουν την βλακεία
στην
τελευταία της κατοικία.
(Κωστής
Παλαμάς)
3.
Το
απόσπασμα αυτό
του
Πλουτάρχου,
περιέχονταν στο βιβλίο της Γ΄ Γενικού
Λυκείου “Θουκυδίδη,
“Περικλέους Επιτάφιος”, του οποίου η
διδασκαλία καταργήθηκε επί Παραφύση,
αφού προηγουμένως
η
λειτουργούσα την
Μεταπολιτευτική περίοδο
εξετασιοκεντρική στόχευση της διδασκαλίας
των μαθημάτων στην τελευταίες
τάξεις
του Λυκείου,
φρόντιζε να
ακυρώνει στην πράξη τα μαθήματα γενικής
παιδείας, που αποβλέπουν στη γενικότερη
διαπαιδαγώγηση των νέων (κοινωνική,
πολιτική, ανθρωπιστική).
.4.
* “Δυστυχώς στις συζητήσεις για την
αναθεώρηση του Συντάγματος, ελάχιστοι
θέτουν ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας.
Κάθε περιορισμός της κομματοκρατίας,
θεωρείται υποβάθμιση της Δημοκρατίας”
(Δημήτρης Ψυχογιός).
Επίλογος
Η
συγνώμη είναι αποδεκτή,
όταν
το λάθος επανορθώνεται...
Διαφάνεια
παντού...
Ρία
Αντωνίου. Φωτό: του “μερακλή” Χάρη
Χριστόπουλου.
Σε
περίπτωση δυσφορίας...
Εντάξει,
εντάξει, μπορεί να είσαι ένας
political
correct...
Αέρα
στα πανιά της Παραφύση...
Έδωσε
η μεγάλη αποχή (63,09%)
στο δημοψήφισμα στα Σκόπια για την
“συμφωνία των Πρεσπών”. Συνολικά
ψήφισαν
666.743
με
τη συμμετοχή να αγγίζει μόλις το 36,91%.
“Ναι” ψήφισε το
91,46%
των “ελαχίστων”, “όχι” το 5,66% και
“άκυρα” 2,89%. Επίσης υπήρξαν και
καταγγελίες για νοθεία. Και
αέρα
στα
μυαλά του Καμένου...
Αποθέσμιση
παντού...
Ερώτηση
προς την Κομισιόν στο Ευρωπαϊκό
Κοινοβούλιο κατέθεσε ο ανεξάρτητος
(πρώην του ΣΥΡΙΖΑ)
ευρωβουλευτής, Κώστας Χρυσόγονος (3/10),
επισημαίνοντας πως τίθεται ζήτημα
προστασίας της ελευθερίας του Τύπου
στην Ελλάδα, Στην
ερώτηση του ο Κ.
Χρυσόγονους αναφερει:
“Το περιοδικό «The Athens
Review of Books» δημοσίευσε επιστολή αναγνώστη,
που αναφερόταν στο πολιτικό παρελθόν
του Έλληνα Υπουργού
Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά ως στελέχους
του ΚΚΕ, χαρακτηρίζοντάς τον «πραγματικό
γκαουλάιτερ του σταλινισμού». Στην
ερώτηση
επίσης επισημαίνονταν
ότι “δεν υπήρξε απλός θιασώτης και
θαυμαστής αλλά και διαπρύσιος διαφημιστής”
του καθεστώτος Χόνεκερ. Ο Κοτζιάς άσκησε
αγωγή κατά του περιοδικού ζητώντας
αποζημίωση 250.000 ευρώ. Δικαστικές αποφάσεις
θεώρησαν ως συκοφαντικό τον χαρακτηρισμό
“γκαουλάιτερ του σταλινισμού”,
παραβλέποντας ότι είναι αξιολογική
πολιτική κρίση για ένα δημόσιο πρόσωπο.
Επισημαίνω,
ότι η
αρεοπαγίτης Π. Ζωντανού εισηγήθηκε να
γίνει δεκτή η σχετική
“αίτηση
αναίρεσης”
της Athens Review of Books, αλλά η ίδια καταψήφισε
αργότερα την εισήγησή της και τι
σύμπτωση, εν συνεχεία
επελέγη από την Παραφύση
Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου. Να
επισημάνω επίσης
ότι, ο Κοτζιάς έχει
δεσμεύσει και κατασχέσει τους λογαριασμούς
της εκδότριας του
διευθυντή και τα έσοδα του περιοδικού
από το Πρακτορείο Διανομής Τύπου, με
προφανή στόχο το κλείσιμό του (θάνατος
δια οικονομικής ασφυξίας).
Και ο Χρυσόγονος κλείνει
την ερώτησή του με την
ερώτηση: “Θεωρεί η
Επιτροπή ότι προκύπτει ζήτημα ελλιπούς
προστασίας της ελευθερίας του τύπου,
σε σχέση με την ανωτέρω υπόθεση;” (πηγή:
skai.gr).
Η
πλήρης
δικαίωση
του “μαύρου”.
Σφοδρή
κριτική σε κρίσιμες κυβερνητικές
επιλογές άσκησε ο πρώην υπουργός Νίκος
Φίλης
(2/10),
χωρίς μάλιστα να διστάσει να πει ότι “η
ΕΡΤ είναι ένα κανάλι που έχει παραδιοίκηση”,
“δεν λειτουργεί όπως είναι αναγκαίο
για μια δημόσια τηλεόραση” και ακόμη
ότι “η
εικόνα της θυμίζει όλο και πιο πολύ την
ΕΡΤ πριν το μαύρο”
(συμπεράνετε,
πως ήταν η ΕΡΤ τότε, εάν σήμερα απλώς
την θυμίζει...).
*
“Θαυμάζω...
Μάλλον, έχω βαρεθεί πια να θαυμάζω το
θράσος και απλώς το παρατηρώ. Ο Νίκος
Φίλης, ας πούμε, ανακαλύπτει τώρα ότι
κάτι πάει στραβά με την ΕΡΤ! Διαπιστώνει
ότι τη λυμαίνεται μια «παραδιοίκηση
συντεχνιών» και, γενικώς, δεν του αρέσει
αυτό που αποπνέει το προϊόν της ΕΡΤ, του
θυμίζει παλαιότερες εποχές με άλλες
κυβερνήσεις. Τελικά, σκέπτομαι, το
κορυφαίο λάθος – τι λέω; Το έγκλημα του
Αντώνη Σαμαρά δεν ήταν ότι έκλεισε την
ΕΡΤ, αλλά ότι την ξανάνοιξε...” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Και
3 ημέρες μετά (5/10), ακολούθησε η ανοιχτή
επιστολή (facebook)
του Εντεταλμένου Συμβούλου Προγράμματος
της ΕΡΤ Σπύρου Κρίμπαλη προς τον
Νίκο Παππά, με
την οποία τον κατηγορεί ευθέως
για συναλλαγή με την ΠΟΣΠΕΡΤ, κάνει
λόγο για παραδιοίκηση και περιγράφει
ένα σύστημα εξουσίας που “έχει εξαπολύσει
έναν ανελέητο πόλεμο ανακατάληψης της
ΕΡΤ, εξοστρακίζοντας σταδιακά όλα τα
έμπειρα και ικανά στελέχη με μοναδικό
κριτήριο αν ανήκουν στη σφαίρα επιρροής
της φατρίας ή όχι”. Σχετικά
αναφέρει: “μια αλαζονική, μικρόψυχη
και αστοιχείωτη διοίκηση μαζί με μια
άκρως επιθετική παραδιοίκηση υπό τον
Παναγιώτη Καλφαγιάννη λειτουργούν σαν
ενιαίο σύστημα εξουσίας που θυμίζει
περισσότερο εμπόλεμη φατρία παρά
ορθολογική εταιρική δομή. Βασικό δόγμα
της φατρίας ‘όποιος δεν είναι μαζί μας
είναι εναντίον μας και άρα πρέπει να
εξοντωθεί με κάθε τρόπο’. Στόχος της η
εκμετάλλευση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης
ως μέσο εξυπηρέτησης ποικίλων ιδιοτελών
και συντεχνιακών συμφερόντων, σε βάρος
της ποιότητας, της αξιοπιστίας και της
ανταποδοτικότητας του προγράμματος”.
Επίσης
τονίζει ότι υπάρχουν συνδικαλιστές που
κόβουν προγράμματα στον αέρα χωρίς να
υποστούν κανέναν πειθαρχικό έλεγχο και
κατηγορεί τον Νίκο Παππά ότι προτίμησε
“την πεπατημένη του παλαιοκομματικού
και παλαιοσυνδικαλιστικού παρελθόντος.
(...)
Και κερδίσατε
επιπλέον την αμέριστη συμπαράσταση της
ΠΟΣΠΕΡΤ στον επικοινωνιακό χαρτοπόλεμο
κατά του Μητσοτάκη’.
Και
4 ημέρες μετά (9/10),
την παραίτηση του υπέβαλλε στην διοίκηση
της ΕΡΤ και
ο
μέχρι πρότινος Γενικός Συντονιστής
του Τομέα Ειδήσεων της Γενικής Διεύθυνσης
Ενημέρωσης της, Βασίλης Ταλαμάγκας (για
να μην κουράζω, μέχρι σήμερα έχουν
παραιτηθεί 7 διευθυντικά στελέχη της
ΕΡΤ).
Αλληλούια...
Στην
γελοιογραφία αναφέρονται
στην μεγάλη πτώση των τραπεζικών μετοχών
την Τετάρτη 3/10. Να
επισημάνω ότι
ο Μάριο Ντράγκι (ΕΚΤ)
είχε επανειλημμένα προσπαθήσει να
διαμηνύσει στο οικονομικό επιτελείο
της Παραφύση,
ότι
η “καθαρή” έξοδος προϋποθέτει και
“καθαρές” τράπεζες, αφού το ακανθώδες
ζήτημα των “κόκκινων” δανείων θα
επανερχόταν κάθε φορά που η κυβέρνηση
θα… λοξοδρομούσε, δηλαδή
θα
άρχιζε να κάνει τα “δικά της”, στην
παρούσα συγκυρία τα “προεκλογικά της”.
Να
υπενθυμίσω οι τράπεζες είναι ο τομέας
ευθύνης
του Αλέκου
Φλαμπουράρη
(στην
σχετική σύσκεψη στο Μαξίμου παραφυσικά
δεν κάλεσαν τον Γιάννη
Στουρνάρα,
τον “προδότη του λαού” θα
καλούσαν)
. Για τον λόγο αυτό, την ημέρα της
τραπεζικής
κρίσης ο Νήπιος έτρεξε να συναντήσει
τον Αρχιεπίσκοπο (η
συνάντηση ανακοινώθηκε 3 ημέρες μετά),
αναζητώντας
το Θαύμα (η εκκοσμικευμένη ονομασία
του, “εταιρεία
αξιοποίησης εκκλησιαστικής περιουσίας”
για
την από κοινού με το Δημόσιο αξιοποίησή
της).
Δεν
αρκεί να κοιτάς, πρέπει και να βλέπεις...
Και
η
οπτικοποίησή του...
Βαρομετρικό
χαμηλό.
Η
Αρχιεπισκοπή
Αθηνών, ματαίωσε αιφνιδιαστικά την
συνάντησή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών
Ιερώνυμου με τον Οικουμενικό Πατριάρχη
Βαρθολομαίο, η οποία είχε προγραμματισθεί
για το πρωί της Παρασκευής 5/10.
Μια
απόφαση που καταδεικνύει ότι
οι σχέσεις
Πατριαρχείου
– Εκκλησίας της Ελλάδος εισέρχονται
σε μια νέα φάση κρίσης. Αιτία,
οι “Νέες Μητροπόλεις”, αφορμή η απόφαση
του ΣτΕ που δικαίωσε στην μεταξύ τους
αντιδικία για το “Κτήμα Προπονά”, το
Πατριαρχείο.
Σχετικά
είχα αναφέρει,
1 χρόνο πριν, στην ανάρτηση της 27/11
“Της
εξουσίας το κάγκελο”:
“Ιερός
πόλεμος” έχει ξεσπάσει μεταξύ Αθήνας
και Φαναρίου με μήλον
της έριδος τον ναό Αγίου Γεωργίου στο
κτήμα Προμπονά ιδιοκτησίας
του Πατριαρχείου.
Μια κόντρα που οδηγεί στα άκρα τις
σχέσεις του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και
Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου και του
Οικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου.
Αιτία για την
συγκεκριμένη
ρήξη είναι
ότι
Εκκλησίας της Ελλάδος απαιτεί,
ο
ναός του Αγίου Γεωργίου ο
οποίος κτίστηκε
ύστερα από επιθυμία του Δημήτρη Προμπονά
του Ναξιώτη ιατρού στο
κτήμα,
(ρητά
αναφερόταν
στη διαθήκη του),
να
τελεί υπό την δικαιοδοσίαν της.
Στις
26/10/17
η Αρχιεπισκοπή Αθηνών και ο Ιερώνυμος
κατέθεσαν ενώπιον του Πολυμελούς
Πρωτοδικείου Αθηνών σχετική
αγωγή κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη
αλλά και κατά της επιτροπής του
κληροδοτήματος Προμπονά.
*
“Ποια
είναι η αρχή μου; Αγαπάμε τον Πατριάρχη
μας, αγαπάμε το Πατριαρχείο μας, το
σεβόμαστε, το στηρίζουμε όσο μπορούμε.
Αγαπάμε τον πρωθυπουργό μας, τους
πολιτικούς μας όλους, και όπου έχουμε
λόγο, δυνατότητα, βοηθάμε και
συμπαραστεκόμαστε. Όλους
αυτούς τους αγαπάμε, τους σεβόμαστε.
Αλλά θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι
αγαπάμε πιο πολύ από όλους την Εκκλησία
και την πατρίδα». Μεταφράζω: πάνω απ’
όλα ο εαυτός μου, τον οποίο, παρεμπιπτόντως,
ταυτίζω και με την πατρίδα. Μήνυμα του
Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου
προς κάθε ενδιαφερόμενο (σσ.
8/10).
Δεν
είμαι της Εκκλησίας – κάθε άλλο. Θαυμάζω
όμως και παρατηρώ πάντα με προσοχή τον
αρχαιότερο πολιτικό θεσμό του Υπαρκτού
Ελληνισμού να παραδίδει μαθήματα
πολιτικής” (Στέφανος
Κασιμάτης).
“Φωνές,
με λαμέ χοντρές...”
Αυτό
το ευφυολόγημα,
σχολιασμός
στην
εμφάνιση της Μονσεράτ Καμπαγιέ στο
Ηρώδειο (17/9/2012), δημοσιεύτηκε
την επομένην
στον τύπο.
Ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό,
όταν πληροφορήθηκα τον Θάνατο αυτής
της μεγάλης Ισπανίδος (Καταλανής) σοπράνο
και “ιέρειας” του μπελ κάντο (6/10).
Μόνο
στη χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού....
Ο
νέος “Εθνικός Στόχος”, η μη περικοπή
της “προσωπικής διαφοράς” των παλαιών
συντάξεων. Και αυτό όταν ο
εισόδημα από συντάξεις το 2012 αντιστοιχούσε
στο 76,7% του εισοδήματος από εργασία,
σχέση
η οποία σήμερα σίγουρα θα έχει επιδεινωθεί.
Και
αυτό
για να διατηρήσουμε την πρώτη θέση σε
συνταξιοδοτικές δαπάνες στην Ευρώπη:
“Στην
Ε.Ε. οι δαπάνες κοινωνικής προστασίας
για συντάξεις αντιστοιχούσαν το 2014
(αυτό είναι το τελευταίο έτος για το
οποίο υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία) στο
13% του ΑΕΠ, όταν στην Ελλάδα ήταν 17,2%”
(Καθημερινή).
Αυτό
σημαίνει ότι η περικοπή των συντάξεων
είναι μονόδρομος, είτε διά πολιτικής
απόφασης είτε από την ίδια την οικονομική
πραγματικότητα (υπογεννητικότητα,
ανεργία, αναιμική
ανάπτυξη). Για την επίτευξη του νέου
“Εθνικού Στόχου” η Παραφύση, παραφύση
θυσιάζει μέτρα που δυνητικώς συμβάλουν
στην ανάπτυξη, δηλαδή στην ευημερία του
συνόλου.
“Θυσιάζει
ελαφρύνσεις ύψους ενός δισ. ευρώ, όπως:
η μείωση του κατώτατου φορολογικού
συντελεστή από το 22% στο 20%· η κατάργηση
της εισφοράς αλληλεγγύης για εισοδήματα
έως 30.000 ευρώ· η επιδότηση των ασφαλιστικών
εισφορών για νέους κάτω των 25 ετών· η
ενίσχυση του προγράμματος ‘Βοήθεια
στο Σπίτι’ κλπ.”
(Καθημερινή).
Σχετική
ανασκόπηση:
Το
Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ)
είχε κρίνει από το 2012 (απόφαση
668/2012, 21/2/12)
ότι οι περικοπές που προέβλεπε το 1ο
Μνημόνιο
σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα
ήταν συνταγματικές, με το σκεπτικό ότι
έγιναν για λόγους δημοσίου συμφέροντος,
για να αποτραπεί η χρεοκοπία της χώρας,
επισημαίνοντας
εμμέσως ότι δεν θα δεχθεί άλλη.
Στην
παράγραφο 37 αναφέρει σχετικά (προσέξτε):
“Επειδή,
σε περιπτώσεις παρατεταμένης οικονομικής
κρίσεως, ο κοινός νομοθέτης δύναται να
θεσπίσει μέτρα περιστολής δαπανών που
συνεπάγονται οικονομική επιβάρυνση
μεγάλων κατηγοριών του πληθυσμού, πλην
η δυνατότητα αυτή έχει ως όριο την
καθιερούμενη από το άρθρο 4 παρ. 5 του
Συντάγματος αρχή της ισότητας στα
δημόσια βάρη αναλόγως των δυνάμεων
εκάστου, καθώς και την καθιερούμενη στο
άρθρο 2 παρ. 1 του Συντάγματος αρχή του
σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Τούτο σημαίνει ότι η επιβάρυνση αυτή
πρέπει να κατανέμεται μεταξύ όλων των
κατηγοριών απασχολουμένων τόσο στον
δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα,
καθώς και των ασκούντων ελευθέριο
επάγγελμα. Και τούτο διότι, εν όψει και
της καθιερουμένης στο άρθρο 25 παρ. 4 του
Συντάγματος αξιώσεως του Κράτους να
εκπληρώνουν όλοι οι πολίτες το χρέος
της κοινωνικής και εθνικής αλληλεγγύης,
δεν είναι επιτρεπτό η επιβάρυνση από
τα μέτρα που λαμβάνονται προς αντιμετώπιση
της δυσμενούς και παρατεταμένης
οικονομικής συγκυρίας να κατανέμεται
πάντοτε σε συγκεκριμένες κατηγορίες
πολιτών, οι οποίοι, κατά κανόνα, είναι
συνεπείς προς τις υποχρεώσεις τους, και
να ευνοούνται άλλες κατηγορίες από την
ασυνέπεια των οποίων – κυρίως στο πεδίο
της εκπληρώσεως των φορολογικών τους
υποχρεώσεων – προκαλείται σε μεγάλο
ποσοστό η δυσμενής αυτή συγκυρία”.
Ως
εκ των ανωτέρω, το ΣτΕ με
σειρά
αποφάσεων
του,
κήρυξε
αρκετές διατάξεις του 2ου
Μνημονίου (Ν. 4046 και 4093/2012), ως
αντισυνταγματικές μεταξύ των
οποίων
και αυτής που
αφορούσε
νέες μειώσεις στις συντάξεις (επίσης
και
το Ελεγκτικό Συνέδριο).
Να
υπενθυμίσω ότι η περικοπή των συντάξεων
του 2ου Μνημονίου, άρχισε να ισχύει από
1/5/12 με αναδρομική ισχύ από 1/1/12. Η
μείωση των συντάξεων του 2ου Μνημονίου,
θα
μπορούσε να είχε
αποφευχθεί,
εάν κυβέρνηση και αντιπολίτευση
αντιλαμβάνονταν ότι δεν θα έπρεπε για
ψηφοθηρικούς λόγους να παρασχεθεί μια
πολύ μεγάλη μεταβατική περίοδο
στην
εφαρμογή του νόμου, που αύξησε τα
όρια συνταξιοδότησης
από το 60ο
στο 62ο
και από το 65ο
στο 67ο
έτος ηλικίας (Ν.
4093/2012,
προκάλεσε
τσουνάμι
νέων
συνταξιούχων).
Οι
εταίροι – δανειστές βρήκαν την
αντιθεσμικών πεποιθήσεων Παραφύση και
επέβαλαν την αδιανόητη / αντιδημοκρατική
“ταφόπλακα”
στις αποφάσεις του ΣτΕ και των άλλων
Δικαστηρίων που είχαν κρίνει
αντισυνταγματικές και παράνομες τις
περικοπές των συντάξεων του 2ου Μνημονίου
και των εφαρμοστικών του νόμων.
Στο
κείμενο συμφωνίας για την 3η αξιολόγηση
(“Supplemental Memorandum of Understanding: Greece, Third Review of
the ESM Programme”, κεφάλαιο 2.5.1, σελ 14, 3/12/17),
αναφέρεται σχετικά:
“2.5.1
Συντάξεις. Οι Αρχές έχουν υιοθετήσει
μια συνολική μεταρρύθμιση του
συνταξιοδοτικού συστήματος, προκειμένου
να ενισχυθεί η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα,
αντλώντας περίπου 1% του ΑΕΠ μέχρι το
2018, κυρίως από περικοπές συντάξεων,
πέραν
της αποφυγής της εκτέλεσης των αποφάσεων
του Συμβουλίου της Επικρατείας για τις
περικοπές του 2012,
ύψους περίπου 2% του ΑΕΠ”.
Και
η συνέχεια: Τα δικαστήρια βάσει των
απόφασεών του ΣτΕ, εξέδωσαν υπέρ των
συνταξιούχων αποφάσεις περί της
επιστροφής των “αντισυνταγματικώς
παρακρατηθέντων”. Και η Έφη Αχτσιόγλου,
μετά κροκοδείλιων δακτύων (εκ του νόμου
υποχρεωμένη αναφέρει, του νόμου που
αυτή ψήφισε), υπέβαλε έφεση δια του ΕΦΚΑ,
κατά των υπέρ των συνταξιούχων αποφάσεων.
Και
η “αποκάλυψη τώρα”:
Στο κείμενο της έφεσης η Αχτσιόγλου
ομολογεί ότι το 1ο και 2ο Μνημόνιο
“ψηφίστηκαν και
εφαρμόστηκαν για το Δημόσιο συμφέρον
το οποίο στην προκειμένη περίπτωση
ταυτίζεται με το συμφέρον των πολιτών,
αφού η ενδεχόμενη πλήρης κατάρρευση
της Ελληνικής οικονομίας εξαιτίας της
Διεθνούς Οικονομικής Κρίσης θα συμπαρέσυρε
σε πλήρη κατάρρευση και τα νοικοκυριά
όλων των Ελλήνων πολιτών”. Το
θράσος των
της Παραφύση υπουργών
είναι πλέον αντίστοιχου μεγέθους με
τον όλεθρο που προκάλεσαν οι πολιτικές
της στην ελληνική κοινωνία.
Με 3 λέξεις, η επιτομή της πολιτικής
απατεωνιάς...
Deja
vu.
Είχαμε
το δίδυμο Νηπίου (ΣΥΡΙΖΑ) και Πάμπλο
Ιγκλέσιας (PODEMOS,
Ισπανία)
και σήμερα το
ξαναζούμε στην ακροδεξιά
εκδοχή του στα πρόσωπα
των Ματέο Σαλβίνι (Λίγκα
του Βορρά, Ιταλία) και Μαρί Λεπέν (Εθνικό
Μέτωπο, Γαλλία). Η ζωή θα ξαναδώσει την
σωστή απάντηση. Και εικάζω ότι θα είναι
σκληρή, όπως όλα τα μαθήματα ζωής.
To
άκρον άωτον της
γελοιοποίησης.
Ο Νήπιος με
μπουφάν GANT
και το σημαιάκι των
ΗΠΑ, στο φεστιβάλ νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ
(8/10), με
τίτλο “Σπούτνικ”. (ο 1ος Ρωσικός
δορυφόρος, σήμερα
σηματοδοτεί τον 1ο αριστερό δορυφόρο
των ΗΠΑ).
Και
κατά την επίσκεψή του
στην Αμερική (επίσημη)
ο πολιτικός παλιάτσος, ο Καμένος ντε ,
σκέφτηκε (10/10): Μιας και τα δώσαμε όλα
στους πιστωτές μας (όταν θέλουμε να τα
χρησιμοποιήσουμε τους πληρώνουμε και
νοίκι), ακόμη και τα Αρχαία, να μην δώσουμε
και μερικές βάσεις στους
Αμερικάνους. Και θύμισε
και λόγο εμφάνισης, τον γνωστό από τις
τηλεοπτικές διαφημίσεις “Ριχάρδο”
των ενεχυροδανειστηρίων: “Και στην
Αλεξανδρούπολη και στην Λάρισα και στον
Βόλο και ‘Κανάβεραλ’
στην Κάρπαθο...”. Και
μετά πρότεινε ως εναλλακτική της
συμφωνίας των Πρεσπών, τον στρατιωτικό
αποκλεισμό της Ρωσίας (“διαβαλκανικό
αμυντικό σύμφωνο”, ένα
νατοϊκο υποκατάστατο
για να βολευτεί η πΓΔΜ).
Σκεφθείτε δε,
ότι το
παραφύση δίδυμο θα
επισκεφτεί
την Ρωσία επισήμως, ο Καμένος
στις 29/8 και
τον Δεκέμβριο ο Νήπιος
ο οποίος και
θα συναντηθεί
με τον Πούτιν (7/12).
Συμπερασματικά.
Νήπιος – Καμένος: 2
Αρχηγοί,
2 υπουργοί Εξωτερικών,
2 Προϋπολογισμοί
(το πολιτικό μας ΑΕΠ).
Πολιτική
σχιζοφρένεια, πολιτική παράνοια,
πολιτική... “Θοῦ,
Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου...”.
Και
η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ
(Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης
Άγνοια); Πολιτικός μιθριδατισμός,
πολιτική... Και πάλι “Θοῦ,
Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου...”.
*
“Ορισμένες συμπτώσεις είναι τόσο
σατανικές που στο τέλος αναρωτιέται
κανείς ποιος πραγματικά κάνει κουμάντο
σε αυτό το σύμπαν. Βγαίνουν οι NYT (σσ.
10/10) και
μας λένε κατάμουτρα ότι μεγαλώνουμε
εδώ και χρόνια στα γόνατα έναν πράκτορα
του Πούτιν, τον Ιβάν τον Σαββίδη. Την
ίδια ώρα που ο Πάνος ο Καμμένος βρίσκεται
στις ΗΠΑ με στολή Άι Βασίλη.(...)
Το
δημοσίευμα των NYT να αποτελεί άραγε ένα
πολλαπλό μήνυμα των Αμερικάνων; Κι αν
ναι, απέναντι σε ποιους; Στους Ρώσους,
στον Αλέξη, στον Πάνο, σε ποιόν; Είναι η
Θεσσαλονίκη η πόλη των κατασκόπων;
Κάναμε την Θεσσαλονίκη Καζαμπλάνκα;
Εκεί μας έφτασε ο ΣΥΡΙΖΑ;” (Θανάσης
Μαυρίδης).
Ήταν
δίκαιο και έγινε πράξη...
Και
οι αυτοκτονίες έχουν κτυπήσει κόκκινο.
Και έχουν λάβει χαρακτηριστικά επιδημίας,
με θύματα κυρίως νέους ανθρώπους. Και
η Παραφύση τηρεί σιγήν ιχθύος. Ελπίζω
να μην έχετε ξεχάσει / διαγράψει τι έκανε
το παραφύση δίδυμο (Νήπιος – Καμένος)
πριν μας
κατσικωθούν.
Δακρύβρεκτα
διαγγέλματα, βροχή
οι
καταγγελίες on
camera,
δηλώσεις
για
“Μνημόνια δολοφόνους κλπ...”
Στην
Πάτρα, στα γραφεία της ΔΕΗ, άνθρωπος που
αδυνατούσε να πληρώσει,
σε κοινή θέα πήρε μια χούφτα χάπια για
να αυτοκτονήσει (19/10,
διακομίσθηκε στο νοσοκομείο). Αλληλούια...
Ήταν
δίκαιο και έγινε πράξη... (Κοτζιά επίλογος
ή το φιλί της ζωής).
“Βαθιά
να με θάψουν θέλησαν, ξέχασαν ότι είμαι
σπόρος”, ήταν ο στίχος του Ντίνου
Χριστιανόπουλου που παρέφθειρε
ο Νίκος Κοτζιάς για να στείλει τα μηνύματά
του σε φίλους και πολιτικούς εχθρούς
μετά
την παραίτησή του από την θέση του
υπουργού Εξωτερικών(17/10, την
πήρε ο Νήπιος).
Με
λίγες λέξεις, ο Κοτζιάς εξήγησε και την
απόφασή του να παραιτηθεί από την
Παραφύση. “Ο πρωθυπουργός και σειρά
υπουργών έκαναν στο χθεσινό υπουργικό
συμβούλιο τις επιλογές τους και εγώ
κατόπιν τις δικές μου”. Άλλες λεπτομέρειες
δεν έδωσε ο Κοτζιάς για την εκτός ορίων
σύγκρουση που είχε με τον Καμένο στο
υπουργικό συμβούλιο της 15/10 , αρκούμενος
να δώσει το στίγμα μιας αναμέτρησης
στην οποία ήταν μόνος απέναντι στον
δίδυμο Νηπίου - Καμένου, και μια σειρά
υπουργών (για
τα “φανερά” κονδύλια του υπουργείου
του).(1)
Εν
κατακλείδι: Είχαμε
τον
3ο “ψεκασμό με εξαφανιαζόλ” του Καμένου.
Μετά την εξαφάνιση από την Παραφύση του
Φίλη και του Μουζάλα, ήρθε και η
σειρά
του Κοτζιά. Στο
υπουργικό συμβούλιο, εν
χορώ αποφάσισαν την θυσία του για να
σώσουν τις καρέκλες τους, παράλληλα
δε έστειλαν και 1 δωράκι στον Πούτιν, εν
όψι της επίσκεψης του Νηπίου στην Ρωσία.
Και
ο Νήπιος ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών
με πρωθυπουργό τον Καμένο.
Η
Παραφύση, δεν είναι αριστερά, δεν είναι
δεξιά, δεν είναι κυβέρνηση. Σκέτες
καρέκλες είναι...
Υποσημείωση
1:
Στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού οι λέξεις
έχουν χάσει την σημασία τους, οι οποίες
ενίοτε υποδηλώνουν το ακριβώς αντίθετο,
ως εκ τούτου ζουν και εκτός πραγματικότητος,
ενίοτε και σε μία τελείως αντεστραμμένη.
Προτελευταία
απόδειξη: Όταν ονοματίζουν “κρυφά”,
τα κονδύλια ορισμένων υπουργείων επί
της ουσία αναφέρονται σε “φανερά”...
Αυτή η διαπίστωση
είναι
το αποτέλεσμα του
χαμού
που έγινε με τα απόρρητα κονδύλια στον
υπουργικό συμβούλιο, τον δημοσιογραφικό
θόρυβο που ακολούθησε και τις σχετικές
αναφορές
των
στελεχών της Παραφύση
που
αποκάλυπταν τους αποδέκτες των
κονδυλίων.
Την
χαριστική βολή έδωσε η
ιστοσελίδα iefimerida, η
οποία δημοσίευσε έγγραφα
που αφορούσαν την ενημέρωση της Βουλής
σχετικά με τη διάθεση των μυστικών
κονδυλίων του υπουργείου
εξωτερικών, βάσει
του σχετικού νόμου
Κοτζιάς (2017).
Συμπέρασμα: Στην χώρα
του Υπαρκτού Ελληνισμού ακόμη και η
προσήλωση στην διαφάνεια, λειτουργεί
τελικά εις βάρος της..
Και
η τελευταία απόδειξη: Η
λέξη “αποπομπή” σημαίνει “επιβράβευση”.
Ο Νήπιος επιβράβευσε τον Κοτζιά παρέχοντας
του την
δυνατότητα κατά την τελετή παράδοσης
παραλαβής του υπουργείου (κυριολεκτικά
στο πόδι},
να ανακοινώσει, τελείως
αντιθεσμικά και αντεθνικά
την μερική
επέκταση των χωρικών υδάτων, δηλαδή
μόνο στο Ιόνιο από τα 6
στα 12 μίλια (20/10, μια
ενέργεια που πρώτα γίνεται και μετά
ανακοινώνεται).
Αντιθεσμικά διότι
ανακοινώνεται από τέως υπουργό
(παραιτηθέντα, επί της ουσίας αποπεμφθέντα)
και χωρίς να έχει προηγηθεί ενημέρωση
των αρμόδιων υπηρεσιών του ΟΗΕ
(παραφύση πρακτική,).
Αντεθνικά δε, διότι
και αυτό
έγινε χωρίς εθνική
συνεννόηση. Να επισημάνω ότι η
σχετική πολιτική της
χώρας προέβλεπε την συνολική επέκταση
των θαλασσίων συνόρων, όποτε αυτή
αποφασίζονταν, διότι η
μη επέκταση τους και στο Αιγαίο ενισχύει
apriori
την θέση της Τουρκίας (παρέχει
επιχειρήματα), η οποία
ισχυρίζεται ότι το Αιγαίο ως κλειστή
θάλασσα επιδέχεται ειδικές ρυθμίσεις
(για τον λόγο και δεν έχει τα έχει
επεκτείνει όπου δύναται στο Αιγαίο,
όπως έχει κάνει στον
Εύξεινο Πόντο / Μαύρη
Θάλασσα). Ο
αντίλογος σε αυτή την θέση, ισχυρίζεται
ότι μπορεί να γίνει η
επέκταση στο Ιόνιο, στα
πλαίσια της “αρχής της αμοιβαιότητος”,
διότι η Ιταλία και η
Αλβανία έχουν θαλάσσια σύνορα 12 μιλίων
(μειοψηφική άποψη). Και
η αναμενόμενη συνέχεια: Η Τουρκία
αντέδρασε, ο Νήπιος έκανε και σε αυτό
το θέμα, αυτό που ξέρει
καλά
την κωλοτούμπα του,
με επιχαίρουσα την
Τουρκία. Δηλαδή ευσχήμως,
παρέπεμψε το θέμα εις
“τας διαδικαστικάς καλένδας” (23/10, δια
νομοθετικής ρύθμισης, όποτε και αν την
φέρει στην Βουλή και
όχι άμεσα “δια προεδρικού
διατάγματος”, όπως είχε
προαναγγελθεί).
Και όλες
αυτές οι ενέργειες από
τον Νήπιο, έναν αστοιχείωτο,
ο οποίος μέχρι προχθές αναρωτιόνταν
δημόσια αν υπάρχουν σύνορα στην θάλασσα...
Γενικότερα,
η
αντίφαση είναι
η φάση μιας αφασικής Παραφύση (η
αποθέωση / η
ομορφιά του μπάχαλου).
Αναλογιστείτε
ότι ο
Νήπιος
διώχνει τον υπουργό που ταυτίζεται με
την πολιτική στην οποία ο ίδιος ομνύει,
για να κρατήσει εκείνον που τη δυναμιτίζει
φανερά (στην
ψυχιατρική αποκαλείται
διπολική διαταραχή).
Αλληλούια...
*
“Μια
ωραία ατμόσφαιρα τις προάλλες στην
εκδήλωση για τη συνταγματική αναθεώρηση
που διοργάνωσε το Ίδρυμα
Κων. Τσάτσου. Κάποιοι ομιλητές ένιωσαν
τέτοια οικειότητα με το περιβάλλον –ή
με τους συνομιλητές τους– εν προκειμένω
ήταν ο Ν. Φίλης και ο Γ. Καμίνης – ώστε
έπαθαν κρίση ειλικρίνειας. Ας πούμε, ο
Γ. Κατρούγκαλος είπε ότι ανεξάρτητα από
το αν θα πετύχει η συνταγματική αναθεώρηση
του ΣΥΡΙΖΑ, το σημαντικό είναι «να
ματαιώσουμε τα σχέδια της Ν.Δ. για μία
δεκαετία να αναθεωρήσει το Σύνταγμα
λόγω της συνταγματικής
απαγόρευσης να εκκινήσει νέα διαδικασία
για πέντε χρόνια». Κανονικά αυτός είναι
ο ορισμός του πολιτικού κυνισμού. Και
η εικόνα στον ορίζοντα του ΣΥΡΙΖΑ ξανά
σε ρόλο «μπαχαλάκη» με αφορμή την
προεδρική εκλογή του 2020” (Αριστοτελία
Πελώνη).
Επιστέγασμα.
Για
την Παραφύση, δια στόματος Γκαμπριέλ
Γκαρσία Μάρκες:
“Ποτέ
δεν υπήρξε έγκλημα που να είχε προαναγγελθεί
περισσότερο”.
Περί
Τουρκίας.
Τουρκικό
δικαστήριο αποφάσισε την πλήρη
απελευθέρωση του Αμερικανού Πάστορα
(12/10 ), ο οποίος πάραυτα θα επιστρέψει
στις ΗΠΑ (τελούσε υπό κατ’ οίκον
περιορισμό από 25/7, φυλακισμένος για 2
χρόνια).
Ο
δημοσιογράφος και συγγραφέας Gengiz
Aktar έχει επισημάνει
ότι οι προκλητικές κινήσεις του Ερντοράν
στην κυπριακή ΑΟΖ, και γενικώς τα τύμπανα
πολέμου που χτυπά στην Κύπρο, θα
αποδειχθούν μοιραία για τον Σουλτάνο.
Προς επίρρωση αναφέρεται στην 7ετή
ελληνική Χούντα (1967-1974),
η οποία κατέρρευσε μετά το πραξικόπημα
που οργάνωσε κατά του Μακαρίου στην
Κύπρο. Επίσης στην αργεντίνικη Χούντα
(7ετής και αυτή, 1976-1983), η οποία κατέρρευσε
μετά την εισβολή της στα νησιά Φώκλαντ
(1982), τα οποία οι Βρετανοί ανακατέλαβαν
πάραυτα.
Περί
εξαφανίσεων...
Η
Κίνα “εξαφάνισ娔 τον Κινέζο διευθυντή
της
Ιντερπόλ
Μενγκ
Χονγκγουέι
.
Η Σαουδική Αραβία “εξαφάνισε” τον
Ιρανό δημοσιογράφο Τζαμάλ
Κασόγκι
εντός του Ιρανικού προξενείου στην
Κωνσταντινούπολη
και
μαζί την λουφάζουσα πολιτισμένη Δύση.
Και ο Τραμπ σχεδιάζει
να
“εξαφανίζει” την
συμφωνία
για τον έλεγχο των
πυρηνικών
όπλων
μέσου βεληνεκούς (Intermediate-Range Nuclear Forces
Treaty, INF), που συνυπέγραψαν
ο τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής
Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ
με
τον Ρόλαντ Ρίγκαν (1987). Αλλά
και κάθε επικριτή
/ διαφωνούντα
με την παράφρονα
και διχαστική
πολιτική του. Αυτή
είναι που πυροδότησε την αποστολή 14
τρομο-δεμάτων από
ένα φασιστοειδές υποκείμενο, οπαδό του,
με
αποδέκτες πολιτικούς του αντιπάλους
και επικριτές
του
στις
24/10.
Να
υπενθυμίσω: Πέρυσι
η ανθρωπιστική
Παραφύση του Νηπίου, μπλόκαρε
κοινή καταδικαστική ανακοίνωση των 28
(της Ε.Ε.) για την κατάσταση των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων στην Κίνα. Η αιτιολογία του
ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, ήταν
ότι το ψήφισμα δεν αποτελεί εποικοδομητική
κριτική έναντι της Κίνας.
Σήμερα
ο Τράμπ κάνει τα στραβά μάτια στην
υπόθεση Κασόγκι. Είναι πολλά τα λεφτά
φίλοι
μου... (τηρουμένων των αναλογιών).
Περί
“μαχητών του Εξαρχιστάν”.
Θρασύδειλοι
“μαχητές του Εξαρχιστάν”, επιτέθηκαν
με δολοφονική πρόθεση στο αστυνομικό
τμήμα της Ομόνοιας με μολότοφ (15/10),
τραυματίζοντας ελαφρά 4 αστυνομικούς
και προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές (1
βαν της αστυνομίας, 3 περιπολικά και 4
ΕΙΧ). Θρασύδειλοι, διότι η αστυνομία επί
Παραφύση, στο τομέα επιβολής της τάξης
είναι εντεταλμένη να αμύνεται... Πια
αστυνομία... Επιχειρησιακή ανεπάρκεια.
Σκεφθείτε, απροετοίμαστοι σε προαναγγελθείσα
καταδρομική επίθεση με αφίσες στο
Εξαρχιστάν, οι οποίες στοχοποιούσαν το
ΑΤ Ομόνοιας (αντίποινα στον Θάνατο του
Ζακ Κωστόπουλου). Και ξανασκεφτείτε, οι
συνάδελφοί τους έφθασαν στο σημείο του
συμβάντος (χρόνος ανταπόκρισης), 17
ολόκληρα λεπτά αργότερα (20:28 / 20:45).
Την
εικόνα συμπληρώνουν:
Προχθές,
ο
“απελευθερωτής” της Παραφύση, ο
“τροφοδότης”
της εγκληματικότητας
Ν. Παρασκευόπουλος ντε, 12.000 φυλακισμένους
απελευθέρωσε
τα
τελευταία 3 χρόνια,
μεταξύ
των οποίων και “περιώνυμοι”, πολλοί
εκ των οποίων μάλιστα
υποτροπίασαν. Χθες,
η δημιουργία γραφείου
πληροφόρησης
του Ρουβίκωνα στην
αίθουσα
516 της
Φιλοσοφικής
Αθηνών (“φοιτητικές
διαδικασίες” κατά τον Γ. Κυρίτση!) (1)
Και
σήμερα,
ο “ιατρο-δικαστής” της Παραφύση Πολάκης,
ο
οποίος
από το βήμα της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ (14/10) πρότεινε
ως
απαραίτητο μέτρο επανεκλογής
του, την φυλάκιση πολιτικών αντιπάλων
(τους συλλαμβάνουμε εμείς τώρα και ας
τους αφήσει μετά η δικαιοσύνη...) .
Τα
ανωτέρω αποτελούν εκφάνσεις του ότι
σήμερα στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού
διενεργείται το πείραμα της Αριστεράς
στον 21ο αιώνα. Το δήλωσε / επισήμανε ο
Αλέκος Φλαμπουράρης στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ:
“Εδώ και τώρα, σήμερα, διενεργούμε το
πείραμα της Αριστεράς στον 21ο αιώνα”.
Προέτρεψε μάλιστα τον ΣΥΡΙΖΑ “οπωσδήποτε
να αποκρούσει τον συμβιβασμό με τα
παραδοσιακά κοινοβουλευτικά ειωθότα,
και να διατηρήσει τον ριζοσπαστισμό
και την προοπτική της ανατροπής”.
Αλληλούια...
*
“Τρομακτικό
να σκέφτεσαι ότι αυτός ο αφελής και
συγχρόνως αδίστακτος άνθρωπος είναι
υπουργός και μάλιστα με ευθύνη τις
τράπεζες...” (Στ.
Κασιμάτης).
Και
μιας και αναφέρθηκα στις Τράπεζες,
διαβάστε το άρθρο τού Κ. Στούπα “Τράπεζες
και ΔΕΗ, οι αδύναμοι κρίκοι”.
Υποσημείωση
1:
Ο
υπουργός Παιδείας, ο Γαβρόγλου ντε,
κάλεσε το “ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα”
να ανακαταλάβει το “οχυρό 516”,
προτρέποντας σε αυτοδικία / διχαστικές
κινήσεις τους φοιτητές (21/10).
Είναι
ο με
αποδείξεις πλέον
παράφρων
υπουργός, που μεθοδικά επιχειρεί
να δώσει
την
“χαριστική
βολή” σε κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα.
Ειδικότερα δε
έχει μετατρέψει
τα ΑΕΙ σε ΑΕΧ (Ανώτατα Εκπαιδευτικά
Χαμαιτυπεία). Αλληλούια...
*
“Φανταστείτε ένα μέρος στον κόσμο που
νεαροί και νεαρές κάνουν μαθήματα
επαναστατικής γυμναστικής με επιθέσεις
σε βάρος ξένων πρεσβειών. Κι όταν
βαριούνται παίρνουν σειρά αστυνομικά
τμήματα, πανεπιστήμια ή ακόμη και
συμβολαιογραφεία ή εφορίες” (Θ.
Μαυρίδης).
*“Χθες
(18/10)
η Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου
Αθηνών παρέμεινε κλειστή εις ένδειξιν
διαμαρτυρίας για την ανακατάληψη του
περίφημου «χώρου» από την επίσης περίφημη
«συλλογικότητα ο Ρουβίκωνας». Πώς είναι
το παιδάκι που απειλεί ότι θα κρατήσει
την αναπνοή του μέχρι να σκάσει επειδή
δεν του αρέσει η χορτόσουπα της μαμάς;
Αναρωτήθηκα με ποιο πρόσωπο, ή με τι
μούτρα, θα εμφανισθεί ο καθηγητής στην
αίθουσα για να διδάξει Αισχύλο ή Πλάτωνα.
Ποιους κανόνες συμβίωσης, ποιας πόλης
θα επικαλεσθεί για να τους δώσει να
καταλάβουν τι εννοεί ο πρώτος με τις
«Ευμενίδες» του ή ο δεύτερος με τον
«Κρίτωνα»;” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Περί
δηλώσεων.
Μετά
την αποπομπή Κοτζιά, ο
Νήπιος δήλωσε ότι δεν
θα ανεχθεί την ύπαρξη άλλης γραμμής
πέραν της κυβερνητικής ως προς τα εθνικά
θέματα.
Μόλις
2
ημέρες μετά ο Καμένος την
διέγραψε,
με ένα tweet
“την
έγτραψε
στ.../”
(“Θοῦ,
Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου...”).
Το
tweet του Καμένου, το
οποίο χαρακτηρίστηκε
παρέμβαση στη διαδικασία έγκρισης
από την Βουλή της πΓΔΜ της
έναρξης
των
συνταγματικών
αλλαγών
που
απαιτούνται για την εφαρμογή της
συμφωνίας των Πρεσπών με την Ελλάδα
(19/10),
έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους
πανηγυρισμούς και τα συγχαρητήρια του
Νηπίου
προς
τον Ζάεφ. Την
υπερψήφιση της έγκρισης, ο Καμένος την
απέδιδε σε χρηματισμό και εκβιασμούς
που ασκήθηκαν σε βουλευτές του
αντιπολιτευόμενου VMRO.
Το
γεγονός πως υπήρξε επίσημη απάντηση
στο
tweet
του
Καμένου
και μάλιστα σε υψηλούς τόνους από την
κυβέρνηση της
πΓΔΜ,
η
οποία
έκανε λόγο για fake news τα οποία αναμεταδίδει
ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας,
δείχνει ότι δεν πρόκειται για μια
παρέμβαση εσωτερικού, αλλά για ένα θέμα
που αγγίζει την εξωτερική πολιτική.
Περί
ΑΕΠ.
Αυτό
το οποίο πρέπει να λαμβάνουμε υπ’ όψιν
όταν ακούμε για ποσοστά αύξησης του ΑΕΠ
είναι ότι σε αυτό συμπεριλαμβάνονται
και τα δαπανηθέντα για την αποκατάσταση
κάθε είδους “ζημιών” (με την ευρύτερη
έννοια). Δηλαδή εθνικές
καταστροφές, πλημμύρες, σεισμοί, τροχαία,
γήρανση πληθυσμού (ιατροφαρμακευτική
δαπάνη) κλπ. Δηλαδή η “υγιής” αύξηση
του ΑΕΠ, είναι αυτή η οποία προκύπτει
μετά την αφαίρεση των ανωτέρω,
επίσης και του πληθωρισμού. Και
ως εκ τούτων, η προβλεπόμενη αύξηση του
ΑΕΠ γύρω στο 2% για τα επόμενα χρόνια,
θεωρείται ανεπαρκής για την οικονομική
ανάκαμψη της χώρας. Απαραίτητη προς
τούτο θεωρείται μια ανάπτυξη το ελάχιστον
4%. Επιβαρυντικός
παράγοντας για την ανάπτυξη της χώρας
είναι και η υπερφορολόγηση ( φόροι και
εισφορές στο 41,9%, με τους χαρακτηριζόμενους
ως πλέον άδικους, τους έμμεσους να
ανέρχονται στο 19%). Γήρανση
του πληθυσμού, αναιμική ανάπτυξη
υπερφορολόγηση
και λαϊκισμός, ο επιθανάτιος ρόγχος της
χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού.
Περί
ανταγωνιστικότητας.
*
“Τα μνημόνια είχαν τρεις συναφείς
στόχους. Ο λειτουργικός ήταν να
επιστρέψουμε στις αγορές κεφαλαίου. O
δομικός και συναφής ήταν να μη
δημιουργούνται νέα δημοσιονομικά
ελλείμματα. Όμως ο πιο σημαντικός ήταν
η ανάκτηση ανταγωνιστικότητας. Μόνον
αυτό μειώνει την ανάγκη πρόσθετου
δανεισμού για να κλείνει η τρύπα στο
ισοζύγιο των διεθνών συναλλαγών μας,
που είναι αυτή ακριβώς η τρύπα στην
ανταγωνιστικότητα. Η βελτίωση της
ανταγωνιστικότητας είναι το μοναδικό
«κλειδί» για τη μακροχρόνια επιβίωση
του πληθυσμού αυτής της χώρας. Και είναι
πολύ δυσκολότερο να πετύχουμε κάτι σε
αυτόν τον τομέα, παρά στους άλλους δύο.
Δημοσιονομική ισορροπία μπορεί να
επιτύχει οποιαδήποτε κυβέρνηση εφαρμόσει
λιτότητα και επιβάλει βαρύτερους φόρους.
Πρόσβαση στις αγορές έχει κάθε κράτος
που πληρώνει υψηλό επιτόκιο.
Η
ανταγωνιστικότητα μετριέται με διάφορους
τρόπους. Όσοι όμως λαμβάνουν αποφάσεις
προσέχουν κατά κύριο λόγο δύο δείκτες.
Τα αποτελέσματα από τον πρώτο, της
Παγκόσμιας Τράπεζας, δεν ήταν καλά το
2018: με άριστα το 100, πήραμε 68 βαθμούς και
βρεθήκαμε στην 67η θέση από την 61η το
προηγούμενο έτος, μεταξύ 190 κρατών.
Προχθές
δημοσιεύθηκαν τα συμπεράσματα του
Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF).
Πέσαμε στην 57η θέση (τέσσερα σκαλοπάτια
κάτω) ενώ συγκεντρώνουμε 62,1 βαθμούς,
όσο περίπου και στην προηγούμενη μέτρηση.
Εμείς δεν βελτιωθήκαμε, οι άλλοι πήγαν
καλύτερα. Οπως οι Φιλιππίνες που ανέβηκαν
12 θέσεις και βρέθηκαν ακριβώς μπροστά
μας.
Δεν
ισχυρίζομαι ότι είναι εύκολο να κερδίσουμε
το χαμένο έδαφος στον ανταγωνισμό μεταξύ
κρατών. Είναι όμως απαραίτητο να
θεωρήσουμε ότι αυτό αποτελεί ύψιστο
εθνικό στόχο, μια συλλογική προτεραιότητα
και ένα ισχυρό κριτήριο στις πολιτικές
μας επιλογές. Η Ελλάδα είναι τελευταία
μεταξύ των 52 πλουσιοτέρων κρατών. Είναι
τελευταία μεταξύ των κρατών της Ενωμένης
Ευρώπης και τελευταία στην Ευρώπη
(ακολουθεί με μικρή διαφορά η Βοσνία)!
Αν
θέλουμε κάτι να αλλάξει, πρέπει να
μελετήσουμε και να μιμηθούμε όσα
περισσότερα μπορούμε από αυτά που έχουν
οι χώρες που ξεχωρίζουν. Δεν είναι θέμα
μεγέθους ή «πλουσίων - φτωχών» στην
εκκίνηση. Σιγκαπούρη, Δανία, Ταϊβάν,
Κορέα, Νέα Ζηλανδία, Ισραήλ και Χονγκ
Κονγκ, για να πάρω την πρώτη εικοσάδα,
δεν ήταν πάντοτε πλούσιοι. Δύο κριτήρια
της επιτυχίας τους είναι ο ψύχραιμος
τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν τις
κρίσεις που έχουν περάσει και ο έντονος
δυναμισμός που αναπτύσσουν όταν όλα
πάνε καλά. Μας λείπουν και τα δύο! (Μπάμπης
Παπαδημητρίου).
Περί
ώρας, ευροσκεπτικισμός...
Αλλάξαμε
ώρα στις 28 Οκτωβρίου. Στη συνέχεια, οι
χώρες τις Ε.Ε. θα έπρεπε
να αποφασίσουν αν θα διατηρούσαν
μόνιμα την
θερινή ή την
χειμερινή ώρα. Στις
31η Μαρτίου 2019, θα συντελούνταν
το τελευταίο υποχρεωτικό πέρασμα στη
“θερινή ώρα” για
τις χώρες που θα επέλεγαν
ως μόνιμή ώρα την Θερινή.
Οι
χώρες που
θα επέλεγαν
τη “χειμερινή ώρα”, αυτή
θα ήταν
η τελευταία
φορά που
θα
γύριζαν
τους
δείκτες των ρολογιών τους μία ώρα πίσω.
Αυτό
θα συνέβαινε εάν
τηρούνταν
το χρονοδιάγραμμα που έχει θέσει η
Ευρωπαϊκή
Επιτροπή.
Δεν
μπορεί όμως
να τηρηθεί διότι
στις
σχετικές
ομάδες
εργασίας των κρατών μελών που συνεδρίασαν
προσφάτως
στις Βρυξέλλες προέκυψε
μια διαφορετική εικόνα: Η
Πορτογαλία, όπως και η Ελλάδα, θέλουν
να συνεχιστεί
η αλλαγή της ώρας
2
φορές το χρόνο. Η Γαλλία, η Ισπανία, η
Ολλανδία, η Δανία και η Φινλανδία, θέλουν
ως την
μόνιμη λύση την
χειμερινή ώρα. Αντιθέτως,
ως την
μόνιμη
λύση την
Θερινή
ώρα θέλουν
η
Γερμανία, η Πολωνία, η Κύπρος και τα
κράτη της Βαλτικής. Το
γεγονός πάντως είναι ότι οι αρμόδιοι
υπουργοί των κρατών μελών της Ε.Ε. που
συναντώνται στο Γκρατς στις 22/10 θα
συζητήσουν και το θέμα για την αλλαγή
της ώρας (έχει εγγραφή στην ημερήσια
διάταξη). Οψόμεθα...
ΔΕΗ
(Ελλάδα) – ΕDS (πΓΔΜ)
και πάλι “μας έπιασαν
κότσους”...
Η
ΔΕΗ αγόρασε την “εταιρία σκουπίδι”
ΕDS, ιδιοκτησίας
του αντιπροέδρου της κυβέρνησης της
πΓΔΜ Κότσο
Ανγκιούσεφ, 2 μήνες πριν
την συμφωνία των Πρεσπών. Δες
κάτι συμπτώσεις...
Αλλά
ας θυμηθούμε: Και τον Σεπτέμβριο του
2017 το της Παραφύση ΤΑΙΠΕΔ, παραφύση
υπέγραψε την παράταση για 20 έτη της
σύμβασης παραχώρησης του Διεθνούς
Αεροδρομίου Αθηνών με αντίτιμο 483 εκ.
ευρώ συν ΦΠΑ, την οποία ανακοίνωσε και
μάλιστα πανηγυρικά.
Ευτυχώς...
Παρενέβη η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία
διαφώνησε με το τίμημα, καθώς ουσιαστικά
η επέκταση της παραχώρησης θεωρήθηκε
ότι ισοδυναμούσε με απευθείας ανάθεση.
Τελικά, η παράταση της παραχώρησης
επαναπροκηρύχθηκε και ανακοινώθηκε
νέα συμφωνία με αντίτιμο 2,5 φορές
μεγαλύτερο από το αρχικό, δηλαδή 1 δισ.
115 εκ. ευρώ συν ΦΠΑ. Αλληλούια...
12
Οκτωβρίου
VS
28 Οκτωβρίου.
*
“Για τέταρτη χρονιά φέτος οι εκδηλώσεις
«12 Οκτωβρίου 1944, Η Αθήνα ελεύθερη»
γεμίζουν
την πόλη. Το Ίδρυμα της Βουλής των
Ελλήνων, η Περιφέρεια Αττικής, ο Δήμος
Αθηναίων, τα Γενικά Αρχεία του Κράτους
η ΕΡΤ, το Υπουργείο Παιδείας, το Υπουργείο
Εθνικής Άμυνας, το Μέγαρο Μουσικής κ.λπ.
αναλαμβάνουν τη διοργάνωση και
υποστηρίζουν ένα σύνολο δράσεων για
την ανάδειξη της επετείου της απελευθέρωσης
της πρωτεύουσας από τις ναζιστικές
δυνάμεις κατοχής τον Οκτώβριο του 1944
ως μιας πάνδημης γιορτής της πόλης. Οι
εκδηλώσεις, που εκτείνονται όλο τον
χρόνο, κορυφώνονται τον μήνα Οκτώβριο.
Από τον Οκτώβριο του 2015, από την επαύριο
δηλαδή της ανάληψης της εξουσίας από
τον ΣΥΡΙΖΑ, προωθείται τεχνηέντως η
ανάδειξη της 12ης Οκτωβρίου 1944, ως ημέρας
μνήμης, ανταγωνιστικής της 28ης Οκτωβρίου
1940 και αυτό καταδεικνύεται από το ότι
οι σχετικές εκδηλώσεις επεκτείνονται
μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου, ενώ παράλληλα
συρρικνώνονται μέχρις εξαφανίσεως οι
αντίστοιχες εκδηλώσεις για την 28η
Οκτωβρίου.
Έτσι από την 1-29 Οκτωβρίου πραγματοποιούνται πολλές δεκάδες εκδηλώσεων στα πλαίσια του εορτασμού της 12 Οκτωβρίου εκ των οποίων δύο μόνο αφορούν στο ίδιο το γεγονός, δηλαδή οι εκδηλώσεις της ημέρας της 12ης Οκτωβρίου και η Συναυλία που θα πραγματοποιηθεί την ίδια ημέρα. Όλες οι δεκάδες άλλες εκδηλώσεις είτε αφορούν την Αντίσταση στη διάρκεια της Κατοχής είτε κάποτε είναι παντελώς άσχετες με το γεγονός. Οι εκδηλώσεις του Οκτωβρίου, την 1η Οκτωβρίου άρχισαν με την προβολή δύο ντοκιμαντέρ για την Αντίσταση που δεν αφορούσαν προφανώς την ημέρα της απελευθέρωσης και συνεχίζεται με δεκάδες εκδηλώσεις που αφορούν στην Κατοχή και την Αντίσταση και όχι στην 12 Οκτωβρίου. Μια από τις πιο εμβληματικές συζητήσεις θα διεξαχθεί την Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2018 με θέμα Αναγνώσεις: Λογοτεχνία και Ιστορία στο Μέγαρο Μουσικής όπου η συγγραφέας Μάρω Δούκα συζητά με τον γνωστό ιστορικό Αντώνη Λιάκο με συντονιστή τον Μανώλη Πιμπλή, γνωστών ιδεολογικών τοποθετήσεων.
Ενώ τρέχει αυτό το τεράστιο πρόγραμμα εκδηλώσεων, που περιλαμβάνει πληθώρα συναυλιών και έχει ένα σημαντικό κόστος, την ίδια στιγμή ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου περιορίζεται στις γνωστές επετειακές παρελάσεις. Δηλαδή το ΌΧΙ του 1940 δεν φαίνεται να είναι και πολύ αρεστό στο σύστημα εξουσίας, λόγω προφανώς των παλλαϊκών αντιστασιακών μηνυμάτων που περνάει στην ελληνική κοινωνία και μάλιστα στη μαθητιώσα νεολαία και ως εκ τούτου θα πρέπει να υποβαθμιστεί και υποσκελιστεί και εν τέλει ακόμα και να καταργηθεί.
Έτσι από την 1-29 Οκτωβρίου πραγματοποιούνται πολλές δεκάδες εκδηλώσεων στα πλαίσια του εορτασμού της 12 Οκτωβρίου εκ των οποίων δύο μόνο αφορούν στο ίδιο το γεγονός, δηλαδή οι εκδηλώσεις της ημέρας της 12ης Οκτωβρίου και η Συναυλία που θα πραγματοποιηθεί την ίδια ημέρα. Όλες οι δεκάδες άλλες εκδηλώσεις είτε αφορούν την Αντίσταση στη διάρκεια της Κατοχής είτε κάποτε είναι παντελώς άσχετες με το γεγονός. Οι εκδηλώσεις του Οκτωβρίου, την 1η Οκτωβρίου άρχισαν με την προβολή δύο ντοκιμαντέρ για την Αντίσταση που δεν αφορούσαν προφανώς την ημέρα της απελευθέρωσης και συνεχίζεται με δεκάδες εκδηλώσεις που αφορούν στην Κατοχή και την Αντίσταση και όχι στην 12 Οκτωβρίου. Μια από τις πιο εμβληματικές συζητήσεις θα διεξαχθεί την Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2018 με θέμα Αναγνώσεις: Λογοτεχνία και Ιστορία στο Μέγαρο Μουσικής όπου η συγγραφέας Μάρω Δούκα συζητά με τον γνωστό ιστορικό Αντώνη Λιάκο με συντονιστή τον Μανώλη Πιμπλή, γνωστών ιδεολογικών τοποθετήσεων.
Ενώ τρέχει αυτό το τεράστιο πρόγραμμα εκδηλώσεων, που περιλαμβάνει πληθώρα συναυλιών και έχει ένα σημαντικό κόστος, την ίδια στιγμή ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου περιορίζεται στις γνωστές επετειακές παρελάσεις. Δηλαδή το ΌΧΙ του 1940 δεν φαίνεται να είναι και πολύ αρεστό στο σύστημα εξουσίας, λόγω προφανώς των παλλαϊκών αντιστασιακών μηνυμάτων που περνάει στην ελληνική κοινωνία και μάλιστα στη μαθητιώσα νεολαία και ως εκ τούτου θα πρέπει να υποβαθμιστεί και υποσκελιστεί και εν τέλει ακόμα και να καταργηθεί.
Έτσι
μια από τις «προσωπικότητες» του
συριζαϊκού κατεστημένου στον χώρο της
εκπαίδευσης η σχολική σύμβουλος των
Φιλολόγων Μεσσηνίας, Βασιλική
Σακκά,
μέλος της περιβόητης επιτροπής για την
αλλαγή των βιβλίων της Ιστορίας επιχείρησε
να αντιπαραθέσει ανοικτά την 12 Οκτωβρίου
στην 28η Οκτωβρίου. Η προγραμματισμένη
ομιλία της σε εκπαιδευτικό σεμινάριο
της 24ης Οκτωβρίου 2016 πρότεινε απροκάλυπτα
πως θα πρέπει, «Να
γιορτάσουμε την απελευθέρωση και όχι
την κήρυξη του πολέμου».
Όμως μετά από το σάλο που προκλήθηκε
μεταξύ των εκπαιδευτικών και την
αποκάλυψή της επιχειρούμενης ύβρεως
και από τις στήλες του «Άρδην», η
συγκεκριμένη ομιλία δεν εκφωνήθηκε
καν. Δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα για την
αποκάλυψη των σχετικών σχεδίων η οποία
κινδύνευε να προκαλέσει ένα μεγάλο κύμα
αντιδράσεων και να ακυρώσει το ίδιο το
εγχείρημα. Προτιμήθηκε η τακτική της
ενίσχυσης των σχετικών εκδηλώσεων ώστε
να προετοιμαστεί ιδεολογικά και
οργανωτικά το έδαφος.
Δύο
είναι οι βασικοί ιδεολογικοί πυλώνες
βάσει των οποίων επιχειρείται η κατάργηση
της 28ης Οκτωβρίου 1940, μέσω της ανάδειξης
της 12ης Οκτωβρίου 1944, ημέρας απελευθέρωσης
της πρωτεύουσας: α) ένα ψευδοευρωπαϊκό
ιδεολόγημα σύμφωνα με το οποίο «η Ελλάδα
είναι μοναδική χώρα στην Ευρώπη που
εορτάζει την έναρξη και όχι τα λήξη του
πολέμου», και β) Τα εμφυλιοπολεμικά
σύνδρομα των κυβερνώντων, με τα οποία
επιχειρούν να συγκρατήσουν ένα μέρος
των αριστερών ψηφοφόρων. Στην πρώτη
περίπτωση οι Έλληνες εγκαλούνται ως
«φιλοπόλεμοι» διότι εορτάζουν την
αντίσταση στον ξένο επιβουλέα, τη
φασιστική Ιταλία (1940).
Από την άλλη επιχειρείται η καλλιέργεια
ενός εμφυλιοπολεμικού κλίματος και
αποδόμησης του πανεθνικού και παλλαϊκού
χαρακτήρα της αντίστασης των Ελλήνων
από το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου 1940 μέχρι
και την αποχώρηση ή την παράδοση και
του τελευταίου Γερμανού στρατιώτη από
τη χώρα μας (Σεπτέμβριος 1944 – Μάιος
1945).
Έτσι
αναδεικνύονται άλλες πτυχές της περιόδου,
πάντοτε υπό ένα πνεύμα μηδενισμού, όπως
οι δωσίλογοι, η πείνα, η μαύρη αγορά,
καθημερινή ζωή, ο υλικός πολιτισμός,
πρωτίστως δε τα εμφύλια πάθη της εποχής.
Για τους εθνομηδενιστές και τους
σπόνσορες του διχασμού, η λήξη της
γερμανικής Κατοχής είναι πρωτίστως η
απαρχή του καταστροφικού για τον τόπο
μας, μα και τόσο αγαπητού για την
ιστοριογραφία τους Εμφυλίου. Δεν τους
ενδιαφέρει τόσο η
Απελευθέρωση όσο
το ότι αμέσως μετά ακολούθησαν τα
Δεκεμβριανά (1944) και
ο Εμφύλιος Πόλεμος (1946-49).
Υπ’ αυτό λοιπόν το εμφυλιοπολεμικό
οπτικό πρίσμα μπορεί κανείς να αναγνώσει
και να ερμηνεύσει τον τόσο ζήλο για
ανάδειξη της 12ης Οκτωβρίου 1944 ως οιονεί
εθνικής μας εορτής, εις βάρος της 28ης
Οκτωβρίου 1940.
Διότι
αυτός ο αγώνας είχε έναν πάνδημο και
πανεθνικό χαρακτήρα.
Από την ηγεσία του τόπου μέχρι και τον
τελευταίο αγρότη και στρατιώτη,
ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, ο
λαός μας αντιστάθηκε στην Ιταλογερμανική
εισβολή, και συνέχισε τον ένοπλο αγώνα,
μην υποστέλλοντας ποτέ τη σημαία της
αντίστασης. Όταν στον αυστηρά ελεγχόμενο
από το μεταξικό καθεστώς Τύπο της εποχής
δημοσιευόταν επιστολή του ΓΓ του ΚΚΕ
Νίκου
Ζαχαριάδη,
που καλούσε τους Έλληνες να αγωνιστούν,
αυτό προφανώς σήμαινε ότι ακόμα και οι
θανάσιμοι κατά τα άλλα πολιτικοί
αντίπαλοι της εποχής παραμέρισαν τις
διαφορές τους ενώθηκαν ενώπιον του
κοινού κινδύνου και έτσι οδηγηθήκαμε
στο έπος του 1940.
Εξάλλου
η
28η Οκτωβρίου είναι μία εθνική εορτή που
καθιερώθηκε «από τα κάτω»,
εν μέσω της Κατοχής. Για πρώτη φορά
γιορτάστηκε στις 28 Οκτωβρίου 1941 μέσα
στο Πανεπιστήμιο ενώ στις 28 Οκτωβρίου
1942 έλαβε χώρα πάνδημη διαδήλωση στο
Σύνταγμα, οργανωμένη από το ΕΑΜ αλλά
και την ΠΕΑΝ.
Εξάλλου
εμείς οι Έλληνες έχουμε κάθε λόγο να
εορτάζουμε τις εθνικές μας επετείους
σύμφωνα με τη δική μας πολιτισμική
ιδιοπροσωπία. Ποιος μπορεί να μας
υποχρεώσει να αλλάξουμε τις ημερομηνίες
των εθνικών μας επετείων; Το
ΌΧΙ
του ελληνικού λαού το ακολούθησαν και
άλλα ΌΧΙ,
όπως εκείνο της ΕΟΚΑ και του αγώνα
ενάντια στην αγγλική κατοχή της Κύπρου
(1955-59) ή των Ελληνοκυπρίων ενάντια στο
σχέδιο Ανάν (24/4/2004). Στην παράδοσή μας,
γίνονται εκδηλώσεις μνήμης για τη μάχη
της Κρήτης (20/5/1941), για την τουρκική
εισβολή στην Κύπρο (20/7/1974), για το Ζάλογγο
(Δεκέμβριος 1803), για την Έξοδο του
Μεσολογγίου (Κυριακή των Βαΐων 1826), για
το ολοκαύτωμα της μονής Αρκαδίου στην
Κρήτη (9/11/1866) ή ακόμα και για την Άλωση
της Πόλης (29/5/1453) ή την καταστροφή της
Σμύρνης και του Πόντου.
Ακόμα και οι επέτειοι μνήμης για τους κοινωνικούς αγώνες δεν τιμούν το τέλος τους, αλλά την έναρξή τους. Έτσι, εορτάζουμε την αιματηρή εξέγερση των κολλήγων στο Κιλελέρ (6 Μαρτίου 1910) και όχι την θέσπιση μέτρων υπέρ των αγροτών, εορτάζουμε την Εργατική Πρωτομαγιά, την αιματηρή εξέγερση των εργατών στο Σικάγο (1η Μαΐου 1886). Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για το Πολυτεχνείο, όπου εορτάζεται η ημερομηνία της καταστολής της φοιτητικής εξέγερσης (17 Νοεμβρίου 1973).
Ακόμα και οι επέτειοι μνήμης για τους κοινωνικούς αγώνες δεν τιμούν το τέλος τους, αλλά την έναρξή τους. Έτσι, εορτάζουμε την αιματηρή εξέγερση των κολλήγων στο Κιλελέρ (6 Μαρτίου 1910) και όχι την θέσπιση μέτρων υπέρ των αγροτών, εορτάζουμε την Εργατική Πρωτομαγιά, την αιματηρή εξέγερση των εργατών στο Σικάγο (1η Μαΐου 1886). Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για το Πολυτεχνείο, όπου εορτάζεται η ημερομηνία της καταστολής της φοιτητικής εξέγερσης (17 Νοεμβρίου 1973).
Εμείς
λοιπόν, διαθέτοντας μία μακρά αντιστασιακή
παράδοση, έχουμε κάθε λόγο και κάθε
δικαίωμα για εορτάζουμε το ΟΧΙ, την
αντίσταση και τον αγώνα για την ελευθερία,
ανεξαρτήτως συνεπειών. Εορτάζουμε τον
αγώνα και τις θυσίες και όχι απαραιτήτως
τη νίκη.
Οι εθνομηδενιστές του Σύριζα όμως δουλεύουν με σύστημα και μακιαβελικά. Χρησιμοποιούν ένα γεγονός και μία επέτειο για την οποία όλοι οι Έλληνες αισθάνονται περήφανοι, την απελευθέρωση της Αθήνας κατά την 12 Οκτωβρίου, για να υπονομεύσουν και να πλήξουν την ίδια την εθνική εορτή και το ΌΧΙ της 28ης Οκτωβρίου! Και αυτό το εγχείρημα μέχρι σήμερα έχει προχωρήσει αρκετά διότι οι πνευματικές ελίτ της χώρας υπνώττουν ύπνο βαθύ, για να μη μιλήσουμε για τις πολιτικές ελίτ.
Οι εθνομηδενιστές του Σύριζα όμως δουλεύουν με σύστημα και μακιαβελικά. Χρησιμοποιούν ένα γεγονός και μία επέτειο για την οποία όλοι οι Έλληνες αισθάνονται περήφανοι, την απελευθέρωση της Αθήνας κατά την 12 Οκτωβρίου, για να υπονομεύσουν και να πλήξουν την ίδια την εθνική εορτή και το ΌΧΙ της 28ης Οκτωβρίου! Και αυτό το εγχείρημα μέχρι σήμερα έχει προχωρήσει αρκετά διότι οι πνευματικές ελίτ της χώρας υπνώττουν ύπνο βαθύ, για να μη μιλήσουμε για τις πολιτικές ελίτ.
ΥΓ.
Βλέπε σχετικά περισσότερα στοιχεία στα
άρθρα του
Θάνου Κωτσάκη
και του Νικόλα
Δημητριάδη:
«Η Αθήνα ελεύθερη», «Η επιλογή της 28ης
Οκτωβρίου 1940 ως εθνικής μας εορτής»,
«Το ΌΧΙ
του ελληνικού λαού του 1940 ενοχλεί. Να
καταργηθεί!», «Γιατί ενοχλεί η28ηΟκτωβρίου;»
(Γιώργος
Καραμπελιάς).
Σπαραχτικά
σπαράγματα...
*
“Δύο είναι οι τραγωδίες στη ζωή, λένε.
Η μία και συνηθέστερη να μην πραγματοποιηθεί
το όνειρό σου· η δεύτερη και χειρότερη
είναι να πραγματοποιηθεί. Ισχύει ιδίως
για τους αριστερούς, οι οποίοι πάντα
βολεύονται καλύτερα με μια ήττα – διότι
η ήττα αφήνει το όνειρο ανέπαφο, ενώ η
νίκη το αποκαλύπτει ως ανέφικτο” (Χρ.
Κασιμάτης).
*
“Υποθέτω
ότι στο τέναγος του μυαλού του Π. Πολάκη,
εκεί όπου περιφέρονται τα αφρόψαρα των
απολίτιστων, πλην όμως γνησίως
ελληνοπρεπών, ενστίκτων του, η έκφραση
«ψηλή κουλτούρα» αντιπαρατίθεται
διαλεκτικά στη «χαμηλή κουλτούρα». Όπου
η μεν «ψηλή κουλτούρα» αναφέρεται στους
θεσμούς της δημοκρατίας, η δε χαμηλή
στη γνήσια λαϊκή δημοκρατία, που
αντιμετωπίζει τους θεσμούς ως εμπόδια
στον καλπασμό της. Το είπε ο άνθρωπος:
«Ας παρατήσουμε την ψηλή κουλτούρα κι
ας ρίξουμε μερικούς στη φυλακή για να
κερδίσουμε τις εκλογές». Το είπε
ανερυθρίαστα, αν και είναι δύσκολο να
διακρίνεις στο μαυριδερό του πρόσωπο
με τα γένια πότε το αίσθημα της ντροπής
τον κάνει να κοκκινίσει. Το ξεδιάντροπο
στην περίπτωσή του είναι ολοκληρωμένο
ύφος, τρόπος ζωής, είναι ο ίδιος ο
άνθρωπος”
(Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Κωνσταντίνος
Κατσίφας: Ο Σολωμός Σολωμού των Ομογενών
της Αλβανίας;
Αναμενόμενη
και αναπόφευκτη η δραματική εξέλιξη
των γεγονότων που οδήγησαν τον Κατσιφά
στον θάνατο, μιας και στην ίδια περιοχή
βρίσκονταν “γκαντέμησα” της Παραφύση
(28/10).
Η
υπουργός Πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά, η
οποία παρέστη και κατέθεσε στεφάνι
στους Βουλιαράτες.
Μνημόνευση:
Ο Σολωμός Σολωμού ήταν
Ελληνοκύπριος από το Παραλίμνι, γνωστός
σήμερα μέσα από τα γεγονότα που οδήγησαν
στη δολοφονία του, την ημέρα της κηδείας
του Τάσου Ισαάκ στην Κύπρο. Στις 24 Ιουνίου
2008 το ευρωπαϊκό δικαστήριο βρήκε ένοχη
την Τουρκία για τις
δολοφονίες
των Σολωμού και Ισαάκ (
Βικιπαίδεια).
Πολιτισμική
ενημέρωση.
“Θοῦ,
Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου...”
Η έκφραση αυτή προέρχεται από το εδάφιο
3 του 141 Ψαλμού
του
Δαβίδ:
“Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου
καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη µου”.
Στην
καθομιλουμένη
:
“Βάλε μου, Κύριε, φρουρά στο στόμα μου,
φράχτη στη θύρα των χειλιών μου”. Δια
αυτής της
επίκλησης
δηλώνει
/ τονίζει
κάποιος, ότι
θέλει να
αποφύγει να εκστομίσει ότι θα ήθελε να
πει, δηλαδή συνεκδοχικά ο δικαιολογημένος
μεν, αλλά απρεπής του λόγος, να μείνει
φυλακισμένος μέσα στο στόμα του.
“Με
έπιασες κότσο”.
Η λέξη
“κότσος”
προέρχεται από τον αρχαιοελληνικό
“κόττο”, που σημαίνει το λειρί του
κόκορα (προκύπτει
και η κότα).
Από αυτόν βαφτίστηκε και ο
τύπος
χτενίσματος κατά τον οποίο η γυναίκα
μαζεύει τα μακριά μαλλιά της στο πίσω
μέρος του κεφαλιού
(παραφθορά του ο “κότσος”) (1).
Η μεταφορική φράση:
“πιάνω κάποιον κότσο” σημαίνει ότι
τυλίγω / πιάνω κάποιον
όπως πιάνεται
ο κότσος
με φουρκέτες , με λάστιχα κλπ,
ξεγελάω με δόλο, παραπλανώ.
Υπάρχει
και
το
ρητό του πόκερ που λέει: “Όταν
σε ένα τραπέζι δεν μπορείς να καταλάβεις
ποιο είναι το κορόιδο που θα χάσει, τότε
το κορόιδο είσαι εσύ”.
Σημείωση
1. Όταν το “βυζαντινό
καπέλωσε το ελληνικό”, η ακριβή
και ακριβής λέξη
“εν-ώτιον” παρεφθάρει σε “σκουλαρίκι”.
Το ενώτιο που
φορούσαν οι σχολάριοι, οι φρουροί των
ανακτόρων στο Βυζάντιο.
Σαν επιδόρπιο
Ενίοτε
το πρόβλημα,
είναι
εκείνος που επισημαίνει το πρόβλημα.
“Me
Too”:
Βρήκαν επιτέλους
το χόμπι. Ξεκίνησε από τα δάση του Καναδά.
Βρήκε όμως τεράστια απήχηση στις ΗΠΑ,
με τις λέσχες εξάσκησης να ανοίγουν μια
μετά την άλλη (φωτό: Λος Άντζελες /
REUTERS / Lusy Nikolson).
“The
pussy carries a boat...”
Στα
κόκκινα, το επίκεντρο χορού ανδρών, η
Mariah
Carey τραγουδά
το “With
You” (φωτό:
Λος Άντζελες / American
Music Awards / REUTERS / Mario Anzuoni).
Χωρίς
πολλά λόγια....
Seedrinker
