Κίνηση, απελευθερωτική...
Κίνηση, ερωτική... Valentines
Day. (1)
Δεν
είχα ξαναδεί καταστροφή διαστημοπλοίου.
Λίγοι έχουν δει. Όταν την βλέπεις,
σαστίζεις. Δεν προλαβαίνεις
να σκεφτείς τους επιβάτες. Από την
γέφυρα, τους είδαμε να προσπαθούν να
προσγειωθούν στον μικρό πλανήτη. Φάνηκε
ότι τελικά θα τα κατάφερναν. Η ταχύτητά
τους, όμως ήταν πολύ μεγάλη.
Το
διαστημόπλοιο άγγιξε το έδαφος της
μικρής κοιλάδας, αλλά αντί να σταματήσει
, συνέχισε να κινείται
λες και δεν φοβόνταν το πέτρινο του
εδάφους. Η πέτρα όμως
έδειξε την σκληρότητά της και το σκάφος
άρχισε να απλώνει επάνω της σαν σταγόνα
λιωμένου γυαλιού. Ξεκόλλησαν μερικά
κομμάτια του, κάτι σαν
μαύρες κηλίδες, πριν
τελικά σταματήσει. Και
μόνο τότε, σαν σε επανάληψη, συνειδητοποίησα
τον πάταγο της συντριβής, το βογκητό
των μετάλλων
που γίνονταν κομμάτια. Οι επιβάτες του
λίγα θα πρόλαβαν να αντιληφθούν...
Στον πίνακα ελέγχου,
το μόνο που
βλέπαμε ήταν κάτι σαν ένα
μεγάλο μαύρο αυγό που είχε σκάσει και
γύρω του απλωμένο δαντελωτά το ασπράδι
του.
- Όλα τέλειωσαν, είπε κάποιος.
Είχαμε λάβει το
σήμα κινδύνου και είχαμε φτάσει έγκαιρα
με την άκατο
για να βοηθήσουμε. Και είδαμε την
καταστροφή.
Κατεβήκαμε στην
κοιλάδα και πλησιάσαμε
το διαστημόπλοιο.
Τότε είναι
που μας αποκαλύφθηκε το
μέγεθος της καταστροφής. Το
μέτρο σύγκρισης, εσύ ο
ίδιος. Και οι μαύρες κηλίδες έγιναν
φύλλα μετάλλου, μεγάλα όσο ένα γήπεδο
τένις και τα κομμάτια των κινητήρων, τα
ακροφύσιά τους, σαν σκορπισμένα
παιχνιδάκια ενός
γίγαντα. Ήταν σαν κάποιος, με το χέρι
του να το έχει ξεκοιλιάσει.
Κάπου 50 μέτρα πιο
πέρα από την καταστραμμένη
άτρακτο, ήτανε που βρήκαμε
το κορίτσι. Φορούσε διαστημική
στολή. Οι
περισσότεροι από το πλήρωμα είχαν
προλάβει να τις
φορέσουν. Μάταιο.
Ήταν από καθαρή τύχη που επέζησε το
κορίτσι. Είναι από εκείνα
τα απίστευτα γεγονότα, τα
θαύματα πού κατά καιρούς
ακούς: Άνθρωποι που
ρίχτηκαν από αεροπλάνα και γλύτωσαν με
λίγες γρατσουνιές, γιατί έτυχε
να πέσουν σε απότομες χιονισμένες
πλαγιές ή κορυφές δένδρων. Το κορίτσι,
μάλλον θα βρίσκονταν κοντά σε κάποια
καταπακτή, που ξεκόλλησε αμέσως μετά
την πρόσκρουση. Φαντασθείτε την,
σαν μια φυσαλίδα που
πετάγεται, ανοίγοντας ένα μπουκάλι
σόδας.
Την
πήραμε στο σκάφος μας. Ήταν αναίσθητη.
Ο γιατρός απαγόρευσε να της βγάλουμε
το κράνος, αν και φαινόταν ότι θα πέθαινε
αν δεν της το βγάζαμε. Και είχε τους
λόγους του. Δεν ξέραμε σε τι ατμόσφαιρα
ζούσε, ούτε αν υπήρχαν ιοί, αβλαβείς για
εκείνη, θανάσιμοι για μας, στα λευκά και
λαμπερά κοντο-κουρεμένα μαλλιά της.
Οι ανησυχίες του
γιατρού μου φαίνονταν
υπερβολικές. Είχαμε μάθει
να συνδέουμε τον κίνδυνο με πλάσματα
άσχημα στην όψη. Από τον 20ο αιώνα ακόμη,
υπήρχε το αξιόπιστο ψυχολογικό τεστ
για τους αστροναύτες εξερευνητές. Όλο
κι όλο μια ερώτηση: Τι θα έκανες αν
συναντούσες κάτι σαν
αράχνη 6 μέτρων; Η ενστικτώδη αντίδραση
του ανθρώπου, θα την πυροβολούσα.
Θα μπορούσε όμως εν τέλει να αποδειχτεί,
ότι επρόκειτο για έναν ντόπιο ποιητή
που περιδιάβαζε στην ερημιά του
πλανήτη του.
Όμως
αυτό που εμείς βλέπαμε, ήταν μια ψηλόλιγνη
κοπέλα που
τα μακρυά της ματοτσίνορα, έριχναν σκιές
στα δροσερά ολόλευκα μάγουλά της. Και
μια ακατανίκητη επιθυμία μας δημιουργούσε,
να δούμε το χρώμα των ματιών της. Κανένας
μας δεν το ομολόγησε.
Τελικά ο γιατρός θα πρέπει
να αισθάνονταν άσχημα, όμηρος των
κανονισμών, ανίκανος να βοηθήσει αυτό
το πλάσμα.
Δεν είδα τον γιατρό με τα
αποστειρωμένα εργαλεία του να παίρνει
δείγμα του αέρα, ούτε γνώριζα το πόρισμα
των εξετάσεών του, γιατί εμείς
ξανακατεβήκαμε στα συντρίμμια αναζητώντας
άλλο ένα θαύμα.
Άσχημα τα νέα, είπε ο
γιατρός. Τον ακούσαμε να μιλά στα
ακουστικά μας, ενώ προσπαθούσαμε να
μπούμε στο διαστημόπλοιο. Δύσκολο και
επικίνδυνο, με τα τεράστια κομμάτια του
έτοιμα να ξεκολλήσουν και να μας
πλακώσουν. Κρέμονταν σαν μπάλες
ποδοσφαίρου πάνω από μυρμήγκια.
- Τι έχει; ρώτησα.
- Είναι ζωντανή ακόμη, είπε
ο γιατρός. Αλλά δεν θα μπορέσουμε να την
βοηθήσουμε. Είναι ένα Κορίτσι του
Χιονιού.
Πάντα ποιητικός ο γιατρός,
δυσκόλευε τους αμύητους να καταλάβουν.
- Το δεδομένο μας
είναι, ότι το νερό είναι η βάση της
ζωής..., συνέχισε ο γιατρός. Στα ακουστικά
φαίνονταν σαν να μιλούσε σε μένα. Ήξερα
όμως ότι έδινε την “διάλεξή” του, σε
αυτούς που ήταν γύρω του στην καμπίνα
της ακάτου. ...Σε μας το νερό, στο
“κορίτσι” μας η αμμωνία, είπε. Δεν
κατάλαβα αμέσως , τι εννοούσε ο γιατρός,
ούτε οι άλλοι. Και συνέχισε.
- Στην γήινη ατμοσφαιρική
πίεση, η αμμωνία βράζει στους -33 βαθμούς
Κελσίου και παγώνει στους -78 βαθμούς.
Φαίνεται, ότι στις χαμηλές θερμοκρασίες
οι πρωτεΐνες της αμμωνίας είναι υπερβολικά
σταθερές, συνέχισε ο γιατρός σαν το
κορίτσι, το ζωντανό κορίτσι μπροστά του
να ήταν μια θεωρητική κατασκευή. Σαν
μια φαντασίωση του βιολόγου μας του
Γκλέν Μπάουερ.
Αυτό ξεκαθάρισε τα πράγματα.
Μας πάγωσε όλους και άκρα του τάφου
σιωπή. Τους φαντάστηκα να κοιτάζουν το
κορίτσι σαν να είναι φάντασμα. Αν της
έβγαζες το κράνος, ένα συννεφάκι ατμού
θα γίνονταν.
Τελικά, κανείς δεν του
απάντησε. Συνεχίσαμε για 2 ώρες ακόμη
να σερνόμαστε στα διαμερίσματα του
διαστημοπλοίου για να βρούμε άθικτες
φιάλες μίγματος αμμωνίας. Και ως εκ
θαύματος βρήκαμε μερικούς. Το απαραίτητο
θαυματάκι, μετά το θαύμα της διάσωσης
του κοριτσιού.
* * * * * * *
Πήγα στο
νοσοκομείο. Καθημερινή συνήθεια μετά
την υπηρεσία μου. Βρωμούσε αμμωνία, όλο
το διαστημόπλοιο ψιλό
μύριζε. Ήταν
αδύνατο να καταπολεμήσουμε
τις μικρό διαρροές.
Ο γιατρός
ξερόβηξε. Κάθονταν μπροστά σε μία
“εγκατάσταση”,
φιάλες, φιαλίδια, δοκιμαστικοί
σωλήνες συνδεδεμένα
με τις φιάλες
αμμωνίας που είχαμε βρει. Από
εκεί ξεκινούσαν μικρά σωληνάκια που
κατέληγαν στον
ειδικά θερμομονομένο
θάλαμο. Πάνω από το οβάλ παράθυρο του,
ένας κυψελωτός κύκλος, το μεγάφωνο του
αυτόματου μετάφραστή.
- Κοιμάται;
ρώτησα.
- Όχι, σε ζητούσε, είπε ο
γιατρός. Μιλούσε κοφτά. Φορώντας μάσκα
για την μύτη και το στόμα. Εδινε κάθε
μέρα μάχη να λύσει προβλήματα σχετικά
με την διατροφή , την θεραπεία και την
ψυχική υγεία της παράξενης ασθενούς
του. Και η αυτοπεποίθησή του φούντωνε
μέρα με την μέρα. Ταξιδεύαμε πάνω από 2
εβδομάδες και το κορίτσι έχαιρε άκρας
υγείας. Το μόνο που την ταλαιπωρούσε, η
μοναξιά.
Τα μάτια μου έτσουζαν, ο
λάρυγγας μου στεγνός σαν τσαρούχι. Δεν
ήθελα να φορέσω την μάσκα με το φίλτρο,
σε παραμόρφωνε. Αν ήμουν στην θέση της,
δεν θα ήθελα ο επισκέπτης μου να
παρουσιάζεται έτσι. Η αλήθεια, ήθελα να
της αραίσω.
Το πρόσωπο του κοριτσιού,
εμφανίστηκε στο οβάλ του παραθύρου, σαν
αναγεννησιακό πορτρέτο μεγάλου ζωγράφου
έμοιαζε, σαν παλιό κάδρο.
- Γεια, είπε.
Μία από τις λίγες λέξεις
μας, που είχε μάθει. Και μετά πάτησε το
“ΟΝ” στον μεταφραστή. Ήξερε ότι ήθελα
να ακούω την φωνή της, την δικιά της φωνή
και όχι την συνθετική του μεταφραστή.
Έτσι μερικές φορές πριν μιλήσει στον
μεταφραστή, μου τα έλεγε με την φωνή
της, σε εκείνη την μελωδική, άγνωστη σε
μένα γλώσσα.
- Πως περνάς; την ρώτησα. Τα
χείλη της κινήθηκαν και ο μεταφραστής
μου απάντησε με μικρή χρονο-καθυστέρηση.
Τόση λίγη, αλλά αρκετή για να χαθώ στην
μορφή της, να βυθιστώ στην ματιά της που
άλλαζε χρώματα σαν ανταριασμένη θάλασσα.
- Θυμόμουν αυτά που μου είχε
διδάξει η μητέρα μου, είπε το “Κορίτσι
του Χιονιού”. Θεωρούσα την μάνα μου
καταπιεστική και να τώρα που μου
χρειάστηκαν για να μαγειρέψω το φαγητό
μου.
Το χαμόγελο του κοριτσιού
πρόλαβε και γέμισε το κάδρο, πριν μιλήσει
ο μεταφραστής.
- Άρχισα να μαθαίνω τα γράμματά
σας. Θυμάμαι το γράμμα “Q”,
παράξενο σχήμα, αλλά και το
“W” δεν πάει πίσω.
Άσε που έσπασα και ένα βιβλίο.
- Άκου
μυαλό, να της δώσουμε βιβλίο, είπε ο
γιατρός σηκώνοντας για λίγο το κεφάλι
του. Η πλαστική ύλη των σελίδων γίνεται
εύθραυστη στους -50 βαθμούς.
Όταν έφυγε ο
γιατρός, μείναμε να κοιταζόμαστε πρόσωπο
με πρόσωπο. Μας χώριζε ένα γυαλί. Το
αισθανόμουν παγερό, το αισθάνονταν
καυτό...
Κάπως έτσι κύλισαν 40 λεπτά,
μέχρι που ήρθε ο Μπάουερ με τις ατέλειωτες
ερωτήσεις του για την ζωή και την
φυσιολογία του πλανήτη της.
Το “Κορίτσι
του Χιονιού” μιμήθηκε
με χάρη, το έκπληκτο πρόσωπο του Μπάουερ
μετά από κάθε απάντησή της, λέγοντας με
παιχνιδιάρικη διάθεση:
“Μπορεί να σας λέω και ανοησίες και
μετά θα ντρέπομαι, εγώ
βιολόγος δεν είμαι”.
Της έδειξα εικόνες από ανθρώπους,
πόλεις, την εξοχή, την θάλασσα, το ήλιο
μας, το ουρανό μας, το σπίτι μου. Γελούσε
και με ρωτούσε λεπτομέρειες έτσι για
να κρατάει η κουβέντα μας. Σταμάτησε
ξαφνικά, όταν της έδειξα το σπίτι μου.
Το βλέμμα της με διαπέρασε αναζητώντας
το κενό.
- Τι έπαθες, την ρώτησα.
- Είμαι μόνη, αισθάνομαι μόνη
και φοβάμαι...
- Τι φοβάσαι; Επικοινωνήσαμε
με τον πλανήτη σου, τους δικούς σου. Στο
σπίτι σου σε πάμε.
- Δεν φοβάμαι γι αυτό..., είπε
το κορίτσι. Και τα αποσιωπητικά ήχησαν...
Εκείνη την ημέρα, την ημέρα
που όλα θα άρχισαν να παίρνουν την μορφή
τους, ήταν που με ρώτησε.
- Πως είναι η κοπέλα, μου
δείχνεις μια φωτογραφία της;
- Ποια κοπέλα;
- Αυτής, που σε περιμένει στο
σπίτι σου.
- Καμιά δεν με περιμένει.
- Ψέ-μα-τα, είπε το κορίτσι,
τονίζοντας μία μία τις συλλαβές. Απόκοσμο
το άκουσμα, από την συνθετική φωνή του
μεταφραστή.
- Γιατί δεν με πιστεύεις; Αυτό
μόνο με άφησαν να ψελλίσω τα μάτια της.
Η ματιά της, ανταριασμένη
θάλασσα. Τα μάτια της υγράθηκαν και
σκοτείνιασαν. Ήταν πολύ λυπημένη. Τα
μάτια της, ο καθρέφτης της ψυχής της.
Γαλάζια ή βιολετιά όταν αισθάνονταν
καλά, έπαιρναν χρώμα τουρκουάζ, όταν
μου θύμωνε.
Αχ, αυτά τα μάτια της. Δεν
έπρεπε να δω τα μάτια της. Την πρώτη φορά
που τα άνοιξε στο σκάφος μας, πονούσε.
Ήταν σκοτεινά σαν άβυσσος και εμείς
ανίκανοι να της απαλύνουμε τον πόνο.
Δουλέψαμε λες και επρόκειτο για ζημιά
που απειλούσε το σκάφος μας, την ζωή
μας, για να της φτιάξουμε τον ειδικό
θάλαμο, “ενυδρείο” το έλεγε... Ο γιατρός
την βοήθησε να βγάλει το κράνος και
ανακουφίστηκε. Την άλλη μέρα, τα μάτια
της έλαμπαν με μια διάφανη μαβιά
περιέργεια. Δεν θα το ξεχάσω, σκοτείνιασαν
λίγο όταν συνάντησαν τα δικά μου.
Την ηλεκτρισμένη
κατάσταση αποσυμπίεσε ο Μπάουερ. Είχε
έρθει πιο νωρίς. Το “Κορίτσι του Χιονιού”
του χαμογέλασε και είπε:
- Κύριε Μπάουερ το “ενυδρείο”
στην διάθεσή σας, με το “σκουλήκι”
έτοιμο για τα πειράματά σας...
- Ε, όχι και “σκουλήκι”,
“χρυσόψαρο” θα έλεγα, είπε ο πάντα
ετοιμόλογος βιολόγος μας.
Ο γιατρός είχε παρατηρήσει
ότι το κορίτσι έχανε όλο και συχνότερα
τα κέφια του. Αλλά και τι περισσότερο
να κάνει, όταν έπρεπε να την έχει κλεισμένη
σε ένα χώρο 3Χ2;
- Φεύγω και σε αφήνω σε καλά
χέρια, είπα τελικά, αλλά για πρώτη μου
φορά δεν άκουσα το: “Μην αργήσεις να
έρθεις”.
Εσωτερικός διπολισμός.
Το μυαλό μου έλεγε συμπόνοια για ένα
παράξενο μοναχικό πλάσμα. Η καρδιά μου
έλεγε, είμαι ερωτευμένος με την “Τζοκόντα”
μου. Δεν ήταν μόνο το χαμόγελό της, ήταν
τα μάτια της. Αχ,
αυτά τα μάτια της δεν έπρεπε να τα είχα
αντικρίσει.
Δεν ήμουν ο μόνος. Με το
που είχε έρθει το “Κορίτσι του Χιονιού”,
ένας ερωτισμός με “άρωμα” αμμωνίας
διαχύθηκε στο μικρό μας σκάφος. Αυτός
ήταν που μας έκανε όλους να φερόμαστε
καλύτερα, σταματήσαν οι καυγάδες. Μάνα
εξ ουρανού, βάλσαμο στις καρδιές μας,
λες και ανακαλύπταμε τώρα, για πρώτη
φορά τον έρωτα. Όλοι ήξεραν για μένα και
το κορίτσι. Καμιά ζήλια. Αυτός που γεννά
την ζήλια, ο “καρπός”, ήταν για όλους
μας, απαγορευμένος...
Το ίδιο απόγευμα, ο γιατρός
με κάλεσε στη ενδοεπικοινωνία.
- Το “κορίτσι του χιονιού”
θέλει να σε δει μου είπε.
- Συμβαίνει κάτι; Η αγωνία
μου, αγκιστρωμένη στην φωνή μου. Ο γιατρός
το κατάλαβε.
- Έλα, μην ανησυχείς. Τίποτα
δεν συμβαίνει.
Έτρεξα στο νοσοκομείο. Το
“κορίτσι του χιονιού” με περίμενε στο
“κάδρο” του.
- Συγχώρεσέ με, μου είπε. Αν
δεν σε έβλεπα... Φοβάμαι μην πεθάνω και
ήθελα να σε δω...
- Ανοησίες είπε ο γιατρός.
Προφασίστηκε κάποια δουλειά και μας
άφησε μόνους.
- Πόσο θέλω να σε αγγίξω... Τι
αδικία, θα καούν τα δάκτυλά μου, είπε το
κορίτσι.
- Φαντάσου κι εμένα, είπα για
να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα. Εγώ θα πάθω
κρυοπαγήματα.
- Κοντεύουμε να φτάσουμε;
ρώτησε.
- Ναι, σε 4 ημέρες θα είμαστε
στον πλανήτη σου.
- Δεν θέλω να φτάσουμε, δεν
θέλω να γυρίσω. Είμαι εδώ, είσαι εδώ.
Βάλε το χέρι σου εδώ, πάνω στο τζάμι.
Ακούμπησα το χέρι μου στο
παγωμένο τζάμι. Το κορίτσι κάρφωσε τα
μάτια της, τα βιολετιά της μάτια, στα
μάτια μου και μετά γλιστρώντας σιγά -
σιγά στο πρόσωπό μου έσκυψε και ακούμπησε
το μέτωπό της στο τζάμι. Συναίρεση
ερωτευμένων. Αισθάνθηκα το
μέτωπό της, την φωτιά ν’ ανάβει μέσα
μου. Η άνευ όρων παράδοσή μου... Είδα
το “κορίτσι του χιονιού” να χαμογελά.
Άκουσα το “κορίτσι του χιονιού” να
λέει: “Δεν έπαθες κρυοπαγήματα;”
- Πρέπει να βρούμε έναν πλανήτη
για μας, είπα.
- Τι πλανήτη;
- Έναν πλανήτη, ούτε πολύ
ζεστό ,ούτε πολύ κρύο. Κάτι στη μέση ,
-40 βαθμούς όλο τον “χρόνο” του.
- Πολύ ζεστός.
- Αντέχεις στους -45, είπα.
- Αντέχω. Μπορούμε όμως να
ζούμε, να δοκιμάζουμε συνεχώς τα όριά
μας;
Διακτίνηση στην
πραγματικότητα: “Αστειευόμουνα είπα”,
ξεψυχισμένα.
- Το ήξερα.
Ανάκτηση ψυχραιμίας: “Εδώ
δεν θα μπορούμε να γράφουμε ο ένας στον
άλλον. Θα χρειαζόσουν ειδικό χαρτί που
δεν θα εξαερώνονταν στο “άρωμά” σου...
- Γιατί, το δικό σας το νερό
δεν μυρίζει τίποτε;
- Τίποτε.
- Τελικά, πολύ αναίσθητοι
είσαστε εσείς οι γήινοι.
- Επιστρέψαμε στα κεφάκια
πάλι, είπα.
- Θα σε αγαπούσα και αν είχαμε
το ίδιο αίμα...
-Εγώ σε αγάπησα, είπα, σε
ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά, πριν μάθω
ότι η ίδια η φύση μας απαγόρευε να είμαστε
μαζί.
- Αγάπη μου παράξενη, σ’
ευχαριστώ... Είπε
το “κορίτσι του
χιονιού”. Και
μετά η σιωπή...
Η ημέρα, η
αναπόφευκτη ήρθε. Σε λίγες ώρες θα
προσεδαφιζόμασταν στον Αμμωνιαζόλ.
Έτσι αποκαλούσαμε, μεταξύ μας, αυτόν
τον πλανήτη. Το σκάφος περιπολίας τους,
πετούσε μπροστά μας , οδηγός προς το
κοσμοδρόμιό τους. Πυρετός συνεννοήσεων
με τον πύργο ελέγχου τους. Πυρετός
εργασιών στο σκάφος μας, για την ασφαλή
μας κάθοδο από το σκάφος στον Αμμωνιαζόλ.
Εμείς ελέγχαμε τα σκάφανδρά μας. Ο
Γκλέμπ ο μηχανικός μας, την στολή του
κοριτσιού για την μικρή απόσταση που
θα έκανε το “χρυσόψαρό” μας από το
“ενυδρείο” του, ή σωστότερα από το
“εν-αμμώνιο” του στον Αμμωνιαζόλ.
Το “Κορίτσι
του Χιονιού” φανερά ανήσυχο. Όταν
ετοίμαζα τα πράγματα που θα έπαιρνε
μαζί της μου είπε: “Φοβάμαι την ατυχία
της τελευταίας στιγμής”. Ο Γκλέμπ δίπλα,
που έκανε την τελευταία επιθεώρηση
στην στολή, της είπε:
- Την έχω
ελέγξει χίλιες φορές. Αλλά τι φοβάσαι,
30 βήματα και θα είσαι με τους δικού σου.
- Αυτά φοβάμαι.
Δεν θέλω να είναι τα βήματα τα τελευταία
μου. Δεν θέλω να γίνω ένα συννεφάκι
αμμωνίας. Και στο τέλος, τι θα έχετε να
παραδώσετε εσείς στους δικούς μου; Μια
άδεια στολή; Το φαντάζεσται;
Προσβλητικά
ακούστηκαν τα λόγια της και ο Γκλεμπ
έφυγε χωρίς να πει τίποτα. Πάγωσαν την
ατμόσφαιρα. “Φέρε την στολή μου, θα την
ελέγξω μόνη μου” είπε επιτακτικά. Της
έδωσα την στολή μέσα από την ειδική
θυρίδα. Οι κύλινδροι αμμωνίας της στολής
της, ακουμπώντας στο πλαστικό της
κατασκευής ήχησαν σαν το κουδούνι
έναρξης γύρου, σε αγώνες πυγμαχίας. Και
το αίσθημα αποξένωσης ανάμεσά μας,
προσγειώθηκε σαν κτύπημα στο σαγόνι.
Ένιωσα το σφυροκόπημα στα μηνίγγια
μου, την θολούρα στο μυαλό μου. Το ήξερα
ότι θα χωρίζαμε. Όχι, όχι όμως έτσι...
Προσεδαφιστήκαμε
χωρίς προβλήματα. Το “Κορίτσι του
Χιονιού” φορούσε την στολή της. Δεν
τολμούσε να βγει από την εγκατάστασή
της. Το έκανε μόνο όταν άκουσε την φωνή
του κυβερνήτη από την ενδοεπικοινωνία
να λέει με κάθε επισημότητα: “Ομάδα
εξόδου έτοιμη. Εξωτερική θερμοκρασία
-53 βαθμούς Κελσίου”.
Η στεγανή
πόρτα του ειδικού χώρου αποβίβασης
έκλεισε πίσω μας και άνοιξε η πόρτα
εξόδου. Το “Κορίτσι του Χιονιού”
χαιρετούσε τα μέλη της ομάδας. Το
προσπέρασα, όταν χαιρετούσε τον γιατρό
και στάθηκα στη αρχή της ράμπας καθόδου.
Σύννεφα σέρνονταν χαμηλά στο έδαφος
αυτού του ολοφάνερα παράξενου πλανήτη.
Περίπου 30 μέτρα μακρυά αιωρούνταν ένα
όχημα χαμηλού ύψους και γύρω του καμιά
30ριά άτομα την περίμεναν. Ένα τίποτα
στην τεράστια έκταση του κοσμοδρομίου.
Κατεβήκαμε.
Άκουσα το “Κορίτσι του Χιονιού” να
έρχεται δίπλα μου. Είδα τους άλλους να
σκορπίζονται για να μας αφήσουν μόνους.
Με μια χαριτωμένη κίνηση πέταξε το
κράνος της που κύλησε στο έδαφος.
Χάιδεψε με το χέρι τα μαλλιά της. Τι
όμορφα που φάνταξαν τα κοντοκομμένα
λευκά μαλλιά της, σ’ αυτό το παγωμένο
τοπίο. Δεν με κοίταξε. Ούτε μια ματιά.
Είχε καρφωμένο το βλέμμα της προς την
ομάδα υποδοχής. Αναγνώρισε κάποιον.
Σήκωσε το χέρι της και χαιρέτησε, πριν
τρέξει προς το μέρος του. Μια γυναίκα
αποχωρίστηκε από την ομάδα και άρχισε
να τρέχει προς το μέρος της. Συναντήθηκαν
κάπου στην μέση και αγκαλιάστηκαν. Τις
κοίταγα. Ζήλεψα. Τι ζεστασιά θα νιώθουν
σκέφτηκα. Παγωνιά, αυτοδιορθώθηκα και
το χαμογελάκι μου, λειτούργησε σαν
χαλαρωτικό. Το κορίτσι κάτι πρέπει να
είπε, στην γυναίκα και μετά άρχισε να
τρέχει πίσω, προς το μέρος μου.
Σταμάτησε,
όταν με πλησίασε. Το ελαφρώς φιμέ τζάμι
του κράνους μου, δεν εμπόδισε να με
τυφλώσει η ομορφιά των ματιών της.
Λαμπύριζαν στον πλανήτη της. Βιολετιά,
σε φόντο γαλάζιο.
Αχ, αυτά
τα μάτια της. Δεν έπρεπε να δω τα μάτια
της...
- Συγνώμη, μου
είπε. Δεν σε αποχαιρέτησα.
Δεν ήταν
η φωνή της. Κάποιος από το πιλοτήριο,
αντιλήφθηκε την κατάσταση και είχε
ανοίξει τον μεταφραστή. Αλλά εγώ, άκουγα
την φωνή της.
- Βγάλε το
γάντι σου, μου είπε. Η θερμοκρασία είναι
μόνο -50 βαθμούς.
Δεν σκέφτηκα
τίποτε, σαν υπνωτισμένος έβγαλα το
γάντι. Σίγουρα ο γιατρός θα ανησύχησε...
Δεν αισθάνθηκα
το κρύο. Το “Κορίτσι του Χιονιού”, με
μία κοφτή κίνηση, πήρε το χέρι μου και
το ακούμπησε στο πρόσωπό της. Τράβηξα
το χέρι μου. Ήταν όμως αργά. Το κάψιμο
στο πρόσωπό της, πορφυρό σημάδι του
χεριού μου.
- Για πάντα...
Και μη φοβάσαι, δεν είναι τίποτα, είπε
το κορίτσι κουνώντας τα χέρια της,
αντίδοτο στον πόνο που ένιωθε.
- Είσαι
θεότρελη, ήταν το μόνο που μπόρεσα να
ψελλίσω.
- Φόρα το γάντι
σου. Θα μου πάθεις κρυοπαγήματα... Τα
τελευταία λόγια της.
Με κοιτούσε.
Τα μάτια της σπινθηροβόλα γκρι τώρα.
Σαν σφικτήρες στην καρδία μου. Την
κοιτούσα μέχρι να επιστρέψει στο όχημά
τους. Πριν μπει, γύρισε προς το μέρος
μας, σήκωσε το χέρι της αποχαιρετώντας
μας...
- Έλα αμέσως
στο ιατρείο, άκουσα τον γιατρό να μου
λέει.
- Δεν αισθάνομαι
καθόλου πόνο, απάντησα.
- Θα αισθανθείς
αργότερα...
“Αποχωρισμός”,
έργο του Εντβαρντ Μουν
Σημείωση
1.
“Το
κορίτσι του χιονιού”, διήγημα του Κυρίλ
Μουλιτσιόφ. Το
διήγημα περιέχεται στην συλλογή “Το
αόρατο φως – σοβιετικά διηγήματα
επιστημονικής
φαντασίας” (2η έκδοση, 1986) των εκδόσεων
του σταλινικού
ΚΚΕ “Σύγχρονη Εποχή”. Δια
της “διασκευής” επιχείρησα / αποπειράθηκα,
να απελευθερώσω το διήγημα από την
δουλεία του στρατευμένου
και ως εκ τούτου αντιερωτικού
“σοσιαλιστικού ρεαλισμού”, η οποία
έχει μεταφερθεί
/ αποτυπωθεί
και στην μετάφρασή του. Επίσης
από την καταφανή, λογοτεχνική ανεπάρκεια
της μεταφράστριας (καμιά
“κνίτησα” θα ήταν, που μόλις είχε μάθει
τα ρωσικά σε φροντιστήριο του κόμματος,
αλλιώς
δεν εξηγείται).
Απορίας
άξιο είναι πως η μεταφράστρια του
σκληροπυρηνικού εκδοτικού οίκου δεν
σοβιετικοποίησε τα ονόματα. Παράδειγμα,
ο βιολόγος να
λέγονταν, ο “σύντροφος Μπερκώφ”. Να
εξομολογηθώ: Μπήκα στον πειρασμό να το
ελληνοποιήσω / επικαιροποιήσω. Θα ονόμαζα
το διαστημικό σκάφος του ήρωά μας “Μέγας
Αλέξανδρος” και τον βιολόγο “Κουρουμπλή”.
Για
να τιμήσω τον
υπουργό μας, που
απεφάνθη ότι ήταν ασφαλής η κολύμβηση,
αμέσως μετά την βύθιση του
πετρελαιοφόρου
“Αγία Ζώνη” και την τεράστια μόλυνση
που αυτή
προκάλεσε.
“Το
κορίτσι του χιονιού”, θα έλεγα ότι
αποτελεί την επιτομή, του περί έρωτος
τριπτύχου αμέσως ή εμμέσως: Η ερωτική
έλξη ξεδιψάει στην ετερότητα (1),
η επιβίωση της απαιτεί το ανικανοποίητο
(2),
αλλά η αγαπητική της εξέλιξη (αγάπη
ερωτική), αρδεύεται από την ομοιότητα.
Σχετικά,
σας
προτείνω την ταινία “Μια
Τυχαία Συνάντηση / Une
Recontre”, Γαλλία
, 2014 της Λίζα Αζουέλος. Τρέιλερ:
https://www.youtube.com/watch?v=l_UeAYpjCSA
Ρεαλισμός
Σοσιαλιστικός:
“Θεμελιώδης μέθοδος της σοβιετικής
λογοτεχνίας και τέχνης. (...) Πρόκειται
για ένα ρεαλισμό που έχει γονιμοποιηθεί
από την κομμουνιστική ιδεολογία, από
την πάλη για την επαναστατική μεταμόρφωση
της κοινωνίας και την οικοδόμηση του
κομμουνισμού. (...)
Από τον βαθμό της τυποποίησης εξαρτάται
όχι μόνον η αξία της λογοτεχνίας και
της τέχνης για την προσπόριση γνώσεων,
αλλά και ο ρόλος τους (σσ. των καλλιτεχνών)
για την πρακτική δραστηριότητα της
κοινωνίας. (...) Οι σοβιετικοί καλλιτέχνες
είναι οι αρχιτέκτονες της νέας, της
σοσιαλιστικής
ψυχολογίας. Διαπαιδαγωγούν τους
εργαζόμενους στο πνεύμα του κομμουνισμού,
της απεριόριστης αφοσίωσης στο
κομμουνιστικό κόμμα, στο πνεύμα του
σοβιετικού πατριωτισμού”.
(Σπαράγματα,
με διττή σημασία,
από το δισέλιδο λήμμα στο
“Φιλοσοφικό Λεξικό” των Μ. Ρόζενταλ
και Π. Γιούντιν).
Ως
κινηματογραφόφιλος, θεωρώ σαν ναυαρχίδα
του σοσιαλιστικού ρεαλισμού την
ασπρόμαυρη,
εμβληματική
στην ιστορία του κινηματογράφου,
ταινία
“Θωρηκτό
Ποτέμκιν – Bronenosets
Potyomkin” Σοβιετική
Ένωση, 1926, του Σεργκέι Αϊζενστάιν.
Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=0oPDmaaMHgc
.
Ο ίδιος ο Αϊζενστάιν επιχρωμάτισε “κόκκινη” την σημαία που υψώνεται στον κεντρικό ιστό του πλοίου, ώστε να μην μένει καμία αμφιβολία για την στόχευση αυτής της ιστορικής ταινίας. Αναφέρεται, ότι επιθυμία του σκηνοθέτη ήταν η μουσική της ταινίας να ανανεώνεται κάθε 20 χρόνια, ώστε ο προπαγανδιστικός της χαρακτήρας να επικαιροποιείται. Αποτέλεσμα, εκτός από την “αυθεντική” σύνθεση του Έντμουντ Μάιζελ, να υπάρχουν πλήθος μουσικών που συνοδεύουν την ταινία. Στο τρέιλερ παρουσιάζεται η “κόκκινη” σημαία, άλλα και μία σκηνή με “διαχρονικότητα”...
Επίλογος
“Το πρόβλημα με τα πολιτικά
ανέκδοτα,
είναι ότι εκλέγονται.” Χένρι
Κέιτ, Αμερικανός κωμικός.
Το “Ρολόι της
Αποκάλυψης – Doomsday
Clock” (ΗΠΑ).
Κατά
μισό λεπτό προς τα εμπρός κινήθηκαν οι
δείκτες του συμβολικού “Ρολογιού
της Αποκάλυψης” (25/1).
Αυτό
σημαίνει, ότι ο κόσμος βρίσκεται πιο
κοντά στην καταστροφή από την εποχή που
ο Ψυχρός Πόλεμος είχε φτάσει στο
αποκορύφωμά του, λόγω της αδυναμίας των
ηγετών να ανταποκριθούν στην απειλή
ενός πυρηνικού πολέμου. Είναι η δεύτερη
φορά, μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ
στην προεδρία των ΗΠΑ, που το ρολόι αυτό,
δημιούργημα επιστημόνων του Συμβουλίου
Επιστήμης και Ασφάλειας του περιοδικού
Bulletin of the Atomic Scientists, κάνει “άλμα” προς
τα εμπρός. Πλέον οι δείκτες του δείχνουν
δύο λεπτά πριν από τα "μεσάνυχτα",
για πρώτη φορά από το 1953. Οι λόγοι; ο
κίνδυνος ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος
λόγω της Βόρειας Κορέας, οι τεταμένες
σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσία, οι εντάσεις
στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και άλλοι
παράγοντες.
Το “Ρολόι της
Κωλοτούμπας –
Kolotoubas Clock”
(ΕΛΒΕΤΪΑ).
Κατά μισό λεπτό προς τα εμπρός κινήθηκαν
οι δείκτες του “Ρολογιού της Κωλοτούμπας”
(θα
σημάνει την 12ην, όταν ο Νήπιος δηλώσει:
Παραπλανήθηκα,
τελικά
είμαι
gay
και
ο “νοών νοείτω”
1.
).
Ο Νήπιος τα 3χρονα της εκλογικής νίκης
του
ΣΥΡΙΖΑ
τα εόρτασε εις την
Διεθνή Οικονομική Συνάντηση (καπιταλιστική
εορτή)
του Νταβός. Τον κάλεσαν εκεί,
αυτόν τον “πρόθυμο για όλα”, για να
κλείσουν και το θέμα της εισόδου της
FYROM
στο
ΝΑΤΟ. Και νάτο, τι σύμπτωση, προσερχόμενος
εις την συνάντηση με τον Ζόραν Ζάεφ
(25/1), συνάντησε τον μεξικανό
γενικό γραμματέα του ΟΟΣΑ Άνχελ
Γκουρία, ο οποίος και τον απεκάλεσε
“ανερχόμενο αστέρι της διεθνούς σκηνής”.
Το
ανερχόμενο αστέρι της “Διεθνούς
του Λαϊκισμού”
(Τραμπ, Λεπέν, Μαδούρο και λοιποί...). Ο
πυρήνας της,
το
σύνθημά της:
Πες,
στην λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ
αυτά που θέλει να ακούσει, αναλόγως του
τόπου και του χρόνου, ακόμη κι αν αυτό
σημαίνει ότι
υποστηρίζεις δύο εντελώς αντίθετα
πράγματα / θέσεις.
Μετά
δε και την συνάντηση του Νηπίου με την
Λαγκάρντ, οι του ΣΥΡΙΖΑ
έδειξαν,
πόσο
έτοιμοι είναι όλοι τους
να καταπιούν τα πάντα, αρκεί να παραταθεί
η παραμονή τους στην εξουσία όσο το
επιτρέπει το Σύνταγμα. “Ποτέ δεν ξέρεις
πώς θα έρθουν τα πράγματα, λένε, με τη
σοφία των παλαιών αριστερών που γνωρίζουν
πως το σημαντικό είναι να “κατσικωθείς”
στην εξουσία και όχι τι ακριβώς θα κάνεις
με αυτήν. Μεγίστη
η ειρωνεία της Ιστορίας...
Τελικά
τον λυπούμε τον Νήπιο. Καμία υπόσχεσή
του, φαίνεται να μην μπορεί να κρατήσει
ο έρμος. Ούτε αυτήν στον Ερντογάν για
τους “8”, ούτε αυτήν στον Τραμπ για το
Σκοπιανό...
Σημείωση
1.
Το και “ο νοών νοείτω”
το προσέθεσα διότι γνωστός
και αναγνώστης του blog,
μου
επισήμανε ότι υπερβάλλω γενικώς
με τις λέξεις. Και
μου είπε:
“Παράδειγμα, αποκάλεσες την Βέρα Λάμπρου
αοιδό” (προηγούμενη ανάρτηση). Και
του απάντησα: “Αοιδός
εκ του αιδοίου...”.
Εξαιρετικά
αφιερωμένο...
Στην λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ
(παράρτημα Κεντρικής Μακεδονίας).
Ο
καρνάβαλος της πολιτικής, πρώην
Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας
Παναγιώτης
Ψωμιάδης,
είναι ο πρωταγωνιστής
της αποκριάτικης διαφήμισης των Jumbo (σε
ρόλο Ζορό).
Σε
σας την λαϊκή μάζα απευθυνόταν ο
Νήπιος ,
όταν μετά
την συνάντηση του με τους πολιτικούς
αρχηγούς για το Μακεδονικό, ανέφερε το
τραγελαφικό: “Θέλω να είμαι απολύτως
ευθύς και ειλικρινής...” (διάγγελμα της
27/1).
Όπως
πλειστάκις έχω αναφέρει / μεταφέρει,
το διαχρονικά πολυπληθές της λαϊκής
μάζας ΚΔΩΑ
στην
χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού,
οφείλεται
στο γεγονός ότι ως κοινωνία δεν έχει
κατορθώσει ακόμη να περάσει
πλήρως
στην Νεωτερικότητα.
Αυτήν την θέση επικοινωνεί χρόνια τώρα
ο Στέλιος Ράμφος.
*
“Μια
φυλή που ταυτίζει το αίσθημα της
ελευθερίας με την ανυπακοή στους νόμους
και το αίσθημα της ισότητας δεν την
αφήνει να αναγνωρίσει αξίες που ξεχωρίζουν
εντός των ορίων της κοινότητας’. Το
απόσπασμα αυτό δεν ανήκει σε κείμενο
των τελευταίων δέκα ετών. Το έχει γράψει
ο Εντμόν Αμπού, δημοσιογράφος και
μυθιστοριογράφος, που επισκέφθηκε τη
χώρα μας στα μέσα του 19ου αιώνα. Ήρθε
στην Ελλάδα το 1852 και έμεινε έως το 1854.
Ο
Αμπού σε βοηθάει να καταλάβεις τι σου
συμβαίνει όταν, ενώ ζεις στον 21ο αιώνα,
η χώρα σου σε κάνει να αισθάνεσαι πως
έχεις μπει στη μηχανή του χρόνου. Και
δεν πας προς τα πίσω. Απλώς βυθίζεσαι
στα στάσιμα νερά μιας συλλογικής
συμπεριφοράς που δεν θέλει, γιατί
βαριέται ή φοβάται, να μετακινηθεί από
ότι
κάποτε, στα μέσα του 19ου, τη χαρακτήριζε.
Με τη διαφορά ότι τότε η εμπειρία του
σύγχρονου κόσμου ήταν αμελητέα για τους
Έλληνες.
Σήμερα δεν είναι. Εκεί
στηρίχθηκε και το εθνικοσοσιαλιστικό
ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80 και το
εθνικολαϊκιστικό μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ
και των ΑΝΕΛ. Και οι μεν και οι
δε, ασκούσαν μια πολιτική που υποτίθεται
ήθελε να προσαρμόσει τη χώρα στον αιώνα
της, συγχρόνως όμως κολακεύοντας και
την ακινησία της. Ακινησία που της έδωσαν
το χρίσμα της βαθιάς ελληνικότητας.
Όσοι
αρνούνται την ακινησία δεν θεωρούνται
ακριβώς Έλληνες.
Αυτό δε ονομάστηκε προοδευτική πολιτική.
Διαβάστε τον Αμπού. Θα σας λύσει πολλές
απορίες” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Η αποκωδικοποίηση
(από τον
Τάκη Θεοδωρόπουλο, 26/1).
Βαλκανική
κομψότης; Το μόνο βέβαιο είναι ότι
βλέποντας τη φωτογραφία αντιλαμβάνεσαι
ότι βρίσκεσαι στη γεωγραφική περιοχή
που αποκαλείται, επί το “πολιτικώς
ορθότερον”, Νοτιοανατολική Ευρώπη. Το
ένδυμα, η χαλαρότης του ανδρισμού. Μετά
διαβάζεις τη λεζάντα και ανακαλύπτεις
ότι η φωτογραφία τραβήχτηκε στο Νταβός.
Οι δύο εικονιζόμενοι είναι ηγέτες δύο
χωρών, που εκμεταλλεύθηκαν την ευκαιρία
για ένα ταξίδι στην Ελβετία. Ποιος
Βαλκάνιος θα την έχανε; Πότε άλλοτε θα
δοθεί η ευκαιρία στον κ. Τσίπρα να
περπατήσει δύο χιλιόμετρα στο χιόνι;
Όταν
επιτέλους έφτασε στον προορισμό του,
ήπιε ένα γκρογκ –ωραίο πράγμα– και
πήγε να συναντήσει την παρέα του. Δύο
ώρες και κάτι έμειναν μαζί. Τι έλεγαν
επί δίωρο; Διαπραγματεύονταν το όνομα
του αεροδρομίου των Σκοπίων και της
λεωφόρου Μεγάλου Αλεξάνδρου; Η φωτογραφία
μάς λέει όσα δεν τόλμησαν να μας πουν;
Και
ο Καμένος.
Ο δε
“Ρουβίκωνας”...
Όταν οι προσπάθειες καθυπόταξης της
Ελληνικής Δικαιοσύνης, δεν αποδίδουν
τα αναμενόμενα, τότε στέλνεις τον
“Ρουβίκωνα”... Εισβολή του “Ρουβίκωνα”
τα
Δικαστήρια της Ευελπίδων (25/1). Άλλωστε
εις την χώραν του Υπαρκτού Ελληνισμού
δικάζουν οι
“Ρουβίκωνες”, δικάζουν οι χρυσαυγίτες,
δικάζουν οι
“τζιχαντιστές του Εξαρχιστάν”, δικάζουν
οι “πολιτικώς ορθοί”, τώρα τελευταία
και οι
“μακεδονομάχοι”...
“Το τέλος του
κόκκινου ανθρώπου”.
Πριν
λίγες μέρες έγινε γνωστό, ότι ανακλήθηκε
στη Ρωσία η άδεια προβολής της ταινίας
“Ο Θάνατος του Στάλιν –
The
Death of Stalin” (Βρετανία,
Γαλλία, 2017, του Αρμάντο Ιανούτσι, τρέιλερ:
https://www.youtube.com/watch?v=OaVoFmRq-3g
).
Ταινία
για
την οποία είχε δοθεί άδεια προβολής
στις 25/1 και η οποία ήδη διαφημιζόταν σε
σειρά ρωσικών κινηματογράφων. Και
ανακλήθηκε
παρά την αρχική θέση του υφυπουργού
Πολιτισμού,
υπέρ της προβολής της ταινίας, η
οποία είχς γίνε
με το σκεπτικό: “Η άδεια προβολής της
ταινίας δεν μπορεί να δοθεί σε ταινία,
εάν περιέχει στοιχεία εξτρεμιστικής
προπαγάνδας. Εάν λοιπόν έχει δοθεί η
άδεια προβολής , σημαίνει ότι την ταινία
την έχουν ήδη δει οι συνεργάτες μας και
δεν βρήκαν τίποτα (σσ.
το
μεμπτό) σε
αυτήν”. Πρόκειται
περί μιας
μαύρης κωμωδίας, που απεικονίζει τη
διαμάχη διαδοχής μετά το θάνατο του
Στάλιν,
στην οποία και σατιρίζονται (σσ.
από
“αντιδραστική” σκοπιά, έτσι
λένε)
μορφές όπως ο στρατάρχης Ζούκωφ, ο Νικήτα
Χρουστσώφ και ο Βιάτσεσλαβ Μολότωφ. Η
ταινία είχε ξεσηκώσει εξαρχής αντιδράσεις
από διάφορες πλευρές, δεδομένης και της
προβολής της παραμονές της 75ης επετείου
της μάχης στο Στάλινγκραντ. Ιδιαίτερα
έντονη ήταν η αντίδραση του ΚΚΡΟ, το
οποίο είχε απευθύνει έκκληση να
απαγορευτεί αυτή
η “αθλιότητα”, ενώ και ο γραμματέας
της Κεντρικής Επιτροπής του
δήλωσε
ότι η ταινία “είναι μια ακόμη μορφή
ψυχολογικού πολέμου ενάντια στη χώρα
μας”. Τελικά
, παρά την απαγόρευση, η ταινία προβλήθηκε
σε κινηματογράφους και συγκεκριμένα
στον κινηματογράφο «Πιονέρ» της Μόσχας
όπως έγραψε η εφημερίδα Vedomosti. Της
προβολής επακόλουθο, η επιστολή του
υιού του πρώην σοβιετικού ηγέτη Νικήτα
Χρουστσόφ (TASS, 23/1) προς τον υπουργό
Πολιτισμού, με
την οποία εκφράζει την άποψη ότι η ταινία
δημιουργεί μία στρεβλή και μειωτική
αντίληψη για το παρελθόν. “Συνιστά ένα
λίβελο ενάντια σε όλο τον λαό και της
ηγεσία της χώρας εκείνης της εποχής”,
αναφέρει σχετικά. Εκεί
στην Ρωσία είναι πολλοί εκείνοι οι
οποίοι δεν θέλουν να παραδεχτούν /
αποδεχτούν το “τέλος του κόκκινου
ανθρώπου”, απογοητευμένοι με όσα έφερε
η νέα εποχή του “καπιταλισμού των
ολιγαρχών” και της ρώσικης μαφίας,
εξυμνώντας το μεγαλείο της κομμουνιστικής
αυτοκρατορίας, έστω και αν αυτή παρήγαγε
περισσότερα τανκς, απ’ ότι βασικά αγαθά
για τον λαό της.
*
“Το
τέλος του κόκκινου ανθρώπου”, είναι ο
τίτλος του βιβλίου της Λευκορωσίδας
δημοσιογράφου Σβετλάνας Αλεξίεβιτς
(Νόμπελ Λογοτεχνίας 2015), στο οποίο
περιγράφει το διάστημα της βίαιας
μετάβασης από την κομμουνιστική περίοδο
στον καπιταλισμό. “Οι
αφηγήσεις από τις εκτοπίσεις στα
γκούλαγκ, ιδίως την περίοδο της σταλινικής
τρομοκρατίας του 1936-1938, ακολουθούν
σχεδόν όλες το ίδιο νήμα: Πρόκειται για
καθημερινούς ανθρώπους, επ’ ουδενί
εχθρούς του καθεστώτος, που
βρέθηκαν χωρίς κανέναν λόγο εκτοπισμένοι
για χρόνια, στα φρικτά στρατόπεδα
καταναγκαστικής
εργασίας της Σιβηρίας. Όσοι κατάφεραν
από
καθαρή
τύχη να επιστρέψουν ζωντανοί, θα
παραμείνουν στο εξής ψυχικά διαλυμένοι
και
ανίκανοι να ξαναπροσαρμοστούν στην
κοινωνική πραγματικότητα.
Ένας
εξ αυτών, θα επιστρέψει έπειτα από καμιά
15αριά χρόνια, σώος από αυτήν την επίγεια
κόλαση. Και
η
ειρωνεία,
θα ξανατοποθετηθεί στο εργοστάσιο που
δούλευε παλιά, στην ίδια θέση και
μάλιστα
απέναντι
από τον άνθρωπο που το είχε καταδώσει
για ανύπαρκτο λόγο. Και
αυτό το θύμα θα
κάνει την εξής ενδιαφέρουσα σκέψη: Σε
αντίθεση με τα ναζιστικά στρατόπεδα
εκτόπισης, όπου τα θύματα που επιβίωσαν
δεν ήρθαν ποτέ ξανά σε επαφή με τους
θύτες τους, στην περίπτωση του σταλινικού
ολοκληρωτισμού, θύματα
και θύτες ήταν υποχρεωμένα κατόπιν να
συνυπάρχουν, φαινομενικά σαν να μην
είχε συμβεί τίποτε, κρατώντας τα φρικτά
συναισθήματα τους βαθιά μέσα τους”
(σσ. πολλοί οδηγήθηκαν τελικά στην
αυτοκτονία).
Μία
άλλη ενδιαφέρουσα αναφορά στο βιβλίο
είναι η συχνή αναφορά / παραδοχή “ότι
ο ρωσικός ψυχισμός δεν είναι φτιαγμένος
παρά για μια αυταρχική εξουσία, που μόνο
εκείνη ξέρει το καλό του λαού της” (από
την βιβλιοπαρουσίαση του Δ. Γ. Σωτηρόπουλου).
Ανάλογη
διαπίστωση είχα διατυπώσει στην ανάρτηση
“Εξωχώρια – Ρωσία” της 17/8/16. Ανέφερα:
“Και
αυτή η ‘πολιτική’ του (Πούτιν),
παρατηρείται, να μην συναντά ιδιαίτερες
αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας,
λες και εκλαμβάνεται ως η κανονικότητα,
από τους Ρώσους. Αυτό μπορεί να μας γίνει
κατανοητό, αν αναλογιστούμε ότι ο ρωσικός
λαός δεν έχει καμία δημοκρατική εμπειρία.
Όταν στην Ευρώπη και την Αμερική ο
αστικός ουμανισμός έθετε τις βάσεις
της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μέχρι
και την καθολική της επικράτηση, αυτοί
τελούσαν υπό αυταρχικά καθεστώτα
(Τσαρικό και Κομμουνιστικό)”.
Και
ως πολιτισμική ενημέρωση...
Μια από τις σημαντικότερες περιόδους
του “εκκλησιαστικού έτους”, είναι αυτή
του Τριωδίου. Αρχίζει
με τον Εσπερινό της Κυριακής του “Τελώνου
και Φαρισαίου” (28/1/2018) και τελειώνει με
τον Εσπερινό του Μ. Σαββάτου (7/4/2018). Το
όνομα της το έχει λάβει εκ του “λειτουργικού
βιβλίου” “Τριώδιον”, το οποίο
περιλαμβάνει τις Ακολουθίες του Τριωδίου,
της Μ. Τεσσαρακοστής (Σαρακοστής)
και της Μ. Εβδομάδος. Τις
πρώτες 4 Κυριακές του Τριωδίου, δηλαδή
πριν εισέλθουμε εις το “στάδιο των
αρετών” της Σαρακοστής, η Ορθοδοξία
τοποθέτησε
να εορτάζονται Βιβλικά γεγονότα, η
“αλληλουχία των οποίων ομοιάζει με
πνευματική κλίμακα”. Την 1η Κυριακή του
“Τελώνου και Φαρισαίου” (παραβολή)
εορτάζεται η ταπεινοφροσύνη “Πας ο
υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών
εαυτόν υψωθήσεται”. Ακολουθεί 2η, η
Κυριακή του “Ασώτου” (παραβολή), κατά
την οποίαν
εορτάζεται
η μετάνοια. Καλείται ο πιστός / άνθρωπος
“όσα πολλά και μεγάλα ανομήματα έχει
διαπράξει, να έλθει ‘εις εαυτόν’ και
με ειλικρινή και έμπρακτη μετάνοια να
επιστρέψει στην αγκαλιά του ελεήμονος
Θεού”. Την 3η Κυριακή (της
Απόκρεως) επιτελείται ανάμνηση της
“Δευτέρας Παρουσίας”, υπενθυμίζοντας
εις τους πιστούς, ότι ο Θεός ως Πατήρ
είναι και δίκαιος Κριτής και αποδίδει
“εκάστω κατά τα έργα αυτού”. Την
τελευταία Κυριακή (της Τυρινής), παραμονή
της ενάρξεως του “μεγάλου πελάγους”
της νηστείας, επιτελείται ανάμνηση της
εξορίας εκ του Παραδείσου των Πρωτοπλάστων,
υπενθυμίζοντας εις τους πιστούς την
παρακοή τους εις
τον Θεό, δηλαδή την μη τήρηση της πρώτης
Του εντολή εκείνης της νηστείας (από
μήλο...). Και μετά ακολουθεί η Καθαρά
Δευτέρα, την Δευτέρα που ο χαλβάς στο
τραπέζι, βαπτίζει τα πάντα νηστίσιμα
(οι εντός “....” διατυπώσεις είναι του
αρχιδιακόνου Ιωήλ Ποδαρόπουλου).
Στιγμιότυπα.
*
“Στις 4 Φλεβάρη μπορεί να χυθεί
αίμα. Κάποιοι θα κρατάνε ‘σφουγγαρίστρες’
και κάποιοι άλλοι μαχαίρια. Άλλοι θεωρούν
ότι “θα είναι η μέρα τους” και κάποιοι
άλλοι θέλουν “να περάσει η μέρα χωρίς
απώλειες”. Θα δείξει... Με πολύ θόρυβο
και μάλλον με μεγάλο κόστος για όλους”.
Αναφέρει στην
ανάρτησή του (facebook 31/1)
ο Γιώργος Καλαϊτζίδης που φέρεται να
είναι μέλος της αναρχικής συλλογικότητας
“Ρουβίκωνας” (ο
εκτελεστικός βραχίωνας
του “ΣΥΡΙΖΑ 4%”),
κάνοντας σαφή αναφορά στο συλλαλητήριο
που θα πραγματοποιηθεί στο Σύνταγμα
για το ονοματολογικό της πΓΔΜ. Και
“άκρα του τάφου σιωπή” από την Παραφύση...
Αλλά
και...
*
Κάνοντας αναδρομή στην 6ετή
θητείας του που λήγει, ο επικεφαλής
του Euro Working Group Τόμας Βίζερ, σε συνέντευξη
επί τη αποχωρήσει του στην ελβετική
εφημερίδα Neue Zürcher Zeitung (31/1), αναφέρει ότι
καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν ενστερνίσθηκε
πραγματικά τα προγράμματα διάσωσης. Με
εξαίρεση την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης
σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “De
Volkskrant” (10/2) ανέφερε ότι
το εξάμηνο του Μπαρουφάκη κόστισε σχεδόν
200 δισ. στην ελληνική οικονομία (τα διπλά
από ότι μέχρι τώρα υπολογίζαμε).
*
Την αποβολή του ΣΥΡΙΖΑ
από το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς
ζήτησε ο Ζακ Λικ Μελανσόν συμπρόεδρος
του γαλλικού Κόμματος της Αριστεράς
(PG), κατηγορώντας το ελληνικό κυβερνών
κόμμα για φιλελεύθερες πολιτικές και
δουλική στάση απέναντι στις επιταγές
της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το
PG στην ανακοίνωσή του (1/2)
αναφέρει: “Για το PG, όπως αναμφίβολα
και για πολλά άλλα κόμματα της Ευρωπαϊκής
Αριστεράς, έχει καταστεί πράγματι
αδύνατο να συγχρωτίζεται, στο ίδιο
κίνημα, με τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα”.
*
Η “μητερούλα”...
*
710.000 εγκατέλειψαν την Ελλάδα
(κυρίως
νέοι επιστήμονες), λόγω κρίσης (επιταχύνθηκε
επί Παραφύση, το
72% των νέων σήμερα,
θέλει να φύγει...).
Και
η Παραφύση επαίρεται για μείωση της
ανεργίας.
To
δυνατότερο εξαγώγιμο “προϊόν” της
Ελλάδος
έχει καταλήξει να είναι οι επιστήμονες
της
, με την τάση να είναι αυξητική και μη
αναστρέψιμη παρά τις διαπιστώσεις και
τις υποσχέσεις των πολιτικών για δράσεις
που θα προκαλέσουν την αντιστροφή της
φυγής των (η
αναφερόμενη ως “μάστιγα” του brain
drain)
Σύμφωνα
με μελέτη της KPMG, το διάστημα 2008-2016 έχουν
φύγει περίπου 450.000 επιστήμονες. Με την
απώλεια για τη χώρα να υπολογίζεται
15,3 δισ. ευρώ (το
συνολικό κόστος
των σπουδών,
κράτους
και
ελληνικών
οικογενειών)
*
Παρακάλα να μην αρρωστήσεις...
Ο
Οργανισμός “Health
Consumer Powerhouse”
έδωσε
στη δημοσιότητα μια κατάταξη των
καλύτερων συστημάτων υγείας στην Ευρώπη
για το 2017. Η μελέτη έλαβε υπόψη της έξι
κριτήρια: την πληροφόρηση και τα
δικαιώματα του ασθενή, την πρόσβαση, τα
αποτελέσματα, τις προτεινόμενες
υπηρεσίες, την πρόληψη και τα φαρμακευτικά
προϊόντα. Στην
κορυφή της λίστας βρίσκεται η
Ολλανδία, ακολουθεί
η
Ελβετία, με
την
Δανία να
καταλαμβάνει
την 3η
θέση.
Η χώρα του
Υπαρκτού Ελληνισμού
καταλαμβάνει την 32η θέση (569/1000).
Στην
“γειτονιά” μας: Η
Σερβία
καταλαμβάνει
την19η
θέση,
η
FYROM
την
20η
και
η
Αλβανία την
25η.
Τελικά,
ο
δρόμος είναι πολύ
μακρύς...
Μια
ημέρα μετά την Ολομέλεια της Βουλής του
Υπαρκτού Ελληνισμού
με μόλις... 27 παρόντες βουλευτές (27/300),
έρχεται ένα τρανταχτό παράδειγμα
πολιτικής ευθιξίας από την Αγγλία και
συγκεκριμένα από τη Βουλή των Λόρδων
.Ο
Μάικλ Μπέιτς, υφυπουργός της κυβέρνησης
Μέι στο υπουργείο Διεθνούς Ανάπτυξης,
άφησε τους πάντες εμβρόντητους στη
Βουλή των Λόρδων, όταν παίρνοντας τον
λόγο ανακοίνωσε την παραίτησή του.
Ο λόγος; Είχε αργήσει να προσέλθει να
απαντήσει σε ερώτηση βουλευτού της
αντιπολίτευσης, διδάσκοντας ήθος,
ευθιξία και σεβασμό για τους πολιτικούς
του αντιπάλους (31/1).
Χαρακτηριστικά
ανέφερε: “Θα
ήθελα να μου επιτρέψετε να ζητήσω
ειλικρινά συγγνώμη από την συνάδελφό
μου, τη βουλευτή Λίστερ, που δεν ήμουν
στη θέση μου για να απαντήσω στις
ερωτήσεις της, πάνω σε ένα εξαιρετικά
σημαντικό ζήτημα. Εδώ και πέντε χρόνια
που βρίσκομαι στη βουλή των Λόρδων και
απολαμβάνω
το προνόμιο να απαντάω ερωτήματα εκ
μέρους της κυβέρνησης, πίστευα πάντα
ότι αποτελεί καθήκον μας να ανταποκρινόμαστε
στα υψηλότερα πρότυπα ευγένειας και
σεβασμού.
Ντρέπομαι βαθιά που σήμερα δεν ήμουν
στη θέση μου όταν έπρεπε. Ως αποτέλεσμα
αυτού, θα υποβάλλω την παραίτησή μου”.
Οι
συνάδελφοί
του έσπευσαν να τον καλέσουν να αναθεωρήσει
την απόφασή του, χωρίς αποτέλεσμα. Την
επομένη
έγινε γνωστό ότι η Τερέζα Μέι δεν έκανε
αποδεκτή την παραίτησή του.
“Πες
μου τον φίλο σου να σου πω ποίος είσαι”.
Είναι ο Νήπιος; Είσαι
ένας κωλοτούμπας. Και
ο Ιερώνυμος “ευλόγησε” το συλλαλητήριο
της Αθήνας για
το “Μακεδονικό” (4/2).
Ή όταν το “ποίμνιο” οδηγεί τον “ποιμένα” του...
Ο
άνθρωπος για όλες τις εποχές...
*
“Η
Αριστερά έχει χάσει τα ιδεολογικά της
ερείσματα κάπου στην απεραντοσύνη του
σύγχρονου κόσμου. Η Ιστορία, αυτή που η
ίδια η Αριστερά προσκύνησε ως δημιουργό
του ανθρώπινου σύμπαντος, της γύρισε
την πλάτη. Οι πολιτικές της επιταγές
αποδείχθηκαν χωρίς αντίκρισμα. Εκτός
των άλλων, η δική μας Αριστερά τουλάχιστον
δεν μπόρεσε να κρύψει την αμορφωσιά της
και τον κυνισμό της. Ζητούσε αξιοπρέπεια
υποτίθεται και μας πήρε και την κοινή
ευπρέπεια. Τα είχε χάσει όλα αυτά, της
έμενε μόνον το μονοπώλιο της διαμαρτυρίας,
το λεγόμενο ‘λαϊκό αίσθημα’. Το
μονοπωλούσε με τέτοια αυτοπεποίθηση
ώστε να το ερμηνεύει όπως θέλει. Έκανε
το ‘Όχι’
‘Ναι’ και το λαϊκό αίσθημα την ακολούθησε
και την επιβράβευσε στις εκλογές.
Συνέχισε να το τροφοδοτεί με την πρωτότυπη
αντιπολίτευση που η ίδια έκανε στην
κυβέρνησή της. Δεν χρειαζόταν καν τα
πλήθη, τόσο σίγουρη ήταν για την ιδιοκτησία
της. Έφταναν
καμιά πενηνταριά νοματαίοι και μερικοί
μπαχαλάκηδες για να το εκπροσωπούν.
Περίμενε
ότι θα κινδυνεύσει να χάσει το ‘λαϊκό
αίσθημα’ και το μονοπώλιο της διαμαρτυρίας
με αφορμή ένα ζήτημα που τόσα χρόνια
παρέμενε εν υπνώσει; Μάλλον όχι. Το
ερώτημα για εμάς τους υπολοίπους είναι
ποιοι θα είναι οι ανταγωνιστές που θα
σπάσουν το μονοπώλιο και ποιες συνθήκες
ελεύθερης αγοράς θα επιβάλουν. Η χώρα
δεν αντέχει μια νέα εκδοχή των
‘Αγανακτισμένων’. Ας μην ξεχνάμε ότι
αυτή η μήτρα γέννησε το αριστεροδέξιο
μόρφωμα που μας κυβερνάει. Στην αυριανή
συγκέντρωση (σσ. για το Μακεδονικό 4/2)
μπορεί να μην αγορεύσει ο Βαρουφάκης
και το καφάσι του. Θα μιλήσει όμως ο
Μίκης, που, αν και ωρίμασε πολιτικά,
παθαίνει λογοδιάρροια όταν βρεθεί
μπροστά σε τέτοιο πλήθος (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Σλαβομακεδονία.
Το Μάιο του 1993 χάθηκε μια μοναδική
ευκαιρία να ρυθμιστεί το θέμα του
ονόματος της FYROM.
Ο
Κίρο Γκλιγκόροφ, υπό την πίεση του
Μιλόσεβιτς, στις σχετικές διαπραγματεύσεις
με
τον Κων. Μητσοτάκη
είχε αποδεχθεί το όνομα “Σλαβομακεδονία”.
Τελικώς
ο Μητσοτάκης, υπό την πίεση της ομάδας
Σαμαρά αναγκάστηκε να υπαναχωρήσει και
να
ακολουθήσει την οδό των
διαπραγματεύσεων υπό τον ΟΗΕ. “Σύντομα
δεν θα έχει πλέον και τόση σημασία το
τι θα λέει η Ελλάδα για το θέμα της
αναγνώρισης”, είχε πει τότε
ο Γκλιγκόροφ και απεδείχθη προφητικός...
Και
σήμερα το
Σλαβομακεδονία παρουσιάζεται
ως η βέλτιστη συμβιβαστική λύση, διότι
σε αυτήν την ονομασία ενυπάρχει εθνολογική
βάση, το
σύνηθες στην
ονομασία κρατών. Επίσης
καθησυχάζει και τις “πατριωτικές
ανησυχίες”, μιας
και
επισημαίνει
το χαμηλό βάθος ιστορικού πεδίου της
γείτονος χώρας,
των Σκοπιανών στην
περιοχή (ως
εκ τούτου αποδυναμώνεται και η σχετική
επιχειρηματολογία, της ιδιαιτέρως
δραστήριας
σχετικά, ομογένειας τους)
.
Οι γεωγραφικοί και χρονικοί προσδιορισμοί
στο όνομα, έχουν την πλάκα τους. Φαντασθείτε
η Τουρκία να ονομάζονταν “Νέα Ελλάδα”
ή “Ανατολική Ελλάδα”...
Επίσης
πρέπει να ληφθεί υπόψιν και η περίοπτη
σχέση την οποία κατέχει στον θυμικό /
ψυχισμό των Ελλήνων ο
Μέγας Αλέξανδρος. Η απόδειξη: Πριν
από 10 χρόνια είχε διεξαχθεί μία πολύ
μεγάλη, μακράς περιόδου, πανελλήνια
ψηφοφορία με τον τίτλο “Μεγάλοι Έλληνες”
(ΣΚΆΙ). Η συμμετοχή του
κόσμου
ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Η προσωπικότητα
που ψηφίστηκε ως “ο μεγαλύτερος Έλληνας”
ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος, διότι
είναι
πολύ βολικό
και συναισθηματικά εξυψωτικό να
καμαρώνεις για έναν στρατηγό κατακτητή
που
έκανε
την
“ελληνικότητά σου” ακόμα πιο σπουδαία
και ευκόλως αναγνωρίσιμη.
Επί
πλέον,
η
αντιληπτικότητα αυτών
που έκανε, τουλάχιστον στην γενικότητά
τους, είναι ευκόλως κατανοητή.
Εν
αντιθέσει με την διανοητική προσπάθεια
που χρειάζεται
να
καταβάλεις (ιδιαιτέρως
απαιτητική),
για την κατανόηση των φιλοσόφων της
αρχαιότητας
άλλα και της επιρροής άλλων ιστορικών
προσωπικοτήτων στο ιστορικό γίγνεσθαι.
Παράδειγμα ο Θεμιστοκλής (περιλαμβάνονταν
στις υποψηφιότητες) και
οι συν αυτώ, που απέτρεψαν
την κυριάρχηση της Ανατολής στην
Ευρωπαϊκή Ήπειρο δια
των Περσών.
*
“Εάν οι Πέρσες είχαν τότε κυριεύσει
την Ελλάδα (και στη συνέχεια, με μεγάλη
ευκολία ολόκληρη τη Μεσόγειο και τον
τότε ‘γνωστό κόσμο’) ο Χρυσούς Αιώνας
δεν θα είχε πραγματωθεί στην Αθήνα και
ο ρους της παγκόσμιας Ιστορίας θα είχε
εκτραπεί σε μία τελείως διαφορετική
διαδρομή. Πολύ διαφορετική· τόσο, ώστε
ενδεχομένως τίποτα από όσα αναγνωρίζουμε
σήμερα γύρω μας ως ‘ο κόσμος μας’ να
μην υπήρχε. Φυσικά, ούτε οι ηγετικές
προσωπικότητες του Φιλίππου και
Αλεξάνδρου
θα είχαν αναδυθεί, ώστε να φτάσουμε
σήμερα να θεωρούμε τον δεύτερο ως τον
μεγαλύτερο Έλληνα που υπήρξε ποτέ.
Επίσης,
δεν θα είχε υπάρξει ούτε ο Σωκράτης,
ούτε ο Πλάτωνας να μαθητεύσει σε αυτόν,
ούτε ο Αριστοτέλης να μαθητεύσει στον
Πλάτωνα και εν τέλει να γίνει δάσκαλος
του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ώστε η Παιδεία
που ο τελευταίος έλαβε να συντελέσει
στη σοφία και μεγαλοσύνη του ως εκπολιτιστή
στρατηλάτη (σσ.
είπε ο Μ. Αλέξανδρος αναφερόμενος στον
Αριστοτέλη: ‘Στους γονείς μου οφείλω
το ζείν και στον δάσκαλό μου το ευ ζείν’).
Σωκράτης,
Πλάτων, Αριστοτέλης. Σσ.
στις υποψηφιότητες)
. Απαράμιλλα μεγαλειώδη πνεύματα που
έμελλε να χαράξουν για πάντα και να
θεμελιώσουν την πορεία του σύγχρονου
παγκόσμιου Πολιτισμού. Δεν θα ήταν
καθόλου υπερβολή εάν λέγαμε πως, οτιδήποτε
και εάν βιώνουμε σήμερα τριγύρω και
μέσα μας ως κοινωνικά, πνευματικά και
πολιτισμένα όντα, δεν θα είχαν υπάρξει
ούτε καν ως σπόρος, εάν δεν θεμελιωνόταν
η ανθρώπινη εξέλιξη επάνω στο μεγαλείο
της δικής τους σκέψης” (Ιωάννης
Παπαδόπουλος).
Τέλος
η
έννοια του πατριωτισμού έχει
συκοφαντηθεί
τα μέγιστα στη χώρα του Υπαρκτού
Ελληνισμού, σκοπίμως συγχεόμενη με το
εθνικισμό. Ηθικός αυτουργός, το
ψευτο-προοδευτικό μεταμοντέρνο
ιδεολόγημα εις το οποίο μεσουρανούσαν
οι
θέσεις:
“σχετικοποίηση των πάντων” και
“πολιτική
ορθότητα / political
correct”. Επί
της ουσίας ένα
ιδεολόγημα το
οποίο αρδεύτηκε από τα “απόνερα”
των μαρξιστικών – λενινιστικών
αντιλήψεων, οι
οποίες απέκλειαν την χορική / γεωγραφική
και βιολογική νομοτέλεια στην κοινωνιολογία
και
προωθούσαν τον προλεταριακό διεθνισμό,
μετά την κατάρρευση του Υπαρκτού
Σοσιαλισμού και την διάψευση των
νομοτελειών / θεωριών / προτσές
του επιστημονικού σοσιαλισμού. Dealers
αυτού του ιδεολογήματος οι γνωστοί μας
“αριστερο-κουλτουριάρηδες”,
οι
“σοσιαλιστές
της σαμπάνιας”
και πελάτες τους, οι
της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ.
Και οι πόλεις της χώρας του Υπαρκτού
Ελληνισμού, “ορφάνεψαν” από ελληνικές
σημαίες, τις ημέρες των Εθνικών Εορτών...
Αλλά
ο
πατριωτισμός χρειάζεται και
καλλιέργεια. Αυτήν που δεν του έδωσε η
συντηρητική παράταξη σε όλη τη
μεταπολίτευση, παγίως αμυνόμενη απέναντι
στην επέλαση της λεγομένης “προοδευτικής
Αριστεράς”.
*
“Ας ξαναρχίσουμε να διδάσκουμε στα
παιδιά μας καθαρεύουσα μαζί με το παιδί
της, τη δημοτική, ας τους αποκαλύψουμε
το μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης Ελλάδας,
την κλασική της λογοτεχνία, και μετά ας
τους ζητήσουμε να τη συγκρίνουν με τις
υπόλοιπες βαλκανικές λογοτεχνίες, της
τουρκικής μη εξαιρουμένης. Και δεν θα
χρειαστεί να κουνάμε ελληνικές σημαίες
στο Σύνταγμα, και θα ησυχάσει και ο Μίκης
στην ηλικία του. Αλλά
θα μου πείτε πως είμαι ελιτιστής” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Το
συλλαλητήριο (Αθήνα 5/2/2018).
Ας
ξεχωρίσουμε το γεγονός από τον φορμαλισμό
του.
Ο
φορμαλισμός του
Το
γεγονός (;)
Απρόσμενο
και ελπιδοφόρο.(;)
Πλημμυρίδα ανθρώπων, τα πρόσωπα, το
ύφος, η έκφραση. Το “Μακεδονικό” η
αφορμή. Κίνηση επανάκτησης της
αξιοπρέπειας, που οι ίδιοι χειραγωγούμενοι
(οικεία
βουλήσει)
έχουν απολέσει
/ παραδώσει.(;)
Το
πλήθος στο Σύνταγμα φώναζε τη δυσπιστία
του,
απέναντι στους διαχειριστές του παρόντος
που προεξοφλούν μέλλον δυσοίωνο.
Και
για την Ιστορία...
...Ο
Στεφ. Κασιμάτης γράφει: “Ο
Γιάννης Μπουτάρης, σχολιάζοντας το
συλλαλητήριο της Κυριακής, παρατήρησε
ότι οι Έλληνες
‘κάτω από τον Όλυμπο’
δεν γνωρίζουν το Μακεδονικό (σσ.
στις 12/2 πρότεινε την αλλαγή του αεροδρομίου
της Θεσσαλονίκης “Μακεδονία” σε “Νίκος
Γκάλης) .
Δεν γνωρίζουν, εξήγησε, ότι η Μακεδονία
γεωγραφικά δεν είναι μόνο ελληνική και
ότι σε αρκετά χωριά της Καστοριάς και
της Φλώρινας υπήρχαν, και ακόμη υπάρχουν,
άνθρωποι που μιλούν μια ντόπια σλαβική
γλώσσα. Έχει
δίκιο ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, εφόσον
εννοεί τη γνώση που μεταφέρει η προφορική
παράδοση. Αν δεν ζεις εκεί, αν δεν έχει
η οικογένειά σου ρίζες στη Βόρειο Ελλάδα
–στις Νέες Χώρες, όπως τις έλεγαν την
περίοδο του Μεσοπολέμου–, από πού να
ακούσεις ιστορίες για τη Μακεδονία όπως
ήταν ‘προπολεμικά’; Ωστόσο, η γνώση
αυτής της προφορικής παράδοσης για το
παρελθόν της Μακεδονίας, την οποία οι
Βορειοελλαδίτες, οι σημερινοί ‘γηγενείς’,
ασφαλώς διαθέτουν, δεν εγγυάται την
ορθή κατανόηση του ζητήματος. Η αντίδραση
στη σύνθετη ονομασία της ΠΓΔΜ είναι
μεγαλύτερη στη Βόρειο παρά στη Νότιο
Ελλάδα, αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις.
Δεν θα έπρεπε η γνώση του παρελθόντος,
μέσα από την οικογένεια και τον κοινωνικό
κύκλο τους, να τους κάνει πιο διαλλακτικούς,
πιο συνετούς και πραγματιστές; Βλέπουμε,
αντιθέτως, ότι τους κάνει πιο ανασφαλείς
από τους Νοτιοελλαδίτες. Γιατί; Την
απάντηση θα τη βρούμε στην Ιστορία. Για
τον λόγο αυτόν σας προτείνω ανεπιφύλακτα
το εξαίρετο νέο βιβλίο του ιστορικού
Γιώργου Θ. Μαυρογορδάτου, ‘Μετά το 1922
– Η παράταση του Διχασμού’ (εκδόσεις
Πατάκη).
(...)
Βεβαίως,
το βιβλίο πραγματεύεται ένα ευρύτερο
θέμα από το Μακεδονικό: τη συνέχεια του
Εθνικού Διχασμού μετά την Καταστροφή
του 1922 και μάλιστα σε όλες τις διαστάσεις
της. Εκ των πραγμάτων, η περίοδος
περιλαμβάνει την προσπάθεια εθνικής
ολοκλήρωσης, εντός των συνόρων του
ελληνικού κράτους πλέον, η οποία τις
δεκαετίες του Μεσοπολέμου, πότε με
αφορμή το προσφυγικό και πότε τις εθνικές
μειονότητες, ήταν το κύριο πεδίο
σύγκρουσης των πολιτικών δυνάμεων της
εποχής. Ο Μαυρογορδάτος τονίζει
επανειλημμένα ότι η αποκατάσταση των
προσφύγων υπήρξε το μέγα επίτευγμα της
Ελλάδας εν καιρώ ειρήνης, έστω και αν
υπήρξε ατελές. Χάρη
σε αυτό σχηματίσθηκε η σημερινή εθνική
ομοιογένεια της ελληνικής Μακεδονίας.
Η ομοιογένεια που θα έπρεπε να οπλίζει
τους Έλληνες
της Μακεδονίας με αυτοπεποίθηση. Δεν
συμβαίνει όμως... Ίσως
επειδή όλα αυτά που έπλασαν την
εθνική ομοιογένεια
δεν είναι και τόσο μακρινά, με το μέτρο
του ιστορικού χρόνου. Ούτε 100 χρόνια δεν
έχουν περάσει, λ.χ., από το περιστατικό
της 5ης Νοεμβρίου 1924, όπως καταγράφεται
από τον τότε νομάρχη Σερρών και παρατίθεται
από τον Μαυρογορδάτο στο βιβλίο του”
(σσ.
περιγράφεται βίαιο συμβάν μεταξύ ντόπιων
και προσφύγων, με
πολλούς τραυματισμούς προσφύγων και
καταστροφές σπιτιών τους).
Το
αντί – συλλαλητήριο (Βουλή 7/2/ 2018).
Το
ερώτημα: Ο Νήπιος ετοιμάζεται
για την κωλοτούμπα της “μη λύσης” του
Σκοπιανού;
Ο
φορμαλισμός του
Το
γεγονός
*
“Η δύναμη της εικόνας του συλλαλητηρίου
υπερβαίνει τον υπολογισμό του μεγέθους
του. Ήταν
η εικόνα που έλειπε: μια εικόνα που δεν
παρερμηνεύεται, είτε περιέχει 140.000 είτε
1,5 εκατομμύριο ανθρώπους, και η οποία
μεταφέρει, με απείρως μεγαλύτερη
πειστικότητα από τους αριθμούς των
δημοσκοπήσεων, το μήνυμα ότι η αποδοχή
των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην κοινωνία συρρικνώνεται,
παρά την αντοχή της κοινοβουλευτικής
πλειοψηφίας τους. Σε μια εποχή που ο
κόσμος αντιμετωπίζει με καχυποψία τις
δημοσκοπήσεις, η εικόνα του συλλαλητηρίου
της Κυριακής μπορούσε να είναι η αφορμή
εξελίξεων. Ιδού λοιπόν γιατί βγήκε από
το καπέλο του ταχυδακτυλουργού η
Novartis, με δύο πρώην πρωθυπουργούς και
οκτώ πρώην υπουργούς” (Στεφ.
Κασιμάτης).
Και
για την ιστορία...
Ότι
η Novartis είναι σκάνδαλο είναι δεδομένο.
Η επικεφαλής της Εισαγγελίας Διαφθοράς
Ελένη Ράικου, που παραιτήθηκε ξαφνικά
πέρυσι, είχε χαρακτηρίσει την υπόθεση
ως “κορωνίδα της διαφθοράς στη χώρα
μας”. Η
ίδια ωστόσο είχε υποστηρίξει πως είχε
στοχοποιηθεί “από παράκεντρα εξουσίας
και διαφθοράς που στόχο έχουν τη
συγκάλυψη των διεφθαρμένων κρατικών
λειτουργών που αποκομίζουν διαχρονικά
εκατομμύρια ευρώ και επιζητούν μανιωδώς
την παρεμπόδιση της έρευνας”
(Novartis). Για
τον λόγο αυτό ζητούσε
την
αντικατάστασή της, ισχυριζόμενη ότι τα
συμφέροντα που βάλλουν εναντίον της
δρουν ανενόχλητα και με άνωθεν καλύψεις
, καθώς όπως ανέφερε “δεν αισθάνεται
ότι απολαμβάνει της θεσμικής προστασίας
που δικαιούται” (εν έτει 2017). Η Ράικου,
σύμφωνα με τις τότε πληροφορίες, έως τη
στιγμή της παραίτησής της ανέφερε
πως
είχαν εντοπιστεί μίζες 28 εκ. ευρώ και
εκτιμούσε ότι είναι πιθανή η ύπαρξη
εμβασμάτων από λογαριασμό στην Ελβετία,
αλλά και η ύπαρξη εμβασμάτων πέραν των
διεφθαρμένων κρατικών λειτουργών,
ενδεχομένως και σε πολιτικούς. Τώρα
πως,
από την “κυριλέ” κατάθεση λογαριασμών
φτάσαμε στις βαλίτσες, ενώ τα κέντρα
που τη στοχοποιούσαν τώρα πρωτοστατούν
στην αποκάλυψη είναι άλλου Παπα(γγελόπουλου)
ευαγγέλια.
(ο
Δημ. Παπαγγελόπουλος είναι αναπληρωτής
υπουργός Δικαιοσύνης και η μέχρι τώρα
παρουσία / ενέργειες / δηλώσεις του,
καταδεικνύουν
ότι αυτός αποτελεί τον προξενητή
/
ομφάλιο λώρο ,
της Παραφύση με την Δικαιοσύνης.
Ο
πνίχτης
της.
Να
υπενθυμίσω επίσης,
ότι διετέλεσε αρχηγός της ΕΥΠ επί
κυβερνήσεως Κ. Καραμανλή “του
μικρότατου”.
Τότε
που η φαρμακευτική δαπάνη εκτοξεύτηκε
στα ύψη, οι ιατρογενείς ασθένειες κάνανε
πάρτι, το κυριότερο, εις βάρος της υγείας
του γενικού πληθυσμού. Και το έγκλημα
αυτό θα μείνει ατιμώρητο. Και ο
“μικρότατος”,
θα την βγάλει καθαρή. Τα
συμπεράσματα όλο-δικά σας...).
Οψόμεθα...
Το
σχετικό:
Στο
ημερολόγιο του αντιπροέδρου
της Novartis,
την
επίμαχη περίοδο,
Κων.
Φρουζή (τμήμα
του
έχει παραδοθεί στις
δικαστικές αρχές
από τις
ΗΠΑ /
FBI,
στις
οποίες, όπως και σε άλλες χώρες, διεξάγετε
παράλληλη έρευνα),
το
μόνο σχετικό με πολιτικά πρόσωπα που
αναφέρεται,
είναι
ότι ο τότε
υπουργός Υγείας Παναγιώτης
Κουρουμπλής (4/2015),
συναντήθηκε νωρίς
το πρωί (08:30)
στο ξενοδοχείο “Μεγάλη Βρεταννία”
και
όχι στο υπουργείο,
με τον Κ.
Φρουζή.
Επίσης
αναφέρεται σειρά συναντήσεων του με
τον Κ. Μπαξεβάνη (εφημερίδα“Documento”),
ο οποίος φαίνεται να “εξυπηρέτησε”
τον Φρουζή στην
τότε σύγκρουσή του με την ανταγωνίστρια
εταιρεία “Pfizer”.
Η
γενίκευση.
Και
η “κουτσή Μαρία”
ξέρει,
ότι
στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού ο
“μπούσουλας”
ήταν:
Όλες
(άντε,
ή
σχεδόν όλες)
οι φαρμακευτικές εταιρείες, με
προεξάρχουσες τις προστατευόμενες (από
τους πολιτικούς μας) ελληνικές εταιρείες,
εφάρμοζαν “αθέμιτες
/ κακές
πρακτικές”
που ενίσχυσαν τον ρυθμό αύξησης της
φαρμακευτικής δαπάνης. Και
μετά ήρθε η τρις κατάρατη Τρόικα και τα
πράγματα άρχισαν να μπαίνουν σε μια
σειρά...
Η
διαπλοκή:
Πολιτικοί, διοικητικοί παράγοντες με
φαρμακευτικές εταιρείες. Φαρμακευτικές
εταιρείες με γιατρούς (το σύνηθες δια
των “ιατρικών επισκεπτών” τους).
Ιατροί με φαρμακοποιούς (εικονική
συνταγογράφηση, ακόμη και σε νεκρούς)
με την συμμετοχή / ανοχή προθύμων
εκ
της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ
(με
τα ίδια τα χέρια της, βγάζει τα μάτια
της),
οι
οποίοι
δια
ελάχιστον ίδιον όφελος,
ως
συνήθως,
επιβάρυναν
το κοινωνικό γίγνεσθαι ποικιλοτρόπως
/ τα
μέγιστα.
Το
ευτράπελο.
“Το
πνεύμα θρησκευτικής προσκόλλησης στο
παρελθόν, επειδή μας βολεύει, διακρίνεται
και στο περιστατικό με τον Δ. Λιντζέρη
στη Βουλή. Οι υπάλληλοι, ακολουθώντας
τον κανονισμό, δεν του επέτρεψαν να
φωτογραφίσει, με το κινητό του, τις
σελίδες της δικογραφίας που τον αφορούν.
Του επέτρεψαν, ωστόσο, να κρατήσει
σημειώσεις! Όχι
στον ‘τεχνοφασισμό’, ναι στη χειρωνακτική
εργασία. Η απαγόρευση φωτογράφισης
καθυστερεί τη διαδικασία, επομένως
δημιουργεί ουρά αναμονής, δηλαδή εντέλει
δικαιολογεί την ύπαρξη της δημοσιοϋπαλληλίας.
ΥΓ.
Πολύ χαριτωμένο ότι, την ίδια ώρα, το
Διαδίκτυο είναι γεμάτο από σελίδες της
δικογραφίας. Όλες φωτογραφημένες από
κινητό τηλέφωνο...” (Στεφ, Κασιμάτης).
Και
το
τραγικό.
Το
Κολοσσαίο άνοιξε! Και
συνεχώς αλλάζει θεάματα. Σκεφθείτε
μόνο πόσο μακρινό φαίνεται το συλλαλητήριο
για
το Σκοπιανό.
Μπορεί
να μην προσφέρει λύσεις για το σήμερα
ή το αύριο, προσφέρει όμως θέαμα με
πραγματικά αλλά και κατασκευασμένα
θύματα...
Άλλωστε
στο προτσές της Παραφύση, περιλαμβάνονται
ενέργειες ικανές να διχάσουν το κοινωνικό
γίγνεσθαι (μήνας που είναι, θα το έλεγα
“ηδονή της διχόνοιας”). Απολύτως
φυσικό για ανθρώπους οι οποίοι έχουν
εντρυφήσει στην “Κομμουνιστική Βίβλο”,
όπου με απόλυτη σαφήνεια αναφέρεται,
ότι ο εμφύλιος πόλεμος αποτελεί νομοτέλεια
(μαζί με την ένοπλη εξέγερση) για την
επικράτηση του Σοσιαλισμού (Β. Ι. Λένιν
“Άπαντα”, τομ. 30, σελ. 122 στην 5η έκδοση).
Ας μην ξεχνάμε ότι ως χώρα τον “λουστήκαμε”
μια φορά...
Τίποτε
πρωτότυπο. “Η εκκλησία της Αριστεράς
έχει πλούσια συγκομιδή αναθεμάτων και
σχισμάτων. Όταν βλέπεις την πραγματικότητα
πίσω από το σχήμα του δόγματος, είναι
φυσικό η παραμικρή διαφωνία γύρω από
τη σημασία μιας λέξης να καταλήγει σε
αναθέματα. Θα μπορούσε κανείς να πει
ότι τα σχίσματα είναι ζωτική ανάγκη για
την Αριστερά. Αποξενωμένη από τον
πολιτισμό του διαλόγου ανακαλύπτει σε
κάθε διαφωνία έναν εχθρό. Η Αριστερά
δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ταξικούς
εχθρούς και, ακόμη κι αν δεν τους βρίσκει
απέναντί της, τους φτιάχνει η ίδια.
Αναπαράγει τη σκέψη της διά των
‘διασπάσεων’, όπως οι αμοιβάδες και
οι μονοκύτταροι οργανισμοί” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Και
μετά ξαναέδωσαν άδεια στον Κουφοντίνα
(8/2). Και το γνωστό στέλεχος του “Ρουβίκωνα”
Καλαϊτζίδης, ξαναχτύπησε με ανάρτηση
(facebook 8/2):
“Αύριο υποδεχόμαστε
το πρωί υποδεχόμαστε, έξω από τις φυλακές
του Κορυδαλλού, τον αγωνιστή ΠΡΌΤΥΠΟ
Δημήτρη Κουφοντίνα”.
Αλληλούια...
Το
συμπέρασμα: Το
υπαρκτό σκάνδαλο της φαρμακευτικής
δαπάνης στην Ελλάδα θα πνιγεί στους
κομματικούς σχεδιασμούς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η έρευνα δεν
προσανατολίστηκε στην περίοδο της
εκρηκτικής αύξησης της δαπάνης, αλλά
όταν αυτή άρχισε να αποκλιμακώνεται. Η
στόχευση προσώπων, αντί παθογενειών,
πιστοποιείται από το γεγονός ότι
κατηγορούνται μια σειρά ακόμη και
άσχετων υπουργών, αλλά ουχί υπουργών ή
υφυπουργών Εμπορίου που όριζαν την τιμή
των φαρμάκων. Το ευκταίο,
εκτός της Δικαστικής
Διερεύνησης και η Δημόσια
Διοίκηση (Ελεγκτές Δημόσιας Διοίκησης)
να ολοκληρώσει
τάχιστα, τον υπολογισμό της οικονομικής
ζημίας του Δημοσίου από τις “κακές
πρακτικές” της Novartis και να εγείρει
αγωγή αποζημίωσης και δια ηθικήν βλάβην,
από την εταιρεία.
Την
μισή αλήθεια, το ψέμα θρέφει.
Η
Παραφύση
επαίρεται για την αύξηση των
εξαγωγών
της χώρας το 2017 κατά 13,2% σε σχέση με την
προηγούμενη χρονιά, αποσιωπώντας
την
αύξηση των εισαγωγών κατά 13,7% κατά
το ίδιο διάστημα.
Ενδοσκοπώντας, γίνεται
απολύτως κατανοητό ότι
στο
σύνολο των εξαγωγών και των εισαγωγών
περιλαμβάνονται τομείς που δεν αφορούν
άμεσα την ελληνική οικονομία. Είναι οι
εισαγωγές και εξαγωγές πετρελαίου και
παραγώγων του, από ελάχιστες εταιρείες,
όπως
επίσης και
η αξία των
αγοροπωλησιών πλοίων
στις
οποίες προβαίνουν οι
ναυτιλιακές εταιρείες. Αν αφαιρέσουμε
την αξία πετρελαιοειδών και πλοίων και
δούμε την “μεγάλη εικόνα / αλήθεια”
οι εισαγωγές
την τριετία 2015-2017 σημείωσαν
αύξηση 13,4% έναντι αύξησης
των εξαγωγών
κατά 9,1% το ίδιο διάστημα.
Αποτέλεσμα η επιδείνωση
του εμπορικού ισοζυγίου.
Το έλλειμμα του,
την τριετία 2015-2017, παρουσίασε
αύξηση κατά 19,5%. Επιβεβαίωση
ότι το σαθρό παραγωγικό
μοντέλο της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού
παραμένει ακλόνητο.
Το
ερώτημα...
Χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού ή...
Για
την Γερμανία, ρε γαμώτο...
Την
συμφωνία συνασπισμού της Άνγελα Μέρκελ
με τους σοσιαλδημοκράτες σχολιάζει το
περιοδικό Spiegel. Στο τελευταίο του εξώφυλλο
το έντυπο, γνωστό για τις χιουμοριστικές
του επιλογές, φιλοξενεί το σκίτσο του
Βρετανού Choksi. Τρεις
άνδρες με μπλουζάκια που φέρουν τα
αρχικά του SPD παίρνουν τα ρούχα της
Μέρκελ και την αφήνουν κυριολεκτικά
γυμνή με τα χέρια της να καλύπτουν τα
επίμαχα σημεία.
Κωμικοτραγικά...
1.
“Κρίμα
για τον Κυριάκο σου... Είδες πως λειτουργεί
τελευταία... Σιγά
το μεταρρυθμιστή...
Να τον χαίρεσαι...”, μου είπε μεταξύ
άλλων, γνωστός μου, αναγνώστης του blog
(σε
προηγούμενη ανάρτησή μου, είχα αποκαλέσει
τον
Μητσοτάκη
“ο Έλληνας Μακρόν”).
Του
αντέτεινα,
μια
ιδιαίτερης σημασίας για μένα, ρήση του
Περικλή (“Ηροδότου Ιστορία – Περικλέους
Επιτάφιος”): “Φιλισοφούμεν
τε γαρ μετ’ ευτελείας και
φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας”.
Εδώ μας ενδιαφέρει το δεύτερο μέρος
της ρήσης, το οποίο πολύ ελευθέρως
μεταφραζόμενο ταυτίζεται
με
το λαϊκότροπο “και για τ΄ αλώνια και
για τα σαλόνια” φίλε
μου...
2.
“Προστατευόμενος
μάρτυς, μού απεκάλυψε χθες ότι η απόφαση
για την ίδρυση νέας Νομικής έγινε κατόπιν
συνεννοήσεως με τον πολιτιστικό σύλλογο
‘Ρουβίκων’. Η ηγεσία τού εν λόγω
συλλόγου, διαπιστώνοντας την αύξηση
της επιρροής του σε όλο και μεγαλύτερες
μάζες, έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει
σοβαρό πρόβλημα στέγασης των μελών της,
φίλων της και συναφών επαγγελμάτων. Πού
θα τους βάλουν όλους αυτούς; Πού θα
τυπώνουν τα φέιγ βολάν τους και το
κυριότερο πού θα καταφεύγουν όταν,
κατάκοποι από τον κάματο της ημέρας,
διαπιστώνουν ότι επίορκοι αστυνομικοί
τους κυνηγούν για να τους συλλάβουν;”
(Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
5.
Στην πρόταση για την σύσταση προανακριτικής
επιτροπής, σχετικά
με την εμπλοκή πολιτικών προσώπων στη
υπόθεση
“Novartis”,
η
οποία κατατέθηκε
στην Βουλή
(13/2,
υπεγράφη
από όλους τους βο (υ)λευτές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ),
εμπεριέχεται
η απαλλαγή του Π.Κ. Μόνο ο Παναγιώτης
Κουρουμπλής αναφέρεται
με αρχικά. Όλοι
οι υπόλοιποι “φαρδιά πλατιά”...
Αυτά
συμβαίνουν όταν ένα υπό διερεύνηση
θέμα εμπλέκεται με πολιτικές στοχεύσεις.
6.
“Έγκυρος
νομικός μού έλεγε προ ημερών ότι
διατυπώσεις όπως ‘άκουσα’, ‘υπέθεσα’,
‘εικάζω’ και άλλες παρόμοιες, που
χρησιμοποιούνται κατά κόρον από τους
μάρτυρες στη δικογραφία της Novartis, δεν
είναι καθόλου τυχαίες, αλλά αποσκοπούν
στην προστασία των ανώνυμων μαρτύρων.
Δεδομένου ότι υπάρχει νομολογία των
ελληνικών δικαστηρίων που μειώνει την
ευθύνη του καταγγέλλοντος εφόσον οι
καταγγελίες βασίζονται σε υποθέσεις
και ακούσματα, το πιθανότερο είναι
–υποστηρίζει ο συνομιλητής μου– ότι
εκείνοι που απέσπασαν τις καταθέσεις
δασκάλεψαν τους μάρτυρες κατά τον τρόπο
αυτόν, ώστε να αποφύγουν στο μέλλον τις
δικαστικές διώξεις από πλευράς των
καταγγελλομένων. Αν έτσι είναι, τότε,
ναι, οι μάρτυρες είναι πράγματι
προστατευόμενοι. Έστω
και με τρόπο διαφορετικό από εκείνον
που προβλέπει ο νομοθέτης...”
(Στεφ.
Κασιμάτης).
4.
Στο “Σαλόνι
των Ανεξαρτήτων”, (Grand
Palais, Ηλύσια Πεδία, 13-18
Φεβρουαρίου),
θα
παρουσιαστούν έργα
10
Ελλήνων
εικαστικών.
Στάθης
Θεοδωρόπουλος
Σαν επιδόρπιο
Benda Bilili. (1)
Πριν ακριβώς 1 χρόνο, γνωστός
και αναγνώστης του blog,
έχοντας διαβάσει την
ανάρτηση του Φεβρουαρίου (2017)
μου είπε μεταξύ άλλων: “Ότι και να
κάνεις, ότι και να γράψεις Θέμη,
αντιερωτικός θα είσαι, γιατί θέλεις να
παρουσιάζεσαι εγκεφαλικός...”. Του είπα,
δείξε υπομονή, καλά να είμαστε, θα σου
απαντήσω του χρόνου, τον
Φεβρουάριο ...
Ως
απάντηση, ένα εικονίδιο.
Σημείωση
1.
Benda
Bilili: Στην
τοπική κογκολέζικη γλώσσα lingala
σημαίνει:
Δες παραπέρα, πέρα από το προφανές.
Λίγο κρασί, μια καλή ταινία
και το κορίτσι /αγόρι σου.
Η
ταινία: “Το Κορίτσι
με τα Πορτοκάλια – Appelsinpiken”,
Νορβηγία,
2/2009 (πριν 9 χρόνια) της Έυα
Νταρ (βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του
Γιοστέιν Γκάαρντερ)
. Τρέιλερ:
https://www.youtube.com/watch?v=LKzTveyQeOo
Seedrinker
