Αφορμής δοθείσης

 Η έλλειψη παιδείας ενός βανδάλου,

νομίζει ότι τον μεταμορφώνει σε επαναστάτη.

2 Μαΐου 1968. Πριν από 50 χρόνια, στις 2 Μαΐου, ξεκινούσαν τα γεγονότα του “Μάη ΄68”. Ήταν τότε που οι φοιτητές της Ναντέρ, ξεσηκωμένοι ήδη από τον Μάρτιο, οργάνωσαν διαδήλωση κατά του ιμπεριαλισμού. Ο πρύτανης Πιερ Γκραπέν (ενεργό μέλος της αντίστασης κατά των ναζί), έκλεισε το Πανεπιστήμιο και οι φοιτητές αποκαλώντας τον φασίστα μετέφεραν την διαδήλωση στη Σορβόννη, στο κέντρο των Παρισίων (μετά από 40 χρόνια, η ηγετική προσωπικότητα του “Μάη” Κον Μπεντίτ του ζήτησε συγγνώμη). Η εξέγερση γενικεύτηκε, και η τότε κυβέρνηση Πομπιντού λειτουργούσα υπό καθεστώς γενικευμένης απεργίας, αντιμετώπισε την κατάσταση με ανεπίτρεπτα / εξαιρετικά βίαιο τρόπο.

Να υπενθυμίσω, ότι το καθοριστικό γεγονός που έδωσε τέλος στην δημιουργηθείσα έκρυθμη / εκρηκτική κατάσταση, ήταν μια μεγαλειώδη διαδήλωση 1.000.000 πολιτών (συν αποτελούσαν την λεγόμενη “σιωπηρή πλειοψηφία”), με επικεφαλής τον Αντρέ Μαλρό και τον Σαμπάν Ντελμάς, οι οποίοι κατέκλυσαν τα Ηλύσια Πεδία προς υποστήριξη του τότε πρόεδρου Ντε Γκωλ.

Κάθε επέτειος αποτελεί και μια υπενθύμιση, του ότι τιμάμε γόνιμα ένα γεγονός ή ένα πρόσωπο, όταν το προσεγγίζουμε κριτικά με σκοπό την ανεύρεση της “αλήθειας” του. Η προσπάθεια ανεύρεσης της “αλήθεια” του, ορίζεται από την ετυμολογία της - το στερητικό άλφα και η “λήθη”, αφάνεια, απόκρυψη. Δηλαδή σηματοδοτείται από την εμφάνεια, τη φανέρωση, το “εις φως έρχεσθαι”. Ο συνήθης μονοδιάστατος εξωραϊσμός του, ικανοποιεί την ροπή μας (πολιτισμική) προς προς τις σχηματικές οριοθετήσεις μεταξύ των αρχών του “καλού” και του “κακού” για την ερμηνεία του κόσμου (μανιχαϊσμός).

* Ο Χρ. Γιανναράς αναφέρει για τον μανιχαϊσμό: “Μας παγιδεύει στην ηδονική παραίτηση από τη διακινδύνευση (ευθύνη) της κριτικής σκέψης, στο βόλεμα της μονοτροπίας του ποιμνιοστασίου. Η υπέρβαση της πολωτικής μονομέρειας είναι κατόρθωμα ελευθερίας – προϋποθέτει κριτική σκέψη, ετοιμότητα απροκατάληπτων αναθεωρήσεων, επομένως αποδέσμευση από τις εγωκεντρικές ενορμήσεις. Φανατικός είναι, κατά κανόνα, ο ανασφαλής, δηλαδή ο μειονεκτικός ή ο νάρκισσος”.

Σε κείμενό μου για την 30η επέτειο του “Μάη ΄68” (2/5/1998), έγραψα ότι το θετικό μήνυμα του ήταν: Ο καταναλωτισμός αλλοτριώνει τον κόσμο και την ψυχή μας. Κάτω από το πλακόστρωτο η παραλία... Ο “Μάη ΄68”, η νεολαιίστικη αυτή εξέγερση, αμφισβήτησε ριζικά το μύθο της ανάπτυξης επικαλούμενος όχι τόσο το οικολογικό της κόστος, όσο το πολιτισμικό και ανθρωπολογικό της τίμημα. Την εξέγερση υποστήριξαν και λίγοι “γέροι”, οι οποίοι ήταν διατιθέμενοι να θυσιάσουν κάτι από το στάτους τους, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους νέους. Αυτοί υπό την επίδραση κυρίως των κριτικών αναλύσεων της Σχολής της Φρανκφούρτης (4), αντιτάσσονταν στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον αμερικανικό τρόπο ζωής ως μοναδικό πολιτισμικό και υπαρξιακό μοντέλο (σχετικώς και γενικώς, στην ανάρτηση της 1/11/2010 “Να θυμηθώ... να μην ξεχάσω γιατί είμαι αντιαμερικανός”). Εμβληματικός τους εκπρόσωπος, ο αμφιλεγόμενος φιλόσοφος Πολ Σαρτρ (1905-1980). Ήταν αυτός, ο οποίος τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 (η χειρότερη περίοδος των γκουλάγκς), επιστρέφοντας από ταξίδι στην ΕΣΣΔ, δήλωσε: “Διαπίστωσα ότι στην Σοβιετική Ένωση η ελευθερία κριτικής είναι ολική”. Αλλά και κάλυπτε με το κύρος του την γενοκτονία η οποία συντελούνταν κατά την διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα, δηλώνοντας ότι είναι μαοϊκός (όπως και ο Νήπιος). Παρόλα αυτά, για την “γενιά του ΄68”, ο Σαρτρ αποτελούσε την διασταύρωση μαρξισμού και υπαρξισμού. Αντιπροσώπευε την Γαλλία που προσπαθούσε να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με την αποικιοκρατία. Αντιπροσώπευε τον εναγκαλισμό του χθες με το σήμερα για ένα καλύτερο αύριο. Επίτης της ουσίας, ο “Μάης ΄68” αμφισβήτησε ουσιαστικά τον δεσμό ανάμεσα στο “περισσότερο” και στο “καλύτερο”, τον μύθο δηλαδή ότι ζούμε καλύτερα καταναλώνοντας περισσότερα και το επακόλουθο της υποδούλωσης / αλλοτρίωσή μας μέσα στην κατανάλωση. Και ανέδειξε την προσωπική ευθύνη του πολίτη για το μέγεθος και την ποιότητα της ελευθερίας που αυτός έχει, αλλά και την συν υπευθυνότητά του για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο (να επισημάνω ότι οι “πορτοκαλί” εξεγέρσεις των αρχών της δεκαετίας σε διάφορες “δευτεροκοσμικές” χώρες, είχαν ως κύριο ζητούμενο τους την “υποδούλωση” στο καταναλωτικό μοντέλο). Στα τέλη της δεκαετίας του ΄90 έγραψα σχετικά: “Πως να ονομάσω την στιγμή που μέσα μου βαθιά πιστέψω ότι για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει πρώτα να αλλάξω εγώ; Θα της δώσω ένα όμορφο όνομα. Θα την πω ΑΥΓΉ”.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια από την εξέγερση, αυτά τα θετικά μηνύματα του “Μάη ΄68” διαστρεβλώθηκαν σε τέτοιο βαθμό (η ελευθερία εκφυλίστηκε / διολίσθησε στην ελευθεριότητα) , που μου επιτρέπουν να ισχυριστώ, ότι τελικά η εξέγερση αυτή, αποτέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα μετά το οποίο, κυρίαρχο πλέον το λεγόμενο προοδευτικό / αριστερό ρεύμα της διανόησης, αφού προηγουμένως δυσφήμισε τους διανοητές φύλακες του ορθολογισμού, εισήγαγε το ιδεολόγημα του μεταμοντέρνου . Δηλαδή ότι υπάρχουν πολλές και ισάξιες πραγματικότητες. Και έκτοτε όλες οι ιδεοληψίες ζήτησαν την νομιμοποίησή τους. Συνέπεια, η μεγάλη απάτη του “πολιτικώς ορθού”, δηλαδή η εξίσωση των ιδεοληψιών, με της ηθικές αξίες οι οποίες υπερβαίνουν και την ιστορικότητα και τις σχετικές περί δικαίου αντιλήψεις κάθε κοινωνίας. Αυτές που ο Λίο Στράους κατατάσσει στο λεγόμενο “Φυσικό Δίκαιο”.(1) Ειδικότερα, στο όνομα ενός αντιαποικιακού και αντιιμπεριαλιστικού αγώνα ανακήρυξε την “ετερότητα”, την λατρεία του διαφορετικού, σε θρησκεία. Παράλληλα επιχειρήθηκε και εν πολλοί επιτεύχθει στο όνομα του Διεθνισμού, η καταστολή / δυσφήμηση όχι μόνο του πατριωτισμού, αλλά και αυτού του ιδίου του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δηλαδή, έκτοτε ήταν δύσκολο να μιλήσεις ακόμη και για “ευρωπαϊκή” ταυτότητα, διότι αμέσως σε τοποθετούσαν στον χορό των συντηρητικών, που οι εμμονές τους δεν τους άφηναν να αντιληφθούν το “καινούργιο” που έρχεται. Και αυτό το “καινούργιο” ήλθε και κτύπησε την Ευρώπη. Και το όνομα αυτού, Ισλαμική τρομοκρατία (προάγγελος της η Αραβική) . Απόδειξη, η Ευρώπη υπόδουλη αυτής της “μεταμοντερνιάς”, αρνήθηκε τις ελληνορωμαϊκές και χριστιανικές της καταβολές για χάρη της καλπάζουσας πολυπολιτισμικότητας (από το σχέδιο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, 2005, αφαιρέθηκαν η ρήση του Θουκυδίδη για την Δημοκρατία (2) και η αναφορά στον Χριστιανισμό). Όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, αυτή η απώθηση, ακόμη και με την ψυχαναλυτική σημασία του όρου, εμπόδισε / εμποδίζει και την πολιτική της ενοποίησης στα πλαίσια της Ε.Ε., τη μετάφραση δηλαδή σε πολιτική του κοινού πολιτισμού. Αποτέλεσμα, να μας απομείνουν η γραφειοκρατία και το νόμισμα.

Τα τέλη της δεκαετίας ΄80 η τότε παντοκρατορία των “κουλτουριάρηδων”, κτυπημένη από την κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, άρχισε να αποδίδει τα γεγονότα του “Μάη ΄68” στην κατά Φρόιντ “δυσφορία του πολιτικού”. Τον θεωρούσαν “ως διαμαρτυρία μπρος στην αδυναμία της ανοιχτής κοινωνίας να εκφράσει μέσα από το θεσμικό της πλαίσιο και (προσέξτε) την οικονομία της οργάνωσης, ένα ευρύτατο φάσμα πολιτισμικού δυναμικού εν τω γίγνεσθαι” (Κόλιν Γουίλσον). Και “άνοιξαν οι πόρτες” για το “πολιτισμικό δυναμικό εν τω γίγνεσθαι” και ένα παράδοξο μίγμα που θα χαρακτηρίσει μια ολόκληρη εποχή (τον επιθανάτιο ρόγχο της, με εκλάμψεις, ζούμε σήμερα), εισέβαλε με φορείς “αυτοπραγματωμένους” διανοητές. Ένα μίγμα αντικουλτούρας, περιθωριακών κινημάτων επί παντός επιστητού, διανθισμένων από ευφάνταστους τρόπους ενσωμάτωσης (επί της ουσίας καταναγκαστικούς), κατ’ αρχάς του ανατολικού μυστικισμού και κατόπιν κάθε άλλης κουλτούρας, στο Δυτικό πολιτισμικό γίγνεσθαι (New Wave, Multicultural, Political Correct κλπ.).

* Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος αναφέρει σχετικά: “Αν σήμερα έχει επιζήσει κάτι από όλη αυτή τη φασαρία είναι το συμβολικό της βάρος. Ο Μάης του ’68 δεν ανέτρεψε το κοινωνικό καθεστώς. Υπονόμευσε όμως τη συμβολική γλώσσα που το υποστήριζε. (...) Μια κοινωνία χωρίς κοινά σύμβολα αναφοράς δεν είναι κοινωνία. Το πνεύμα του Μάη του ’68, πνεύμα της αμέλειας, της αδιαφορίας και της περιφρόνησης των κοινών συμβόλων, άρα του πολιτισμού, υπήρξε καταλυτικό για την ευρωπαϊκή πορεία, καταλυτικότερο σίγουρα από τις πολιτικές του επιρροές. Υπήρξε η κορύφωση της πολιτισμικής ενοχής του Δυτικού Πολιτισμού. Άνοιξε τον δρόμο για τον πολιτισμικό σχετικισμό, και την άνευ όρων πολυπολιτισμικότητα. Εκχώρησε τα πνευματικά δικαιώματα του Πλάτωνα στον πρώτο ιμάμη που πέρασε τα σύνορά του”.

Στις μέρες μας αυτοί οι διανοητές του μεταμοντέρνου, παρουσιάζονται ιδιαίτερα τρομοκρατημένοι, μέχρι παραληρήματος, από τα επακόλουθα των πολυπολιτισμικών φληναφημάτων τους (η τελευταία τρομοκρατική επίθεση 12/5, γάλος νεαρός 21 ετών τσετσενικής καταγωγής στο κέντρο του Παρισιού επιτέθηκε με μαχαίρι σε διερχόμενους φωνάζοντας “ο Θεός είναι μεγάλος” σκοτώνοντας μια γυναίκα και τραυματίζοντας άλλους 3). Απόδειξη, πριν από μερικές εβδομάδες, “προσωπικότητες” της Γαλλίας υπέγραψαν κείμενο με το οποίο ζητούσαν να απαλειφθούν αντισημιτικές σούρες από το Κοράνι. Αντιπαρερχόμενος, το ότι το Κοράνι είναι κείμενο ιερό για τους μουσουλμάνους, αυτοί οι παραληρούντες διανοητές, αδυνατούν να αντιληφθούν ότι για τον δυτικό πολιτισμό είναι ένα κείμενο κλασικό, ένα πολιτισμικό κειμήλιο. Έναν πολιτισμό στον οποίο η περί “κλασικού” αντίληψη αποτελεί ένα από τα βασικά δομικά του στοιχεία, με αποτέλεσμα να του προσδίδει ιερότητα ανάλογη της θρησκευτικής. Δηλαδή, να υπόκειται στον κανόνα του “μη μου άπτου”. Αυτή άλλωστε είναι και μια ειδοποιός διαφορά του δυτικού πολιτισμού από τους άλλους, όπως αυτόν του Ισλάμ, που ταυτίζουν το ιερό με τη θρησκεία.(3)

Γενικεύοντας θα αναφέρω, ότι όλοι αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί, οι “οπιομανείς της προόδου” (Τάκης Θεοδωρόπουλος), είναι οι ίδιοι που έλεγαν ότι “η θρησκεία είναι το όπιο του λαού” και που τώρα έχουν δημιουργήσει ένα υποκατάστατο θρησκείας, το οποίο αποτελείται από θέσφατα θέσεων και συμπεριφοράς. Αν τα παραβείς, το ελάχιστον σε αποκαλούν συντηρητικό. Αυτοί, επαναλαμβάνω, οι εκτός κοινής λογικής λειτουργούντες δεν δύνανται να αντιληφθούν ότι η κοινή λογική δεν είναι στατική, είναι όμως “συντηρητική”. Και “συντηρητική” είναι η θέση, η οποία θεωρεί ότι έχει μεγαλύτερη δύναμη η γονιμοποίηση / επικαιροποίηση των παραδεδεγμένων αξιών από την καταστροφή τους στο όνομα νέων, τις οποίες δεχόμαστε ως αξίες, μόνον και μόνον επειδή είναι νέες.

Μετά την κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, η διάδοχος κατάσταση, αυτή της λεγόμενης Ανανεωτικής Αριστεράς συνέβαλλε και στην ανάδειξη μιας νέας κοινωνικής οργάνωσης, αυτή των λεγόμενων Συλλογικοτήτων. Δομικός τους στοιχείο η ανάδειξη κάποιου εχθρού / αντιπάλου. Για τον λόγο και τους χαρακτηρίζω ως “δολιοφθορείς του διαλόγου”, δηλαδή δολιοφθορείς της δια του λόγου επισήμανσης των προβλημάτων και αναζήτησης των σχετικών λύσεων. Δηλαδή δολιοφθορείς της αισιοδοξίας, διότι “απόδειξη αισιοδοξίας είναι όταν μιλάμε ρεαλιστικά, εντοπίζουμε τα προβλήματα, αναζητούμε λύσεις” (Στέλιος Ράμφος).

Να επισημάνω ότι στις συλλογικότητες αυτοεγκλωβίζονται άτομα ανασφαλή, με ατροφικό το “εγώ” / αυτοπροσδιορισμό, διότι τους δίνουν την ψευδαίσθηση μιας υπέρβασης των ανασφαλειών τους μέσω της υπερατομικής διάστασης την οποία ευαγγελίζονται. Εξ ορισμού η ετικέτα / ταμπέλα της συλλογικότητας, αναιρεί την ελευθερία των συμμετεχόντων. Αφού πρώτα επιβάλλει τον χωρισμό, η ταμπέλα προβαίνει επακόλουθα σε μια μακρά σειρά δεσμεύσεων. Το άτομο αισθάνεται ότι κάθε του πρωτοβουλία ( ως επιλογή την αναφέρουν) υπόκειται σε άνωθεν ή έσωθεν υπαγορεύσεις. Δηλαδή και “δολιοφθορείς της ελευθερίας”.

Όλα αυτά αποτελούν την αντανάκλαση / ξεψύχισμα της βασικής μαρξιστικής αντίληψης ότι το κοινωνικό γίγνεσθαι είναι δομημένο σε μια κεντρική κοινωνική σύγκρουση αυτήν των προλεταρίων έναντι των κεφαλαιοκρατών, την οποία οι θεσμοί και οι άλλες ιδεολογικές αντιλήψεις προσπαθούν να καλύψουν με “θετικές έννοιες” (πχ ειρήνη, αλληλεγγύη, φιλαλληλία, ελευθερία, πολίτης κλπ). Και το “προτσές” της, η νομοτελειακή προλεταριακή επικράτηση, δια της επαναστατικής διαδικασίας η οποία αποδέχεται και την εμφυλιακή σύγκρουση. (4)

Συμπερασματικά θα αναφέρω, ότι 50 χρόνια μετά τον Μάη του ΄68, στην πιο υπανάπτυχτη χώρα του Eurogroup (την χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού), όλες οι ανωτέρω αρνητικές επιπτώσεις του, σχηματοποιήθηκαν σε ότι πιο παραφύση να κυβερνά την χώρα, το οποίο προς επιβίωσή του πυροδοτεί “εμφυλιακού” τύπου καταστάσεις. Και στην πιο ανεπτυγμένη χώρα του κόσμου ο Τραμπ. Σχετικό: Ακολουθεί η Ιταλία; Οψόμεθα... (με μπαλαντέρ σε οποιαδήποτε κρίση, όπως πάντα την Ελλάδα).

Το ευτύχημα είναι ότι υπάρχουν ακόμη “οι πολίτες” που αναγνωρίζουν στο σύνθημα του Μάη “κάτω από το πλακόστρωτο η παραλία...” ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, διότι το χαοτικό σύστημα που κινεί την Ιστορία, δίνει άπειρες πιθανότητες εξέλιξής της, δυνητικώς ελπιδοφόρες. Είναι αυτοί που δύνανται να δώσουν ζωή και κοινωνική δύναμη στον “κοινωνικό ουτοπισμό”. Ο Ερνστ Μπλόχ περιγράφει τον “στοχαστικό ουτοπιστή”, ως αυτόν που δρα “με την δύναμη της απολύτως συνειδητής προαίσθησης της αντικειμενικής τάσης”, δηλαδή της αντικειμενικής και υπαρκτής δυνατότητας της “εποχής” του, ως αυτόν δηλαδή που “προεικάζει ψυχολογικά μια πραγματική ελπιδοφόρα δυνατότητα”. Οψόμεθα...

Σημειώσεις:

1. * “Αν ήμουν βουλευτής, θα ψήφιζα κατά της αναδοχής παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια (σσ. Βουλή 9/4). Πιστεύω ότι όσοι συζούν με σύμφωνο συμβίωσης πρέπει να έχουν τα ίδια αστικά δικαιώματα με τα ετερόφυλα ζευγάρια. Η αναδοχή παιδιών όμως έχει να κάνει με τη γενική τάση της μετανεωτερικότητας (σσ. μεταμοντέρνου), η οποία τείνει να καταργήσει τα όρια ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό. Το παιδί, ασχέτως αν θα γίνει ετεροφυλόφιλο ή ομοφυλόφιλο –αυτό δεν ενδιαφέρει–, πρέπει να μεγαλώνει αναγνωρίζοντας τις διαφορές των φύλων. Στις μονογονεϊκές οικογένειες, το άλλο φύλο προϋποτίθεται ως απουσία. Στα ομόφυλα ζευγάρια υποκαθίσταται. (...) Και αυτό φαλκιδεύει τη διάκριση και καταργεί το όριο. Δεν με ενδιαφέρει ποιος θα είναι ο σεξουαλικός προσανατολισμός του παιδιού όταν γίνει έφηβος. Με ενδιαφέρει όμως ότι το υποκατάστατο του πατέρα ή της μητέρας οδηγεί στην αντίληψη ενός κόσμου που δεν αναγνωρίζει τη διάκριση των φύλων. Ένας άφυλος κόσμος είναι εξίσου εφιαλτικός με έναν κόσμο τεχνητής νοημοσύνης. Είναι ένας κόσμος που δεν μπορεί να δημιουργήσει, επειδή θεωρεί πως έχει λύσει το μυστήριο της ύπαρξης. (...) Πρώτοι οι ομοφυλόφιλοι θα έπρεπε να ανατριχιάζουν μπροστά στην προοπτική μιας άφυλης κοινωνίας. Είναι εύκολο να χτυπάς τον Κατσίκη ή τον Αμβρόσιο. Το δύσκολο είναι να τους ξεπεράσεις. Αυτό χρειάζεται σκέψη” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

2. Το 2005, οι υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αφαίρεσαν από το προοίμιο του σχεδίου συντάγματος της Ευρώπης το “δημοκρατία κέκληται”, που είχε παραθέσει ο συντάκτης του Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν. “Έβρισκαν τη δημοκρατία του Περικλή σεξιστική, δουλοκτητική και ιδιαιτέρως επεκτατική για τα γούστα τους” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Το αφαιρεθέν επεσήμενε: “Χρώμεθα γαρ πολιτεία ου ζηλούση τους των πέλας νόμους, παράδειγμα δε μάλλον αυτοί όντες τισίν η μιμούμενοι ετέρους. και όνομα μεν δια το μη ες ολίγους αλλ’ ες πλείονας οικείν δημοκρατία κεκληται” (Θουκηδίδη “Επιτάφιος” Β, 37).

Μετάφραση: “Το πολίτευμα που έχομε σε τίποτε δεν αντιγράφει τα ξένα πολιτεύματα. Αντίθετα, είμαστε πολύ περισσότερο εμείς παράδειγμα για τους άλλους παρά μιμητές τους. Το πολίτευμα μας λέγεται Δημοκρατία, επειδή την εξουσία δεν την ασκούν λίγοι πολίτες, άλλα οι πολλοί”.

3. “Το κλασικό μπορείς να μην το διαβάσεις, μπορείς να το ερμηνεύσεις, μπορείς να το σχολιάσεις, μπορείς να το αντικρούσεις, στην περίπτωση της τέχνης να το συντηρήσεις, όμως δεν μπορείς να το διορθώσεις. Και γι’ αυτό θεωρώ τουλάχιστον υποκριτική την πρόταση διορθώσεως του Κορανίου επί το πολιτικώς ορθότερον. Το Κοράνι βέβαια είναι θρησκευτικό κείμενο που χρησιμοποιείται από τους ιμάμηδες ως εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας για την καλλιέργεια της πολιτισμικής εχθρότητας απέναντι στον δυτικό πολιτισμό. Ας όψονται όσοι τού επέτρεψαν να διεισδύσει στις δυτικές κοινωνίες διά του πολυπολιτισμικού οχήματος. Επειδή όμως δεν τολμούν ή δεν μπορούν, γιατί δεν έχουν πλέον εμπιστοσύνη στην ισχύ του δικού μας πολιτισμού, επιχειρούν να το καλλωπίσουν. Το επόμενο βήμα μπορεί να είναι ‘Ο έμπορος της Βενετίας’ του Σαίξπηρ” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

4. Στις 5/5/18, ήταν η επέτειος των 200 ετών από την γέννηση του Μαρξ (5/5/1818). Μελετητές του επισημαίνουν, ότι όταν ο Μαρξ χρησιμοποιούσε την περίφημη μεταφορά του για την βία ως “μαμή της ιστορίας”, δεν αναφέρονταν στην προλεταριακή επανάσταση αλλά στην διαδικασία πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου. Και αυτό διότι η σχετική αναφορά , κατά λέξη, “η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας που κυοφορεί μια καινούργια”, είναι διατυπωμένη στον 1ο τόμο του 3τομου “Κεφαλαίου” (1ος-1867, 2ος-1885, 3ος-1894) στο 7ο μέρος το αφιερωμένο στην “Διαδικασία συσσώρευσης του κεφαλαίου” και στο 24ο μέρος με τίτλο “Η λεγόμενη πρωταρχική συσσώρευση”. Στην 30η επέτειο του “Μάη ΄68” (2/5/1998), είχα εκφράσει την άποψη ότι η μαρξιστική σκέψη έδινε μια εξαιρετική ερμηνεία της διαδικασίας προλεταριοποίησης την εποχή της 1ης αγγλικής ή γαλλικής εκβιομηχάνισης, εποχή κατά την οποία ήταν προφανής η σύγκρουση κεφαλαίου και εργασίας. Αυτό που την καθιστούσε ανεπαρκή έως και θνησιγενή για την ερμηνεία των μελλούμενων, ήταν το γεγονός ότι δεν λάμβανε υπ όψιν, την ενδογενή στον άνθρωπο αντίρροπη δύναμη προς την τελειότητα (εντελέχεια) στο ενυπάρχων βίαιον. Σχετικά, ο Μάρκο Ρεβέλι αναφέρει: “Η μαρξιστική φιλοσοφία ριζικά υλιστική, όχι μόνον δεν αναγνωρίζει ιδιαίτερη αυτονομία στην ηθική, αλλά την ενσωματώνει και την διαλύει, ως αντανάκλαση, μέσα στην ιστορική και κοινωνική εξέλιξη. Δεν υπάρχει χώρος για έναν ηθικό στοχασμό σχετικά με την νομιμότητα των μέσων, αλλά μόνον για τον βαθμό της αποτελεσματικότητάς τους”. Το αδιέξοδο αυτής της αντίληψης “επισημοποίησε” η Σχολή της Φρανκφούρτης (νεομαρξιστική,1930) , η οποία στράφηκε σε άλλες σχολές σκέψεις για να συμπληρώσει τις παραλήψεις του μαρξισμού. Επισημαίνω, την της Ψυχολογίας (Σίγμουντ Φρόιντ), της Κοινωνιολογίας (Μαξ Βέμπερ) και άφησα τελευταία την του Διαφωτισμού και ιδιαίτερα την του Εμανουέλ Καντ, ο οποίος έχει διατυπώσει την ρήση: “Η ηθική είναι το δόγμα που μας κάνει άξιους να επιτύχουμε”. Επίσης η μαρξιστική θεωρία δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία στη τεχνολογική εξέλιξη (το μεγάλο πρόβλημα σήμερα δεν ονοματίζεται “εκμετάλλευση”, αλλά “αποκλεισμός”), διότι αγνόησε το ιστορικό γεγονός, αυτό της εκθετικής εξέλιξής της (δυσεξήγητης, πολλές φορές). Αποτέλεσμα ο Μαρξ ούτε που φαντάστηκε τα καταστροφικά εργαλεία που αυτή ήταν ικανή να επινοήσει, όταν ενέτασσε τον πόλεμο και τους στρατούς “στον υπολογισμό των προοπτικών του επαναστατικού κινήματος”, δηλαδή ως παράγοντα επιτάχυνσης του επαναστατικού κινήματος και ως ευκαιρία που ευνοεί την ρήξη με το κοινωνικό και πολιτικό status quo. Αποτέλεσμα η εικόνα του “λαού στα όπλα” (εξίσου καταστροφική), κυριάρχησε στην αναπαράσταση της επαναστατικής διαδικασίας, δίνοντας στη έννοια του λαού μεταφυσική διάσταση. Ένα από τα “Μυστήρια” άλλωστε της 4ης μονοθεϊστική Θρησκεία αυτής του Κουμμουνισμού, (κύρια δόγματά της, ο Σταλινισμός, ο Μαοϊσμός και το Μεταρρυθμιστικό με τον οξύμωρο τίτλο του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, άλλο η Σοσιαλοδημοκρατία).

Σχετικό: Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη λαός είχε αρχικά έννοια γεωγραφική, δηλαδή άθροισμα ανθρώπων που κατοικούν στην ίδια γεωγραφική περιοχή. Αργότερα, απέκτησε και έννοια σχετική “με τα της πόλεως” (πολιτική), δηλαδή συνώνυμη των σημερινών λέξεων μάζα / όχλος. Σήμερα στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού, αλλά και στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι με διαβαθμίσεις (ιδιαίτερα στις χώρες του Νότου), η λέξη λαός στην μεταφυσική της διάσταση, συνεχίζει να αποτελεί το βασικό / αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής κερδοσκοπίας (σπέκουλας) κάθε εθνολαϊκιστικού κινήματος / κόμματος.

Εις τα καθ’ ημάς. Η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδεις Άγνοια) έφερε στην εξουσία τον Νήπιο, ένα επικίνδυνο υβρίδιο αμορφωσιάς και ιδεοληπτικού Μαρξισμού – Μαοϊσμού. Το ομολογεί ο ίδιος εγγράφως (twitter) : “Η Δημοκρατία δεν πρέπει να είναι, που εξισορροπεί συμφέροντα και αποκοιμίζει συνειδήσεις, αλλά εργαλείο επιβολής της θέλησης των πολλών. Είναι ένας διαρκής αγώνας να κερδίσουμε συνειδήσεις και να ξαναβάλουμε τις μάζες στο πεδίο της πολιτικής πάλης” (ως αμόρφωτος δεν γνωρίζει ότι η Δημοκρατία δεν είναι θεσμός είναι πολίτευμα).

Επίλογος

“Εν Ελλάδι τα πάντα μπορούν να γελοιοποιηθούν,

μηδέ του βακίλου του Κωχ εξαιρουμένου” Εμμανουήλ Ροίδης.

Ένα UFO στην MASA (Ελληνικός Διαστημικός Οργανισμός – ΕΛΔΟ).

Μια ημέρα μετά την παραίτηση του καθηγητή Σταμάτη Κριμιζή από την θέση του διευθυντή του ΕΛΔΟ καταγγέλλοντας αδιαφάνεια, την παραίτησή του υπέβαλε και ο Διευθύνων Σύμβουλος, Κωνσταντίνος Πιλαφτσής. Ο αρμόδιος επί του Διαστήματος της Παραφύση υπουργός Νίκος Παππάς, επέλεξε ως νέο διευθυντή τον Χριστόδουλο Πρωτοπαπά.

Για το ποιόν και την επιστημοσύνη του Πρωτοπαπά τα κάτωθι:

Εις δε το blog του ( http://chproto.blogspot.gr/2013/ ) διαβάζουμε σχετικά με το θαύμα του Αγίου Πορφύριου του Καυσοκαλυβήτη, περί συστολής του χρόνου η οποία επετεύχθη “με την ταχύτητα ΤΑΞΊ” (με ΤΑΞΊ μεταφέρονταν οι υποκείμενες του θαύματος καλόγριες). Μεταξύ άλλων: “Το μεγαλύτερο όμως και κατά την άποψή μου μοναδικό θαύμα που έχει καταγραφεί και έχει κάνει ο Άγιος Πορφύριος που συγκλονίζει τους τεχνολόγους και τους φυσικούς είναι η συστολή του χρόνου όχι για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου που πασχίζουν σήμερα οι φυσικοί που ασχολούνται με τη θεωρία της σχετικότητας και τη φυσική των υψηλών ενεργειών να πραγματοποιήσουν, αλλά πάνω από μια ώρα. Η μόνη αναφορά στην Ορθόδοξη Χριστιανική μας Πίστη παρόμοιου θαύματος για την επέμβαση στο χρόνο βρίσκεται στην Παλαιά διαθήκη όταν ο Ιησούς του Ναυΐ ύψωσε τα χέρια του σε σημείο του σταυρού για να ‘σταθεί ο ήλιος’ και να παραταθεί η ημέρα για να νικήσουν οι Ισραηλίτες στο λόφο της Γαβαών. Η διαφορά όμως στην περίπτωση του θαύματος του Αγίου Πορφυρίου, ήταν ότι η μεταβολή του χρόνου πραγματοποιήθηκε μόνο για μια ομάδα μοναχών και όχι για ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια συστολή του χρόνου μπορεί να πραγματοποιηθεί σήμερα με βάση τη θεωρία της σχετικότητας για κάποιο αντικείμενο που κινείται με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή της ταχύτητας του φωτός και πραγματικά ως τεχνολόγο επιστήμονα με αφήνει άφωνο διότι ακόμα δεν πραγματοποιήθηκε παρά σε κάποια σωματίδια που δεν έχουν μάζα (...)”. Η απόδειξη: Η Παραφύση ετοιμάζει “ψεκασμούς” και στο Διάστημα...

TO: Mr Donald Tramp (ΠΡΟΣ: Κύριον Ντόναλντ –τον- Αλήτη)...

Ο Δημήτρης Σειρηνάκης, κάλεσε τον Ντόναλντ Τράμπ (Τrub με “u”, με “α” σημαίνει: αλήτης) στα “Οσκαρ” της βιομηχανίας του πορνό που θα απονεμηθούν για πρώτη φορά επί ελληνικού εδάφους. Σύμφωνα με την εφημερίδα “Espresso” (28/4), ο εμπνευστής των Sirina International Erotic Awards, όπως είναι η επίσημη ονομασία της διεθνούς ερωτικής διοργάνωσης που θα πραγματοποιηθεί στο γήπεδο Tae Kwon Do, το Σάββατο 5 Μαΐου, έστειλε πρόσκληση στον Ντόναλντ Τράμπ, αφού είναι ευρέως γνωστή η αδυναμία που τρέφει στις πληθωρικές πορνοστάρ. Η πρόσκληση εστάλη ηλεκτρονικά στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, παγώνοντας, όπως αναφέρει η εφημερίδα, τους υπαλλήλους. Σκοπιμότης ή έργο της “Ευφυούς Τυχαιότητος”...

Η Μπουμπουλίνα υποναύαρχος.

Ο Καμένος συνελήφθη καπηλευόμενος / υποκλέπτων τιμή από την Μπουμπουλίνα. Άντε και πτέραρχοι οι Δαίδαλος και Ίκαρος, αρχιστράτηγος ο Αγαμέμνονας, στρατηγός ο Αχιλλέας και αρχιεπίσκοπος ο Παπαφλέσσας...

Στη χώρα Υπαρκτού Ελληνισμού. Την περίοδο της Κρίσης υπάρχει μείωση του ΑΕΠ κατά 27% αλλά μείωση των φορολογικών εσόδων μόνο κατά 4%. Η περίτρανη απόδειξη, ότι ο πτωχευμένος δημόσιος τομέας αυτής της χώρας, μετακύλησε το κόστος της Κρίσης που αυτός προκάλεσε, στον ιδιωτικό τομέα. Δοξάστε τον...

Σε αυτήν την χώρα το 88,2% των φορολογικά ενεργών κατοίκων της, πληρώνει το 32,7% των φόρων και το υπόλοιπο 11,8% το 67,3%. Επίσης, το 71% των ελεύθερων επαγγελματιών και το 93% των αγροτών δηλώνει εισόδημα κάτω των 9.000 ευρώ, δηλαδή παραμένει αφορολόγητο. Συμπερασματικά το 20% των φορολογικά ενεργών δηλώνει το 53% του συνολικού εισοδήματος και πληρώνει το 83% των φόρων (έρευνα των διαΝΕΟσις και ΙΟΒΕ). Αλληλούια...

Σε αυτήν την χώρα, η Παραφύση της, εγκαινίασε και διατηρεί την πατρωνία ενός νέου είδους παραοικονομίας, της “μεταναστευτικής”. Στην ανάρτηση “Εξωχώρια” της 17/8/16 έγραψα (εγκαίρως): “Έχουμε την εμφάνιση των ‘μεταναστοπατέρων’. Την εποχή ΠΑΣΟΚ, ήταν οι ‘εργατοπατέρες’ που κατασπάραξαν τις σάρκες της χώρας, οικειοποιούμενοι με κάθε δυνατό τρόπο μεγάλο μέρος των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων οικονομικής στήριξης της (να μην ξεχάσω και τους ‘επαναπατρισμενοπατέρες’) . Την εποχή των ΣυριζΑνέλ, είναι οι ‘μεταναστοπατέρες’, που κατασπαράζουν τις σάρκες των μεταναστών, οικειοποιούμενοι μεγάλο μέρος των σχετικών Ευρωπαϊκών προγραμμάτων, υποκαθιστώντας μάλιστα στην αρχή της κρίσης και άνευ κανενός ελέγχου, την Παραφύση στις σχετικές αρμοδιότητες. Η χειρότερη έκφανσή της, αυτή της ‘Ειδομένης’ του Ελληνικού. Και σήμερα συνεχίζουν, υπό την πλήρη ασυλία της Παραφύση, να παρέχουν πανάκριβες και επικινδύνως υποβαθμισμένες τις ‘υπηρεσίες’ τους, κυρίως σε θέματα φιλοξενίας και σίτισης των μεταναστών (η κατά κεφαλήν σχετική χρηματοδότηση, είναι ικανή για φιλοξενία των μεταναστών σε ξενοδοχεία Α΄ κατηγορίας) .

Σε αυτήν την χώρα, μετά την ξεφτίλα του παραρτήματος της UNESCO και της ασυδοσίας της πλειονότητας των ΜΚΟ (1) (λειτουργούν τελείως ανεξέλεγκτες, όπως άλλωστε και τα πάντα), γενικεύοντας θα επισημάνω. Συχνά τα χρήματα των “εχόντων”, αλλά και της εκ του υστερήματος προσφοράς των κατοίκων της καταλήγουν να ενισχύουν τα εισοδήματα της “νέας τάξης” (Άλβιν Γκούλντερ). Δηλαδή των κάθε είδους γραφειοκρατών που εργάζονται στα διάφορα κοινωνικά προγράμματα προστασίας των “αδύναμων”. Δηλαδή τα χρήματα “ξοδεύονται” (με τρόπους οριακά σύννομους / μη ηθικούς αλλά και παράνομους) όχι για την ενίσχυση των θυμάτων της κάθε είδους κρίσης, αλλά για να ενισχύσουν τις τσέπες των επαγγελματιών της “κοινωνικής ευαισθησίας”. Οϊμέ...

Σημείωση 1. Σχετικά στην ανάρτηση της 11/3/2014 “Επίκαιρες επισημάνσεις – Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης”. Μεταξύ άλλων έγραφα: “Ας μην ξεχνάμε την ΜΚΟ της Εκκλησίας ‘Αλληλεγγύη’ που αποδείχτηκε μεγάλη απάτη. Άλλη μια απόδειξη ότι η αποθέσμιση στην χώρα μας, δίνει την δυνατότητα στην διαφθορά να αποθεώνεται”.

Σε αυτήν την χώρα, ενυπάρχει το ανεξάρτητο Εξαρχιστάν. Και από κοινού τιμούν τον Άγιο Πορφύριο τον Καυσο-οτιδήποτε.

Σε αυτήν την χώρα, Πρωτομαγιά 2018, και το ζεύγος Γιάννη – Δανάης Μπαρουφάκη πιασμένο χέρι – χέρι έκανε την εμφάνιση του στην πορεία για την Εργατική Πρωτομαγιά.

Σε αυτήν την χώρα, εργάζονται περισσότερο και παράγουν λιγότερο από ότι οι Γερμανοί. Χαμηλή παραγωγικότητα, αλλά και χάσιμο χρόνο στην υπονόμευση του άλλου.

Ο θάνατος ενός trab. Απεβίωσε ο ιδρυτής του “Αυριανισμού” Γιώργος Κουρής (30/4). Σχετικά αναπαράγω την νεκρολογία του “Independent” (Απρίλιος 2013) για την Μάργκαρετ Θάτσερ: “Η πιο διχαστική πολιτική προσωπικότητα της σύγχρονης ιστορίας. Ο θατσερισμός παρέμεινε στο πολιτικό λεξιλόγιο ακόμη και όταν ο φορέας του ονόματος ήταν μια ηλικιωμένη, αδύναμη, μοναχική χήρα... Ουδέποτε αγαπήθηκε πολύ, αν και θα της άρεσε”.

* “Αυτό που δεν κατάφερε η χούντα ( δημιουργία λαϊκής ιδεολογίας) το πέτυχε η δημοκρατία με τον Αυριανισμό. Ο Αυριανισμός κατασκεύασε ένα λαϊκό ιδίωμα που υπονόμευσε τους θεσμούς της δημοκρατίας με πιο αποτελεσματικό τρόπο από τα τεθωρακισμένα του Παττακού και χειραγώγησε το λεγόμενο «λαϊκό αίσθημα» με όπλα τον φθόνο και το αμόρφωτο θράσος. Ο κ. Μπαλτάς δεν θα τολμούσε να χαρακτηρίσει την αριστεία ρετσινιά σε ένα περιβάλλον που δεν είχε αναγάγει τον τρωγλοδυτισμό σε αρετή” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

* “Ο Χατζιδάκις είχε την ατυχία να ζήσει την τελευταία του ωριμότητα σε μια δεκαετία έξαρσης ενός ιδιόμορφου και αποκρουστικού λαϊκισμού. Η αριστερή κουλτούρα, ενδίδοντας στην εκμετάλλευσή της από την παπανδρεϊκή ‘νομενκλατούρα’, τον απέρριψε ως αταίριαστη μορφή με το ‘επαναστατικό’ λαϊκό στοιχείο που εφορμούσε βουλιμικά προς την εξουσία. Θυμίζω μόνο μερικούς από τους τίτλους πρωτοσέλιδων ή άρθρων της Αυριανής ‘Ψυχικό AIDS ανώμαλου εκμαυλιστή’, ‘Παρακαλείται ο κ. Μάνος Χατζιδάκις να περάσει από την Αυριανή για να πάρει ένα καλάθι σύκα που του αρέσουν πολύ’, ‘Σκοτώστε τον με λουκουμόσκονη...’. Και άλλα πολλά που εξέθρεψαν το τέρας του λαϊκισμού με την ευκαιρία της δημόσιας ‘εξόντωσης’ του συνθέτη Ο Χατζηδάκις πέθανε πρώτος και ο Κουρής μόλις προχθές. Ποιος από τους δύο νίκησε μετά την ζοφερή δεκαετία του ΄80, φάνηκε στις γενιές που πέρασαν. Με την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα να παραδίνεται άνευ όρων στον αυριανισμό, υιοθετώντας τον αμοραλισμό του. Η χώρα αυτή αποθέωσε τον Θεοδωράκη και καταδέχτηκε να θεωρήσει τον Χατζιδάκι ως μια ‘περιττή πολυτέλεια’ για τις μεγάλες ταξικές της διεκδικήσεις. Δυστυχώς, ούτε διαχρονικά σύμβολα της Αριστεράς, άνθρωποι της δικής του ‘συνομοταξίας’ δεν μπόρεσαν να τον υπερασπιστούν. Ο Κουρής επιβίωσε θριαμβικά στην δημόσια σφαίρα για πάνω από μισό αιώνα, καθορίζοντας σε τεράστιο ποσοστό το πολιτικό και πολιτιστικό DNA των Ελλήνων. Επενδύοντας σε όλα τα ταπεινά τους ένστικτα και συσσωρεύοντας πολιτικό κεφάλαιο στη δημαγωγία και στον λαϊκισμό των κομμάτων. Και περιορίζοντας τον πολιτισμό του Χατζιδάκι σε ένα ιδιότυπο κοινό που θεωρήθηκε ξένο προς την κουλτούρα της Μεταπολίτευσης. Στην πραγματικότητα, αυτή η διάκριση, αυτή η διατεταγμένη απόρριψη του Χατζιδάκι συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που διέπραξε ο μεταπολιτευτικός λαϊκισμός. Δεν μπορείς με τόσο θράσος να εξοβελίζεις από την αστική συνείδηση του νεοέλληνα το λυρισμό του Χατζιδάκι και να κρατάς μόνο τον βολικό τόνο του Θεοδωράκη. Δεν μπορείς να χλευάζεις τον ίαμβο και τη μελωδία και να κρατάς μόνο την επική ανάταση γιατί βολεύει καλύτερα την ψευδαίσθηση προς την ‘επανάσταση’. Ο Χατζιδάκις έχει απορριφθεί από τη συνείδηση του νεοέλληνα, μέσα στον ορυμαγδό του μεσσιανισμού, του πολιτιστικού εξευτελισμού και της φασίζουσας ιδιοτροπίας του λαϊκισμού. Κι αυτό γιατί αυτός ο ολοκληρωτισμός της μετριότητας έχει την τάση να δολοφονεί οποιονδήποτε αντιστέκεται και επαναστατεί αληθινά μπροστά στον ολοκληρωτισμό της χυδαιότητας. Δεν ανέχτηκε ποτέ ούτε η κομματοκρατία ούτε η σοβαροφανής διανόηση την ‘αμετροέπεια’ του Χατζιδάκι που δεν έχανε ευκαιρία να σκέφτεται ‘μεγαλοφώνως’. Αντίθετα, απολάμβανε τις ‘γλαφυρές’ και ‘επικές’ αφηγήσεις του Θεοδωράκη που πάντα είχε μια καλή κουβέντα για όλους. Ο Κουρής είναι ένας από τους πολλούς υπεύθυνους για τον ‘θάνατο’ του Χατζιδάκι. Ως πρόσωπο υπέστη κι αυτός τη φθορά του χρόνου. Ως ‘ινστρούκτορας’ όμως και ‘αρχιμάγιστρος’ του αμοραλισμού θα ζει για πολλά χρόνια ανάμεσά μας. Ειδικά αν η σχολή του συνεχίσει να μας δίνει νέους απόφοιτους... (Ανδρέας Ζαμπούκας).

Κάτι... σαν πάρτι των γελοιογράφων. Κάτι σαν επίσκεψη στην ΓΑΔΑ, προσομοίαζε η επίσκεψη του Νηπίου στη Μυτιλήνη για να παραστεί στο 14ο Περιφερειακό Συνέδριο για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση (3/4). “Δεν φοβήθηκα”, είπε στην ομιλία του, με 500 “μπράβους” γύρω του...

Και έδωσε την δυνατότητα στους κατοίκους της Μυτιλήνης, να “αναπτύξουν” μια πρωτόγνωρη στο μέγεθος της, διαδήλωση διαμαρτυρίας. Ο Νήπιος αποτελεί την κλασική περίπτωση του “τον φτύνουν και αυτός νομίζει ότι βρέχει”.

Οι της Παραφύση είναι αδύνατον να αντιληφθούν, αυτό που οι επιστημονικές μελέτες επιβεβαιώνουν. Η ανάκαμψη της οικονομίας είναι ταχύτερη, όταν αυτή στηρίζεται στην μεταποίηση και όχι στις υπηρεσίες όπως στην χώρα μας. Αυτό εμμέσως εξηγεί, γιατί οι υπόλοιπες οικονομίες του Νότου είχαν μικρότερη ύφεση. Πριν από 70 χρόνια, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ περιέγραφε με απόλυτη ακρίβεια την σημερινή κατάσταση στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού: “Μερικοί βλέπουν την ιδιωτική επιχείρηση σαν άγρια τίγρη που πρέπει να εξοντωθεί. Άλλοι την βλέπουν σαν την γελάδα που θα αρμέξουν. Ελάχιστοι την βλέπουν σαν δυνατό άλογο που τραβάει την βαριά άμαξα”.

Και όπως σχεδόν εμμονικά επισημαίνω, μετά από κάθε προβεβλημένη, για οποιοδήποτε λόγο, επίσκεψη του Νηπίου, ακολουθεί κάποιου είδους καταστροφή. Ξημερώματα της επομένης της επίσκεψης του στην Μυτιλήνη (04.40), τουρκικό εμπορικό πλοίο επακούμπησε την κανονιοφόρο “Αρματολός” ΝΑ της Μυτιλήνης και ετράπη εις φυγήν...

* “Δεν σας λέει κάτι; Οι αρματωλοί, όπως ξέρουμε, ήσαν ένοπλοι χριστιανοί στην υπηρεσία των Οθωμανών· ήσαν, κατά κάποιον τρόπο, μισθοφόροι χωροφύλακες. (...) Γιατί, λοιπόν, να μην έχουμε και μια κανονιοφόρο με το όνομα ‘Κλέφτης’ (σσ. οι αρματολοί και κλέφτες του 1821, χρόνια δοξασμένα); Το οφείλουμε στην πραγματική παράδοσή μας, όχι την εξιδανικευμένη, να έχουμε πολεμικό πλοίο με αυτό το όνομα, όπως –γιατί όχι;– και με το όνομα ‘Κοτσαμπάσης’. Αυτοί είναι οι γηγενείς θεσμοί που διαμόρφωσαν τη νοοτροπία η οποία επιτρέπει, λ.χ., στα ΕΛΤΑ να παρακρατούν, για την κάλυψη δικών τους αναγκών, τα ποσά των λογαριασμών της ΔΕΗ, που πληρώνουν οι καταναλωτές μέσω των ταχυδρομείων. (...) Δημόσιες επιχειρήσεις, υποτίθεται κοινής ωφελείας, που λειτουργούν πρωτίστως για το όφελος των εργαζομένων σε αυτές, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να παρακρατούν χρήματα των πελατών τους, είναι μία μορφή μετεξέλιξης της κλεφτουριάς. Διότι και οι ηρωικοί κλέφτες του εθνικού μύθου ποιον νομίζετε ότι έκλεβαν, μόνον τον πλούσιο Τούρκο αγά; Την πλήρωνε κυρίως ο ανυπεράσπιστος χριστιανικός πληθυσμός” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και μετά γύρισε στην ενδοχώρα...

Περί συγκλίσεων. Επίσης πριν περίπου 70 χρόνια ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, εκτός από την προαναφερθείσα ρήση, είπε και τις κάτωθι: “Αν ανοίξουμε μια αντιπαράθεση μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε χάσει το μέλλον “, “αν έχεις 10.000 κανονισμούς καταστρέφεις όλο τον σεβασμό στον νόμο” και “είναι καλό να είσαι τίμιος, αλλά επίσης είναι πολύ σημαντικό να είσαι σωστός”. Τρεις και μια η προαναφερθείσα ρήσεις, οι οποίες περιγράφουν με ανατριχιαστική ακρίβεια την σημερινή κατάσταση στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού. Όταν τα έλεγε αυτά ο Τσόρτσιλ, τα έλεγε για να τον ακούσουν, επισημαίνω, 70 χρόνια πριν στην χώρα του. Και η αναδυόμενη αλήθεια: Αυτή η χώρα είναι περίπου 70 χρόνια πίσω από τις οικονομικές και εξελίξεις που έχουν συντελεσθεί τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη. Σε αυτήν την χώρα δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί ότι το κοινωνικό γίγνεσθαι μιας χώρας αλληλεπιδρά / συμπαρασύρει το πολιτικό και το πολιτικό το οικονομικό. Απόδειξη , τα αδέλφια τους οι Κύπριοι. Αυτοί είχαν την ευκαιρία να θητεύσουν ως μέλη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας (την έχω ξανά-επισημάνει.) Δυστυχώς οι Έλληνες, 200 χρόνια και ακόμη να απεμπολήσουν τα “ιδανικά” της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με αποτέλεσμα να κατασπαράξουν και τα κοινοτικά προγράμματα οικονομικής σύγκλισης, αλλά και στην συνέχεια να συντηρούν / χρηματοδοτούν με δανεικά που με ευκολία, λόγω ευρώ έπαιρναν, ένα αντιπαραγωγικό Δημόσιο, μια κρατικοδίαιτη οικονομία και ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα. Και όλα αυτά διότι ακόμη δεν έχουν κατορθώσει να αντιληφθούν / συμφωνήσουν σε ένα “εσωτερικό μνημόνιο”. “Μιας σύνθεσης δεσμευτικών αρχών και νοητικών εργαλείων που βοηθούν από την κατανόηση του κόσμου και της κοινωνικής συνύπαρξης έως τον σεβασμό του δημόσιου χώρου και τη μη ταύτιση της μπαχαλοποίησης με την ‘εξέγερση εναντίον του κατεστημένου”(Μαρία Κατσουνάκη). Δηλαδή ενός “εσωτερικού μνημονίου” που θα τους επιτρέψει να τακτοποιήσουν, εντός τους, τα απολύτως στοιχειώδη. Αυτό που θα αποτρέψει την περαιτέρω αυτογελοιοποίηση τους και συνακόλουθα την επόμενη χρεοκοπία.

Σχετικά και αποκαλυπτικά: Μήνες μετά την εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στο μετρό, κάνουμε λόγο για “την ώρα της αλήθειας”, προαναγγέλλοντας πως από την ερχόμενη Δευτέρα (14/5) θα “κλείνουν οι πύλες” σε 20 σταθμούς του μετρό (ειδοποιώντας, δηλαδή αποδεχόμενοι τους τζαμπατζήδες). Και μα την σύμπτωση, για αυτήν την ημέρα οι “νταβατζήδες” / συνδικαλιστές του μετρό προκήρυξαν 24ωρη προειδοποιητική απεργία, συμπαραστεκόμενοι στους “δεν πληρώνω”.

Επίσης η Παραφύση προχωρά στην ίδρυση μιας νέα κρατική ΑΕ για την “ανάπλαση της Αθήνας”. Μια ενέργεια που υποδηλώνει μια “αθόρυβη” θεσμική εκτροπή, διότι εκμηδενίζει τον ρόλο του Δήμου Αθηναίων αλλά και της Περιφέρειας. “Δεν θα αφήσουμε την Αθήνα στο χάλι και τον μαρασμό που άλλοι δημιούργησαν” (Χρήστος Σπίρτζης), φωνασκούν αυτοί που την τελευταία τριετία κατρακύλησαν περαιτέρω ,την πάντα προβληματική Αθήνα, στην ανομία, στην παρακμή και γενικώς στο ξεχαρβάλωμα των πάντων. Ένα σχέδιο ανάπλασης χωρίς όραμα, πλάνο και γνώση (ως συνήθως), που περιλαμβάνει έργα ελάσσονα, δηλαδή τακτοποίηση χρόνιων εκκρεμοτήτων που δεν είχαν ανάγκη καμία κρατική ΑΕ για να πραγματοποιηθούν (πχ τα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας). Επίσης, προσέξτε, το σχέδιο ανάπλασης περιλαμβάνει και την ίδρυση Μουσείου Δημοκρατίας, κάτι σαν την ιατρική κάνναβη στο ολιστικό σχέδιο ανάπτυξης της Παραφύση.

Εκτιμήσεις... “Είναι λίγο καλύτερο απ’ αυτό που είχε καταθέσει το 2015 ο Βαρουφάκης” (1). Κάπως έτσι περιγράφουν οι εταίροι μας το αλλόκοτο “ολιστικό σχέδιο” της Παραφύση για την ανάπτυξη και ουδείς παρουσιάστηκε να εκπλήσσεται με το γεγονός (εστάλη ματαίως πίσω για διορθώσεις, διότι μόνο με πράσινα άλογα δεν διατείνεται η Παραφύση ότι θα φέρει την ανάπτυξη...). Αν αντιληφθούν οι της Παραφύση, ότι οι εταίροι μας ήθελαν απλώς να διαπιστώσουν πόσο μακριά μπορεί να φτάσουν, ετοιμαστείτε για ένα νέο “αντάρτικο” και μετά εκλογές. Ήδη κάποιοι στην Παραφύση προτείνουν ένα… νέο 2015 , θεωρώντας ότι οι Ευρωπαίοι αυτή τη φορά θα υποχωρήσουν, διότι θέλουν να τελειώνουν με τα προβλήματα της Ελλάδος. Μια πρόταση που θα επικρατήσει, εάν επιβληθεί στην Παταφύση η εφαρμογή της μείωσης του αφορολόγητου από το “εκλογικό” 2019 ή ακόμη χειρότερα, 6μηνη παράταση του Μνημονίου.

Εάν τελικά διαπιστώσουν ότι η ρήξη με τους εταίρους δεν θα τους βγει, θα ενεργοποιήσουν το σχέδιο “αποκριά”. Δηλαδή θα μασκαρευτούν τελείως, σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Και η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια) θα βροντοφωνάζει¨: Ζήτω η ιστορική kolotoumba” του 2015. Αυτό που ελπίζω, είναι η Παραφύση εκτός από Βενεζουέλα της Ευρώπης να μην κάνει την Ελλάδα και Αργεντινή.

* Σχετικό: “Είναι δικαιολογημένος λοιπόν ο φόβος ενός νέου, ιδιαιτέρως απαιτητικού πακέτου χρηματοδότησης της οικονομίας (σσ. μνημόνιο), καθώς, αν ερμηνεύσουμε διά της λογικής, και όχι της πολιτικής, τις κινήσεις των δανειστών, όπως π.χ. στενή επιτήρηση-παρακολούθηση μετά το μνημόνιο (για πρώτη φορά σε χώρα που εξήλθε του μνημονίου / σσ. τα 3Ε, Εργαλείο Ενισχυμένης Εποπτείας), αποκλεισμός ελληνικών ομολόγων ως ενεχύρων για παροχή ρευστότητας (απώλεια waiver) λόγω μη αποδοχής της προληπτικής γραμμής χρηματοδότησης, αποκλεισμός από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, υιοθέτηση μέτρων ελάφρυνσης χρέους αλλά με σκληρά μέτρα, τότε ο φόβος είναι πλέον ορατός και τείνει να γίνει πραγματικότητα, καθώς, όπως έλεγε και ο Νίτσε: ‘Όταν είσαι στην άκρη του γκρεμού και τον κοιτάζεις για πολλή ώρα, κάποια στιγμή είναι επικίνδυνο να σε κοιτάξει και ο γκρεμός” (δρ Αντώνης Ζαΐρης).

Σημείωση 1:

“Οι προτάσεις δεν αξίζουν ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο γράφτηκαν” λέει υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Ε.Ε. για το “ολιστικό σχέδιο”, σύμφωνα με την γερμανική οικονομική εφημερίδα Wirtschaftswoche (10/5). Επίσης χαρακτηρίζει “περίεργη” την αναπτυξιακή στρατηγική της Αθήνας, σχολιάζοντας σκωπτικά και το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση προσβλέπει σε άντληση εσόδων από τη νομιμοποίηση της ιατρικής κάνναβης (σσ. εάν δε επεκταθούμε και στην “ψυχαγωγική” θα λύσουμε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, τρέμετε Αλβανία και Κολομβία...).

“Με το τρέχον ποσοστό επενδύσεων η χώρα δεν έχει κανένα μέλλον” αναφέρει στην ίδια εφημερίδα ο οικονομολόγος Ντάνιελ Γκρος, διευθυντής του Think Tank Centre for European Policy Affairs των Βρυξελλών. Θεωρεί, δε, ότι θα πρέπει να αυξηθεί το ποσοστό αποταμιεύσεων στην Ελλάδα, για να συμπαρασύρουν προς τα πάνω τις επενδύσεις και ότι η κυβέρνηση θα πρέπει μελλοντικά να δώσει κίνητρα για την ιδιωτική αποταμίευση.

Και η αυστριακή εφημερίδα “Die Press” χαρακτηρίζει συγκεχυμένο το αναπτυξιακό σχέδιο της Παραφύση (12/4).

Και οι πολίτες αναλογίζονται...

Και το χειρότερο, όσο μικραίνει ο ΣΥΡΙΖΑ τόσο θα μεγαλώνει η αθλιότητά του...

“The Game of Love”. Η νέα “ενημερωτική” εκπομπή του ΑΝΤ1 (7/5) ήρθε να προστεθεί σε αυτήν του ΣΚΆΙ (“Power of Love”). Επαναλαμβάνω, ότι είχα γράψει στην ανάρτηση του Μαρτίου 2018 για την εκπομπή του ΣΚΆΙ. “Πληροφορείσαι, ότι τα τσικό της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ είναι αν όχι τελείως καμένα, κατ’ εξοχήν καμένα... Θα είναι τραγικό, αν αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα, του τι τελικά μας έμεινε μετά την “φυγή” των νέων μας στο εξωτερικό. Τελικώς, θα χρειαστούμε πολύ χρόνο, ώστε να γίνουμε μία κανονική χώρα. Να υπενθυμίσω ότι η πλήρης κατάρρευση της “κανονικότητας” στην χώρα μας, δηλαδή η αποθέσμιση όλων των θεσμικών χώρων (πολιτικού, οικονομικού, κοινωνικού, πολιτιστικού, πολιτισμικού), συνετελέσθη μετά την Μεταπολίτευση”. Σχετική δημοσκοπηκή έρευνα, έδειξε ότι το “Power of Love” παρακολουθούν και “μορφωμένοι”, (υψηλού μορφωτικού επιπέδου / 3οβάθμιας εκπαίδευσης plus). Διευκρινίζω, εκπαιδευμένοι για την επι-βίωση και όχι μορφωμένοι, δηλαδή δια-πλασμένοι για την ευ-ζωία, της οποίας δομικό στοιχείο είναι η αισθητική (η ηθική του μέλλοντος).

Τέλος για να συμβάλλω στην “ενημέρωση”, προτείνω το concept του “Game of Love” να περιλάβει και ομόφυλα ζευγάρια. Ε, ρε “ενημέρωση”...

Γελοιοκρατία.

* “Το χαρακτηριστικό της γελοιοκρατίας είναι ότι το γελοίο δεν είναι πλέον αναγνωρίσιμο, ούτε από όσους το παράγουν ούτε από όσους το καταναλώνουν. Θα ήταν ευχής έργον αν η κατάσταση αυτή οφειλόταν σε εξωγενείς παράγοντες, ας πούμε στους αεροψεκασμούς του κ. Καμμένου. Διότι, αν καταφέραμε μόνοι μας να οργανώσουμε την τυραννία της γελοιοκρατίας και να εξορίσουμε τη σοβαρότητα από τη χώρα, τότε τα πράγματα είναι όντως πολύ δύσκολα (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Και“FUEGO” στην ΕΡΤ...

Φυλλορρόησε το “3ο φύλο”; Παρά την μεγάλη κινητοποίηση των “εισοδιστών”(gay κοινότητα) στην Eurovision (μέχρι και τον “πρωθυπουργούλη” τους κατέβασαν), δεν κατάφεραν να φέρουν στην 1η Θέση το “FUEGO” της Φουρέιρα (Κύπρος, 2η θέση).

Aναμνηστική φωτογραφία της Ελένης Φουρέιρα, λίγο πριν την έναρξη του 63ου διαγωνισμού της Eurovision στη Λισαβόνα, μαζί με τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου Μπετέλ και τον σύζυγό του, οι οποίοι μάλιστα είχαν ζητήσει να την γνωρίσουν από κοντά για να της ευχηθούν “καλή επιτυχία” (στα παρασκήνια,12/5). Και 3F (Fureira Fuego to Fake).

Ο Netta – νιάχου. Μετά τη νίκη της Νέτα Μπαρζιλάι με το τραγούδι “Toy” στην Eurovision το twitter πήρε φωτιά. Ένα από τα πιο πετυχημένα και εμπνευσμένα tweets, ήταν αυτό με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπένζαμιν Νετανιάχου. Ένας χρήστης με μεγάλη φαντασία έβαλε στο πρόσωπο του Νετανιάχου τα χαρακτηριστικά κοτσίδια της νικήτριας του διαγωνισμού, υποστηρίζοντάς το με το λογοπαίγνιο Netta-νιάχου.

Και το “Toy” του Netta – νιάχου : Οι Παλαιστήνιοι. Ισραηλινή σφαγή στη Λωρίδα της Γάζας, με την “ευγενή χορηγία του Αμερικανού Ντόναλντ του Αλήτη”, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον 52 Παλαιστινίων και τον τραυματισμό 2700 εντός ενός 24ωρου, στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για τα εγκαίνια της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ (την μεθεπομένη της Eurovision 13/5). Δικαίωμα στην “αυτοάμυνα έναντι τρομοκρατών” ονομάτησε ως συνήθως και το νέο λουτρό αίματος ο Νετανιάχου.

Σοκ, αποτροπιασμός και αγανάκτησης, στην διεθνή κοινότητα. Τριήμερο πένθος στα παλαιστινιακά εδάφη κήρυξε ο Μαχμούντ Αμπάς.

Συνέβη και αυτό. Παραιτήθηκε ο πρόεδρος του ΣτΕ Νίκος Σακελλαρίου (16/5, ενάμιση μήνα πριν την λήξη της θητείας του), λόγω διαρροής επί μέρους απόφασης, στην διαδικασία εκδίκασης της υπόθεσης συνταγματικότητας του λεγόμενου νόμου “Κατρούγκαλου” για το συνταξιοδοτικό. Στο “διάγγελμά” του (διακαναλικό), θεσμικώς κατήγγειλε κινήσεις παρασκηνίου στο χώρο της δικαιοσύνης (αδυνατεί να προεδρεύει του ΣτΕ) και υποχώρηση του Κράτους Δικαίου (δεν είναι η πρώτη φορά), αλλά εξωθεσμικώς (πολιτική παρέμβαση η οποία συνιστά και παρέμβαση στην δικαιοσύνη), αναφέρθηκε στην εξαθλίωση των συνταξιούχων λόγω των συνεχών περικοπών στις συντάξεις .

Σχετικές επισημάνσεις / υπενθυμίσεις. *Για πρώτη φορά από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους παραιτήθηκε πρόεδρος Ανωτάτου Δικαστηρίου. *Ο Νίκος Σακελλαρίου είναι ένας εκπρόσωπος της ελαφρό-λαϊκής Δεξιάς, αντιμνημονιακών πεποιθήσεων και για τον λόγο αποτέλεσε προσωπική επιλογή του Νηπίου (2015, η πρόταση του τότε υπουργού Δικαιοσύνης ήταν διαφορετική). *Ο Νίκος Σακελλαρίου μειοψήφησε στην απόφαση του ΣτΕ περί αντισυνταγματικότητας του λεγόμενου νόμου “Παππά” για τις τηλεοπτικές άδειες. *Το γεγονός είναι, ότι οι συνεχείς παρεμβάσεις της Παραφύση στην Δικαιοσύνη, τείνουν να λάβουν την μορφή παραδικαστικού κυκλώματος (απειλή κατά της Δημοκρατία). *Η Ένωση Δικαστών ΣτΕ με ανακοίνωση της επισήμανε ότι οι δικαστές “δεν παραιτούνται, δεν φυγομαχούν”. *Ο γερμανικός τύπος εστίασε, προσέξτε, στην αναφορά του Ν. Σακελλαρίου για τις συντάξεις . *Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, αναφανδόν κατά του Ν. Σακελλαρίου (“όταν κατουράς στην θάλασσα, το βρίσκεις στο αλάτι” Χαρ. Φλωράκης). *Έχω αναφερθεί στην περίπτωση Ν. Σακελλαρίου, στην ανάρτηση της 21/12/17 “Ένα τρίπτυχο - 2ο μέρος. / Εικόνα 3η – Σημείωση 4”.

* “Υπάρχουν ακόμη δικασταί εις τας Αθήνας’ (σσ. έτσι κατέληγε το ‘διάγγελμά’ του) Υπάρχουν, έχει δίκιο ο κ. Νίκος Σακελλαρίου στην ανακοίνωση της παραίτησής του από τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας. Κάποιοι άλλοι όμως. Δεν εννοεί, προφανώς, τον εαυτό του ο κ. Σακελλαρίου με την κατακλείδα της ανακοίνωσής του, διότι ο ίδιος παραιτήθηκε, ομολογώντας ουσιαστικά ότι δεν άντεχε άλλο να είναι «δικαστής εις τας Αθήνας». Ειλικρινές εκ μέρους του και κατανοητό. (...) Η επιλογή του κ. Σακελλαρίου για τη συγκεκριμένη θέση, την οποία χθες αποχαιρέτησε με δάκρυα, έγινε με κριτήρια πολιτικά. Τον επέλεξε η κυβέρνηση, λόγω της επαγγελματικής ιδιαιτερότητάς του να συντάσσεται πάντα με ‘φιλολαϊκές’ μειοψηφίες στις ψηφοφορίες του δικαστηρίου. Ήταν, κατά κάποιον τρόπο, ο σεσημασμένος λαϊκιστής του ΣτΕ, τον οποίο η κυβέρνηση επέλεξε, επειδή της φάνηκε ως το αντίθετο της αυστηρής παράδοσης του ΣτΕ, που το θέλει να μην ξεφεύγει από το θεσμικό πλαίσιο της λειτουργίας του και να προασπίζεται την ανεξαρτησία του” (Στέφ. Κασιμάτης).

Η μεγάλη αυταπάτη... φωτογραφημένη.

Μεταξύ όλων των αυταπατών, έχει και την αυταπάτη ότι πετάει η Παραφύση,

η αγκυροβολημένη στην στασιμότητα. Κάτι “σαν όνειρο” της Eurovision.

Αυταπάτη, η πρόβλεψη για ανάπτυξη 2,7% το 2017. Τελικά αγκυροβόλησε στο 1,35% (και μόνο για λόγους στρογγυλοποίησης έγινε 1,4%). Και το χειρότερο, ο καρδιακός φίλος της Παραφύση Πιερ Μοσκοβισί, βύθισε την πρόβλεψη / αυταπάτη για ανάπτυξη 2,5% το 2018 σε 1,9% (αντιλαμβάνεστε, είναι υποχρεωμένος να διατηρήσει και κάποια ψίχουλα αξιοπιστίας).

Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας (13/5). Η εορτή της μητέρας ή Ημέρα της Μητέρας, είναι κινητή εορτή και εορτάζεται κάθε χρόνο την 2η Κυριακή του Μαΐου.

“... Η μαμά μου είπε, όταν μου λείπει να λύνω τα μαλλιά

και να τ’ αφήνω στον αέρα να μου τα χαϊδεύει.

Έτσι όπως ανακατώνονται, είναι σαν το χέρι της μαμάς.

Κι ο αέρας, αν βάλω τ, αυτί μου ν’ ακούσει

μου ψιθυρίζει λόγια της μαμάς.

Η μαμά λέει ότι ο αέρας γεμίζει με την αγάπη της

κι όπως φυσάει μου την φέρνει πιο κοντά.

Κι ότι δε χρειάζεται να είναι κανείς δίπλα σου

για να είναι κοντά σου.

Αλήθεια έχουμε ολόιδια μαλλιά, όλοι μας το λένε...”

(Όλγας Χατζή: “Ο έρωτας δεν είναι πάντα τοκογλύφος”)

Και η προσγείωση σε μια παραφύση πραγματικότητα. Ο του ΣΥΡΙΖΑ Α΄ αντιπρόεδρος της Βουλής και ποιητής Τάσος Κουράκης (1), κατά την συζήτηση του νομοσχεδίου το οποίο περιελάμβανε και την αναδοχή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, αναφώνησε “πάμε και για τον γάμο και την υιοθεσία”.

Και είπα να επικαιροποιήσω σχετικά τα γραφόμενα της Όλγας Χατζή.

“... Η “μαμά” μου δεν έχει μαλλιά, είναι φαλακρή

εγώ όμως έχω μακρυά και τ’ αφήνω στον αέρα να μου τα χαϊδεύει.

Έτσι όπως ανακατώνονται, μου θυμίζουν το χέρι της “μαμάς”

καμία άλλη μαμά, δεν έχει χέρι τόσο μαλλιαρό όπως η “μαμά” μου.

(........................................................................)

Αδυνατώ να συνεχίσω, επαναστάτησε η αισθητική μου...

Σημείωση 1 Να επισημάνω ότι ποιητής Κουράκης μεταξύ άλλων ποιητικών συλλογών, έχει εκδώσει και την συλλογή “Ιερωτικόν” (2009), με ποιήματα για το αιδοίο όπου έγραφε: “Δεν είναι ότι κόβω τα στήθη μου / για να συναντηθώ μαζί του / είναι ότι εκείνος ξεριζώνει το αιδοίο του / και γίνεται ένα μαζί μου / σε παραλληλία αφής”. Αλλά και “ενώναμε τα αιδοία μας καταργώντας την εσοχή της και την εξοχή μου / κατακτώντας την παλινόρθωση του ανδρόγυνου / όπου ο άνδρας αποκτά αιδοίο χωρίς εξοχή και η γυναίκα εσοχή με πλήρωση / Έτσι που ο άνδρας γράφεται πλέον με Άλφα κεφαλαίο και η γυναίκα με Θήτα κεφαλαίο”.

Ανδρών ενημέρωση. Όταν η Ρία Αντωνίου διακατέχεται από αθυμία ( Instagram / Riaantoniou: Today I really have a sad Face ).

Καλλιτεχνική ενημέρωση. Ο πίνακας “Ξαπλωμένο Γυμνό” του Ιταλού ζωγράφου Αμεντέο Μοντιλιάνι πωλήθηκε αντί 157,2 εκατομμυρίων δολαρίων από τον οίκο Sotheby's (14/5) και έγινε ο τέταρτος πιο ακριβός πίνακας που πωλείται σε δημοπρασία.

Art or no?

Πολιτισμική ενημέρωση. Τα πολλά λόγια είναι περιττά...

Ιθαγενής στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού (κρατικοδίαιτος υπάλληλος της ΔΕΗ)

βεβηλώνει (ποδο-πατά) το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου.

* “Είναι Έλληνας και δημοκράτης (σσ. της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ). Δεν έχει σημασία τι ψηφίζει –εκεί που φτάσαμε θα μπορούσε να ψηφίζει οτιδήποτε. Πάντως, δεν δέχεται τη διπλή ονομασία της αγρίας γείτονος και έτσι του ’ρχεται να πάρει μια σημαία και να πάει να την καρφώσει στα Ιμια. Δεν διαβάζει εφημερίδες γιατί λένε όλες ψέματα, παρ’ όλ’ αυτά είναι απολύτως ενημερωμένος. Πήρε πρόωρη σύνταξη λόγω κάποιου λόγου και έχει τον χρόνο να τσακώνεται κάθε μέρα για τα μνημόνια, τη Μέρκελ και τη διαπλοκή. Εννοείται πως ήταν κι αυτός «αγανακτισμένος» και απαιτούσε να του δώσουν πίσω τη χαμένη του αξιοπρέπεια μαζί με τη δραχμή. Μπορεί να περιέκοψαν τη σύνταξή του, όμως το δικαίωμά του να παίζει το μπεγλέρι του πάνω στο κενοτάφιο του Αγνώστου Στρατιώτη δεν θα του το πάρει ποτέ κανείς. Δημοκρατία έχουμε” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Οι απαρχές (για να ενθυμούμεθα). Η αυλαία άνοιξε το Δεκέμβριο του 2008, όταν το δίδυμο Κώστας Καραμανλής ο “μικρός” και Προκόπης Παυλόπουλος ο “Ανάξιος” επέτρεψαν, να τρωθεί ανεπανόρθωτα η Δημοκρατία από μια δράκα κουκουλοφόρων, που έκαψαν το κέντρο της Αθήνας ανεμποδίστως (αριστερός φασισμός). Κορυφαία σκηνή, η ματαίωση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου 2011, αποχώρηση του προέδρου της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια, υπό την αιγίδα του ΣΥΡΙΖΑ (συμμετείχαν εκπαιδευτικοί, μέλη σωματείων, οπαδοί του Ηρακλή και ο αχταρμάς των “αγανακτισμένων”, ολιστικός φασισμός). Το τότε πουλέν του, ο Μανώλης Γλέζος είχε δηλώσει: “Στη Θεσσαλονίκη, σήμερα, αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Πριν 71 χρόνια, ο ελληνικός λαός, είπε όχι στον εισβολέα. Σήμερα στη Θεσσαλονίκη και όπως μαθαίνω και στην Πάτρα και στο Ηράκλειο και στο Βόλο και στα Τρίκαλα και σ άλλα μέρη, ο λαός, διατρανώνει το ΌΧΙ του στην υποταγή της χώρας στην τρόικα και τη μετατροπή της σε προτεκτοράτο. Η κυβέρνηση υποχρέωσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αποχωρήσει. Στην ουσία το επίσημο κράτος αποσύρθηκε, αυτοκαταλύθηκε. Οι πολιτικοί φορείς και οι πολιτικές οργανώσεις παρήλασαν μπροστά στο Λαό. Δεν θα συμφωνήσω με τους χαρακτηρισμούς προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Πρέπει όμως και ο ίδιος να κατανοήσει ότι είναι ανεπίτρεπτο να καλύπτει με το κύρος του την πολιτική της υποτέλειας που ακολουθεί η κυβέρνηση” (αριστερή παράνοια). Για τον Γλέζο, έχω να πω ένα μόνο: “Τα στερνά κρίνουν τα πρώτα”.

Τελευταία σκηνή, η επίθεση κατά του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη (19/5, δεξιός φασισμός). Και το “έργο” συνεχίζεται...

* “Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παύει να καταπλήσσει με τη χυδαιότητα του κυνισμού του. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του στην πολιτική, το λέω αντικειμενικά. Αυτό είναι που τον κάνει να κυριαρχεί στο πεδίο: ότι δεν αναγνωρίζει όρια και ηθικούς φραγμούς, εφόσον πρόκειται για το πολιτικό συμφέρον του. Δείτε πώς, ενώ η κοινή γνώμη ήταν πράγματι κλονισμένη από την απόπειρα μιας αγέλης πιθήκων να λιντσάρουν τον Γιάννη Μπουτάρη, η κυβέρνηση βρήκε στο αποτρόπαιο γεγονός την ευκαιρία να επιτεθεί στη ΝΔ, καταλογίζοντας σε αυτή την ευθύνη για τη βία των πιθήκων. Πώς να τα βγάλεις πέρα απέναντι σε κάποιον με τέτοιο θράσος και τέτοια άνεση να το επιδεικνύει; Τι να απαντήσεις επί της ουσίας; Είναι κάπως σαν το περίφημο σκετς των Monty Python με τον ψόφιο παπαγάλο (The dead parrot sketch): ‘Ο παπαγάλος ψόφησε’, ‘όχι, δεν ψόφησε, ξεκουράζεται’, ‘μα είναι ψόφιος’, ‘όχι κοιμάται’ κ.ο.κ. Μιλάμε για τέτοια κατάσταση. Δεν τα βγάζεις πέρα. Ευτυχώς όμως η τύχη είναι απρόβλεπτη. Διότι, μόλις την επομένη, ήλθε η καταδρομική επίθεση του ‘Ρουβίκωνα’ στο Συμβούλιο της Επικρατείας, για να εκθέσει την κυβέρνηση και την πολιτική των διπλών μέτρων και σταθμών που ακολουθεί στο μέγα ζήτημα της βίας και της ανομίας στον δημόσιο βίο. (...) Εκείνο που προσωπικώς με εξέπληξε ήταν η καταπιεσμένη τρυφερότητα που έκρυβε μέσα του ο Ν. Τόσκας – έστω και για τον ‘Ρουβίκωνα’. Ήταν φανερό ότι τους νιώθει και τους αντιλαμβάνεται σαν παιδιά: ‘Κινούνται’, είπε, ‘σαν μωρά στα τέσσερα, σε μια πρωτόγονη πολιτική σκέψη με πράξεις γραφικές’. Τους αντιλαμβάνεται μάλιστα σαν καθυστερημένα παιδιά, διότι, όταν τον ρώτησαν πώς και γιατί βρίσκονται νέοι που εντάσσονται στην οργάνωση, εκείνος το απέδωσε στο καταφύγιο που προσφέρει ‘η πρωτόγονη πολιτική σκέψη” (Στεφ. Κασιμάτης).

Το alter ego του Dirty Harry. Απεβίωσε ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης, κατά κόσμον Χάρρυ Κλυνν (20/5). Το “magnum” του, το “φονικό” κωμικοτραγικό του χιούμορ. Τρεις φράσεις του, έφταναν για να περιγράψουν ακριβώς, την χώρα Υπαρκτού Ελληνισμού. “Είμαστε η μοναδική αφρικανική χώρα με λευκούς κατοίκους”. “Στην Ελληνική Δημοκρατία, μπορεί ο καθένας να λέει ότι σκέπτεται, ακόμη και αυτοί που δεν σκέπτονται”. Και το κορυφαίο: “Και μετά... ήρθαν οι ‘επί τόπου...”.

Εις μνήμην του. “Το εκπαιδευτικό σώμα να γυρίσει την πλάτη σε κάθε προσπάθεια δημιουργίας ‘κουλτούρας αξιολόγησης”. Αυτό προέβαλε ο σύλλογος Α΄βάθμιας εκπαίδευσης Καλλιθέας-Μοσχάτου “Αριστοτέλης – Έλλη Αλεξίου”, σε ανακοίνωση / πρόσκληση για την μη συμμετοχή των εκπαιδευτικών σε σχετικό συνέδριο. Αφορμή ήταν το το συνέδριο με θέμα “Εκπαιδευτική αξιολόγηση: σύγχρονες τάσεις και προοπτικές”, που διοργανώθηκε προ ημερών στην Καλλιθέα, από το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, τη φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και την Ελληνική Εταιρεία Εκπαιδευτικής Αξιολόγησης. Οι θεματικές του συνεδρίου αφορούσαν όλο το φάσμα της αξιολόγησης στις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Όπως αναφέρει το κείμενο, “ένα μεγάλο μέρος των εισηγητών έχει παίξει ρόλο στην προσπάθεια επιβολής της αξιολόγησης και στην διαμόρφωση του θεωρητικού της πλαισίου, τα προηγούμενα χρόνια, παίρνοντας θέση ενάντια στο εκπαιδευτικό κίνημα” (εφημερίδα “Η Καθημερινή” της 19/5). Με λίγα λόγια, λειτουργούντες επί της ουσίας ως “συλλογικότητα”, απαγορεύουν στα μέλη τους ακόμη και την συμμετοχή στον σχετικό διάλογο (φασιστική λογική).

Υπ’ όψιν και αυτά: * Το της Παραφύση “Ολιστικό Πρόγραμμα” (1), είναι συνώνυμο με την “Ολιστική Κουλουτούμπα” της (προς ένα “ολιστικό πασοκισμό”), η οποία τώρα θα λάβει και ισχύ νόμου. Δεν έχει μείνει τίποτε από αυτά που έλεγαν το 2012 (πχ. στην “Αθηναΐδα”) , και από όσα ιεράρχησε ο Νήπιος στις προγραμματικές δηλώσεις τον Φεβρουάριο 2015, ούτε καν από αυτά που περιέφερε στις άνευ περιεχομένου σχετικές περιφερειακές εκδηλώσεις, τους προηγούμενους μήνες.

* Η πτώση της τουρκική λίρας, ανεβάζει την προκλητικότητας της στο Αιγαίο (ο Ερντοράν ζήτησε από τους Τούρκους να μετατρέψουν τα δολάρια τους σε τουρκικές λίρες και ενθυμήθηκα της της Παραφύση μ@λ@κίες του 1ου 6μήνου 2015). * Ο Τζουζέπε Κόντε της “Λέγκας του Βορρά” και του κινήματος “5 Αστέρων” (πολιτική τερατογένεση), έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στην Ιταλία (23/5). Ο κακός οιωνός: Αργά την ίδια ημέρα (23:20), εκτροχιάστηκε τρένο λίγω σύγκρουσης του με ακινητοποιημένη νταλίκα σε ισόπεδη διάβαση, με 2 νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Η επιβεβαίωσή του: 4 ημέρες μετά (27/5). Ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Σέρτζιο Ματαρέλλα (ο “Αξιος”) μπλόκαρε το σχηματισμό κυβέρνησης μη αποδεχόμενος , για το καλό της χώρας του, την τοποθέτηση του αντιευρωπαϊστή Πάολο Σαβόνα στην θέση του υπουργού Οικονομικών. Και αμέσως μετά έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον τεχνοκράτη Κάρλο Κοτταρέλλι (το ίδιο έπρεπε να είχε κάνει και ο Ανάξιος με τον Μπαρουφάκη, κάτι θα γλυτώναμε...). Ο πρόεδρος των “5 Αστέρων” Ντι Μάιο, δήλωσε ότι θα ζητήσει να κινηθεί η διαδικασία για εσχάτη προδοσία του Προέδρου.

Σημείωση 1. Ο Στεφ. Κασιμάτης αναφέρει: “Το μεταφράζω όπως ακριβώς το διαβάζω από το θαυμάσιο «Book of isms» του Τζον Άντριους: Ολισμός. Η φιλοσοφική θεωρία ότι τα μέρη ενός συνόλου δεν μπορούν να κατανοηθούν χωρίς την αναφορά τους στο όλον. Τον όρο, προερχόμενο από το ελληνικόν ‘όλος’, εισήγαγε ο Νοτιοαφρικανός πολιτικός και στρατιωτικός Γιαν Σματς (1870-1950), ο οποίος σε ένα βιβλίο του 1926 σημειώνει την ‘τάση της φύσης να σχηματίζει σύνολα, που είναι μεγαλύτερα από το άθροισμα των συστατικών τους, μέσω της δημιουργικής εξέλιξης’. Όμως η ιδέα πηγαίνει πίσω τουλάχιστον στον Αριστοτέλη (384-322 π.Χ.), που κηρύττει: ‘Το όλον είναι περισσότερο από το άθροισμα των μερών”. Ο ολισμός έχει αποκτήσει αξία για τη σύγχρονη Ιατρική, με την ολιστική προσέγγιση να εξετάζει και τους πνευματικούς και τους κοινωνικούς παράγοντες στον ασθενή, μαζί με τα σωματικά συμπτώματα” (σσ. αυτό το τελευταίο μας ενδιαφέρει όσον αφορά τους συντάκτες, τα άλλα αποτελούν τα επακόλουθά της).

Ανείπωτος πόνος. Σας προτρέπω να δείτε την ταινία “Η Μεγάλη Αναμονή – L’ Attesa”, Ιταλία, 2016, του Πιέρο Μασίνα, η οποία αποτελεί μια σπουδή στον ανείπωτο πόνο και το πένθος. Συνειρμικά και καταληκτικά, η μεγάλη αναμονή της “ευεργεσίας” του πανδαμάτορα χρόνου. Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Be5M6lj9mG8

Σαν επιδόρπιο.

Το μυστικό...

Πρέπει να υπήρξε εποχή, όπου σεξουαλικότητα και πνευματικότητα ήταν αλληλένδετες /άρρηκτα δεμένες . Ενδείξεις υπάρχουν (πχ. Ινδουισμός, Εταίρες). Σχετικά δείτε την ταινία “The Secrets – Ha-Sodot - Τα Μυστικά”, Ισραήλ, 2007, της Avi Nesher.

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=NSQi55U5XRQ

Σήμερα , του “Αγίου Πνεύματος”,

προσδοκώ την επιφοίτησή Του.

Seedrinker