Ε.Κ.Τ.Ο.Σ.: Ιουνίου 2018

Ο κάθε είδους σκλάβος, δεν σκέπτεται την ελευθερία,

αλλά πως θα γίνει αφέντης.

Πως παλάβωσε η Αμερική. Τέλος στο μπικίνι και τη βραδινή τουαλέτα έβαλε στα καλλιστεία της Αμερικής το “μετα-πουριτανικό” κίνημα “me too”. Σύμφωνα με το νέο σύστημα αξιολόγησης, οι κριτές θα δίνουν το “στέμμα” όχι στην πιο όμορφη , αλλά στην πιο...political correct. Η εμφάνιση των υποψηφίων με τη βραδινή τουαλέτα θα είναι πλέον μια.... παρουσίαση με ντύσιμο της επιλογής τους, ενώ η εμφάνισή τους με το μαγιό, η βαρύτητά της οποίας σκοπίμως / σταδιακά είχε κατρακυλήσει στο 10%, θα αντικατασταθεί με μια μίνι συζήτηση με την κριτική επιτροπή (5/6). Ο συγγραφέας Κουρτ Άντερσεν στο βιβλίο του “Fantasyland: How America Went Haywire - A 500-Year History”, περιγράφει μια μακρά εξελικτική ιστορία απομάκρυνσης των Αμερικανών από την πραγματικότητα. Αναφέρει: “Σιγά σιγά, επί αιώνες και πολύ ταχύτερα τα τελευταία 50 χρόνια, εμείς οι Αμερικανοί παραδοθήκαμε σε κάθε είδος μαγικής σκέψης, σε ένα σχετικισμό που τα δικαιολογεί όλα...”. Ως εκ τούτου το φαινόμενο Τραμπ με τα συμπαρομαρτούντα του (διαστροφή της πραγματικότητας, fake news κ.λπ.) δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν. Πολύ πριν μας μάθουν τους όρους μετα-γεγονότα, μετα-αλήθειες, πολύ πριν εκλέξουν έναν πρόεδρο που πιστεύει και διαδίδει θεωρίες συνωμοσίας οι Αμερικανοί έμαθαν να ζουν σε “εναλλακτικές πραγματικότητες”. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: το 70% των Αμερικανών ασπάζεται τον μύθο της Γένεσης (του ανθρώπου) με τον Αδάμ και την Εύα. Την αφετηρία αυτής της κατάστασης ο Αμερικανός δημοσιογράφος / συγγραφέας Κουρτ Άντερσεν, την εντοπίζει σε δύο μνημειώδεις αλλαγές στην πρόσφατη αμερικανική ιστορία.

Η πρώτη μεγάλη αλλαγή ήταν η τρομακτική μετατόπιση στον τρόπο σκέψης που εμφανίστηκε τη δεκαετία του ΄60 και κυριαρχεί έκτοτε (η επιρροή του Γαλλικού Μάη). “Οι Αμερικανοί έχουν έναν νέο κανόνα στο διανοητικό τους λειτουργικό σύστημα: Κάνε το δικό σου, βρες τη δική σου πραγματικότητα, όλα είναι σχετικά. (...) Το αμερικανικό πείραμα, η ενσάρκωση της ιδέας της πνευματικής ελευθερίας, όπου κάθε άνθρωπος μπορεί να πιστεύει ότι επιθυμεί, έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. (...) Το να είναι κάποιος Αμερικανός σημαίνει ότι μπορεί να πιστεύει ότι θέλει. Ότι οι πεποιθήσεις μας είναι ίσες ή και ανώτερες από τις πεποιθήσεις των άλλων και ότι οι ειδήμονες μπορούν να πάνε να πνιγούν. (...) Τα παλιά άκρα διπλώθηκαν και έγιναν το νέο κέντρο. Το παράλογο έγινε αξιοσέβαστο και συχνά ασταμάτητο”. Και πιο συγκεκριμένα αναφέρει ότι οι ρίζες της σημερινής χαοτικής σκέψης βρίσκονται στο Esalen Institute, που δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 από δύο ψυχολόγους του Στάνφορντ. “Οτιδήποτε έγινε γνωστό αργότερα ως New Age εφευρέθηκε, αναπτύχθηκε και έγινε δημοφιλές σε αυτό το Ινστιτούτο”. Παράδειγμα: Εκεί αναπτύχθηκε η ιδέα / ιδεολόγημα ότι η ψύχωση και άλλες ψυχικές ασθένειες ήταν απλώς ταμπέλες που οι φυσιολογικοί έβαζαν στους οραματιστές και αποτελούσαν εργαλεία καταπίεσης και ελέγχου των ανθρώπων (αυτή ήταν και η βασική ιδέα του δημοφιλούς μυθιστορήματος “Η φωλιά του κούκου” το οποίο έγινε και μια εξίσου δημοφιλής ταινία.) Σήμερα αυτό το ιδεολόγημα αποτελεί το καθολικό επιχείρημα όλων όσων θέλουν να απαξιώσουν την επιστήμη προς χάρη των προκαταλήψεών τους (θεωρίες συνωμοσίας, αρνητές της κλιματικής αλλαγής, οπαδοί του δημιουργισμού, αντί - εμβολιαστικό κίνημα κλπ.).

Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή ήταν η νέα εποχή της πληροφορίας. “Πριν από το Διαδίκτυο κάθε παλαβός ήταν σχετικά απομονωμένος και σίγουρα είχε περισσότερες δυσκολίες να παραμείνει πεπεισμένος για την εναλλακτική του πραγματικότητα. Τώρα οι απόψεις τους είναι στα ραδιοκύματα και στο web, όπως ακριβώς οι πραγματικές ειδήσεις. Τώρα όλες οι φαντασιοπληξίες μοιάζουν αληθινές”.

Στο βιβλίο του ο Κουρτ Άντερσεν αναφέρεται και σε Ευρωπαίους διανοητές οι οποίοι εμφορούνται παρομοίως, αλλά και στην στην κυριαρχία των μεταμοντέρνων ιδεών και των συνακολούθων τους στο ευρωπαϊκό κοινωνικό γίγνεσθαι. Αναφέρεται στον Μισέλ Φουκό, που θεωρούσε ότι η λογική καθαυτή ήταν το καταναγκαστικό “βασίλειο της αλήθειας”, δηλαδή καταπίεση με άλλα μέσα. Στον Paul Feyerabend που έλεγε ότι “ο ορθολογισμός είναι η κοσμική μορφή της πίστης... και η επιστήμη μια ειδική προκατάληψη΄”. Στους κοινωνιολόγους Peter Berger και Thomas Luckmann, που εξέδωσαν το βιβλίο “Η κοινωνική κατασκευή της πραγματικότητας” και επιχειρηματολογούσαν ότι “οι εξουσιαστές κάθε φυλής ή κοινωνίας δεν υπαγορεύουν μόνο τα ήθη και τα έθιμά τους, αλλά είναι αφέντες της αντίληψης καθ’ αυτήν, ορίζουν τι είναι πραγματικό”.

Τέλος επισημαίνει ότι το αστείο είναι πως στις δεκαετίες ’60 και ’70, ήταν η αμερικανική Αριστερά των πανεπιστημίων που έκανε την επίθεση στη λογική. Τότε οι συντηρητικοί απεχθάνονταν τον σχετικισμό και την ιδέα ότι δεν υπάρχει ορθό και λάθος. Όμως, “από τη στιγμή που το κυρίαρχο ρεύμα της διανόησης αποδέχθηκε ότι υπάρχουν πολλές και ισάξιες πραγματικότητες, από τη στιγμή που οι πύλες (του ορθολογισμού) και οι φύλακές του δυσφημίστηκαν, όλες οι ιδεοληψίες ζήτησαν τη νομιμοποίησή τους...”. Η παλαβομάρα έγινε κυρίαρχο ρεύμα της αμερικανικής Δεξιάς, βοηθούμενο από τις εκπομπές των βιτριολικών ακροδεξιών ραδιοπαρουσιαστών όπως ο Ρας Λίμπο. “Στη δεκαετία του ’90 η αμερικανική ανισόρροπη Δεξιά έγινε πολύ μεγαλύτερη και είχε πολύ πιο μεγάλη επιρροή από την ανισόρροπη Αριστερά...”

Σήμερα, η επικρατέστερη εκδοχή του ανορθολογισμού εκφράζεται παγκοσμίως από ένα οργανωμένο ρεύμα βασισμένο στην παρανοϊκή συνωμοσιολογία (παλαιά και νέα). Και η συνωμοσιολογία αποτελεί το λυτρωτικό καταφύγιο των απανταχού μελών της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ. Τους προσφέρει εύπεπτες / απλοϊκές θεωρίες για να εξηγήσουν εκφάνσεις μιας πολυσύνθετης πραγματικότητας, εστιάζοντας σε αυτήν της νέας σύνθετης εκδοχής καπιταλισμού / παγκοσμιοποίησης / ελεύθερης αγοράς. Επίσης τους προσφέρει και ένα “ασφαλές” συνειδησιακό καταφύγιο για “τα έργα και τις ημέρες τους”, στην καλύτερη των περιπτώσεων για την πολιτικής τους αδιαφορία. Ειδικότερα στους λαϊκιστές “πολιτικάντηδες” δίνει εργαλεία για να πλήξουν αντιπάλους ή να δικαιολογήσουν δικές τους πράξεις / παραλήψεις. Με λίγα λόγια, συμπεριφέρονται σαν νήπια, τα οποία για να δικαιολογήσουν ενέργειες / παραλήψεις / λάθη τους, εφευρίσκουν τις πιο ευφάνταστες δικαιολογίες. Το επικίνδυνο είναι, ότι όταν μια πλαστή εκδοχή κυριαρχήσει, είναι δύσκολο να αποδείξεις το λάθος. Διότι όταν οι θιασώτες των θεωριών συνωμοσίας, στερηθούν επιστημονικών επιχειρημάτων, αυτό που ισχυρίζονται είναι ότι και οι επιχειρηματολογούντες συμμετέχουν στην συνωμοσία και συνεχίζουν ακάθεκτοι...

Η έλευση του διαδικτύου δεν ενίσχυσε απλώς τις παλιές θεωρίες συνωμοσίας, αλλά εισήγαγε και νέες, πολλές εκ των οποίων εξελίσσουν τις παλιές (απόδειξη, η μακροβιότητα αυτής των “πρωτοκόλλων της Σιών”). Δημοφιλείς στην Ελλάδα ο “κίνδυνος των εμβολίων” και ο “εκ του ουρανού ψεκασμός” στον οποίον σχετικές μετρήσεις δείχνουν ότι πιστεύουν 1 στους 3 Έλληνες. Εξαιρετική επίσης ήταν η συμβολή του διαδικτύου στην ώσμωση των αριστερών και ακροδεξιών συνωμοσιολογιών, πολύ πριν οι 2 χώροι συνευρεθούν στις “πλατείες της αγανάκτησης” (παράδειγμα, ο πυρήνας στην “εξήγηση της παγκοσμιοποίησης”). Ακολούθως δε, στην πλατεία Συντάγματος εξηγούσαν τα Μνημόνια με ταυτόσημους όρους. Η πολιτική χρήση αυτών των θεωριών συνωμοσίας δελεάζει τους λαϊκιστές, αλλά η ιστορία δείχνει ότι τελικά λειτουργούν σαν μπούμερανγκ. Πάνω από αυτούς που δημιουργούν / πιστεύουν / εκμεταλλεύονται τις θεωρίες συνωμοσίας φτερουγίζει η αυτοβλακεία (την ονομάζω “αυτοβλακεία”, για να την διαχωρίσω από την βιολογική, σχετικά στην επόμενη ανάρτηση).

Σημείωση 1: Η ενότητα αυτή αποτελεί παραπλήρωμα του κυρίου θέματος της προηγούμενης ανάρτησης. Τα αναφερόμενα στο βιβλίο του Κουρτ Άντερσεν στοιχεία, αντλήθηκαν από άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη. Για το μετα-πουριτανικό κίνημα “me too” έχω αναφερθεί στην ανάρτηση της 24/1/18, “Λίγες λέξεις για μια άγνωστη λέξη” / Επίλογος / “The pussy carries a boat...”.

Επίλογος.

Όσο λιγότερα ξέρω, τόσο περισσότερα επιτρέπω.

(Ατάκα από την ταινία “Every word is true / Infamous”

HΠΑ, 2006 του Ντάγκλας Μακ Γκραθ)

Είναι τρελοί αυτοί οι Ρωμαίοι; Με τίτλο «Ciao amore! Η Ιταλία αυτοκαταστρέφεται και παρασύρει και την Ευρώπη» κυκλοφόρησε το γερμανικό περιοδικό Spiegel.

Στις 27/5, ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλλα (ο “Αξιος”), μπλόκαρε το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας της “Λέγκας του Βορρά” και του κινήματος “5 Αστέρων” με πρωθυπουργό τον Ο Τζουζέπε Κόντε, μη αποδεχόμενος , για το καλό της χώρας του, την τοποθέτηση του δεδηλωμένα φανατικού αντιευρωπαϊστή Πάολο Σαβόνα στην θέση του υπουργού Οικονομικών (παρότι αμέσως μετά ο πρόεδρος των “5 Αστέρων” Ντι Μάιο, δήλωσε ότι θα ζητήσει να κινηθεί η διαδικασία για εσχάτη προδοσία του Προέδρου, αυτό το “παραφύση σχήμα” επανήλθε με άλλο υπουργό Οικονομικών και σχημάτισε την ιταλική Παραφύση). Συνταγματολόγοι, υποστηρίζουν ότι αυτή η ενέργεια του Ιταλού Προέδρου υπερέβαινε τις αρμοδιότητές του (αντισυνταγματική), διότι αποτελεί έμμεση ακύρωση του αποτελέσματος των εκλογών / της λαϊκής θέλησης.

Το γεγονός αυτό αναδεικνύει το δομικό πρόβλημα / ερώτημα με το οποίο έρχονται αντιμέτωπες οι σύγχρονες ευρωπαϊκές δημοκρατίες, ιδιαίτερα αυτές του Νότου, οι επιρρεπείς στα κελεύσματα του εθνολαϊκισμού: Πως αντιμετωπίζουν τις επιλογές των εκλογικών τους σωμάτων, οι οποίες είναι υψηλού ρίσκου και μπορεί να προκαλέσουν μεγάλη βλάβη της εθνικής οικονομίας ή ακόμη και των θεσμών και των εγγυήσεων της φιλελεύθερης δημοκρατίας; Δηλαδή ποιος, πώς και μέχρι ποιου σημείου μπορεί να αντιταχθεί σε επιλογές της εκλογικής πλειοψηφίας, δηλαδή σε επιλογές δημοκρατικές, αλλά προφανώς συγκυριακές.

* Ο Ευάγγελος Βενιζέλος αναφέρει σχετικά: “Η δημοκρατία λόγω εκλογικών κύκλων και περιοδικών εκλογών είναι προφανώς συγκυριακή στη λειτουργία της, εξελίσσεται δε μέσα από μεταγενέστερες συγκυριακές επιλογές διαφορετικού ή και απολύτως αντιθέτου περιεχομένου και αποτιμάται ιστορικά εκ των υστέρων. Η σχέση δημοκρατίας, συγκυρίας και ιστορίας εμπεριέχει τη σχέση δημοκρατίας, λαϊκισμού και υπευθυνότητας, τη σχέση πολιτικού κόστους και πολιτικού οφέλους, τη σχέση ορθολογισμού και ανορθολογισμού στις δημοκρατικές επιλογές, τη σχέση μεταξύ ‘ηθικής της ευθύνης’ που σου επιβάλλει να λες την αλήθεια, κυρίως ως προς τα ισχύοντα οικονομικά και διεθνοπολιτική δεδομένα, και ‘ηθικής της πεποίθησης’ που σου επιτρέπει να ακολουθείς τη δική σου ‘μετα-αλήθεια’ αδιαφορώντας για τις συνέπειες”.

Για την αντιμετώπιση αυτού του δομικού προβλήματος και όχι μόνον, σε προηγούμενη ανάρτησή μου έχω προτείνει την μετεξέλιξη της “Δημοκρατίας” σε “Πολιτοκρατία / Πολιτών Κράτος”, υποσχόμενος αναλυτικότερη αναφορά όταν η ελπίδα επιστρέψει στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού (Άμεση Δημοκρατία – Αντιπροσωπευτική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία – Κοινοβουλευτική Πολιτοκρατία). Και αυτό διότι με τρομάζει η καταστρατήγηση ή και κατάλυση θεμελιωδών προϋποθέσεων της οργανωμένης συνύπαρξης. Και αυτό διότι με τρομάζει ο πρωτογονισμός και η βαναυσότητα, που θέλουν να εμφανίζονται σαν “ακτιβισμός”, απόρροια της πεποίθησης ότι στο ανώτερο στάδιο του Σοσιαλισμού, η αριστερή βία ονομάζεται συνετισμός και αναμόρφωση και η οποία βεβαίως, ασκείται για το καλό του Ανθρώπου, όπως τα πάντα άλλωστε στον Σοσιαλισμό. Και αυτό διότι με τρομάζει το καθημερινό θέαμα μιας κοινωνίας που αυτοκτονεί.

Στην Ε.Ε. υπάρχουν οι εθνολαϊκιστές. Είναι αυτοί που αποδίδουν όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι χώρες τους και ιδιαίτερα σε αυτές του Νότου, αποκλειστικά στην Ε.Ε. (ιδία ευθύνη καμία). Το βασικότερο, ως αυτοβλάκες αδυνατούν να αντιληφθούν ότι πολλά -αν όχι όλα- τα προβλήματα δεν οφείλονται στην Ε.Ε. αλλά στις βαθιές ιστορικές αλλαγές όπως η παγκοσμιοποίηση και η τεχνολογική επανάσταση, που εκτός από θετικές επιπτώσεις έχουν και αρνητικές, των οποίων η άμβλυνση μόνο εντός Ε.Ε. μπορεί να επιτευχθεί. Μεταξύ αυτών είναι και αυτοί που εύχονται και επιδιώκουν το τέλος της Ε.Ε.

“Τους ζήσαμε και στην Ελλάδα το 2015. Στην πρώτη γραμμή οι οπαδοί των ολοκληρωτικών και αυταρχικών ιδεολογιών που αιματοκύλισαν τον 20ό αιώνα. Η ακτινοβολία τους είναι πλέον περιθωριακή, αλλά δεν παύουν να επανεμφανίζονται με διαφορετικές, λιγότερο αποκρουστικές, μάσκες. Δίπλα τους τσαρλατάνοι κάθε λογής, λαϊκιστές της Αριστεράς και της Δεξιάς, ψεκασμένοι οπαδοί θεωριών συνωμοσίας χρησιμοποιούν την αντι-ευρωπαϊκή, συχνά αντι-γερμανική, ρητορεία σαν εφαλτήριο για την πολιτική τους ανάδειξη” (Δημ. Κούρκουλας).

Υπάρχουν και οι Ευρωπαίοι Πολίτες. Είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται τις καταστροφικές συνέπειες που θα μπορούσε να έχει μια υπαρξιακή κρίση της Ε.Ε. Είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι τυχόν κατάρρευση της ευρωπαϊκής ενοποίησης θα έθετε σε δοκιμασία όχι μόνο την ευημερία και τη συνεργασία των κρατών-μελών, αλλά θεμελιώδεις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας που προϋπήρχαν της Ε.Ε., αλλά είναι αμφίβολο αν θα επιβίωναν σε περίπτωση κατάρρευσης της.

Deja vu. Ως “απειλή” για την Ελλάδα έβλεπε ο διάσημος στις ΗΠΑ γελοιογράφος Εντ Στάιν το Ιταλικό δημοψήφισμα, δημοσιεύοντας το κάτωθι σκίτσο (5/12/16).

Στο σκίτσο, απεικονίζεται ο πύργος της Πίζας να πέφτει πάνω στον ετοιμόρροπο Παρθενώνα, ενώ ένας κοινοτικός αξιωματούχος κάνει ότι μπορεί για να στηρίξει το μισογκρεμισμένο οικοδόμημα αναλαμβάνοντας ρόλο… κίονα. Η γελοιογραφία έρχονταν στον απόηχο του Ιταλικού δημοψηφίσματος και του “όχι” των Ιταλών πολιτών στον Ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι (νέος συνταγματικός νόμος 4/12/16), αλλά και του Eurogroup της επομένης (5/12/16), όπου θα συζητούνταν τόσο το θέμα της Ιταλίας, όσο και τα βραχυπρόθεσμα μέτρα για την απομείωση του χρέους για την Ελλάδα.

Το αισιόδοξο μήνυμα έρχεται από τις πρώτες κινήσεις του Τζουζέπε Κόντε στην ευρωπαϊκή σκηνή. Παρουσιάζεται να μην άγεται και φέρεται από τα 2 “αφεντικά” του, αλλά να προσπαθεί να βρει σημεία σύγκλισης.

Νηπίου καμώματα. Σήμερα πλέον είναι πασιφανές εκ των καμωμάτων του, ότι ο Νήπιος και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαρξ εκ της σαρκός του “παλιού πολιτικού συστήματος”. Και μάλιστα το υπερκέρασαν, μεταξύ άλλων και σε εθνολαϊκιστική δημαγωγία, ψευδείς υποσχέσεις, διχαστική ρητορική / τοξικότητα λόγου, στοχοποίηση αντιπάλων και υποστήριξη / ανοχή έκνομων ενεργειών. Δηλαδή ο Νήπιος ενώ αποτελεί την λαϊκιστική εκδοχή του Μακιαβέλι, θέλει να παρουσιάζεται ως Ροβεσπιέρος.

Για 4η φορά μετά τον Ερντοράν, κυβερνητικός αξιωματούχος ομιλεί για αθέτηση της υπόσχεση του Νηπίου περί επιστροφής των “8” Τούρκων που κατηγορούνται ως πραξικοπηματίες, στην Τουρκία για να δικαστούν και ο Νήπιος “ποιεί την νήσσαν” (θα φοβάται την διαρροή σχετικού ηχητικού ντοκουμέντου, μιας και ο σχιζοφρενικός Ερντοράν έχει αναγάγει το θέμα σε προσωπικό ζήτημα). Συγκεκριμένα ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Μπεκίρ Μποζνταγ, μεταξύ άλλων σχετικών ανέφερε σε δηλώσεις του (4/5): “Σκεφθήκαμε ότι ο κ. Τσίπρας κρατάει τον λόγο του, ότι είναι λόγος ανδρός”. Επί πλέον, επειδή αντιλαμβάνεται ότι η επικρατούσα κατάσταση στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού είναι ανάλογη με αυτήν του Κοσσυφοπεδίου τόλμα και εκστομίζει: “Καθήκον μας είναι να βρούμε εκείνους τους πραξικοπηματίες στρατιώτες της οργάνωσης του Γκιουλέν, να τους πακετάρουμε και να τους φέρουμε πίσω στην Τουρκία. Όπου και να πάνε”.

Στο εθνικό θέμα του Σκοπιανού, ο Νήπιος διαπραγματεύεται ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μιας και ο συνεταίρος του στην διπολική Παραφύση κάνει ένα από τα “ρεπό” του... Δηλαδή εκτός κοινής λογικής, δημοκρατικής λογικής και ευρωπαϊκής.

Διαπραγματεύεται δε, εμφανώς και εκτός “εθνικής γραμμής” (έτσι αναφέρεται), η οποία ρητά αναφέρεται σε “σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό. Ως εκ τούτου είναι “εκτός”, δηλαδή συνιστούν παρεκτροπή / παρέκκλιση , τα Nova Makedonia και Μακεδονία του Ίλιντεν (χρονικός και πολιτικός προσδιορισμός αντίστοιχα / τον 2ο τον υποστήριξε ενθέρμως το πρωί και τον αποκήρυξε εξίσου ενθέρμως το βράδυ). Και το χειρότερο λειτουργεί ως επισπεύδων, κάτι που δεν έκανε ο Νήπιος στην περίπτωση των τελευταίων αποτυχημένων συνομιλιών για την επίλυση του Κυπριακού, όπου η Κύπρος / Ελλάδα αντικειμενικά αποτελούν το αδύναμο δίπολο των αντισυμβαλλομένων (ο Κοτζιάς από τους κύρια υπεύθυνους της αποτυχίας / σχετικά έχω αναφερθεί σε παλαιότερη ανάρτηση).

Και λειτουργεί ο Νήπιος ως επισπεύδων διότι τον πιέζει η “μαμά του η κυρία Καβουρίνα” (εννοώ την Μέρκελ και την αποκαλώ “καβουρίνα”, διότι έχει “καβούρια στις τσέπες της” όσον αφορά το θέμα “ελάφρυνση χρέους”, κάποιο “φιλοδώρημα” θα του δώσει αν φέρει συμφωνία). Και η γερμανική διπλωματία είναι ιστορικά διαβασμένη και εκμεταλλεύεται το σχετικό ιστορικό παρελθόν της Αριστεράς (σχετικά παρακάτω / πριν τις εκλογές του 2015 είχα γράψει, ότι με την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ θα γραφεί το τελευταίο κεφάλαιο του Εμφυλίου). Τέλος, λειτουργεί ο Νήπιος ως επισπεύδων, διότι είναι το μόνο θέμα εν αρμονία, με το πολιτικό παρελθόν του ιδίου και των συντρόφων του.

Σε παλαιότερη ανάρτηση είχα επισημάνει και εξηγήσει, ότι η διαπραγματευτική υποχώρηση της χώρας για “σύνθετο όνομα”, θα έπρεπε να αρχίζει και να τελειώνει με το “Σλαβομακεδονία” και η πιθανή συμφωνία επαληθεύσιμη και μη αναστρέψιμη. Λέτε τελικά μετά το βραβείο της χειρότερης διαπραγμάτευσης στον Νήπιο για το 2015 από τη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ, να του απονεμηθεί και το “Χρυσό Βατόμουρο 2018” για την διαπραγμάτευση του με τα Σκόπια;

* Σχετικά ο Γιαννης Μουμτζής αναφέρει μεταξύ άλλων: “ Το πρόβλημα που έχει ανακύψει με την ονομασία της FYROM δεν θα πρέπει να το αποκαλούμε ‘Μακεδονικό’, αλλά ‘Σκοπιανό’, στον βαθμό που το Μακεδονικό ζήτημα λύθηκε οριστικά το 1949 με την νίκη των Εθνικών δυνάμεων στον εμφύλιο πόλεμο. Προηγουμένως, τόσο οι νικηφόροι Βαλκανικοί πόλεμοι 1912-13 όσο και η Μικρασιατική καταστροφή με την εγκατάσταση των προσφύγων στην Μακεδονία, φαίνεται πως έλυναν το Ελληνοβουλγαρικό πρόβλημα. Ήρθε όμως η Τρίτη Διεθνής του κομμουνιστικού κινήματος το 1924 και το έθεσε σε άλλη βάση. Στην βάση της ύπαρξης μακεδονικής εθνότητας, με την δική της ταυτότητα και γλώσσα, που απαιτούσε την απόκτηση εδάφους για να συγκροτηθεί ως κράτος. Και αυτή ακριβώς ήταν η διακύβευση του γενικευμένου εμφυλίου πολέμου 1947-1949. Η εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Συνεπώς, θα πρέπει να αντιληφθούμε πως το Μακεδονικό ζήτημα ήταν, εν πολλοίς, δημιούργημα της Αριστεράς. Και λύθηκε επειδή ηττήθηκε η Αριστερά. Σήμερα όμως το πρόβλημα με την FYROM δεν αφορά την Ιστορία. Αφορά την πολιτική. Δηλαδή τον συσχετισμό των δυνάμεων. Και στο πολιτικό επίπεδο, πάντα ο ισχυρότερος επιβάλλει τις απόψεις του, εν όλω ή εν μέρει. Ανάλογα με τα συμφέροντα του.

Στην περίπτωση μας με την FYROM θα είμαστε το μοναδικό παράδειγμα στην παγκόσμια ιστορία, όπου ο ισχυρός έκανε τις περισσότερες παραχωρήσεις προς τον αδύναμο. Γιατί η εκχώρηση του ονόματος ‘Μακεδονία’, αποτελεί εθνική ήττα γοήτρου και ισχύος στην περιοχή. Μια εθνική ήττα με πολλά παρεπόμενα προβλήματα που θα προκύψουν μετά την συμφωνία,αν τελικά επιτευχθεί” (σσ. Θα υπάρξει σοβαρό ζήτημα και με την ονομασία για τις εμπορικές χρήσεις, ακόμη και με την ονομασία τοπικών παραδοσιακών χορών).

Το alter ego του Νηπίου το “διεθνήκιο” Καρανίκας, αποκάλεσε “εθνίκια” όσους θα συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις κατά της εκχώρησης του ονόματος Μακεδονία στους Σκοπιανούς (6/6, σε 24 πόλεις ανά την Ελλάδα). Και ο ανεκδιήγητος υπουργός Εξωτερικών Κοτζιάς, εφοδιάζει συνεχώς με επιχειρήματα τους Σκοπιανούς, δια των εμπρηστικών δηλώσεων του για την στάση της αντιπολίτευσης στο θέμα. Οι τελευταίες στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ (4/6), κατά την οποία απείλησε ότι θα κάνει “τρικάκια” (όπως τα δικά τους παιδιά, του “Ρουβίκωνα” ντε) απόρρητα έγγραφα του παρελθόντος, που θεωρεί ότι εκθέτουν σχετικά την αντιπολίτευση. Δόξασέ τους λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια)...

* Ο Στεφ. Κασιμάτης γράφει σχετικά: “Η επιθετικότητα που επέδειξε προς την αντιπολίτευση ο υπουργός Εξωτερικών, με την επίμαχη συνέντευξή του, επιβεβαίωσε την πρόβλεψη ότι, όπως τα έκανε η κυβέρνηση, δεν έχει άλλη επιλογή στο Μακεδονικό παρά να προχωρήσει στον δρόμο που η ίδια χάραξε και με τα μέσα που διάλεξε, επιδιώκοντας τη συμφωνία με τα Σκόπια. Ειδάλλως, χρεώνονται πλήρως το κόστος από μια πληγή που άνοιξαν χωρίς λόγο. Συνεχίζουν λοιπόν να κυβερνούν, κάνοντας αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση, ακόμη και σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, τα οποία ο Ν. Κοτζιάς θεωρεί ότι μπορεί να χρησιμοποιεί σαν ρόπαλο για να κοπανάει την αντιπολίτευση. Έχει ενδιαφέρον αυτή η μονομερής αντιστροφή ρόλου, διότι η ανευθυνότητα της εκμετάλλευσης των εξωτερικών θεμάτων για λόγους εσωτερικούς είναι συνήθως προνόμιο της εκάστοτε αντιπολίτευσης. Το ότι η κυβέρνηση κυβερνά αντιπολιτευόμενη την αντιπολίτευση είναι ίσως το μόνο αξιοσημείωτο ριζοσπαστικό στοιχείο της”.

Τέλος θα ήθελα να επισημάνω ότι οι διαδηλώσεις για το Σκοπιανό, αποτελούν και πεδίον δόξης λαμπρόν, αναδυόμενων ακροδεξιών εθνολαϊκιστών.

Και λίγο γέλιο. “Στρατηγικός στόχος είναι η απεμπλοκή της χώρας από το ΝΑΤΟ και η διάλυσή του”. Αυτό είχε αναφέρει στην Βουλή (8/2014) ως επίσημη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ο Θοδωρής ο Δρίτσας. Και σήμερα ο Νήπιος ο κωλοτούμπας, στο όνομα του αγώνα του για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών και τον πολιτισμό της συνεργασίας, ψάχνει σύνθετη ονομασία κοινής αποδοχής για τα Σκόπια, ώστε να μπορέσουν να μπουν στο ΝΑΤΟ, δηλαδή σε αυτόν, τον κατά Νήπιο ευαγή οργανισμό πλέον. Σήμερα ως αντινατοϊκος παρουσιάζεται ο Καμένος που δεν αποδέχεται σύνθετη ονομασία, αλλά προστρέχει στο ΝΑΤΟ διαμαρτυρόμενος για της προκλήσεις της συμμάχου Τουρκίας. Σκέτη παράνοια...

Και το κερασάκι. Στις 25/5 ο Νήπιος επισκέφθηκε τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, μετά την επίθεση που δέχθηκε σε εκδήλωση για την γενοκτονία των Ποντίων (19/5),
και “καπάκι” πήγε στην κηδεία του Χάρρυ Κλύνν. Ο μακαρίτης στην προσωπική του ιστοσελίδα, είχε γράψει μεταξύ άλλων επικριτικών σχολείων για τα πεπραγμένα του Μπουτάρη και το κορυφαίο: “Εγώ δεν σε μισώ Μπουτάρη, σε σιχαίνομαι, μου προκαλείς ναυτία, γιατί είσαι εντελώς μαλάκας”. Να μην ξεχάσω να σας υπενθυμίσω, ότι κατά διαβολική σύμπτωση έναν ακριβώς χρόνο πριν, στις 25/5/2017 είχε δεχθεί δολοφονική επίθεση ο πρώην πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμας. Και φυσικά ο Νήπιος δεν τον επισκέφθηκε (αριστεροτρομοκρατική ήταν η επίθεση).

“Συμβολοποιείς”, του είπε ο Νήπιος, “ένα ολόκληρο προοδευτικό μέτωπο” και είναι να απορείς πώς δεν το ξαναέριξε στο ποτό ο Μπουτάρης με εκείνο το “συμβολοποιείς’. Ευτυχώς στανιάρισε, με το να του πει, ευπρόσδεκτη μεν η στήριξη, αλλά “δεν είμαι, δεν θα γίνω, ούτε θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ”.

Το “πιστόλι” της 17 Νοέμβρη κάνει απεργία πείνας.

Ο Κουφοντίνας, αυτός που δηλώνει αμετανόητος ως γνήσιος ιδεολόγος των φόνων κατά συρροή, αυτός που δεν έχει παραδώσει το οπλοστάσιό του, αυτός που και φυλακισμένος ζει ανάμεσά μας, διότι διαθέτει οπαδούς και μιμητές που τρομοκρατούν το κοινωνικό μας γίγνεσθαι, είναι αυτός που απαιτεί της, της Δημοκρατίας ευεργετικές πρόνοιες για τους φυλακισμένους. Είναι τελικά, αυτός που μπερδεύει την μεγαθυμία με την μ@λ@κία...

Καλά, αυτοί του “Ρουβίκωνα”, μια ενέργεια για τους 2 “αιχμαλώτους” στρατιωτικούς στις τουρκικές φυλακές δεν μπόρεσαν να κάνουν; Έτσι για ξεκάρφωμα. Μιας και τελευταίως εντόνως δραστηριοποιούνται δια την επίλυσην του μείζονος εθνικού θέματος, αυτού της απεργίας πείνας του Κουφοντίνα.

Πολιτιστική ενημέρωση: “Τα πειραγμένα”

Η “πειραγμένη” Αφροδίτη της Μήλου του Κώστα Πανιάρα βρίσκεται τοποθετημένη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου από τις 19/5.

Η μαγεία των αρχαίων μνημείων σμίγει με το φως του νέον. Ένα πρωτότυπο εικαστικό πείραμα της φωτογράφου Ζέττας Αντσακλή (από11/6 στο Ζάππειο Μέγαρο).

Παρατηρείστε το από κάποια απόσταση...

Στις 9/6, στο “Gay Pride” της Αθήνας μας κάλεσαν να δηλώσουμε όλοι “παρούσα”. Αντιλαβού;

Ας μην τους χαλάσουμε το χατήρι...

...παρούσα

“Dance me to the end of Love” (κινηματογραφικά) - Leonard Cohen – Ελληνικοί υπότιτλοι.

https://www.youtube.com/watch?v=KVOYuqwUFeQ&list=RDNgoku7rbNwM&index=2

Στο “Gay Pride” της Θεσσαλονίκης (23/6) το σύνθημα ήταν εξαιρετικά επίκαιρο “η Μακεδονία είναι ομοφυλοφιλική”. Κατά την διάρκεια του “event”, 2 υποστηρικτές του, με σημαίες, περπατούσαν εκτός διαδήλωσης, στην παραλία της Θεσσαλονίκης, όταν κάποιοι αχαρακτήριστοι τους έσπρωξαν / πέταξαν στην θάλασσα. Απερίφραστα καταδικάζω την ενέργεια. Την θεωρώ βαθύτατα αντιδημοκρατική. Και δεν μπορεί κανείς να επικαλεσθεί ως δικαιολογία, το ότι σήμερα η “κουλτούρα political correct” λειτουργεί επιθετικά / λογοκριτικά έως και αυτολογοκριτικά, δηλαδή παρεμποδίζοντας την ελεύθερη έκφραση σε κάθε διαφορετική προσέγγιση. Σχηματικά, το σχετικό ερώτημά μου είναι: “Που πας ρε Καραμήτρο”, φαντασία μηδέν, την εξάντλησες στην ενδυματολογική πρόκληση;

Και ο “Ρουβίκωνας” στην Ακρόπολη (14/6). Και η αστυνομία, το πληροφορήθηκε από την σχετική τους ανάρτηση.

Και τι σύμπτωση, το απόγευμα της ίδιας ημέρας εγκρίθηκε και η 3η άδεια στον Κουφοντίνα, μετά την αρχική άρνηση του Συμβουλίου και μάλιστα ομόφωνα.

“Μας τρομάζει στην Ελλάδα σήμερα η καταστρατήγηση ή και κατάλυση θεμελιωδών προϋποθέσεων της οργανωμένης συνύπαρξης.

Μας τρομάζει η αυθαιρεσία και ωμή βία, που υποδύονται τη ‘λογική αγανάκτηση’, την αυτοδικία ‘εκ των πραγμάτων επιβαλλόμενη’.

Μας πανικοβάλλουν οι χυδαίοι βανδαλισμοί, που προφασίζονται ‘διαμαρτυρία’.

Ο πρωτογονισμός και η βαναυσότητα, που θέλουν να εμφανίζονται σαν ‘ακτιβισμός”.

Οι ψυχανώμαλες αντικοινωνικές συμπεριφορές – το τυφλό μένος για οτιδήποτε «δημόσιο»: σχολικά και πανεπιστημιακά κτήρια, ‘σήματα’ και πινακίδες της Τροχαίας, κτήρια υπουργείων, δημόσιων υπηρεσιών και νοσοκομείων, πάρκα, προτομές και αγάλματα που κοσμούν τις πόλεις και ζωντανεύουν την Ιστορία. Και μύρια ακόμα ανάλογα.

Μας τρομάζει το καθημερινό θέαμα μιας κοινωνίας που αυτοκτονεί” (λυπάμαι, μου διαφεύγει το όνομα του συγγραφέα, “ζήκλεψα” και το παρέθεσα εν μέρει και πιο πάνω, “ζήκλεψα”: < ζήλεψα + έκλεψα)

Erotic Awards 2018

Απονεμήθηκαν τα “Όσκαρ της βιομηχανίας του ερωτικού θεάματος” στο Ολυμπιακό στάδιο του Tae Kwon Do στο Παλαιό Φάληρο (5/5).

Σε επίπεδο βραβείων, οι κατηγορίες κάλυπταν όλη τη θεματική γκάμα της ερωτικής βιομηχανίας. όπως “καλύτερη λεσβιακή σκηνή”, “βραβείο πίσω πόρτας”, “βραβείο πεολειχίας” κλπ.

Έντονη ήταν η ελληνική παρουσία στην απονομή, όπου μεταξύ άλλων ξεχώρισαν η Μαρία Αλεξάνδρου (καλύτερη Ελληνίδα ηθοποιός), ο Dimitris XXX (καλύτερος επιβήτορας), ο Ζαφείρης (καλύτερος Έλληνας ηθοποιός), ο “Γιατρός” Ντίνος (καλύτερος κωμικός, κατηγορία στην οποία ήταν και ο μοναδικός υποψήφιος) και η Έλλη Παυλίδη (καλύτερη πίσω πόρτα).

Η Μαρία Αλεξάνδρου, εκδήλως συγκινημένη παραλαμβάνει το βραβείο.

Το βραβείο / αγαλματίδιο, παρουσιάζει μια γυμνή γυναίκα σκυμμένη, κατά το “σκύψε ευλογημένη”.

Το blog seedrinker, απονέμει το βραβείο “trash παρουσίας” στην απονομή, στον...

Ασυγχώρητος, μου διαφεύγει το όνομά του.

Και για να βοηθήσω: Από κοινού με τον Μένιο Φουρθιώτη, “μανατζάραν” την Τζούλια Αλεξανδράτου την εποχή του “Απαγορευμένου” βήματός της.

Και διαφημιστικό σποτ... Στις 4/7 και με τίτλο “Παίξε Τσιτσάνη μου...”, θα γίνει μεγάλη συναυλία με συμμετοχή 18 καλλιτεχνών στο “Καλλιμάρμαρο”, για τους σκοπούς του “Όλοι μαζί μπορούμε”.

“Κάνε Υπομονή”

Στίχοι – μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης. Τραγούδι: Σωτηρία Μπέλλου. 1949

https://www.youtube.com/watch?v=5z3_3m7vdH4

Και κάτι κινηματογραφικό... “Ξέρεις την αίσθηση, όταν όλοι γύρω σου μοιάζουν ότι συμπεριφέρονται παράξενα; Και όσο περισσότερο το σκέφτεσαι, τόσο σου φαίνεται ότι δεν είναι οι άλλοι οι περίεργοι, αλλά εσύ” (“Oh Boy”, Γερμανία, 2012, του Γιαν Όλε Γκέρστερ).

Πολιτισμική ενημέρωση. ΛΕΑ: Και τι να λέω, για αυτούς που καταλαμβάνουν την Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης των εθνικών οδών της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού, όπου συντελείται μια γενοκτονία;

Καισαρική τομή: Και τι να λέω, που το 68,7% των γεννήσεων στην ως άνω χώρα γίνονται με καισαρική τομή, όταν ο ΠΟΥ κάνει αποδεκτό ένα ποσοστό 18%. Να επισημάνω ότι γενικώς, αυξημένα ποσοστά, κατά πολύ μικρότερα όμως, παρατηρούνται σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Η δε πόλη του Αγρινίου αναδεικνύεται σε “πρωτεύουσα της καισαρικής” με ποσοστό καισαρικών 80% επί των γεννήσεων.

Θα λέω, ότι είναι αυτοβλάκες...

Μουντιάλ 2018 “Βοηθήστε τις γυναίκες να έχουν πρόσβαση στα γήπεδα”. Αυτό είναι ένα από τα κεντρικά συνθήματα του κινήματος “OpenStadiums”, που διεκδικεί το δικαίωμα το γυναικών να παρακολουθούν αθλητικές συναντήσεις στο Ιράν, με ανάρτηση σχετικών συνθημάτων στα γήπεδα του Μουντιάλ. Αυτό συνέβη στην Αγία Πετρούπολη κατά την αναμέτρηση Μαρόκο – Ιράν (0-1), για το Μουντιάλ 2018. Για την ιστορία: Οι Ιρανές είδαν για τελευταία φορά ποδοσφαιρικό αγώνα στις 5/10/1981. Επρόκειτο για το παραδοσιακό ντέρμπι Περσέπολις - Εστεγκλάλ. Έκτοτε, τους απαγορεύθηκε η είσοδος στα γήπεδα. Και η χειραφέτηση των γυναικών, συνεπάγει και την χειραφέτηση της κοινωνίας.

Διαμαρτυρία του political correct προς την Βουλή των Υπαρκτών Ελλήνων, για την περιορισμένη φωταγώγηση του κτιρίου της, προς τιμήν του Gay Pride (9/6, φωτογραφία). Ο σύμβουλος του Νηπίου, Καρανίκας “τουϊτάρισε”: “Μόνο το αριστερό μπορέσαμε να φωτίσουμε. Να θυμηθείτε την σωστή στιγμή την συμπαράσταση του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ. Με παρέμβασή μου δε, ο Seedrinker θα μετονομάσει αμέσως και προς τιμήν του Gay Pride, την κυβέρνησή μας, από Παραφύση σε Τραβεστί”.

Της Τραβεστί ... Από το προεκλογικό “κανένα σπίτι σε χέρι τραπεζίτη” με το νέο Μεσοπρόθεσμο βάζει “ενέχυρο” / υποθηκεύει το “Υπερταμείο” που διαχειρίζεται όλες τις συμμετοχές και τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου (ΔΕΚΟ, τράπεζες, ακίνητα κλπ) Το καθιστά υπόχρεο να πληρώσει έως και 25 δισ. από το δάνειο των 86 δισ. ευρώ που πήρε το 2015 η Ελλάδα από τον ESM, αν φανεί ασυνεπές στις πληρωμές του το δημόσιο (Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, 14/6).

Θα λέω, ότι είναι αυτοβλάκες...

Του Καμένου, της Τραβεστί ... “Είμαστε σε μια στιγμή της ιστορίας του έθνους που η πατρίδα μας μεγαλώνει. Πολύ σύντομα θα επεκταθούν τα εθνικά μας ύδατα με την αναγνώριση της ΑΟΖ”, δήλωσε ο Καμένος από τα Ψαρά που έχει οριστεί ως κεντρική νήσος των εκδηλώσεων “Μέγα το της Θαλάσσης Κράτος”, που διοργανώνει το Πολεμικό Ναυτικό. Στο νησί των Ψαρών πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις για την απόδοση τιμών στους ναυάρχους Κωνσταντίνο Κανάρη, Ανδρέα Μιαούλη και Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, στο πρόσωπο των οποίων αναγνωρίζεται και τιμάται η προσφορά όλων των επώνυμων και ανώνυμων ηρωικών ναυμάχων του κατά θάλασσα αγώνα, διαχρονικά. Για το λόγο αυτό ο Καμένος ( και καμένος και μακάβριος) μετέφερε στα Ψαρά, την καρδιά του Κωνσταντίνου Κανάρη από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, την καρδιά του Ανδρέα Μιαούλη από την Ύδρα και τα οστά της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας από τις Σπέτσες. Θα λέω, ότι είναι αυτοβλάκας...

Του πρώην μασκαρά, της Τραβεστί ... Στον Επίλογο της προηγούμενης ανάρτησης (28/5), στην ενότητα “Εκτιμήσεις” μεταξύ άλλων έγραφα: “Εάν τελικά διαπιστώσουν ότι η ρήξη με τους εταίρους δεν θα τους βγει, θα ενεργοποιήσουν το σχέδιο ‘αποκριά’. Δηλαδή θα μασκαρευτούν τελείως, σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Και η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ θα βροντοφωνάζει: Ζήτω η ιστορική kolotoumba του 2015”.

Η επιβεβαίωση ήρθε λίγες ημέρες μετά στην παρουσίαση βιβλίου του Αριστείδη Μπαλτά με τίτλο “Ονόματα του Κουμμουνισμού” (5/6). Στο πάνελ των παρουσιαστών σπίθες πετάγονταν από το ένα κεφάλι στο άλλο. Η εικόνα προσομοίαζε με εικονογραφία της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος . Στην περίπτωσή μας του Κομμουνιστικού. Ώσπου πήρε τον λόγο ο Αριστείδης ο Μπαλτάς για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους: “Η μεταμφίεση με την ευρύτερη έννοια, το συμβάν ότι βρεθήκαμε στην κυβέρνηση και συνεχίζουμε να βρισκόμαστε συνδέεται με την έννοια της ευθύνης. Αν δεν κρατήσουμε την ‘μεταμφίεση’, ότι είμαστε εντός και εκτός των κυβερνητικών πρωτοκόλλων, μάλλον θα την έχουμε πατήσει”. Την παρουσίαση τίμησε δια της παρουσίας του και ο αρχιμασκαράς, ο Νήπιος ντε.

Η τελευταία μεταμφίεση του Νηπίου στην συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα Die Welt (17/6): Ξαφνικά μεταμφιέστηκε σε “μετανιωμένο πρωθυπουργό” για το δημοψήφισμα του 2015, αυτός που μέχρι χθες το υπερασπιζόταν. Και για τις τραγικές συνέπειες ενός δημοψηφίσματος που στοίχισε στη χώρα 100 δις, το αχρείαστο 3ο plus μνημόνιο, περασμένα ξεχασμένα (;).

Παράλληλα η κύρια συνιστώσα της Τραβεστί (ΣΥΡΙΖΑ), μην έχοντας άλλα κοιτάσματα νοήματος, θα συνεχίσει τις εκταφές. Θα συνεχίσει να επενδύει στο παλαιό (το αντιδεξιό) και στο νέο (το αντισυστημικό) μίσος. Άλλωστε έχουν αποδείξει ότι είναι τουλάχιστον 3Α (Αριστεροί, Αριβίστες, Αμοραλιστές). Το ελπιδοφόρο είναι, ότι όσο δεν βρίσκει νομιμοποιητικά ερείσματα στον πολιτικό διάλογο, θα καταστραφεί δια της πολιτικής αυτοδηλητηρίασης.

Ιστορική συνάντηση ΚΙΜ – ΤΡΑΜΠ στην Σιγκαπούρη (11/6). Και τα πολλά λόγια είναι περιττά...

Χαλαρή ή αυστηρή επιτήρηση; Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα παραμείνει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο δεσμευμένο με την Ελλάδα, δήλωσε η γενική διευθύντρια του Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ(11/6). Όπως μεταδίδει το Reuters, η ίδια σημείωσε ακόμα πως τα πράγματα όσον αφορά τη συμμετοχή του Ταμείου θα είναι πιθανότατα πιο ξεκάθαρα μετά το Eurogroup της 21ης Ιουνίου. Η επιτήρηση της Ελλάδας από το Ταμείο θα συνεχιζόταν, σε κάθε περίπτωση, αλλά έχει μεγάλη σημασία πώς ακριβώς θα συνεχισθεί η εμπλοκή του στη χώρα μας:

Αν εξοφλούνταν πρόωρα όλα τα δάνεια, ύψους σχεδόν 11 δισ. ευρώ, το Ταμείο θα ακολουθούσε στην Ελλάδα την προβλεπόμενη από το καταστατικό του “χαλαρή” εποπτεία, που εφαρμόζεται σε όλα τα μέλη, δηλαδή τη διαδικασία διαβούλευσης του άρθρου 4 του καταστατικού. Η διαβούλευση αυτή γίνεται μια φορά το χρόνο και εκδίδεται η λεγόμενη έκθεση του άρθρου 4, την οποία πρόκειται να εκδώσει το Ταμείο πολύ σύντομα για την Ελλάδα. Σε αυτή θα περιλαμβάνεται και ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους.

Εκτός από αυτό τον κανόνα, όμως, που εφαρμόζεται για όλα τα μέλη του ΔΝΤ, υπάρχει το εργαλείο της πιο στενής επιτήρησης, το Post Program Monitoring, το οποίο χρησιμοποιείται όταν μια χώρα χρωστά στο Ταμείο ποσό που αντιστοιχεί σε περισσότερο από 200% της ποσόστωσης (quota) συμμετοχής στο κεφάλαιο του ΔΝΤ. Η Ελλάδα ανήκει κατ’ εξοχήν σε αυτή την κατηγορία, καθώς μέχρι τώρα (πριν από το δάνειο που χορηγήθηκε πρόσφατα στην Αργεντινή) είχε το ρεκόρ υψηλού δανείου, σε σχέση με το quota. Ακόμη και σήμερα, το χρέος της χώρας είναι 350% υψηλότερο από την ποσόστωση συμμετοχής της, η οποία φθάνει τα 2,4 δις. SDR (το συνθετικό νόμισμα του Ταμείου) ή 3 δισ. ευρώ. Και το Post-Program Monitoring προβλέπει, όπως αναφέρει το Ταμείο, “πιο συχνές διαβουλεύσεις” από αυτές που γίνονται στο πλαίσιο της κανονικής διαδικασίας παρακολούθησης (σσ. διαδικασίες του άρθρου 4).

Το σχήμα των επιτηρητών: Έχει ήδη συμφωνηθεί ότι οι ευρωπαϊκού θεσμοί θα κάνουν ετησίως, κατά τη μεταμνημονιακή περίοδο, 4 αξιολογήσεις της ελληνικής οικονομίας (ανά τρίμηνο). Σύμφωνα δε με πληροφορίες, η Γερμανία θέλει να “κουμπώσει” αυτή η επιτήρηση με την επιτήρηση από το Ταμείο, δηλαδή να συμμετέχουν και οι εκπρόσωποι του Ταμείου στις τριμηνιαίες αξιολογήσεις της ελληνικής οικονομίας. Με τον τρόπο αυτό, η Μέρκελ θα επιδιώξει να ξεπεράσει τις αντιδράσεις από το γερμανικό Κοινοβούλιο στην ολοκλήρωση του ελληνικού προγράμματος και τη λήψη μέτρων για το χρέος, καθώς το Κοινοβούλιο έχει συνδέσει ως τώρα τις αποφάσεις για δανεισμό της Ελλάδας με τη συμμετοχή του Ταμείου στο πρόγραμμα. Ως εκ τούτων η Γερμανία αναμένεται να μπλοκάρει τα παλαιότερα σχέδια για πλήρη εξόφληση των ελληνικών δανείων του ΔΝΤ από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, ώστε η Ελλάδα να παραμείνει στο καθεστώς αυστηρής επιτήρησης του (σταχυολόγηση από σχετικά άρθρα).

Tα emoji που θα σώσουν ζωές... Ομάδα γεωεπιστημόνων από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, έχει ξεκινήσει καμπάνια για τη δημιουργία ενός διεθνώς αναγνωρισμένου εικονιδίου (emoji) για τις περιπτώσεις σεισμού. “Περίπου το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού είναι πιθανώς εκτεθειμένο σε κίνδυνο σεισμού. Έτσι, θέλουμε να μπορούμε να επικοινωνήσουμε (σσ. εγκαίρως και χωρίς λέξεις, στο πλαίσιο συστήματος έγκαιρης προειδοποίησης) τον κίνδυνο σε όλες αυτές τις περιοχές και σε όλες αυτές τις διαφορετικές γλώσσες και ένα emoji είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να το κάνει κανείς αυτό”, δήλωσε ένας από τους επικεφαλής της καμπάνιας, ο Βρετανός σεισμολόγος δρ Στέφεν Χικς του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον (στο BBC).

Το seedrinker.blogspot.com, ξεκινά καμπάνια για τη δημιουργία ενός emoji, για την νέα έννοια που εισήγαγε ο Νήπιος με την μοναδική / πρωτό-τυπη “πολιτεία” του στο διεθνές πολιτικό γίγνεσθαι, την “kοlοtuba”. Όλες δυνητικώς οι χώρες με διαβάθμιση, είναι εκτεθειμένες στον εθνολαϊκισμό. Με αυτόν τον τρόπο οι πολίτες τους (σε πρώτη φάση, θα ακολουθήσει η δημιουργία της “Διεθνούς των Πολιτών /ΔιεΠο” και του σχετικού ΚΕΠ) δια των σύγχρονων μέσων ενημέρωσης, θα προειδοποιούν εγκαίρως την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ της χώρας τους, για την εμφάνιση ενός ιδιαίτερα επικίνδυνου πολιτικάντη 3Α plus (Αμόρφωτου, Αριβίστα, Αμοραλιστή plus / προσθέστε κατά περίπτωση, Δεξιός, Αριστερός, Εθνικιστής κλπ.) όπως ο Νήπιος.

Ο Νήπιος νονός: Και το όνομα αυτών... Στις 12/6, ύστερα από 6 μήνες μυστικής διπλωματίας του Νηπίου (ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς κυβερνητική νομιμοποίηση / αντισυνταγματικώς,), ανακοινώθηκε ταυτόχρονα σε Αθήνα και Σκόπια δια διαγγελμάτων των Νηπίου και Ζάεφ, η επίτευξη διακρατικής συμφωνίας για το όνομα της πΓΔΜ.

Και το όνομα αυτών, Δημοκρατία της Νέας Μακεδονίας, Republica Severna Macedonija προς χρήση σε Ελλάδα (προσωπική αυτοϊκανοποίηση) και Σκόπια και μεταφρασμένο προς διεθνή χρήση, επί της ουσίας North Macedonia. Και η εθνικότητα (nationality) και η γλώσσα των κατοίκων της, η “Μακεδονική” με την υποσημείωση, “πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας”...

Σχετικό: “Εμείς ως Ελλάδα έχουμε τη διακριτική ευχέρεια να τους αναφέρουμε είτε ως Βόρεια Μακεδονία, είτε ως Severna Makedonija”, είπε ο Νήπιος, σε συνέντευξή στην ΕΡΤ. (13/6). Επίσης μεταξύ άλλων επισήμανε, ότι ο μόνος εντίμως διαφωνών είναι ο Καμένος.

Η ΝΔ σε σχετική της ανακοίνωση, μια πρώτη ακτινογράφηση της συμφωνίας, μεταξύ άλλων αναφέρει: “Τόσο στο ελληνικό όσο και στο αγγλικό κείμενο από πουθενά δεν προκύπτει ότι η Ελλάδα μπορεί να χρησιμοποιεί αμετάφραστο τον όρο ‘Severna Makedonija’, όπως ψευδώς υποστήριξε δημοσίως χθες ο κ. Τσίπρας. Ο όρος “Severna Makedonija” δεν απαντάται πουθενά στη συμφωνία. Αντιθέτως το όνομα το οποίο συμφωνήθηκε είναι “Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας” (Republic of North Macedonia) ή στη σύντομη εκδοχή του “Βόρεια Μακεδονία” (North Macedonia) (άρθρο 1 παρ 3α)”.

Αλλά η συμφωνία “ακυρώνει” από μόνη της το erga omnes, καθώς η πΓΔΜ δεν υποχρεούται να προσαρμόσει τα εσωτερικά της έγγραφα, παρά μόνο όταν θα έχουν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις για την ένταξή της στην Ε.Ε.

Και οι διαδικασίες επικύρωσή της σύμβασης, εάν όλα κυλήσουν ομαλά (ολοκλήρωση της συνταγματικής αναθεώρηση τους), υπολογίζεται ότι θα ολοκληρωθούν στις αρχές του 2019, με την κύρωσή της από την Ελληνική Βουλή (ο Ζάεφ, αν αποτύχει στην επικύρωση της δια δημοψηφίσματος, είναι πολύ πιθανόν να προκηρύξει πρόωρες εκλογές “βαλκανο - διλημματικού τύπου”).

Αλλά η πρόσκληση εισόδου της “Νότιας Μακεδονίας” στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, δεν θα γίνει μετά το τέλος των προαναφερόμενων ενεργειών προς επικύρωσή της σύμβασης, αλλά ασθμαίνως. Δηλαδή η πρόσκληση στο ΝΑΤΟ και δυνητικώς το άνοιγμα των κεφαλαίων της Ε.Ε. (35 τον αριθμό), θα πραγματοποιηθούν με την απλή κύρωση της σύμβασης από το κοινοβούλιο της πΓΔΜ και υπό την αίρεση ακυρότητάς εάν δεν πληρωθεί ο όρος της συνταγματικής αναθεώρησης. Δηλαδή η σύμβαση σχεδόν προεξοφλεί την συναίνεσή της Ελλάδος για ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., έναντι “μιας υποσχετικής” από την πλευρά της. Και το δυσμενέστερο πρόκειται για μία διαδικασία, της οποίας η δυναμική δύναται να αυτονομηθεί από την εφαρμογή της συμφωνίας και να τρέξει μόνη της. Και το ερώτημα: Εάν τελικώς δεν κυρωθεί από την Ελληνική Βουλή, τι γίνεται; Είναι να μην ανοίξει η πόρτα που λένε... Με απλά λόγια, μετά την υπογραφή του προσυμφώνου στις Πρέσπες, δύσκολα να υπάρξει επιστροφή. Και αυτό διότι εάν τα Σκόπια προχωρήσουν σε δημοψήφισμα και στη συνέχεια σε αλλαγή συντάγματος, θα δημιουργήσουν έννομες συνέπειες που θα είναι προφανώς ανέφικτο να ανατρέψει είτε η παρούσα είτε η επόμενη ελληνική Βουλή.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ασύγχρονη και ως εκ τούτου ετεροβαρή συμφωνία. Δηλαδή πρώτα δίνει στην πΓΔΜ, παρέχοντας το πράσινο φως στην ενταξιακή διαδικασία της γείτονος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την πρόσκληση στο ΝΑΤΟ, ενώ παίρνει ασαφή και μακρύ χρονικό ορίζοντα για την εφαρμογή των συμφωνηθέντων με την Ελλάδα.

Αλλά και η πλήρη εφαρμογή της θα χρειασθεί έως και 5ετία, χρονικό διάστημα ικανό να οδηγήσει την χώρα μας και σε άλλες επιμέρους υποχωρήσεις λόγω πολιτικών αλλαγών στην αντισυμβαλλόμενη, αλλά και πιέσεων του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. για την ολοκλήρωσή της (το δικαίωμα “βέτο” δεν είναι διεθνώς, πρόσφορο προς ευτελισμό, όπως δηλαδή ενεργήσαμε εγχωρίως με το δικαίωμα της απεργίας).

Σχετικό: Την επομένην (13/6) ο πρόεδρος των Σκοπίων Γκιόργκι Ιβανόφ δήλωσε μεταξύ άλλων: “Η συμφωνία ονόματος είναι μια προσωπική συμφωνία μεταξύ του πρωθυπουργού Ζόραν Ζάεφ και του υπουργού Εξωτερικών Νικόλα Ντιμιτρόφ. Αυτή η συμφωνία είναι απαράδεκτη, δεν θα επιτρέψω τη νομιμοποίηση πολιτικών παράνομων κατασκευών, δηλαδή δεν θα υπογράψω τη συμφωνία ονόματος με την Ελλάδα, δήλωσε ο πρόεδρος Γκιόργκι Ιβανόφ”. Υποστήριξε δε και την αλυτρωτική θέση: “Η συμφωνία αυτή παραβιάζει τη διαθήκη των προγόνων μας για μια ενιαία Μακεδονία και σβήνει την 27ετή ιστορία της χώρας”.

Σχετικό: Ερωτηθείς ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ κ Γενς Στόλτενμπεργκ σχετικά με τις εγγυήσεις που το ΝΑΤΟ μπορεί να προσφέρει στον ελληνικό λαό, σε περίπτωση η πΓΔΜ, αφού θα έχει ενταχθεί στη συμμαχία, επανερχόταν σε παλιά αλυτρωτικά αιτήματα απάντησε, ότι αυτό θα πρέπει να το σχολιάσουν οι δύο πρωθυπουργοί (13/6).

Και ο Νήπιος δήλωσε: “Ιστορική λύση, διαφυλάττει την μακεδονική εθνική και πολιτιστική ταυτότητα”.

Σχετικά: Στις 19/6 στην εκπομπή “Καλημέρα Ελλάδα, ΑΝΤ1” ο Κοτζιάς διέψευσε τον Νήπιο σχετικά με την εθνότητα / γλώσσα, αναφέροντας χαρακτηριστικά “και εμείς κάτι έπρεπε να δώσουμε”.

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης σχολίασαν θετικά την επιτευχθείσα συμφωνία, αλλά μίλησαν για “ιστορικό συμβιβασμό” και όχι για “ιστορική συμφωνία”. Μάλιστα, η αρνητικά διακείμενη στον Νήπιο γερμανική εφημερίδα FAZ, τον επαίνεσε για αυτήν του την απόφαση (14/6). Στις 16/6, το περιοδικό Focus, απένειμε τον χαρακτηρισμό “Έλληνας Ορμπάν” στον Κυριάκο Μητσοτάκη, οι δε Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές παρότρυναν το ΚΙΝΑΛ να ταχθεί υπέρ της Συμφωνίας (15/6).

Και η “Handelsblatt” επισημαίνει (14/8): “Ούτως ή άλλως εντός της Ε.Ε. και μεταξύ των εταίρων της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ υπήρχε ελάχιστη κατανόηση για τη συνεχιζόμενη επί δεκαετίες διαμάχη για την ονομασία. Ακόμη μεγαλύτερος ενδέχεται να είναι τώρα ο εκνευρισμός για το γεγονός ότι η συντηρητική αντιπολίτευση επιχειρεί να τορπιλίσει τη συμφωνία”.

Σχετικό: “Είναι σαν να ξαναζούμε το καλοκαίρι του 2015: Ξένοι αξιωματούχοι, διεθνής Τύπος και ανοιχτόμυαλοι, φιλελεύθεροι διαμορφωτές κοινής γνώμης να συγχαίρουν τον πρωθυπουργό για τον πραγματισμό και την μετριοπάθειά του, ενώ την ίδια στιγμή ο ‘κανονικός’ κόσμος να εμφανίζεται μουδιασμένος με τη συμφωνία (στην καλύτερη περίπτωση)” (Δημ. Ρηγόπουλος).

Και ο πιο κατατοπιστικός Ζάεφ δήλωσε: “Η συμφωνία προστατεύει τη μακεδονική γλώσσα. Η εθνικότητα θα είναι Μακεδόνες / πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας”, ενώ ερωτηθείς για τη χρήση του κρατικού κώδικα, είπε ότι τα MK και MKD θα έχουν μια γενική χρήση, ενώ το NMK θα χρησιμοποιηθεί μόνο στις πινακίδες κυκλοφορίας οχημάτων. Αποτέλεσμα οι μόνοι διεθνώς αναγνωρισμένοι ως Μακεδόνες (ΟΗΕ), θα είναι οι πολίτες της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας. Και οι Έλληνες της Μακεδονίας θα είναι Μακεδόνες, όπως εγώ είμαι Θεσσαλός, απόγονος του Αχιλλέα (λέμε τώρα).

Σχετικό: “Εξαντλήσαμε το οπλοστάσιό μας στο ζήτημα του ονόματος της χώρας. Και αφήσαμε τη γλώσσα να περάσει ως ‘μακεδονική’, άνευ άλλου προσδιορισμού, στα πανεπιστήμια και τις βιβλιοθήκες του κόσμου μας. Αν μη τι άλλο, οφείλουμε να θυμόμαστε πως το ‘γλωσσικό’ είναι όχημα πολιτισμικού αλυτρωτισμού. Θα μου πείτε εδώ δεν θυμόμαστε τη γλώσσα μας”(Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και ο Νήπιος επισκέφθηκε τον Ανάξιο για να τον ενημερώσει (13/6). Και ο Ανάξιος ανεπιτρέπτως πήρε θέση αναφερόμενος σε μία επωφελή συμφωνία.

Και ο Μητσοτάκης πήγε στον Ανάξιο (13/6). Και του επισήμανε ότι ο Νήπιος έχει απολέσει την δεδηλωμένην, δεδομένης της κάθετης διαφωνίας του Καμένου στην συμφωνία και η όλη διαμορφωθείσα κατάσταση κατάσταση φέρει στοιχεία πολιτειακής εκτροπής. Και ο Ανάξιος ποίησεν την νήσσαν, όπως τότε που παρουσία του, ο Κασιδιάρης χαστούκιζε την Κανέλη.

Και εμείς καλούμαστε να την αποδεχτούμε, με την σκέψη ότι μία συμφωνία μη αποδεκτή εγχωρίως είναι apriori μια κακή συμφωνία, διότι προσφέρει έδαφος σε περιθωριακά στοιχεία να πλειοδοτήσουν σε κάλπικο εθνικισμό, κάτι που δυστυχώς συμβαίνει σχεδόν παντού στην Ευρώπη (με ιδιαίτερη ένταση στα Βαλκάνια). Η σχετική “πρόταση δυσπιστίας (μομφής)” της ΝΔ, δυνητικώς περιορίζει αυτόν τον κίνδυνο (14/6).(;)

Και για όλους αυτούς τους λόγους, το ελάχιστον, θα έπρεπε να ζητηθεί η εξουσιοδότηση της Ελληνικής Βουλής, πριν την υπογραφή του “προσυμφώνου” στις Πρέσπες, διότι δημιουργεί τετελεσμένα που δεσμεύουν / εγκλωβίζουν τις επόμενες κυβερνήσεις. Αλλά και μόνο η δημοσίευση / παρουσίασή του κειμένου της συμφωνίας, παράγει νομικά αποτελέσματα. Να υπενθυμίσω ότι ο Νήπιος, είχε ζητήσει και πήρε ανάλογη εξουσιοδότηση, πριν την υπογραφή του 3ου Μνημονίου. Η σχετική “πρόταση δυσπιστίας” της ΝΔ, εμμέσως το επιβάλλει. (;)

Και πάντα θα υποστηρίζω, ότι η διαπραγματευτική υποχώρηση της Ελλάδος για “σύνθετο όνομα”, θα έπρεπε να αρχίζει και να τελειώνει με το “Σλαβομακεδονία” (μια λέξη), το οποίο δίνει και μια αποδεκτή λύση στα θέματα εθνικότητας / γλώσσας (Σλαβομακεδονική). Και το σπουδαιότερο συνεπάγει το χαμηλό βάθος ιστορικού πεδίου αυτού του κράτους.

Τώρα το “Βόρεια Μακεδονία”, σε συνδυασμό Μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας (η εθνότητα δεν είναι προϊόν αυτοπροσδιορισμού, αλλά διεθνούς αναγνώρισης) αλλά και της αλυτρωτικής, επί Τίτου παραχθείσας ιστοριογραφίας, δημιουργούν μια δυνητικώς επικίνδυνη κατάσταση και μάλιστα σε μια περιοχή όπως τα Βαλκάνια (νέο – μακεδονισμός / “Αιγιακή Μακεδονία”). Και όταν αναφερόμαστε σε Βαλκάνια πρέπει να επισημάνουμε: 1) Την προσπάθεια διείσδυσης της Τουρκίας στην περιοχή, άλλα και τον φοβικό τρόπο με το οποίο η Ελλάδα την αντιμετωπίζει, ακόμη και στην Θράκη. 2) Το γεγονός ότι η Ρωσία έχει καταστήσει σαφές ότι θα παρέμβει εάν τα συμφέροντά της απειληθούν. Το επιβεβαίωσε, διότι κατηγορείται ότι διοργάνωσε στο Μαυροβούνιο την αποκαλυφθείσα το 2016 κίνηση πραξικοπήματος, για να αποτρέψει την είσοδό του στο ΝΑΤΟ (5/6/2017).

Σχετικό: “Μακεδονική γλώσσα, ο μακεδονικός λαός, ο Μακεδόνας, η Μακεδόνισσα προστατεύονται και ενισχύονται, μια για πάντα. Στεκόμαστε με υπερηφάνεια μπροστά στον Κύριλλο και Μεθόδιο (σσ. Σκοπιανοί και αυτοί), τον Κλήμεντ και τον Ναούμ, τον Κρστε Πέτκοβ Μισιρκοβ, τον Γκότσε Ντέλτσεφ, τον Μπλάζε Κονέσκι,, τον Κότσο Ρασίν” αναφέρει μεταξύ άλλων το μήνυμα του πρωθυπουργού των Σκοπίων, που αναρτήθηκε στο facebook, που ουσιαστικά οριοθετεί τη νέα ιστοριογραφία των γειτόνων, που ναι μεν θ' απορρίπτει τα περί καταγωγής τους από τους αρχαίους Μακεδόνες αλλά θα μιλάει ευθέως για Σλάβους του μεσαίωνα που στο διάβα των αιώνων εξελίχθηκαν σε εθνότητα με δικαιώματα στο γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας. Πρόκειται για την ιστοριογραφία που είχε παραχθεί και υιοθετηθεί επί Τίτο και τα πρώτα χρόνια ίδρυσης των Σκοπίων ως ομοσπονδιακού κράτους εντός της Γιουγκοσλαβίας. Ουσιαστικά επιβεβαιώνονται όσοι υποστηρίζουν πως η αναγνώριση από την Ελλάδα της εθνότητας και της γλώσσας ως ‘μακεδονικής’, αντί να ακυρώνει τον σκοπιανό αλυτρωτισμό, ουσιαστικά επικυρώνει και με ελληνική βούλα. Η ‘μακεδονική’ ταυτότητα είναι το όχημα του αλυτρωτισμού, εξίσου αν όχι περισσότερο από την ονομασία της χώρας” (“Πρώτο Θέμα”).

Και πάντα θα υποστηρίζω, ότι υπό τις παρούσες ευνοϊκές συνθήκες για την επίτευξη συμφωνίας, μόνο η Παραφύση ήταν ικανή να φέρει μια επαχθή συμφωνία για την Ελλάδα. Και παραφύση διαπραγματεύθηκε , ως ο αδύναμος των αντισυμβαλλομένων και υπό την πίεση των ενδιαφερομένων Ε.Ε. και ΝΑΤΟ.

Και παραπολιτικά. Ο τρόπος διαπραγμάτευσης, οι χειρισμοί του Νηπίου είχαν και ως σκοπό να δημιουργήσουν προβλήματα κυρίως στο εσωτερικό της ΝΔ. Ο Ν. Βούτσης ήταν ο ξεκάθαρος εκφραστής του. Δήλωσε: “Αυτή η συμφωνία θα συμβάλει και στην ανάταξη του πολιτικού προσωπικού”. Το μόνο που φαίνεται εν μέρει να επιτυγχάνει, είναι να δημιουργήσει προβλήματα στο εσωτερικό του ΚΙΝΑΛ και των ΑΣΝΕΛ. Και το σπουδαιότερο παρουσιάζεται να λειτουργεί ως μπούμερανγκ.

Και μετά από όλα αυτά, γιατί η Τουρκία να μην απαιτεί το ελάχιστον μερικές ελληνικές βραχονησίδες; Όταν υποχωρείς συνέχεια και έχεις και υπουργό Άμυνας τον Καμένο, τελικά δεν σε υπολογίζει κανένας. Έως και τα τουρκικά στρατιωτικά drones, επιτρέψαμε να αλωνίζουν στο Αιγαίο...

Και όλα τα ανωτέρω δυνητικώς μπορούν να χαρακτηριστούν ως φληναφήματα, αν θεωρήσουμε / αποδειχτεί ότι η επίλυση του Σκοπιανού αποτελεί “άδηλη πολιτική” μνημονιακή δέσμευση / υποχρέωση, του της Παραφύση 3ου plus Μνημονίου, του “αχρείαστου”. Σκέφτηκα αρχικά να ξεκινήσω την προηγούμενη φράση μου, με το “δεν φαντάζομαι...”, άλλα το “δεν φαντάζομαι...” δεν ισχύει στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού. Η δίκη της εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή”, καρκινοβατεί επί 4 χρόνια, διότι δεν μπορεί να βρεθεί ανάλογη σε μέγεθος αίθουσα για την απρόσκοπτη διεξαγωγή της. Και σήμερα 15/6, η αστυνομία κυνηγά στα βουνά της Αιτωλοακαρνανίας τον βουλευτής της Μπαρμπαρούση, γιατί προέτρεψε από του βήματος της Βουλής το στρατό να κάνει πραξικόπημα.

Σχετικό: “Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο Μπαρμπαρούσης, νεοναζί που, όπως όλοι οι ομοϊδεάτες του, δεν διακρίνεται για την ευφυΐα του, προσφέρεται μια χαρά για τον ρόλο του τρελού του χωριού, του σαλού που τον κυνηγούν και τον πετροβολούν οι υπόλοιποι για να αποδείξουν ότι είναι υγιείς. Ο κ. Τσίπρας και ο κ. Καμμένος θέλουν να ξεχάσουμε ότι ανδρώθηκαν μαζί του στην πλατεία των ‘Αγανακτισμένων’, ότι μαζί μούντζωναν τη Βουλή και ζητούσαν να καεί, θέλουν να ξεχάσουμε ότι εκείνη η έρμη η δίκη της Χ.Α. τραβάει και τραβάει, θέλουν να ξεχάσουμε ότι, στη μεγάλη παράταξη του ‘Όχι’ στο δημοψήφισμα, ο Μπαρμπαρούσης ήταν στο ίδιο στρατόπεδο με αυτούς και ότι οι ίδιοι απενοχοποίησαν με τη δική τους ρητορική το μίσος της Χ.Α. για την Ευρώπη. Κηρύσσουν κίνδυνο της δημοκρατίας έναν άνθρωπο ο οποίος εμφανώς χρήζει ψυχιατρικής βοηθείας, έναν δακτυλοδεικτούμενο σαλό για να αποδείξουν τη δική τους δημοκρατική υγεία (σσ. το “κάθαρμα” του σήμερα, με την αρχαιοελληνική έννοια). Αισθάνονται ένοχοι; Σιγά. Μία ακόμη κυνική πιρουέτα ως επιδόρπιο του γεύματος στην Πρέσπα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και η Βουλή απέρριψε στην πρόταση δυσπιστίας της ΝΔ (153/127, 16/6). Αποχώρησε από την διαδικασία το ΚΚΕ.

Και το σχιζοφρενικό ήταν, ότι ο Νήπιος υπογράμμισε με έμφαση στην Βουλή πως “έχουμε συμφωνία” παρουσιάζοντάς την ως επίτευγμα της Παραφύση. Ενώ ο της Παραφύση εταίρος, Πάνος Καμένος, μέχρι την τελευταία στιγμή επέμενε πως η συμφωνία που θα μονογράψει ο Νίκος Κοτζιάς “δεν είναι σε ισχύ” και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες θα την καταψηφίσουν όταν έρθει στην Βουλή μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας έγκρισης στην πΓΔΜ. Με τις ομιλίες τους ο μεν Νήπιος επιβεβαίωσε ότι είναι ένας παθολογικά ψεύτης , ο δε Καμένος ότι του πάει ο αυτοεξευτελισμός. Ο εξάδελφος του, ο Δημήτρης Καμμένος, ο μόνος ρεαλιστικά ΑΝΕΛ υπερψήφισε την πρόταση δυσπιστίας και πάραυτα διαγράφηκε από το κόμμα. Για την Παραφύση η αξία του βουλευτή δεν εξαρτάται από την ευσυνειδησία του, αλλά από το τι είναι διατεθειμένος να κάνει για την “καρέκλα”. Την επομένην, παραιτήθηκε και η νεαρά στενή συνεργάτης του Πάνου Καμένου και μέχρι πρότινος εκπρόσωπος τύπου του κόμματος Μανταλένα Παπαδοπούλου. Και την επομένην στο “Σήμερα / ΣΚΆΙ”, ο Πάνος Καμμένος δήλωσε ότι το ενδοκομματικό επιχείρημα για την καταψήφιση της πρότασης δυσπιστίας, ήταν η σύνδεση της επίτευξης συμφωνίας με οικονομικά ανταλλάγματα από την Ε.Ε. (χρέος κλπ.). Και συνεχίζουμε: Ενώ λοιπόν ο Καμένος των ΑΝΕΛ υποστήριζε το ΌΧΙ στην πρόταση δυσπιστίας, παράλληλα έλεγε ΌΧΙ και στην συμφωνία, ο δε Θεοδωράκης του ΠΟΤΑΜΙΟΎ ενώ υποστήριζε το ΝΑΙ στην πρόταση μομφής παράλληλα έλεγε ΝΑΊ στην συμφωνία, λειτουργώντας και αντιδεοντολογικά / διασπαστικά έναντι του ΚΙΝΑΛ. Δύο πολιτικοί με τελείως διαφορετικές πολιτικές αναφορές. Το κοινό τους, μια σχιζοφρενική συμπεριφορά, στην καλύτερη των περιπτώσεων μόνο “πολιτική”. Και ως εκ τούτου, το ΠΟΤΑΜΙ παρουσιάζεται ως η ιδανική ρεζέρβα του ΣΥΡΙΖΑ.

Και το τέλος της αρχής . Την επομένην (17/6) στους Ψαράδες των Πρεσπών, παρουσία των Νήπιου – Ζάεφ οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδος και Σκοπίων υπέγραψαν την συμφωνία / προσύμφωνο για το ονοματολογικό. Και ο Ζάεφ, ενώπιον των Μάθιου Νίμιτς (διαμεσολαβιτής ΟΗΕ), Φεντερίκας Μογκερίνι (Εξωτερικών Ε.Ε.), Γιοχάνες Χαν (επίτροπος Διεύρυνσης Ε.Ε.) και Νηπίου (η “Πάπια των Πρεσπών”) μίλησε για “Μακεδόνες και Έλληνες Ευρωπαίους”.

Και στο “τραπέζι του γάμου” στο Ότσοβο, ο Ζάεφ το επανέλαβε για να το χωνέψουνε, “Μακεδόνες και Έλληνες Ευρωπαίοι”. Αλληλούϊα.

Και εν κατακλείδι, oi λέξεις γεννούν ανθρώπους...

Και ο σκοπός αυτής της ενότητας, είναι η συμβολή στην δυνατότητα μιας πρώτης απάντησης στο προκύψαν ερώτημα: Μια κακή / ατελής συμφωνία, είναι καλύτερη από μη συμφωνία; Στα πλαίσια ενός “ιδιότυπου ιστορισμού” που επικαλούμαι, για την αποτίμηση των τρεχούμενων και τις επιπτώσεις των στα μελλούμενα, Θα επισημάνω: Όποτε η χώρα είχε κυβερνήσεις οι οποίες “επεβλήθησαν” / εξελέγησαν με βασικό εργαλείο τον λαϊκισμό (της εποχής τους), αυτές τελικά τον οδήγησαν σε μεγάλες οι πολύ μεγάλες καταστροφές. Δηλαδή, ποτέ ο λαϊκισμός δεν είναι τζάμπα. Να επισημάνω ότι η Τερέζα Μέι έδωσε την απάντησή της σε αυτό το ερώτημα με την δήλωσή της (24/6): “Μια μη συμφωνία, είναι προτιμότερη από μια κακή συμφωνία”, αναφερόμενη στην υπό εξέλιξη διαπραγμάτευση με την Ε.Ε. για την μετά BREXIT εποχή.

Στην Μεταπολιτευτική περίοδο, τον λαϊκισμό τον πληρώνουμε με δώσεις. Η 1η του Ανδρέα, η 2η του Κωστάκη και η 3η η τελείως αχρείαστη με τον Νήπιο και την Παραφύση του. Στην περίπτωση του Νηπίου, είχα εγκαίρως επισημάνει και εγώ, τις οδυνηρές επιπτώσεις που θα συν έπαγε η επικράτηση του. Σε μια σχετική μου ανάρτηση κατέληγα: Με αφετηρία την εγελιανή ιδέα ότι “η ιστορία επαναλαμβάνεται” και την προσθήκη, της του Μαρξ φράσης “τη μια φορά σαν τραγωδία και την άλλη σαν φάρσα” (Ο Νήπιος ως του Ανδρέα απομίμηση), κατέληγα για τα μελλούμενα της πιθανής / διαβλεπόμενης επικράτησης του Νηπίου, προσθέτοντας την του Μαρκούζε προέκταση “κάποιες φορές, η κωμική επανάληψη μπορεί να είναι πιο τρομερή από την αρχική τραγωδία”... Να επισημάνω επίσης, ότι ο Ανδρέα ξεκίνησε την πορεία προς την κυβέρνηση με επιθέσεις σε Μητσοτάκη (τον Κωνσταντίνο) και ο Νήπιος θα την εγκαταλείψει με επιθέσεις σε Μητσοτάκη (τον Κυριάκο). Επίσης, τότε υπήρξε το πολιτειακό δίπολο Καραμανλής / Παπανδρέου και σήμερα ένα “δι – κωλο” Ανάξιος / Νήπιος. Το επαχθές, είναι ότι η επιβεβαίωση κάθε δυσμενούς πρόβλεψής μου συνεπάγει / επιβεβαιώνει / είναι ευθέως ανάλογη, με την αδυναμία μου να τις αποτρέψω, δηλαδή την αποτυχία μου να πείσω / πείσουμε / οι Πολίτες πείσουν. Αλληλούια...

Τέλος, θα παρουσιαζόμουν ασυνεπής εάν δεν αναφερόμουν έστω και επιγραμματικά στους σχετικούς οιωνούς. Ο “πρόδρομος οιωνός”: 2 ημέρες πριν την επίσημη ανακοίνωση για την επίτευξη συμφωνίας στο ονοματολογικό (12/6), παρουσιάστηκε μεγάλο σχίσμα στον ΧΥΤΑ της Φυλής, με αποτέλεσμα τις επόμενες ημέρες η Αθήνα να πήξει στο σκουπίδι. Αντικαταστήσετε το ΧΥΤΑ της Φυλής με το ΧΥΤΑΠ της Παραφύση (Χώρος Υπέργειας Ταφής Αποβλήτων Πολιτικών) και ερμηνεύστε... Και μετά την υπογραφή της προ - συμφωνίας (17/6), “άνοιξαν οι ουρανοί”. Επί 3ήμερο, καταρρακτώδεις βροχές με χαλάζι, πλημμύρες και καταστροφές στην γεωργική παραγωγή επικράτησαν στην χώρα...

* Και το “κερασάκι”: Ένα σχετικό κείμενο του Γιάννη Σιδέρη. Κάποτε θα γινόταν και αυτό! Οι φωνές σχεδόν ακούστηκαν έξω από το Μαξίμου, όταν οι υψηλοί ένοικοί του έγιναν κοινωνοί της δήλωσης του Νίκου Κοτζιά, σύμφωνα με την οποία οι δύο υπουργοί Εξωτερικών (ο ίδιος και ο Ντιμιτρόφ), ολοκλήρωσαν ό,τι είχαν αναλάβει, ώστε και μετά από τις συναντήσεις των τεχνικών κλιμακίων, η συμφωνία επαφίεται πλέον στους δύο πρωθυπουργούς.

Το επιτελείο του πρωθυπουργού, ουσιαστικά ο ίδιος, ευρέθη προ απροόπτου, έχοντας υπερκεραστεί από τον υπουργό Εξωτερικών, καθώς αυτός προέβη σε δηλώσεις που εκτείνονται πέραν των καθορισμένων ορίων, αρμοδιοτήτων και ευθυνών του.

Αμέσως το Μαξίμου προέβη στο πρωτοφανές. Εξέδωσε non paper “αδειάζοντας” τον υπουργό ενώ εκείνος βρισκόταν ακόμη στο εξωτερικό στο πλαίσιο της “εθνικής αποστολής”, και μάλιστα με αντισυμβατικό και ασυνήθη ειρωνικό τρόπο: “Ορισμένοι βιάζονται να πούνε χοπ, πριν ακόμη τα Σκόπια πηδήξουν το χαντάκι”, ανέφερε, και συνιστούσε “υπομονή και ψυχραιμία μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής του Ιουνίου”! Αναγνώρισε πάντως ότι “οι δυο υπουργοί Εξωτερικών έκαναν σημαντική πρόοδο, ωστόσο οι διαπραγματεύσεις δεν τελείωσαν, αντιθέτως βρίσκονται στην πιο κρίσιμη φάση”!

Ναι, κάποτε θα γινόταν και αυτό! Ένας πρωθυπουργός με ελλιπή γνώση των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής, αφού σε γνώση τους δεν τον προδιέθετε η κοσμοθεωρία του (η ευαισθησία για τα εθνικά θέματα ήταν μόνο για τα ακροδεξιά εθνίκια), με εκ των προτέρων ούλτρα δοτική στάση έναντι των Σκοπίων (αρχηγός της νεολαίας που περήφανα ονομάτιζε τα Σκόπια ως Μακεδονία), χωρίς επαρκή στελέχωση του επιτελείου του με ειδικούς επί των εξωτερικών, παρέδωσε εν λευκώ την διαχείριση των εθνικών θεμάτων σε έναν πληθωρικό υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος νιώθοντας υπέρ αυτάρκης, τα μετέτρεψε σε προσωπικό θέμα ενασχόλησης και ίσως στοίχημα προσωπικής καριέρας.

Δεν είναι πρώτη φορά που Μαξίμου και ΥΠΕΞ λειτουργούν ως κακόηχη, ασυντόνιστη ορχήστρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, κατά τη συνάντηση που είχαν Κοτζιάς – Ντιμιτρόφ στο Σούνιο, στο περιθώριο της 2ης Συνάντησης των Υπουργών Εξωτερικών της ομάδας Visegrad και των Βαλκανικών Κ-Μ ΕΕ (Balkan-4), ο σκοπιανός ΥΠΕΞ ανέφερε στον Έλληνα ομόλογό του την ονομασία Ίλιντεν. Ο κ. Κοτζιάς δεν το μετέφερε στον πρωθυπουργό –ίσως δεν το αξιολόγησε.

Έτσι ο κ. Τσίπρας στη Σόφια βρέθηκε απαράσκευος ενώπιον του Ζάεφ και της πρότασής του. Είτε γιατί δεν γνώριζε τι συμβολίζει το Ίλιντεν (το πιο πιθανό), είτε γιατί είχε μια θαμπή εικόνα με θετική φόρτιση, καθώς στην κομματική ιστορία του ΚΚΕ κάποτε η λέξη ακούστηκε με θετικό τρόπο, στάθηκε προσηνής. Ώσπου είδε έκπληκτος τις αντιδράσεις στο εσωτερικό και ανέκρουσε πρύμναν.

Τρίτο επεισόδιο: Πρόσφατα ο ΥΠΕΞ έγινε το αλεξικέραυνο διαμαρτυριών από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ για την άχρωμη και άοσμη ανακοίνωση σχετικά με τις δολοφονίες των Παλαιστινίων, κατά τις αντιδράσεις που ακολούθησαν την μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ.

Ζήτησε συγκεκριμένα από τους Παλαιστίνιους διαδηλωτές να διασφαλίσουν τον ειρηνικό χαρακτήρα των διαδηλώσεων, και από το Ισραήλ να αποφύγει τη χρήση δυσανάλογης βίας (όταν ακόμη και ο Πάπας είχε εκφραστεί με οργή!). Για την ίδια υπόθεση το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, έγραφε με μεγάλη απόκλιση από το ΥΠΕΞ “Η διεθνής κοινότητα οφείλει να καταδικάσει απερίφραστα τις επιθέσεις του ισραηλινού στρατού, που έχουν ως αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες”.

Να υπενθυμίσουμε επίσης το παρασκηνιακής υφής: Ο κ. Τσίπρας πρόλαβε τον Τραμπ στην… ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας. Κατά τη συνάντησή του στο προεδρικό μέγαρο με τον ισραηλινό Πρόεδρο, Ρέουβεν Ρίβλιν, έγραψε – προφανώς από άγνοια - “Είναι μεγάλη μου τιμή να βρίσκομαι στην ιστορική σας πρωτεύουσα και να συναντώ τις εξοχότητές σας”!

Η άγνοια συγχωρείται – ας πούμε. Η μη προετοιμασία όχι. Σε τέτοιες συναντήσεις το τι θα γράψουν και τι θα δηλώσουν οι επίσημοι, είναι προγραμματισμένα μέχρι κεραίας, σε συνεργασία με τη διπλωματική υπηρεσία. Την εποχή ΣΥΡΙΖΑ μάλλον θεωρείται ως γραφειοκρατική διπλωματική δυσκαμψία. Κυριαρχεί αλλαγμένο το παλιό σύνθημα… η φαντασία στη διπλωματία. Τα αποτελέσματα ευκρινή.

Σχετικό και αυτό: “Οι Έλληνες είναι από φυσικού τους φιλόδοξοι, δολοπλόκοι και αλαζονικοί και πολύ ολίγο τους ενδιαφέρουν οι ηθικές αξίες, προκειμένου να αναδειχθούν και να αποκτήσουν δόξα. Γι’ αυτό, όταν ανυψωθούν απότομα ή όταν πάρουν στα χέρια τους μεγάλη δύναμη, γίνονται οι πιο ακατάλληλοι άνθρωποι” (“Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως” του φιλέλληνα Γεωργίιου Φίνλεϋ)

Επικαιροποίηση: Στην Ευρώπη όμως υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί οι οποίοι πιστεύουν ότι η Ε.Ε. δεν είναι απλώς μια ένωση κρατών, αλλά μια ένωση Δημοκρατικών κρατών. Οι Γαλλία, Ολλανδία, Δανία διαφώνησαν με την εσπευσμένη πρόσκληση εισόδου στην Αλβανία και την πΓΔΜ, διότι δεν πληρούν τα σχετικά κριτήρια (Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων, 26/6). Το θέμα θα επανεξεταστεί σε 1 χρόνο.

“Ο λαιμοδέτης των Ελλήνων”. Γραβάτα: (η) ουσ.{< κραβάτα < ιταλ. Cravatta < γαλλ. Cravate, από το εθν. Cravate (= Κροάτης), αρχική σημασία “λαιμοδέτης των Κροατών} λαιμοδέτης. (λεξικό Τεγόπουλος – Φύτράκης).

Στο Eurogroup (21/6) επιτεύχθει συμφωνία , με την οποίαν οι δανειστές / εταίροι μας, μετά φανών και λαμπάδων έβγαλαν τον “λαιμοδέτη” από τον λαιμό τους και τον φόρεσαν δια της Παραφύσεως εις τον λαιμόν των Ελλήνων. Κρατώντας δε την άκρη του, για να έχουν τον έλεγχο της, θα την βγάλουν τσάρκα / χορό στις “αγορές”, αυτές που “βαρούν το νταούλι”...

Και στο Ζάππειον την επομένην, ο Νήπιος παρουσία όλων των συναυτουργών, φόρεσε για πρώτη φορά γραβάτα κόκκινου χρώματος, αποδεχόμενος πανηγυρικά και συμβολικά τον “λαιμοδέτη των Ελλήνων” (θα ακολουθήσει και η επικαιροποίηση του λήμματος, μετά την ανάλογη στην λέξη “κωλοτούμπα / kolotuba”). Λέτε να υπάρξουν και χειρότερα; Υποσχέθηκε ότι θα (μας) την ξαναφορέσει. Σχετικά να υπενθυμίσω την κίνηση του Ζάεφ στους Ψαράδες Πρεσπών. Έβγαλε και αυτός τον κόκκινο λαιμοδέτη του (και των Σκοπιανών) και τον έδωσε στον Νήπιο.. Λέτε αυτόν, να φόρεσε ο Νήπιος στο Ζάππειο;

Και ο οιωνός; Η ΕΜΥ έκτοτε εκδίδει απανωτά δελτία επικινδύνων καιρικών φαινομένων. Και μια επικαιροποίηση: “Στον καταραμένο λόγω Παραφύσης χώρα, εκτός από Μάη και Ιούνη βρέχει” (αστρολογικά, κάνει παιχνίδι ο Ποσειδώνας...). Αργεί φέτος το καλοκαίρι, λέτε να αποτέλεσε και αυτό προαπαιτούμενο για το χρέος;

Από την ετέρα προσφιλή μου οπτική γωνία, η Λιάνα Κανέλλη ανέφερε προσεγγίζοντας το θέμα : “Ο άνθρωπος (σσ. αναφερόμενη στο Νήπιο), όπου και να πάει, ότι και να κάνει ακολουθεί καταστροφή. Είναι και καντέμης... (“Οι Αταίριαστοι”, ΣΚΆΙ, 25/6, επιτέλους και επώνυμη συνηγορία). Και μυθολογικά: Ο Νήπιος είναι ο αντί – Μίδας. Ότι πιάνει δεν γίνεται χρυσός, σκατά γίνεται...

* Ακόμη και η “Εφημερίδα των Συντακτών”, διακωμώδησε την σύναξη του Ζαππείου. “Σαν φτηνή βιντεοταινία των 80's, έμοιαζε το σόου του Ζαππείου, την Παρασκευή το βράδυ, για την υπογραφή της συμφωνίας. Σαν εκείνες που έβγαιναν με το σωρό στα βίντεο-κλαμπ και γυρίζονταν μέσα σε μερικές μέρες. Βγάλε γραβάτα, βάλε γραβάτα, δώσε βίντεο με τη γραβάτα από πριν στο Μαξίμου, πολύς ενθουσιασμός, χαμόγελα και μία ζεστή και μεγάλη αγκαλιά με τον Πάνο Καμμένο που, ειδικά αυτή την εποχή, δεν είναι και ότι το καλύτερο σε επικοινωνιακό επίπεδο” ( Δημ. Κανελλόπουλος / “Εφημερίδα των Συντακτών” - 24/6).

Ο κόμπος... Η συμφωνία του 2012, προέβλεπε τα μέτρα για την ρύθμιση του χρέους να το περιορίσουν / οδηγήσουν κάτω του 110% του ΑΕΠ το 2032, οπότε και θα γίνει η οριστική αξιολόγηση της βιωσιμότητας του. Τα μέτρα που προβλέπονται από την νέα, κατά την Παραφύση πανηγυρική ρύθμιση, θα περιορίσει το χρέος, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στο 140% του ΑΕΠ το 2032. Να υπενθυμίσω / επισημάνω ότι οδηγηθήκαμε στο 1ο Μνημόνιο με το χρέος στο 115% του ΑΕΠ. Αυτές τις ρυθμίσεις θα μπορούσαμε να τις είχαμε εξασφαλίσει, εάν η Παραφύση είχε συνεχίσει την γραμμή του 2014 και μάλιστα χωρίς μέτρα, υποθήκευση δημόσιας περιουσίας, ενισχυμένη εποπτεία και περιοριστική πολιτική για 40 χρόνια.

Η επιστροφή των κερδών των ελληνικών ομολόγων ύψους 4,8 δισ. ευρώ, αυτά που ο γαλαντόμος Μπαρουφάκης απαρνήθηκε το 2015, θα μας επιστραφούν σε 4 ετήσιες δόσεις, υπό την προϋπόθεση θετικών αξιολογήσεων, των προβλεπομένων από το συμφωνηθέν μεταμνημονιακό σύστημα αυστηρής επιτήρησης (3μηνιαίες αξιολογήσεις έως το 2022). Και επειδή η Παραφύση είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στη αποστράγγιση της ελληνικής οικονομίας, αύξησαν την απαίτηση για πρωτογενή πλεονάσματα από το 2% στο 2,2 % για το διάστημα 2023 – 2060 ( 3,5% έως το 2022).

Θετική είναι η 10ετής περίοδος χάριτος για την αποπληρωμή των δανείων, αυτή που ο Νήπιος χαρακτήριζε “επιμήκυνση του σχοινιού που μας δίνεται για να κρεμαστούμε”.

Επί της ουσίας δίνεται στην Ελλάδα μια 10ετία / μια τελευταία ευκαιρία, για να γίνει οικονομικά μία κανονική χώρα (οικονομική ανασυγκρότηση).

Τέλος οι δανειστές / εταίροι συνέδεσαν την Ελλάδα και με “ανιχνευτή ψεύδους”. Και το όνομα αυτού “buffer”. Ένα ταμειακό απόθεμα 24 περίπου δισ. ευρώ (τα 15 δισ. από τον ΕSΜ), επί το ελληνικότερον “χρηματοδοτικό μαξιλαράκι”. Η χρησιμοποίησή του “buffer”, Θα αποτελέσει την αδιάψευστη απόδειξη ότι η Ελλάδα αδυνατεί να καλύψει τις χρηματοδοτικές της ανάγκες από τις αγορές, δηλαδή δεν χαίρει της εμπιστοσύνης των, δηλαδή θα αρχίσουν να “βαρούν το νταούλι” τους...

* “Ο τρόπος που θα λειτουργεί η προληπτική γραμμή των 15 δισ. ευρώ που η κυβέρνηση έχει βαφτίσει ‘δόση’, περιγράφεται με απόλυτη σαφήνεια στο σχέδιο του ESM για τους όρους εκταμίευσης μέρους των εν λόγω κεφαλαίων. Μπορεί η κυβέρνηση να ξορκίζει την έννοια της προληπτικής γραμμής, εντούτοις ο τρόπος που περιγράφεται στο κείμενο του ESM η χρήση των εν λόγω κεφαλαίων είναι κάτι πιο αυστηρό και από την προληπτική γραμμή, όπως τον περιέγραφε ο Γ. Στουρνάρας και τα στελέχη της ΕΚΤ. Υπάρχει σαφής πρόβλεψη ότι ο ESM θα ελέγχει απόλυτα τόσο τον χρόνο εκταμίευσης όσο και τον σκοπό χρήσης των κεφαλαίων. Όπως γίνεται απόλυτα κατανοητό, στόχος των δανειστών είναι οι δανειακές ανάγκες της χώρας να εξυπηρετούνται πρώτα με εθνικούς πόρους και εν συνεχεία αν αυτοί δεν επαρκούν, τότε και μόνο τότε να γίνεται χρήση των κεφαλαίων που ESM” (Θανάση Παπαδή).

... και η θηλιά. Τα προβλεπόμενα μέτρα, η περαιτέρω αποστράγγιση της οικονομίας και αφαίμαξης των Ελλήνων, ύψους 5,2 δισ. ευρώ, τα οποία προβλέπονται στο “plus” του αχρείαστου της Παραφύση 3ου Μνημονίου plus, κατ’ άλλους 4ου Μνημονίου (2,9 δισ. από περικοπές συντάξεων και 2,1 δισ. από την μείωση του αφορολογήτου) Η δε πολύ - επικοινωνούνενη από την Παραφύση, επερχόμενη αύξηση του βασικού μισθού, θα διαμορφωθεί βάσει νόμου, το 2019 στα 527 ευρώ μικτά (σήμερα 511/428) και το 2020 στα 556 ευρώ. Σε αυτήν πρέπει να συνυπολογίσουμε και την από το 2020 , δυνητικώς και το 2019, μείωση του αφορολογήτου στα 5681 ευρώ από 8636 που είναι σήμερα.

Και λογοτεχνικές ταυτίσεις... Η σύναξη των συναυτουργών υπό τον Νήπιο, στην σύναξη του Ζαππείου προσομοιάζει με αυτήν των ζώων στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου “Η Φάρμα των Ζώων” (Τζορτζ Όργουελ, 1945). Σε αυτό παρουσιάζονται τα γουρούνια, τελικά να στέκονται όρθια, στα 2 πόδια ενδεδυμένα φορεσιάν ανθρώπου.

“Το αποκορύφωμα της κατρακύλας και το τέλος της ιστορίας έρχεται όταν τα ζώα (σσ. λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ) παρακολουθούν μια κεκλεισμένων των θυρών συγκέντρωση των γουρουνιών με τους ανθρώπους-αφέντες των γειτονικών φαρμών (σύμβολα κρατών ή ενώσεων κρατών). Τα γουρούνια είχαν ήδη ξεκινήσει να περπατάνε στα δύο πόδια (κάτι το οποίο είχαν θεσπίσει ως ‘κακό’ αλλά τελευταία αναθεώρησαν) και σύντομα είχαν έρθει σε συμφωνία με τους ανθρώπους. Τίποτα κακό δεν είχε γίνει τελικά στην Φάρμα των Ζώων· τα ζώα ήταν σκλαβωμένα όπως και παλιά. Μάλιστα τώρα είναι σκλαβωμένα και με τις τελευταίες μεθόδους· παράδειγμα για τις άλλες φάρμες. Τα ζώα που κρυφά παρακολουθούσαν το γεύμα κοίταξαν από γουρούνι σε άνθρωπο, από άνθρωπο σε γουρούνι και από γουρούνι σε άνθρωπο ξανά· δε βρήκαν διαφορά” (ΒικιπαίδειΑ).

Επίσης η “Πολιτεία του ΣΥΡΙΖΑ” βεβαιώνει, τα υπό του Ουρουγουανού λογοτέχνη Εδουάρδου Γκαλεάνου γραφέντα, στο βιβλίο του “Μέρες και Νύχτες Αγάπης και Πολέμου”: “Η εξουσία είναι σαν το βιολί: Το πιάνεις με το αριστερό και το παίζεις με το δεξί”...

Και μια νότα αισιοδοξίας...

Τουρκική Προεδρο-κρατία (Σουλτανο-κρατία). Το “...κρατία”, διότι η ανάδειξη του Προέδρου / Σουλτάνου γίνεται με εκλογική διαδικασία έστω και “αλά τούρκα”. Δεν μπορούμε να αναφερόμαστε σε Τουρκική δημοκρατία και λόγω του ότι δεν υπάρχει πλέον και τυπικά σαφή διάκριση των εξουσιών (δεν υπάρχει πρωθυπουργός, κυρίαρχος της εκτελεστικής εξουσίας ο Ερντοράν). Το νέο πολιτειακό σύστημα της Τουρκίας προσομοιάζει με αυτό της Ρωσίας (εκεί βέβαια ο τσάρος Πούτιν εκλέχτηκε προσφάτως με 76,67%) . Με την καθολική επικράτηση του Ερντοράν στις προεδρικές (52,43%) και την εξασφάλιση του έλεγχου της Βουλής με την συνεργασία των εθνικιστών , νομιμοποιείται πλέον ο αυταρχικός / έξω - δημοκρατικός τρόπος διοίκησης του (Προεδρικές / Βουλευτικές εκλογές της 24/6).

Νέα είσοδος στην τουρκική πολιτική σκηνή και μάλιστα ηχηρή, αυτή του Μουχαρέμ Ιντζέ, ο οποίος έλαβε την 2η θέση στις προεδρικές εκλογές (30,81%). Ηχηρή επίσης, ήταν και η αποτυχία της Μεράλ Ακσενέρ, η οποία έλαβε την 4η θέση (7,43%). Και για να αντιληφθούμε το μέγεθος της Τουρκίας, επισημαίνω ότι η διαφορά ψήφων μεταξύ Ερντοράν και Ιντζέ ήταν 13,5 εκατ. ψήφοι (μία Ελλάδα plus). Και το εκλογικό της σώμα, ανέρχεται σε 56,3 εκατ., 10πλάσιο του Ελληνικού. Έχει 76 εκατ. κατοίκους, το 15% σε ηλικία κάτω των 15 ετών και δείκτη γονιμότητας 2,18, τον οποίον θεωρούν χαμηλό, γι’ αυτό προσφάτως ανακοινώθηκαν μέτρα για την αύξησή του (στην Ελλάδα της κρίσης, κυμαίνεται μεταξύ 1,1 και 1,3 και η πολιτεία κάνει οτιδήποτε για να τον μειώσει περαιτέρω).

Με αυτήν την εκλογική νίκη του Ερντοράν κλείνει το κεφάλαιο “Κεμαλισμός” και ανοίγει επισήμως ένα νέο, αυτό του “Ερντορανισμού”.

Για την Ελλάδα, ισχύει το “καλύτερα με τον διάβολο που ξέρεις”... Το ανησυχητικό είναι η ενδυνάμωση των εθνικιστών, οι οποίοι και συνετέλεσαν καθοριστικά στην επικράτησή του Ερντοράν από τον 1ο γύρο (στις βουλευτικές εκλογές το κόμμα του, συγκέντρωσε 42%).

Ένα επιδόρπιο σαν κύριο γεύμα.

5 Ιουνίου 2018: Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος.

Αφιερωμένη στην Θάλασσα και με σύνθημα απαλλαγείτε / απορρίψτε τα πλαστικά μιας χρήσης.

Planet or plastic?

Και παρ’ όλα αυτά στον κόσμο μας, επιμένουμε να το ονομάζουμε / αντιλαμβανόμαστε / αντιμετωπίζουμε ως “περιβάλλον” (υποδηλώνει εκμετάλλευση) και όχι ως “Βιόσφαιρα” (υποδηλώνει ότι το ελάχιστον αντιλαμβανόμαστε, ότι ο προκαθορισμένος ρόλος μας είναι να ενυπάρχουμε εν αρμονία). Ένας κόσμος δηλαδή, όπου ο άνθρωπος στέκει μόνος απέναντι σε μια παθητική και αμέτοχη περιβάλλουσα Φύση, απλό αντικείμενο των βλέψεών του, παθητικό δυναμικό ικανοποίησης των υλικών αγαθών. Κατά Μαξ Βέμπερ, “ένας κόσμος (ο Δυτικός), ο οποίος έχει απολέσει την μαγεία του”. Και ως εκ τούτου μας έρχεται στο μυαλό και αυτό...

Σχετικά: Εάν με τον ίδιο ρυθμό συνεχίσουμε να ρυπαίνουμε την θάλασσα με πλαστικά το 2050 η ποσότητα των πλαστικών θα είναι μεγαλύτερη από αυτή των ψαριών.

Ο Τραμπ αποχώρησε από την Σύνοδο της G7 στο Κεμπέκ του Καναδά, πριν τις συζητήσεις για την κλιματική αλλαγή και την καθαρή ενέργεια ( 9/6, επί της ουσίας G 6+1). Για τον Τραμπ, ο πολιτικός επιστήμονας Κρίστιαν Χέικ αναφέρει: “Για τον Τραμπ δεν είναι ‘πρώτα η Αμερική’ αλλά ‘μόνο η Αμερική’, δηλαδή προσπαθεί βήμα προς βήμα να καταστρέψει τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε κοινοτικούς θεσμούς, όπως η G7. Αυτό σημαίνει αναβίωση μιας παλιάς αμερικανικής παράδοσης προστατευτισμού και απομονωτισμού. Παράλληλα ο Tραμπ με την επιθετική πολιτική του, θέλει να αλιεύσει ψηφοφόρους ενόψει και των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ. “Το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι ότι μπορεί και καθιστά την εξωτερική πολιτική ως θέμα της εσωτερικής πολιτικής όπως κανένας άλλος πρόεδρος”, προσθέτει ο Χέικ.

Τέλος, σχετικά θα επισημάνω επισημάνω την τελευταία ανακοίνωση της NASA (7/6), η οποία αναφέρει ότι υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι ο Άρης, τα Παλαιά Χρόνια ήταν σαν την Γη μας. Άντε και στα δικά μας...

Και συνεχίζουμε με τον αγώνα κατά της υπεραλίευσης...