Το παραμύθι της σαμπρέλας.

Ψέματα αληθινά.

Ένα παραμύθι θα σας πω.

Το ημερολόγιο γυρνά

ο χρόνος προχωρά

το παραμύθι ξεκινά...

Καλοκαίρι του Αύριο, σε μια κάποια χώρα...

Κάθε καλοκαίρι, παραμυθάδες που τους φωνάζανε “Οδυσσεύς”, περιδιαβαίνανε την χώρα.

Και τους φωνάζανε “Ο-δυσσ-εύ-ς”, όλοι τους να ξαναθυμούνται.

Να ξαναθυμούνται, ότι ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για το καλό και το κακό.

Να ξαναθυμούνται, ότι ευ-τυχία και δυσ-τυχία μαζί τους περπατάνε στην ζωή.

Να ξαναθυμούνται ότι η δυστυχία τους, μικραίνει και η ευτυχία τους μεγαλώνει, όταν έχουνε ο ένας τον άλλον.

Να ξαναθυμούνται ότι δεν πρέπει να ξεχνούν, γιατί αν ξεχνούν τα λάθη επιστρέφουν.

Και τα λάθη πάντα επιστέφουν και πάντα φέρνουν μαζί τους μεγαλύτερη δυστυχία.

Και περιδιαβαίνανε οι Οδυσσείς την χώρα, για να πούνε σε μικρούς μεγάλους το εθνικό τους παραμύθι.

Το “παραμύθι της σαμπρέλας”.

Μια φορά και ένα καιρό στο Χθες, υπήρχε μία χώρα που όλοι την λέγανε “Χώρα της Θάλασσας”.

Και στο Πάρα Πολύ Χθες, δεν την λέγανε μόνο, ήτανε και μια χώρα της θάλασσας.

Και ήταν μια χώρα της θάλασσας, γιατί τότε δεν φοβόντανε την Θάλασσα.

Δεν την φοβόντανε την Θάλασσα, την αγαπούσανε και την σεβόντανε.

Και την αγαπούσανε και την σεβόντανε την Θάλασσα, για αυτό και όλοι τους ήξεραν να κολυμπούν.

Και ήξεραν να κολυμπούν, γιατί από μικρούς τους μαθαίνανε κολύμπι.

Και επειδή σεβόντανε την θάλασσα και επειδή ξέρανε να κολυμπούν, λίγα ήταν τα ναυάγια και ακόμη λιγότεροι οι πνιγμοί.

Ο καιρός, όπως και ο κάθε καιρός έχει γυρίσματα...

Και ήρθανε δύσκολοι καιροί και ήρθανε εχθροί, που δεν αγαπούσανε την θάλασσαν.

Δεν αγαπούσανε την Θάλασσα, δεν ξέρανε να κολυμπούν.

Δεν ξέρανε να κολυμπούν, απαγορέψανε το κολύμπι.

Απαγορέψανε το κολύμπι, ξεχάστηκε το κολύμπι.

Ο καιρός, όπως και ο κάθε καιρός έχει γυρίσματα...

Και το Πάρα Πολύ Χθες έφυγε και ήρθε το Πολύ Χθες.

Και ήρθανε καλύτεροι καιροί και φύγανε οι εχθροί και θυμηθήκανε την θάλασσα αυτοί

Θυμηθήκανε την θάλασσα, αλλά να κολυμπούνε είχαν ξεχάσει.

Είχαν ξεχάσει οι πολλοί, ξέρανε όμως μερικοί, ξεχαστήκανε αυτοί.

Ξεχαστήκανε αυτοί, ήρθανε άλλοι μερικοί, είπανε η θάλασσα καλή, όλοι μπορούνε να την χαρούνε, χωρίς να μάθουνε να κολυμπούνε.

Χωρίς να μάθουνε να κολυμπούνε, με ψέματα φουσκώνουνε, τις σαμπρέλες που θα τους σηκώνουνε.

Οι σαμπρέλες που θα τους σηκώνουνε, “περασμένα ξεχασμένα” γράφανε επάνω, και να ξεχνούνε βοηθούνε, όλοι ορμούνε στην θάλασσα να μπούνε.

Στην θάλασσα να μπούνε, τα ψέματα δεν κρατούνε, στην θάλασσα πολλοί τους θα πνιγούνε.

Στην θάλασσα πολλοί τους θα πνιγούνε, περασμένα ξεχασμένα θα πούνε, δεν μαθαίνουνε να κολυμπούνε.

Δεν μαθαίνουνε να κολυμπούνε, αυτούς που τους δίνουνε σαμπρέλες αναζητούνε.

Μια φορά και ένα καιρό στο Χθες, υπήρχε μία χώρα που όλοι την λέγανε “Χώρα της Θάλασσας”.

Αληθινό ψέμα, το “Χώρα της Θάλασσας”. Ψέμα αληθινό το “Χώρα της Σαμπρέλας”.

Το παραμύθι τέλειωσε, το ολόγραμμα έσβησε στην αίθουσα προβολής. Ο Δάσκαλος του μαθήματος “Πολιτών Παιδεία” πήρε τον λόγο και είπε: Αυτό είναι το παραμύθι με το οποίο θα ασχοληθούμε την εφετινή χρονιά, με την επισήμανση ότι στην του Πολίτη Πολιτεία μόνο “παραμυθένια ψέμματα” γίνονται αποδεκτά. Επίσης θα ασχοληθούμε / προβληματιστούμε και θα γράψετε σχετικές εργασίες σε κείμενα, ενός Πολίτη του “Κακού Παρελθόντος” μας και μιας “Βιβλικής Ιστορίας”. Τα κείμενα ανεβαίνουν τώρα στις “οθόνες” σας. Ο νεαρός “Seedrinker 3” κοίταξε την “οθόνη” και διάβασε. “Οι φιλοδοξίες κάθε ανθρώπου είναι συνάρτηση της ‘ποιότητάς’ του και μετράμε την ποιότητα με το μέτρο της ανιδιοτέλειας, της ευαισθησίας, της καλλιέργειας, της δημιουργικής τόλμης, της κοινωνικής προσφοράς. Σίγουρα, η πιο μεγάλη ικανοποίηση για τον άνθρωπο είναι να τον τιμούν γι’ αυτό που είναι, όχι για το αξίωμα που διαχειρίζεται. Και ντροπή μεγαλύτερη δεν υπάρχει, από το να σε λογαριάζουν ‘λίγον’ (ολίγιστο) για το αξίωμα που κατέχεις”. Και “Η ‘Βιβλική Ιστορία’ του ‘Απαγορευμένου Καρπού’ μας επισημαίνει: Έχεις το ελεύθερο να κόψεις τον καρπό, αλλά η σωφροσύνη εστιάζεται στην σωστική διαχείριση της Ελευθερίας σου” (Υπ. Παιδείας Ηνωμένων Ευρωπαϊκών Πολιτοκρατιών, Δ/νση Ελληνικής Πολιτοκρατίας, Τμήμα: Πολιτών Εκπαίδευσης).

Επίλογος

Ο Θεός δεν χρειάζεται να μας τιμωρήσει,

μανιωδώς αυτοτιμωρούμαστε...

Αν και...

Και όμως πρέπει...

Στα αποκαΐδια...

Το άκρον άωτον της ανευθυνότητας / αναισθησίας. Η Σοφία Βούλτεξη με άρθρο της έφερε στην δημοσιότητα φωτογραφίες και βίντεο από τις δραστηριότητες του Νηπίου στο Μοστάρ, τις ώρες που στην χώρα μας εξελίσσονταν η τραγωδία με επίκεντρο το Μάτι. Στο άρθρο περιγράφονται 8 σχετικές σκηνές, οι οποίες αποδεικνύουν το μέγεθος της ανευθυνότητας και της αναισθησίας του Νηπίου (παρουσιάζω 2 σκηνές, για το πλήρες άρθρο https://www.liberal.gr/arthro/215901/apopsi/arthra/pou-einai-oi-eikones-apo-ton-tsipra-sto-mostar-oeo.html ).

“Σκηνή 2η: Καθισμένος σε ένα τραπέζι ο κ. Τσίπρας έχει ανοίξει το κινητό του και φαίνεται ξεκάθαρη η εικόνα ενός χάρτη της Αττικής. Οι συνδαιτυμόνες του κοιτούν το κινητό καθώς εκείνος τους δείχνει με το δάχτυλο και προφανώς εξηγεί. Η ώρα είναι 7.49 μ.μ. Δηλαδή έχει ενημερωθεί.

Σκηνή 8η: Οι τέσσερις ηγέτες στέκουν στην άκρη της γέφυρας και πετούν τα λουλούδια τους, ενώ γύρω τους όλοι ρίχνουν μικρά στεφάνια. Η ώρα είναι 9.15 μ.μ. Η φιέστα στην παλιά γέφυρα του Μόσταρ έχει ολοκληρωθεί. Η τραγωδία στο Μάτι συνεχίζεται. Η περιοχή έχει κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λίγο μετά τις 8 μ.μ.

Τι προκύπτει από όλα τα παραπάνω; Ότι ο κ. Τσίπρας – αν και από νωρίς γνώριζε ότι στην Ελλάδα συντελείται μια πρωτοφανής καταστροφή – δεν διέκοψε αμέσως την επίσκεψή του, αλλά ακολούθησε το πρόγραμμα μέχρι αργά το βράδυ. Μπας και χάσει τη φιέστα στη γέφυρα του Μόσταρ παρέα με τον Ζάεφ! Προκύπτει δηλαδή ότι την ώρα που ο Τσίπρας πετούσε το κόκκινο τριαντάφυλλό του στο ποτάμι, οι άνθρωποι είχαν ήδη καεί και πνιγεί, οι οικογένειες είχαν ξεκληριστεί, τα παιδάκια και οι ηλικιωμένοι είχαν βρει φριχτό θάνατο και το κοριτσάκι είχε πέσει από τον γκρεμό!” (Σοφία Βούλτεψη).

Πού είναι οι φωτογραφίες από το Μόσταρ, οέο; Πού είναι τα βίντεο από το Μόσταρ, οέο; Πουθενά! Η προληπτική λογοκρισία σε όλο της το μεγαλείο (μετά ακολούθησε και το εμπάργκο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στον ΣΚΆΙ). Ο Ανατόλ Φρανς έλεγε πως η Δημοκρατία διοικείται από το χέρι ενός αόρατου μηχανικού. Και αυτή τη φορά, ο “αόρατος μηχανικός” έκανε πάλι το θαύμα του. Ο Τζορτζ Όργουελ, στον πρόλογο της “Φάρμας των Ζώων”, αποκάλυψε την ύπαρξη ενός συστήματος βάσει του οποίου χωρίς να εφαρμόζεται καμιά λογοκριτική μέθοδος, είναι δυνατόν να αποκρύπτονται από το λαό πληροφορίες που δεν πρέπει να γίνονται γνωστές και να δημοσιεύεται μόνο το “δέον να δημοσιοποιείται”. Σημειώστε ότι ο πρόλογος εκείνος δημοσιεύθηκε μόνο στην πρώτη έκδοση του βιβλίου και έκτοτε εξαφανίσθηκε από όλες τις εκδόσεις που ακολούθησαν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Δηλαδή ο Όργουελ έπεσε και ο ίδιος θύμα της προσπάθειάς του να αποκαλύψει κάτι που δεν έπρεπε να δημοσιοποιηθεί…

Και μετά ο Νήπιος επέστρεψε, και μετά την ιστορική σύσκεψη παρωδία (βράδυ 23ης προς 24ης Ιουλίου) δήλωσε: “Παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, θα καταφέρουμε να κάνουμε ότι είναι ανθρωπίνως δυνατόν, προκειμένου να τεθούν υπό έλεγχο τα μέτωπα της φωτιάς” (στα παντζάκια του υπονοούσε, μιας και το κακό είχε ήδη συντελεσθεί).

Στο θέατρο του παραλόγου.

Και ενώ οι νεκροί δεν έχουν ακόμη καταμετρηθεί και οι επιζήσαντες δεν έχουν ακόμη συνέλθει, οι λειτουργοί του Δημοσίου στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, αυτούς που τους πληρώνουν για να τους προστατεύσουν, βγαίνουν ανενδοίαστα να τους καταλογίσουν τις ευθύνες. Αυθαίρετα κτίσατε. Αυθαιρεσίαν θα λάβετε...

Με χαρούμενη διάθεση, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα θρηνούσε 91 νεκρούς από τη φωτιά στο Μάτι, προσήλθε ο Θίασος για να παίξει την νέα βερσιόν του, του Νηπίου έργου “Για όλα φταίνε οι άλλοι - Επιχείρηση Μπουλντόζα”, στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου (50 χιλιόμετρα από το τόπο της τραγωδίας, 7/8).

Η πραγματική πραγματικότητα είναι στη λίστα των νεκρών: “Δημητρίου (αβάπτιστο) του Ανδρέα και της Μαργαρίτας,

γεν. 23/1/2018 στο Μαρούσι. Άρρεν”...

Το τραγικό είναι ότι: “Ο κυκλικός ρυθμός στην κάλυψη μιας μονοθεματικής επικαιρότητας , δημιουργεί αυτομάτως την αίσθηση της ρουτίνας. Το μεταδιδόμενο γεγονός χάνει τη μοναδικότητά του. Δεν αναλύεται. Διαλύεται σε τόσες λεπτομέρειες που ο ιστορικός του πυρήνας δεν είναι πια ορατός.

Για να ξαναδείς τον πυρήνα, πρέπει να διανύσεις τη μιντιακή απόσταση προς τα πίσω. Πρέπει να ταυτοποιήσεις αυτό που συνέβη. Να συναντήσεις ξανά τη 13χρονη ποδηλάτισσα Εβίτα Φύτρου, τον 11χρονο αδελφό της Ανδρέα και τον πατέρα της Γρηγόρη. Την 35χρονη Μαργαρίτα Διονυσιώτη, που κατέληξε στο νοσοκομείο έντεκα ημέρες μετά το έξι μηνών μωρό της. Τον Φίλιππο και τη Σοφία Φιλιπποπούλου μαζί με τις δίδυμες εγγονές τους, Βασιλική και Σοφία. Πρέπει να θυμηθείς τον 29χρονο Παναγιώτη Χαμηλοθώρη, που το απόγευμα της Δευτέρας επέστρεφε από τη δουλειά του στο Μαρούσι, στο σπίτι του, στον Μαραθώνα. Έπαιζε μπάσκετ στην ομάδα του Μαραθώνα. Ηταν περαστικός από τη φωτιά. Η τελευταία λέξη που είπε στους δικούς του ήταν «έμπλεξα». Δεν είχε αυθαίρετο στο Μάτι” (Παναγίωτης Χαμηλοθώρης).

Επιστέγασμα: Στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού το φαίνεσθαι ταυτίζεται με το είναι. Το “φαίνεσθαι” είναι, απλώς, το σκηνικό όπου ανεβάζει τις “τραγωδίες” του το “είναι”, το οποίο σήμερα στην παραφύση πολιτική του εκδοχή, βαυκαλιζόμενο αυτοαποκαλείται και επ-αναστατικό. Και μία μόνο “επανάσταση” πραγματώνει καθημερινά και αποτελεσματικά, με την καταστροφή ως “χειροκρότημα”. Την επανάσταση ενάντια στην κοινή λογική.

Τραγικό επίσης είναι που λέξη “τραγωδία” και το παράγωγό της “τραγικό”, λόγω κατάχρησης, έχουν χάσει τη σημασία τους. Σήμερα η λέξη “τραγωδία”, είναι ο κοινός τόπος του δημοσιογραφικού λυρισμού, στην προσπάθεια του να περιγράψει τα διαδραματιζόμενα του κοινωνικού μας γίγνεσθαι. Ισοπεδωτικά σημαίνει ότι παράλογο, δυσάρεστο, δυσμενές, θανατηφόρο και ως εκ τούτου έχει ένα εύρος που μπορεί να ξεκινάει, παράδειγμα, από την είδηση “τραγικό θάνατο βρήκε νέος που ενώ οδηγούσε χωρίς κράνος δίτροχο με διακόσια χιλιόμετρα, προσέκρουσε σε προπορευόμενο όχημα χωρίς φώτα και σκοτώθηκε αφού έδωσε τη μάχη για τη ζωή αβοήθητος, διότι το ασθενοφόρο μπλοκαρίστηκε στην ΛΕΑ (Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης), έως το ολοκαύτωμα στο Μάτι με τους 97 νεκρούς (27/8). Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος μας υπενθυμίζει ότι: Ξεχνάμε πως οι τραγικοί ήρωες, όπως ο Οιδίπους του Σοφοκλή ή ο Ηρακλής Μαινόμενος του Ευριπίδη ή ο Αγαμέμνων του Αισχύλου, διέπραξαν εγκλήματα καθοδηγούμενοι από τους θεούς. Φλερτάροντας με την αυθαιρεσία θα αναφέρω, ότι στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού κατά την Μεταπολιτευτική περίοδο, μοναδική θεά είναι η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια), η οποία και οδηγεί στο πολιτικό προσκήνιο ανθρώπους δυνητικώς ικανούς να πράξουν το χειρότερο.

Και επαναλαμβάνω, ενώ τα πτώματα της τραγωδίας στο Μάτι δεν είχαν ακόμη καταμετρηθεί και οι επιζήσαντες δεν είχαν ακόμη συνέλθει, οι λειτουργοί του Δημοσίου στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, αυτούς που τους εξέλεξαν και για να τους προστατεύουν, βγήκαν ανενδοίαστα να τους καταλογίσουν τις ευθύνες. Αυθαίρετα κτίσατε. Αυθαιρεσίαν θα λάβετε.

Και ο πολιτικάντης κομισάριος είδε το φως το αληθινόν... Με αφορμή την επικείμενη ολοκλήρωση του 3ου προγράμματος στήριξης (3ο Μνημόνιο, 20/8), ο Πιέρ Μοσκοβισί προχώρησε σε έναν εκτενή απολογισμό της ελληνικής διάσωσης με ολοσέλιδο άρθρο στην “Welt” (3/8),υπό τον τίτλο “Διδάγματα από την Ελλάδα”. Μεταξύ άλλων επισήμανε: “Το δεύτερο πρόγραμμα βοήθειας μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς το Δεκέμβριο του 2014 εάν η συγκυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δρομολογούσε τη μεταρρύθμιση στο συνταξιοδοτικό και την αύξηση του ΦΠΑ στα ελληνικά νησιά. Αντ΄ αυτού προκηρύχθηκαν εκλογές”.

Σχετικό: Συνέντευξη στο ολλανδικό ραδιόφωνο “NOS Radio 1 News”, έδωσε το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και γενικός γραμμάτεας του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, Κάλιν 'Ανεφ Γιάνσεν. Μεταξύ άλλων ανέφερε: “Ο Βαρουφάκης δεν έφερε καλό στον ελληνικό λαό. Η πολιτική του έχει κοστίσει πολλά λεφτά και η Ελλάδα δυστυχώς γύρισε χρόνια πίσω. Πραγματικά πήγαινε στην σωστή κατεύθυνση το 2014 και προετοιμαζόμασταν για καθαρή έξοδο για την Ελλάδα, έτσι ώστε να έβγαινε από το πρόγραμμα στήριξης χωρίς δάνειο”.

Και γα να μην ξεχνάμε... Υπέρ της απόφασης της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου για το κλείσιμο της ΕΡΤ τάχθηκε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, στην απάντηση που έστειλε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μεταφέροντας τις θέσεις της Ελλάδας, στην εκδίκαση της υπόθεσης. Το έγγραφο υπογράφουν δύο νομικοί του συμβουλίου και τα επιχειρήματα που παραθέτουν είναι αυτά της σπατάλης, των υψηλών μισθών και της χαμηλής τηλεθέασης, ενώ θεωρούν υπόδειγμα τη λειτουργία της ΝΕΡΙΤ. Η θέση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους κατατέθηκε στο δικαστήριο, χωρίς να υπάρξει διαφοροποίηση από την Παραφύση (19/7).

Στην ανάρτησή της 30/6/2013 με τίτλο “Υπέροχος Γκάτσμπυ – Επίλογος” είχα πάρει θέση υπέρ του κλεισίματος της ΕΡΤ και οι γνωστοί μου, αναγνώστες του blog μου λέγανε: “Δεν το περίμενα αυτό από σένα...” (τους αφιερώνω την ανωτέρω απόφαση). Σχετικά μεταξύ άλλων είχα γράψει:

“Η προσπάθεια εξυγίανσης της ΕΡΤ ανάδειξε τις σχέσεις στοργής της σημερινής πολιτικής αντίληψης παλαιοκομματικού τύπου, με το αμαρτωλό μας παρελθόν. Το «διεφθαρμένο φερέφωνο της κυβέρνησης» αναδείχτηκε «εν μία νυκτί» σε καθαγιασμένο φορέα αντίστασης μιας «αλλά καρτ» δημοκρατικής αντίληψης η οποία θέλει να επιβάλει την στασιμότητα. Οι δύο χιλιάδες απολύσεις στην ΕΡΤ, απείλησαν την κυβερνησιμότητα της χώρας, σε κρίσιμες στιγμές, όταν εδώ και τρία χρόνια χίλιοι εργαζόμενοι, κάθε εργάσιμη ημέρα, μένουν άνεργοι στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό που δεν πρέπει να μας διαφύγει για το δημόσιο, είναι ότι η μόνη λυσιτελής θεραπεία του, θα ήταν ένα γενικευμένο restart. Ένα «μαύρισμα» δηλαδή στις οθόνες του και επανεκκίνηση. Επειδή αυτό δεν είναι δυνατό, είναι απαραίτητο να γίνεται εκεί που είναι εφικτό. Αντιπαρερχόμενοι την «μεταμοντέρνα» αντίληψη περί συνταγματικότητας και δημοκρατικότητας, η οποία ενώ επιτρέπει στην συνδικαλιστική νομεκλατούρα του Δημοσίου, να λειτουργεί ή να κλείνει κατά το δοκούν τις Δημόσιες Υπηρεσίες για το συντεχνιακό τους συμφέρον ή εξυπηρετώντας πολιτικές σκοπιμότητες , απαγορεύει στην Κυβέρνηση να κλείσει προβληματικές Δημόσιες Υπηρεσίες για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα με σκοπό την εξυγίανση τους”.

Σχετικό και επίκαιρο. “Και για να σοβαρευτούμε, όσο μας το επιτρέπει η κατάσταση, εννοείται. Πού είναι σήμερα όλες αυτές οι φωνές της δημοκρατίας και της προόδου που κατήγγελλαν με τέτοιο στόμφο και τέτοια ζέση τη φίμωση της δημόσιας τηλεόρασης; Η οποία ποτέ δεν «φιμώθηκε», απλώς συμμαζεύτηκε, συνέχισε να λειτουργεί, ώσπου παραδόθηκε ξανά στους συνδικαλιστές της για να μετατραπεί σε εργαλείο άκυρης κυβερνητικής προπαγάνδας. Άκυρης και εξαιτίας της χαμηλής θεαματικότητας, αλλά και εξαιτίας της ανικανότητας των ανθρώπων που τη διαχειρίζονται. Διότι μη μου πείτε ότι, αν είχαν τη στοιχειώδη ικανότητα που απαιτεί η προπαγάνδα, δεν θα είχαν στήσει καλύτερα το σκηνικό της Ιθάκης; Και δεν θα έβρισκαν τον τρόπο να καλλωπίσουν την εικόνα του κακόμοιρου πρωθυπουργού, ο οποίος στέκεται στην οθόνη σαν το παιδί που παίρνει παραγγελία στην ταβέρνα; Για να καταλάβετε τι εννοώ με αυτό το τελευταίο, κλείστε τον ήχο στο βίντεο και δείτε την εικόνα. Ευτυχώς, οι προοδευτικές δυνάμεις βοήθησαν ώστε να ανοίξει ξανά η ΕΡΤ έτσι όπως την αγαπήσαμε. Και ακόμη καλύτερη...” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Παρόμοια, με την περίπτωση της ΕΡΤ, αντιμετώπιση από γνωστούς μου αναγνώστες του blog, είχα και όταν υποστήριξα ότι ο αποκλεισμός της Βούλας Παπαχρήστου από τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2012, μετά από ανάρτησή της στο twitter η οποία είχε χαρακτηριστεί ως εξόχως ρατσιστική αποκλείοντας παντελώς την εκδοχή του χιούμορ, ήταν μια υπερβολική ενέργεια ( να επισημάνω ότι το τουϊτάρισμα τότε ήταν στις αρχές του). Η Βούλα είχε αναρτήσει το: “Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα.. Τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό!!!”. Από τότε η Παπαχρήστου ζήτησε πολλές φορές συγγνώμη για το περιστατικό, αλλά το θέμα επανήρθε στην επικαιρότητα μετά τα συγχαρητήρια που της έδωσε ο Πρωθυπουργός για την επιτυχία της (“χρυσό” στο τριπλούν στους “Πανευρωπαϊκούς”, 10/8) και το τιτίβισμα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Κυρίτση, ότι ο Νήπιος δεν θα έπρεπε να της δώσει συγχαρητήρια. Σκεφθείτε και αυτό: Όσοι ζητούν από την Παπαχρήστου δηλώσεις μεταμέλειας, παίρνουν μάλλον πολύ τοις μετρητοίς το διακινούμενο κλισέ (και δημοσιογραφικό) που λέει, ότι όποιος αγωνίζεται με το εθνόσημο “μας εκπροσωπεί” . Δηλαδή επειδή ακριβώς φέρει τα ελληνικά χρώματα, πρέπει ακόμη και τα φρονήματά του να ανταποκρίνονται στον μέσο όρο κάποιας εθνικής ορθότητας (άλλο, το μας κάνει υπερήφανους με την νίκη του). Με αφορμή το γεγονός του αποκλεισμού της Παπαχρήστου, είχα αναρτήσει ένα κείμενο με θέμα το χιούμορ (“Χιούμορ με την βούλα”, 1/8/2012).

Μεταξύ άλλων έιχα γράψει: “Στα «καθ’ υμάς», όταν η πρωταθλήτρια του τριπλούν Βούλα Παπαχρήστου προώθησε, σε περιορισμένο αριθμό φίλων της, στο twitter το γνωστό “με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, τουλάχιστον τα κουνούπια του δυτικού Νείλου θα έχουν σπιτικό φαγητό” παραχρήμα αποκλείστηκε από τους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, διότι από τους αρμοδίους θεωρήθηκε ως ρατσιστική δήλωση. Η ενέργεια του αποκλεισμού, εκτός από έλλειψη εθνικής αυτοπεποίθησης, υποκρύπτει αυτό που δηλώνεται από την έκφραση «αυτός που έχει τη μύγα μυγιάζεται». Στη χειρότερη περίπτωση, θα μπορούσε να γίνει μια απλή δημόσια επίπληξη στη Βούλα, η οποία θα μπορούσε να συνοδεύεται, αν οι αρμόδιοι διέθεταν ευφυΐα, μιας και οι Ολυμπιακοί Αγώνες γίνονται στη χώρα που ονομάτισε ένα είδος χιούμορ (Βρετανικό χιούμορ), από μια σουρεάλ δήλωση, η οποία θα αναδείκνυε τη λυτρωτική διάσταση της πράξης της:

«Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή σας καλεί να επισκεφτείτε τη χώρα, όπου όλοι αισθάνονται σαν στο σπίτι τους, με την βούλα (με την βούλα: ελληνικός ιδιωματισμός που σημαίνει εγγυημένα)»

Στην ίδια ανάρτηση είχα αναφερθεί και σε μια πρόσφατη εκδήλωση Βρετανικού χιούμορ. Έγραφα: “Ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα, εμφανίστηκε πρόσφατα μετά τον προημιτελικό αγώνα του UEFA Euro 2012 μεταξύ Αγγλίας – Ιταλίας, όπου οι Άγγλοι έχασαν την πρόκριση στα πέναλτι, κάτι που συνηθίζουν σε ευρωπαϊκές και διεθνείς διοργανώσεις. Αμέσως μετά, το «Visit England», ο επίσημος τουριστικός φορέας της χώρας, σχολίασε στο twitter: “Η Αγγλία έχασε στα πέναλτι. Για περισσότερες πληροφορίες για τις συνήθειες, τα έθιμα και τις παραδόσεις μας, επισκεφτείτε το www.visitengland.com”. Αν κάτι ανάλογο συνέβαινε στη χώρα μας, παραχρήμα θα χαρακτηριζόταν ως αντεθνική ενέργεια από τη Χρυσή Αυγή τους Ανεξάρτητους Έλληνες και άλλους.”

Ελληνορωσικές σχέσεις.

Τουρκική οικονομία.

Στο ανωτέρω γράφημα συμπυκνώνεται το οικονομικό δράμα της Τουρκίας, με τις αποδόσεις των ομολόγων να έχουν φθάσει στην οροφή και την ισοτιμία της λίρας στον... πάτο. Οψόμεθα.

Αποκρυπτογράφηση.

Μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα; Και ο “βασιλικός” είναι ο Αμερικανός πάστορας Άντριου Μπράνσον, ο οποίος κρατείται στην Τουρκία κατηγορούμενος για εμπλοκή στο αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016. Ο Ερντοράν αθετώντας την υπόσχεσή του για απελευθέρωσή του, μετά την αποφυλάκιση από το Ισραήλ μιας Τουρκάλας η οποία κατηγορείτο για λαθρεμπόριο με την Χαμάς, η οποία και έγινε με μεσολάβηση των ΗΠΑ, επανήλθε προτείνοντας στον Τραμπ να κάνουν... τράμπα, “έναν παπά για έναν άλλο παπά”, δηλαδή, να αφήσει αυτός τον Μπράνσον και οι Αμερικανοί να παραδώσουν στην Άγκυρα τον Φετουλάχ Γκιουλέν. Ο Τράμπ “τα πήρε” και απαίτησε εν είδει τελεσιγράφου την απελευθέρωση του Μπράνσον μέχρι τις 6 μ.μ. της 8ης Αυγούστου. Και όταν ατελεσφόρως έληξε η προθεσμία, ο Τραμπ ανακοίνωσε τις νέες κυρώσεις κατά της Τουρκίας, δίνοντας το σύνθημα στους γύπες των διεθνών κερδοσκοπικών κεφαλαίων και η διολίσθηση της τουρκικής λίρας μετατράπηκε σε ελεύθερη πτώση.

Στον αμερικανικό Τύπο, πολλοί υποστηρίζουν ότι ο πρόεδρος Τραμπ και ο γνωστός για τα θρησκευτικά του συναισθήματα αντιπρόεδρος Μάικ Πενς υπολογίζουν ότι θα ικανοποιήσουν τη χριστιανική Δεξιά (Ευαγγελιστές) με την απελευθέρωση του Μπράνσον, γεγονός το οποίο θα αντικατοπτρισθεί στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου για την Βουλή και το 1/3 της Γερουσίας (καθοριστικές για την έγκριση, η μη της επικρεμάμενης πρότασης καθαίρεσης του Τραμπ). Το πρωτεύον, αυξάνουν την οικονομική τους πίεση στον Ερντογάν ώστε να αναθεωρήσει τη συμφωνία του με τους Ρώσους για τους S-400 και γενικότερα να ευθυγραμμιστεί με τις αμερικανικές προτεραιότητες στη Συρία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Παράλληλα, πιέζουν οικονομικά και τους Ευρωπαίους, καθώς μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, όπως οι BNP Paribas, BBVA και Unicredit, είναι βαριά εκτεθειμένες στο τουρκικό χρέος. Ήδη η πίεση που δέχονται τα ιταλικά ομόλογα είναι τόσο ενδεικτική, όσο και ανησυχητική. Δεν είναι τυχαίο, ότι η γερμανική κυβέρνηση καταδίκασε την τιμωρητική πολιτική Τραμπ έναντι του Ερντοράν και δήλωσε ότι επιθυμεί μια σταθερή, ευημερούσα τουρκική οικονομία.

Και τώρα ας αναφερθούμε στην “γλάστρα”. Δηλαδή την αιφνίδια απελευθέρωση του Άγγελου Μητρετώδης και του Δημητρίου Κούκλατζη, μέχρι τη δίκη τους (14/8). Των 2 Ελλήνων στρατιωτικών που είχαν συλληφθεί την 1η Μαρτίου, διότι είχαν περάσει κατά την περιπολίαν τους σε Τουρκικό έδαφος και έκτοτε κρατούνταν στις φυλακές της Αδριανούπολης. Η Τουρκική δικαιοσύνη (λέγε με Ερντοράν), εξετάζοντας το τελευταίο (7ο) αίτημα αποφυλάκισής τους (υποβάλλετο κάθε μήνα), αυτή την φορά απεφάνθη ότι πλέον δεν συντρέχουν λόγοι να είναι προφυλακιστέοι (κατασκοπεία). Με την απόφασή του αυτή ο Ερντοράν ανταποκρίνεται θετικά στην έστω και έμμεση, σχετική ευρωπαϊκή υποστήριξη (άνοιγμα στην Ευρώπη μέσω Ελλάδος), προσπαθεί να πείσει ότι η τουρκική δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, από δε την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού παίρνει σαν λύτρα την αλλαγή του τρόπου εκλογής του Μουφτή (1/8), εγχωρίως δε διαμορφώνει το έδαφος για να “πουλήσει” στην τουρκική λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ μια διπλωματική του ήτα, ως μια από τις πράξεις μεγαθυμίας ενός Σουλτάνου. Οψόμεθα...

Σχετικά: 1) Ο πάντα καλά ενημερωμένος ανταποκριτής του ΣΚΑΙ στην Τουρκία, Μανώλης Κωστίδης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ 100,3 (14/8) ανέφερε πως υπήρξε συνάντηση του Τούρκου πρέσβη στην Ουάσινγκτον με τον σύμβουλο ασφαλείας του Ντόναλντ Τραμπ, όπου δέχθηκε πιέσεις για την απελευθέρωση του πάστορα Μπράνσον, ωστόσο, όπως τόνισε δεν ήταν τυχαία η απελευθέρωση των δύο Ελλήνων, σήμερα, καθώς φέρεται να υπήρξαν πιέσεις και γι’ αυτούς. 2) “Ευτυχής για την επικείμενη απελευθέρωση των δυο Ελλήνων στρατιωτικών”, έσπευσε να δηλώσει ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, με ανάρτηση που έκανε στο Twitter, γραμμένη στα ελληνικά (14/8, 11:18 μ.μ.). Και καταλήγει: “Όπως είχα πει στην Βάρνα, η Τουρκία δεν έχει τίποτε να φοβηθεί από τους Ευρωπαίους γείτονες της. Η Ε.Ε. παραμένει προσηλωμένη στη στρατηγική αυτή σχέση. Επιθυμούμε μια σταθερή, ευημερούσα, δημοκρατική Τουρκία”. 3) ΅Την επομένη της απελευθέρωσης των 2 Ελλήνων στρατιωτικών (15/8), τουρκικό δικαστήριο αποφάσισε και την αποφυλάκιση του Τανέρ Κιλίτς, προέδρου της Διεθνούς Αμνηστίας της Τουρκίας . Ο Κιλίτς βρισκόταν στη φυλακή έναν χρόνο με την κατηγορία της υποστήριξης προς τον ιερωμένο Φετουλάχ Γκιουλέν. 4) Οικονομικοί αναλυτές θεωρούν ότι η Τουρκία λειτουργεί σαν “το καναρίνι μέσα στο ανθρακωρυχείο”, που προειδοποιεί για την επερχόμενη μεγάλη κρίση των αναδυόμενων οικονομιών, καθώς οι διεθνείς επενδυτές μετακομίζουν στις πιο ασφαλείς αγορές των ΗΠΑ και της Ευρώπης, όπου τα επιτόκια αυξάνονται. Δεν είναι τυχαίο ότι από τα νομίσματα που επλήγησαν περισσότερο λόγω της τουρκικής κρίσης ήταν το νοτιοαφρικανικό ραντ και η ινδική ρουπία. 5) Ο Ρίτσαρντ Χάας , άλλοτε διευθυντής Πολιτικού Σχεδιασμού στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και πρόεδρος από το 2003 του think tank “Council on Foreign Relations” (ιδρύθηκε το 1921 από τον Ροκφέλερ, μεγάλης επιρροής στην χάραξη της αμερικανικής πολιτικής), επισήμανε ότι οι δύο βασικές προϋποθέσεις για να είναι η Τουρκία σύμμαχος της Δύσης δεν υπάρχουν πια (16/8). Η Τουρκία δεν ανήκει στη Δύση γιατί δεν έχει φιλελεύθερη δημοκρατία και δεν ευθυγραμμίζεται με την εξωτερική πολιτική της Δύσης (υποστηρίζει τζιχαντιστές στην Συρία, προσεγγίζει το Ιράν και έκανε συμφωνία για αγορά S-400 από την Ρωσία). Κάλεσε δε, την Δύση να θέσει την Τουρκία σε ιδιότυπη καραντίνα μέχρι να φύγει από την εξουσία ο Ερντογάν, διότι η συνθήκη του NATO δεν παρέχει μηχανισμό διαζυγίου παρά μόνο οικειοθελούς αποχώρησης.

Ο “φαρμακοχέρης” της 17 Νοέμβρης, “αγρότης”... Η είδηση: Στις 3/8 ο Δημήτρης Κουφοντίνας μεταφέρθηκε στις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας. Η παραφύση αυτή απόφαση της Παραφύση, είχε διττή στόχευση. Η πρώτη, να ικανοποιήσει τις αντιδημοκρατικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, που θεωρούν την βια εργαλείο άσκησης πολιτικής, στον δρόμο για την κατάληψη της εξουσίας. Η δεύτερη, να εκτρέψει τον δημόσιο διάλογο από τα εγκληματικά της λάθη και παραλείψεις που οδήγησαν στην εκατόμβη του Ματιού και μάλιστα όταν ήταν έτοιμοι να τραβήξουν το τελευταίο τους χαρτί, αυτό της εξόδου από το Μνημόνιο.

Το τραγικό γεγονός είναι ότι ο Κουφοντίνας έχει ακόμα οπαδούς. Οπαδούς είχαν και άλλοι δολοφόνοι, παράδειγμα ο Τσαρλς Μάνσον. Ο Κουφοντίνας δεν είναι βέβαια Μάνσον, είναι όμως ένας σούπερ Ρουπακιάς. Το ανησυχητικό / δυστυχές / καταστροφικό είναι, ότι σε αντίθεση με τους οπαδούς του Ρουπακιά, οι υπερασπιστές του αμετανόητου Κουφοντίνα, είτε πετάνε τρικάκια, είτε κάνουν δηλώσεις υπέρ του, ακόμη και εντός της Βουλής δεν προκαλούν την ίδια αποστροφή, τον ίδιο αποτροπιασμό στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι. Και αυτό είναι το επακόλουθο ενός κοινωνικού μιθριδατισμού στο δηλητήριο της αριστερής βίας, αποτέλεσμα της κατίσχυσης των αριστερών μυθευμάτων πριν το 2015.

Και για την στόχευση αυτή επαναχρησιμοποίησε τον υπουργό Δικαιοσύνης Σταύρο Κοντονή. Να θυμίσω ότι πέριση 2 ημέρες μετά την μεγάλη φωτιά της 15 Αυγούστου, κατά την οποίαν κάηκαν Κάλαμος, Βαρνάβας, Γραμματικό και Καπανδρίτι, ο Κοντονής ξεκίνησε καβγά με τον Εσθονό υπουργό Δικαιοσύνης αρνούμενος να συμμετάσχει σε διεθνές συνέδριο με θέμα “Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα”. Ο κουρνιαχτός που ξεσήκωσε η έντονη ιδεολογική συζήτηση για τις ομοιότητες και διαφορές ναζισμού-κομμουνισμού, ακύρωσε τον διάλογο για τις τότε παραλείψεις / ανεπάρκειες του Δημοσίου τομέα και στον τομέα της πυροπροστασίας, με αποτέλεσμα αυτός φέτος να καταστεί εγκληματικός. Οι της Παραφύση προκειμένου πέρυσι να γλιτώσουν ένα επικοινωνιακό καψάλισμα, φέτος διέπραξαν εγκλήματα.

* “Εκείνο όμως που μου είναι αδύνατον να παραβλέψω είναι ότι ο κατά συρροήν δολοφόνος κάθε λίγο και λιγάκι απασχολεί τη δημόσια ζωή της χώρας. Αυτός ο άνθρωπος, ενσάρκωση του ενστίκτου του θανάτου στην πιο ποταπή του μορφή, αντί να παραμείνει στο σκοτάδι στο οποίο καταδικάστηκε, στην αφάνεια όχι μόνον της νομικής αλλά της ηθικής καταδίκης και του κοινωνικού αποκλεισμού, εξακολουθεί να συμμετέχει στην πολιτική ζωή της χώρας. Η θλιβερή μορφή που κάθε τόσο εμφανίζεται στις οθόνες της τηλεόρασης, είναι η ζωντανή απόδειξη της κατάπτωσης της δημόσιας ζωής μας. Το γεγονός ότι ακόμη μας απασχολεί και μόνον φτάνει για να πεισθούμε ότι η Ελλάδα δεν έχει πτωχεύσει μόνον οικονομικά. Έχει πτωχεύσει πολιτικά και κοινωνικά. Καίει τα κοινωνικά της κατακάθια. (...) Σίγουρα υπάρχει δόλος τον οποίον τον χρεώνεται κατ’ αποκλειστικότητα η Αριστερά. Και δη η κυβερνώσα Αριστερά. Η επίδειξη του θλιβερού ‘συντρόφου’, της κομμένης κεφαλής στο τσίρκο της επανάστασης, δεν δείχνει μόνον τις ιστορικές της διασυνδέσεις με τα κοινωνικά κατακάθια του τόπου. Θέλουν να μας πουν ότι μπορεί με τη δολοφονική οργάνωση της ‘17 Νοέμβρη’ να τελειώσαμε, όμως αυτό που εκπροσωπούσε είναι ακόμη ζωντανό. Οι σύντροφοι μπορεί να πλανήθηκαν, όμως η φρικαλέα δικαιοσύνη τους, η ιδεολογία του εγκλήματος, όσο μας απασχολεί ο Κουφοντίνας, πάντα παραμένει στην ημερήσια διάταξη (Τάκης θεωδορόπουλος).

20/8/2015 – 20/8/2018: Ένας τζιτζιφιόγκος στην Ευρώπη. Στις συνόδους κορυφής της Ε.Ε. ο Νήπιος μοιάζει σαν την μύγα μέσα στο γάλα, ανάμεσα σε γραβατωμένους “ενήλικες”. Και η ειρωνεία της σημειολογίας: “Αρνείται μεν να φορέσει γραβάτα, επιλέγει όμως να την αντικαταστήσει με το απόλυτο σύμβολο του τζιτζιφιογκισμού, την pochette, το μαντηλάκι στην επάνω τσέπη του σακακιού” (Χρήστος Ζαμπούνης). Να σημειώσω: στις 21/8/2018 από την Ευρώπη ακούστηκε ένα δυνατό ΟΥΦ...

Παραμετρικά:

1) Δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ακριβής, κομψά σαρκαστικός και την ίδια στιγμή αποδομητικός χαρακτηρισμός για την Παραφύση, από αυτόν του Economist (17/8): “Ερασιτεχνική ομάδα πρώην κομμουνιστών και καθηγητών που ανήλθαν στην εξουσία από τους απελπισμένους ψηφοφόρους’’ . Το αφιέρωμα του έγκριτου βρετανικού περιοδικού στην 8ετή κρίση, με αφορμή την έξοδο της Ελλάδος από το 3ο αχρείαστο Μνημόνιο, περιλαμβάνει στοιχεία, σκέψεις και δυσοίωνες προβλέψεις.

2) Αποχωρώντας από το υπουργείο Οικονομικών, τον Οκτώβριο του 2017, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε συνέντευξή του στην Frankfurter Allgemeine ανέφερε για τον Νήπιο: “Ο Τσίπρας έκανε προεκλογικό αγώνα με την υπόσχεση ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στο ευρώ, αλλά χωρίς προϋποθέσεις. Του απάντησα: Δεν μπορώ παρά να σας ευχηθώ να χάσετε τις εκλογές. Αυτή την υπόσχεση δεν θα μπορέσετε να την τηρήσετε. Και έτσι έγινε τελικά. Όταν έκλεισαν οι τράπεζες στην Ελλάδα και τα ΑΤΜ δεν έβγαζαν μετρητά, αναγκάστηκε να το αποδεχθεί. Και ορθώς να προκηρύξει νέες εκλογές, ώστε να λάβει εντολή για την αλλαγή πορείας”. Επίσης αναφέρθηκε και στο πουλέν του Νηπίου τον Γιάνη Μπαρουφάκη και είπε: “Έχει διηγηθεί τα πάντα. Και τα αντίθετά τους, επίσης”.

3) “H Ελλάδα θα βρίσκεται σε στενότερη εποπτεία από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) και τους υπόλοιπους θεσμούς μετά το τέλος του προγράμματός της, σε σύγκριση με τις άλλες χώρες με προγράμματα”, ξεκαθάρισε ο διευθύνων σύμβουλος του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ, σε συνέντευξή του στο Spiegel Online (14/8). Με την δήλωση αυτή, 6 ημέρες πριν από το τέλος του 3ου plus μνημονίου, ο κ Ρέγκλινγκ κατέστησε σαφές ότι η Ελλάδα αποτελεί μια διαφορετική ιστορία από τις άλλες πρώην μνημονιακές χώρες, όπως η Πορτογαλία, με τις οποίες θέλει να συγκρίνεται η Παραφύση. Άλλωστε και ο διεθνής Τύπος βρίθει δημοσιευμάτων που επισημαίνουν αυτό ακριβώς το γεγονός. Δηλαδή, ότι η έξοδος της Ελλάδος από το μνημόνιο δεν σημαίνει το τέλος ούτε των προβλημάτων της ούτε του καθεστώτος παρακολούθησης, ενώ εξακολουθούν να υπάρχουν ερωτήματα για τη δυνατότητά της να εξασφαλίσει την κάλυψη των χρηματοδοτικών της αναγκών, στο μέλλον, από τις αγορές.

4) Ο Γερμανός χρηματιστής Ντιρκ Μίλερ (ο “γκουρού” του γερμανικού χρηματιστηρίου) αντιθέτως, δεν διατηρεί αμφιβολίες για την δυνατότητα της Ελλάδος να αναχρηματοδοτηθεί από τις αγορές μετά τις 20 Αυγούστου. Επισημαίνοντας τον λόγο αναφέρει: “Μπορώ να φανταστώ ότι η έξοδος στις αγορές θα λειτουργήσει. Αλλά αν λειτουργήσει, θα λειτουργήσει επειδή οι επενδυτές ποντάρουν στο ότι αν κάτι πάει στραβά, θα υπάρξουν και πάλι τα πακέτα διάσωσης για να τους σώσουν, όπως έγινε και στο παρελθόν. Το ‘φρέσκο' χρήμα που έπαιρνε κάθε φορά η Ελλάδα από τα ταμεία διάσωσης αξιοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του χρέους προς τους ιδιώτες. Ως εκ τούτου αναμένει κανείς ότι έτσι θα γίνεται και στο μέλλον. Το ρίσκο για τους επενδυτές λοιπόν είναι σχετικά περιορισμένο καθώς μπορούν να στηριχθούν στην Ε.Ε., η οποία στην εσχάτη θα παρέμβει εκ νέου”(σχόλιο που μεταδόθηκε από την Deutsche Welle, 15/8)

5) Το ΔΝΤ ξεκαθάρισε με απόλυτο τρόπο, μέσω της έκθεσης του άρθρου IV, ότι η μείωση των συντάξεων, το 2019, και του αφορολόγητου ορίου, το 2020, θεωρούνται στην Ουάσιγκτον ως μέτρα αδιαπραγμάτευτα, όχι για δημοσιονομικούς λόγους, αλλά για διαρθρωτικούς, Θα προσέθετα και δικαιοσύνης, για να μην υπάρχουν 2 κατηγορίες συνταξιούχοι . Οι, μετά νόμου Κατρούγκαλου “νέοι” συνταξιούχοι, τα θύματα της Παραφύση και οι “παλαιοί”, λες και δεν την οδήγησαν όλοι μαζί στην εξουσία. Επίσης να υπενθυμίσω ότι λόγο του ισχύοντος αφορολόγητου, το 94% των αγροτών και το 64% των ελεύθερων επαγγελματιών παραμένουν αφορολόγητοι. Σε αυτό συνυπολογίστε και τις δυνατότητες που έχουν να φοροκλέπτουν (ΦΠΑ) και να φοροδιαφεύγουν. Η μέωση των παλαιών συντάξεων έχουν ληφθεί υπ’ όψιν στην αναλογιστική μελέτη βιωσιμότητας του συστήματος.

6) Το Βερολίνο έκανε σαφές, ότι οι μελλοντικές “παροχές” για το χρέος, δηλαδή πρωτίστως η επιστροφή των κερδών του Ευρωσυστήματος από τα ελληνικά ομόλογα, θα πρέπει να εγκρίνονται από το γερμανικό Κοινοβούλιο, το οποίο, όπως είναι ευνόητο, θα “ανάβει πράσινο” εφόσον εφαρμόζονται τα συμφωνημένα μέτρα οικονομικής πολιτικής και δεν “ξηλώνονται” μνημονιακές μεταρρυθμίσεις. Και ακόμη χειρότερα, με βάση και την απόφαση του Eurogroup, το γερμανικό Κοινοβούλιο μπορεί να μπλοκάρει και τα “μεγάλα” μέτρα για το χρέος, όπως η επιμήκυνση της περιόδου χάριτος του δανείου του EFSF, αν κρίνει ότι η Ελλάδα δεν εφαρμόζει κατά γράμμα το μεταμνημονιακό πρόγραμμα.

7) Υπάρχουν μηνύματα, ότι γυρίζει το μέχρι πρότινος θετικό οικονομικό κλίμα στην Ευρωζώνη, γεγονός το οποίο δεν επιτρέπει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για την Ελλάδα, έναν από τους πιο αδύναμους κρίκους παγκοσμίως. Σε αυτό το περιβάλλον, στις πιέσεις των πιστωτών του επίσημου τομέα, τις τελευταίες ημέρες έρχονται να προστεθούν και οι πιέσεις των ιδιωτών επενδυτών, της αγοράς ομολόγων, οι οποίοι ρευστοποιούν ελληνικούς τίτλους, με αποτέλεσμα η απόδοση των 10ετών ομολόγων να έχει ξεφύγει και πάλι πάνω από το 4%.

8) Το φωτογραφικό χρονικό των οκτώ χρόνων σκληρής λιτότητας που άλλαξαν μια και για πάντα τον κοινωνικό “χάρτη” και τις ζωές των κατοίκων της Ελλάδος, αποτυπώνεται με έναν ιδιαίτερα εύγλωττο τρόπο μέσα από τον φωτογραφικό φακό του Reuters (19/8). Παραθέτω μια από αυτές τις φωτογραφίες.

9) Guardian

10) Το συμπέρασμα: Τίποτα δεν τελειώνει, αν δεν τελειώσει σωστά...

Το “παραφύση”, στο DNA της αριστεράς.

Στις 23ης Αυγούστου του 1939, ο πλανήτης κρατούσε την ανάσα του, καθώς όλοι έβλεπαν πως ένας 2ος παγκόσμιος πόλεμος ήταν πλέον προ των πυλών. Και δεν έπεσαν έξω. Μερικά 24ωρα αργότερα (1/9/1939), με την εισβολή της χιτλερικής Γερμανίας στην Πολωνία, έπεσε η “1η τουφεκιά” του μεγαλύτερου πολέμου που γνώρισε η ανθρωπότητα.

Στις 23ης Αυγούστου 1939, υπογράφτηκε στη Μόσχα το Γερμανο-Σοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης (γνωστό στην ιστορία ως “Ρίμπεντροπ-Μολότοφ”), το οποίο και παρέμεινε σε ισχύ έως τις 22 Ιουνίου 1941, όταν η Γερμανία το παραβίασε, εισβάλλοντας στη Σοβιετική Ένωση, στο πλαίσιο της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα.

Στις 23ης Αυγούστου 1939, η είδηση του συμφώνου έπεσε ως “κεραυνός εν αιθρία”. Ήταν η έκπληξη που προκάλεσε τρόμο. Ένα συγκλονιστικό γεγονός που μέχρι εκείνη την καλοκαιρινή Τρίτη, έμοιαζε με σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Η ναζιστική Γερμανία και η κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση, δυο χώρες που εκείνη την εποχή “φυσιολογικά” θα έπρεπε να βρίσκονται σε αντίπαλα χαρακώματα, “έστησαν” την πιο γνωστή λυκοφιλία της ιστορίας (αγαπημένη κομμουνιστική έκφραση), υπογράφοντας ένα σύμφωνο μη επίθεσης. Η παραφύση αυτή σύγκλιση της Σοβιετικής Ένωσης με ένα ορκισμένο ιδεολογικό της εχθρό, την εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, επικρίθηκε με δριμύτητα τότε, αλλά και διαχρονικά, δια του ιστορείν επικρίνετε στη Δύση (και η νέμεσις: ακριβώς 3 χρόνια αργότερα, στις 23/8/1942, η Γερμανία και η Ρωσία θα συγκρουστούν στη μεγαλύτερη και φονικότερη μάχη που γνώρισε η ανθρωπότητα, αυτήν του Στάλινγκραντ).

Η 23η Αυγούστου κάθε έτους, ημέρα υπογραφής της συμφωνίας μεταξύ της Κομμουνιστικής Ρωσίας και της Ναζιστικής Γερμανίας, των 2 εκ των 3ων χειρότερων απολυταρχικών καθεστώτων της ιστορίας (υπάρχει και η Κίνα του Μάο), καθιερώθηκε ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού (γνωστή και ως Διεθνής Ημέρα της Μαύρης Κορδέλας σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης), για να τιμηθεί η μνήμη των θυμάτων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων και ιδιαίτερα του Σταλινισμού και του Ναζισμού (με ψήφισμα της Ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου, 2/4/2009, και με συντριπτική πλειοψηφία: 533 “υπέρ”, 44 “κατά” και 33 αποχές, τιμάται και στον Καναδά).

Εις μνήμην. Το seedrinker.blogspot.com συμμετέχει στην Ευρωπαϊκή Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού και του Ναζισμού, παραθέτονταςτμημα επίκαιρου άρθρου του Τάκη Θεοδωρόπουλου.

“Ας μιλήσουμε λοιπόν για ιδέες. Ποιες ιδέες κρύβονται σήμερα κάτω από τον χαρακτηρισμό «αριστερός». Και δεν εννοώ τις ιδέες του δέκατου ένατου αιώνα ή της δεκαετίας του τριάντα ή τις ιδέες των αντιαποικιοκρατικών αγώνων. Εννοώ τις ιδέες που αναφέρονται στον εικοστό πρώτο αιώνα. Ποιες είναι οι ιδέες της Αριστεράς για τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, αυτήν την ίδια Ευρώπη που μόλις τρία χρόνια πριν είχε δαιμονοποιήσει; Πώς οι πρώην σταλινικοί, οι οποίοι, ενώ διαχωρίζουν τον σταλινισμό από τον κομμουνισμό, δεν δέχονται να τον καταδικάσουν, θα λειτουργήσουν σε ένα πολιτικό περιβάλλον που τον έχει προ πολλού καταδικάσει; Ποιες είναι οι ιδέες της Αριστεράς για το μεταναστευτικό; Πιστεύουν ακόμη στην πολιτική των ανοικτών ή των ανύπαρκτων συνόρων και, αν ναι, ποιες ιδέες έχουν για την ένταξη αυτών των πληθυσμών σε μια κοινωνία που έχει αγγίξει τα όρια της αντοχής και της ανοχής; Ποιες είναι οι ιδέες της Αριστεράς για την εκπαίδευση; Εξακολουθούν να θεωρούν την αριστεία ρετσινιά; Πόση επιείκεια χρειάζεται για να μη χαρακτηρίσεις, επιεικώς, όλες αυτές τις ιδέες ελαττωματικές.

Η Αριστερά σε όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης διατήρησε το μονοπώλιο των ιδεών, μονοπώλιο που ξεπερνούσε τα όρια της πολιτικής επιρροής της. Από τα τριτοκοσμικά οράματα του πρώτου ΠΑΣΟΚ έως τη Βενεζουέλα του Τσίπρα. Η Αριστερά ήθελε πάντα την Ελλάδα εξαίρεση σε έναν κόσμο τον οποίον η ίδια φοβόταν, επειδή είχε απορρίψει τις ιδέες της ως ελαττωματικές. Και απ’ αυτήν την άποψη ο ιδεολογικός αγώνας έχει τον χαρακτήρα του επείγοντος, για να πεισθούμε ότι ούτε μοναδικοί είμαστε ούτε εξαίρεση αποτελούμε”.

Πολιτισμική ενημέρωση.

Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου: Με τον χαρακτηρισμό αυτό έμεινε στην ιστορία η γενική σφαγή των Διαμαρτυρομένων (Ουγενότων) στο Παρίσι, από τους Ρωμαιοκαθολικούς, την νύχτα της 23ης προς την 24 Αυγούστου 1572, κατά την ημέρα της εορτής του Αγίου Βαρθολομαίου. Ως έκφραση χρησιμοποιείται στον καθημερινό λόγο για περιπτώσεις μαζικών και βίαιων εκκαθαρίσεων. Το γεγονός αυτό αποτελεί έναν “χρυσό κρίκο” στην μακράν αλυσίδα ιστορικών γεγονότων, που επιβεβαιώνουν ότι οι “άνθρωποι του Θεού”, δεν έχουν τον Θεό τους... (ιδιαίτερα των μονοθεϊστικών θρησκειών).

Σχετικό: Την “ντροπή” και την “οδύνη” του για “την αποτυχία των εκκλησιαστικών αρχών” να αντιμετωπίσουν με ικανοποιητικό τρόπο τα “απεχθή εγκλήματα” του κλήρου στην Ιρλανδία εξέφρασε ενώπιον των πολιτικών και πολιτειακών αρχών της Ιρλανδίας ο πάπας Φραγκίσκος κατά την εκεί επίσημη επίσκεψη του (25/8). Η Καθολική Εκκλησία της Ιρλανδίας κατηγορείται για την κάλυψη εκατοντάδων ιερέων, που φέρονται να κακοποίησαν σεξουαλικά χιλιάδες παιδιά επί πολλές δεκαετίες. Αλληλούια.

27/8, Φανουρίου νεομάρτυρος. Ο εορτασμός του Αγίου Φανουρίου, παρουσιάζεται να ξεκινά από την Ρόδο, όπου κατά την παράδοση βρέθηκε η εικόνα του, όταν έσκαβαν σε ερείπια παλαιού ναού, έξω από τα τείχη της πόλης. Ο Μητροπολίτης Ρόδου Νείλος (1355-1369) διάβασε στην εικόνα που ιστορούσε ένα νέο με ενδυμασία υψηλόβαθμου στρατιωτικού να κρατά σταυρό και λαμπάδα, πλαισιωμένο από 12 εικόνες του μαρτυρίου του, την επιγραφή “Άγιος Φανούριος”. Ο Μητροπολίτης καθιέρωσε ημερομηνία εορτής του, την ημέρα ανεύρεσης της εικόνας Του.

Την ημέρα της εορτής του παρασκευάζεται από πιστούς η Φανουρόπιτα, η οποία αφού ευλογηθεί, μοιράζεται στο εκκλησίασμα. Η Φανουρόπιτα, κατά την παράδοση, αιτήθηκε από τον Άγιο να παρασκευάζεται και να προσφέρεται αποκλειστικά για να συγχωρέσει ο Θεός την αμαρτωλή μητέρα του, η οποία και δεν ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημά του “Γουτού Γουπατού” επισημαίνει, χωρίς να αναφέρει κάτι περισσότερο: Όσοι επικαλούνται τον Άγιο Φανούριο οφείλουν να λέγουν: “Θεός σχωρέσ’ τη μητέρα του Αγίου Φανουρίου, Θεός σχωρέσ’ την”. Κατά την παράδοσή μας, δια της επικλήσεως του Άγιου Φανούριος φανερώνονται τα χαμένα. Ας τον επικαλεσθούμε λοιπόν, για να φανερώνει στον καθένα μας, τον δικό του δρόμο τον σωστό, μαζί και στην κοινωνία μας. Και κάτι τελευταίο, να φανερώσει και την πόρτα εξόδου στον Νήπιο...

Σαν επιδόρπιο

Το παραμΙθάκη.

21/8 /2018, ο Οδύς στην Ιθάκη (Οδυσσ-εύς). Ο δυσ-αισθητικός, δυσ-αρμονικός, δύσ-βουλος άλλα δυσ-επίσχετος Νήπιος, ο δυσ-ώνυμος της Αριστεράς, αυτός πού ψήφισε δυσ-βάσταχτα μέτρα και δρομολόγησε μια δυσ-οίωνη πορεία για την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, επί της ουσίας ένας δύσ-μοιρος και δύσ-τηνος άνθρωπος, πήγε στην Ιθάκη την 1η μετά μνημονιακή ημέρα, για να δυσ-σφημήση με τα λεγόμενά του τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ο τίτλος του διαγγέλματός του, ένα υπόδειγμα ρηχότητας και ρητορικής του διχασμού, “Από την Ιθάκη με Μίσος”. Μία προσπάθεια παλινόρθωσης των διχαστικών γραμμών, προσπάθεια κυοφορίας μιας ψωρό εμφυλιακής δυσ-τοπίας, με αποκλειστικό σκοπό την πολιτική του επιβίωση.

Με τίτλο “Καλά νέα: Η Ελλάδα εξέρχεται από την λιτότητα”, ο σκιτσογράφος Μάρτιν Ρόουσον απεικονίζει τη χώρα μας ως έναν σκελετό που πανηγυρίζει το τέλος της μνημονιακής περιόδου (Guardian 21/8). Φόντο έχει την καμένη γη αλλά και σκιές εξαντλημένων και αποστεομένων Ελλήνων, θέλοντας να τονίσει τις καταστροφικές επιπτώσεις της οκταετούς κρίσης στην ελληνική κοινωνία.

Συμπερασματικά.
“Δύο είναι, ενδεχομένως, οι κυρίαρχες εικόνες του φετινού καλοκαιριού που βαίνει ήσυχα και βαριά προς το τελείωμά του: η πρώτη είναι οι πυρόπληκτοι που προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν την ύστατη σωτηρία στη θάλασσα, κουβαλώντας παιδιά και κατοικίδια, κάτω από έναν χαμηλό, πένθιμο ουρανό. Η δεύτερη είναι η προσβλητική κυβερνητική (μίζερη) φιέστα στην Ιθάκη για το περιλάλητο τέλος των μνημονίων.

Η πρώτη εικόνα χάλασε τη δεύτερη. Η δεύτερη θα ήταν κάποια άλλη, κάτι άλλο, με περισσότερη φανφάρα και κενή θριαμβολογία αν δεν είχε προηγηθεί η πρώτη – αν δε είχαν προηγηθεί οι 96 νεκροί και η μεγάλη καταστροφή στην Αττική. Οι «ενοχλητικοί νεκροί», αυτοί που θεωρήθηκαν ως και υπαίτιοι, ένοχοι για τη φωτιά από τα κυβερνητικά χείλη, από την όλη κυβερνητική γλώσσα του σώματος και τη μιντιακή τους σημειολογία, χάλασαν τη φιέστα που προετοίμαζαν. (...)

Η πρώτη εικόνα, με τη μαύρη θάλασσα και τους μαύρους ανθρώπους κάτω από έναν καπνισμένο, βομβαρδισμένο ουρανό, εικόνα που παρέπεμπε σε Σμύρνη του 1922 και Δουνκέρκη. (...) Η δεύτερη εικόνα, συμπληρώνει το αίσθημα της τραγωδίας με εκείνο της γελοιότητας, του γραφικού. (...) Το αποστασιοποιημένο ύφος (σσ. του Νηπίου) και ο διχαστικός λόγος πασπαλισμένος με ευχολόγια, ανέδειξαν τη γελοιότητα σε τέχνη.

Η πρώτη εικόνα έπειθε με τον αμείλικτο, ωμό ρεαλισμό της. Η δεύτερη δεν έπειθε με τίποτα – εκτός κι αν επρόκειτο για παρωδία πολιτικής στάσης. Μακάρι, όμως, να μην είχε προηγηθεί, να μην είχε συμβεί η πρώτη εικόνα, αυτή η τραγωδία των ανθρώπων και της γης. Κι ας είχαν κάνει τη φιέστα που σχεδίαζαν – και πάλι, κάτι γελοίο θα προέκυπτε, μονάχα πιο θορυβώδες, πιο ενοχλητικό στα μάτια και στ’ αυτιά.

Η πρώτη εικόνα θα μας καταδιώκει για καιρό ακόμα. (...) Μπροστά σε αυτό τον πόνο, τα αντιμνημονιακά κανόνια παθαίνουν αφλογιστία.

Η πρώτη από τις δύο εικόνες στοιχειώνει όσες συνειδήσεις έχουν ακόμα ζωντανό το ένστικτο της ντροπής· η δεύτερη προσβάλλει όσες συνειδήσεις αντιστέκονται ακόμα σε αυτή τη σαρωτική επέλαση του μικροπολιτικού, άγριου κυνισμού” (σταχυολόγηση από άρθρο του Ηλία Μαγκλίνη).

Υστερόγραφον

Καλό αποκαλόκαιρο.

Η Ρία Αντωνίου μας διαβεβαιώνει:

Και μέσα, μπορούμε να περνάμε καλά.

Seedrinker