Η αδιαφορία σκοτώνει την
χώρα...
Εμένα τι με νοιάζει;
Άγνωστη λέξη, στην χώρα του
Υπαρκτού Ελληνισμού, είναι η λέξη ΕΥΘΎΝΗ.
Η ευθύνη προέρχεται απόν την λέξη
ευθύς, ιωνικά ιθύς και σημαίνει
την δυνατότητα επιλογής της προσφορότερης
ευθείας πορείας. Η ευθύνη και η
κυβέρνηση ήσαν αρχικά ναυτικοί όροι.
Τα γλωσσικά “απόνερα” των ταξιδιών
στην θάλασσα, τότε που τις τριήρεις της
Δημοκρατίας (της προγονικής μας)
κινούσαν πλούσιοι και φτωχοί από κοινού,
οι τριττύες. Το πηδάλιο προσαρμόζονταν
στην ευθυντηρία του κυβερνήτη
(σύνθετη από τις κύμβη = πλοίο και
το ερ του ερέσσω = κωπηλατώ), για
τον λόγο αυτό τον κυβερνήτη τον
έλεγαν και ευθυντήριο. Δηλαδή αυτόν
που επέλεγε τις κατάλληλες ευθείες
/ θαλασσοπορείες, ώστε το πλοίο να φτάνει
ευθέως / ταχέως στον προορισμό του.
Στην Δημοκρατία αυτήν την ευθύνη
την έχει ακέραια κάθε ευθυντήριος,
ως ιθύνων νούς και είναι τριπλή:
πολιτική, ηθική, οικονομική.
Στην χώρα του υπαρκτού
Ελληνισμού, ο άνθρωπος – πολίτης, μοιάζει
περισσότερο σαν ιδεολόγημα του
παρελθόντος, παρά ως δομικό στοιχείο
της Δημοκρατικής Πολιτείας (θεσμιμένης).
Δομικό στοιχείο, διότι ο πολίτης είναι
αυτός ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι η
πολιτική είναι γέννημα του ιστορικού
γίγνεσθαι και αντικείμενό της είναι η
αντιμετώπιση του διαλυτικού κινδύνου
της ανομοιότητας. Αντιλαμβάνεται ότι
στην ευνομούμενη Δημοκρατία, δια της
πολιτικής / πολιτικού, επιτυγχάνεται η
διηνεκής θέσπιση και αλλαγή νόμων, δια
των οποίων επιτυγχάνεται / επικαιροποιείται
η συνύφανση, κατά τον καλύτερο τρόπο
των ανομοιοτήτων των ανθρωπίνων
πραγμάτων, χωρίς αυτές να καταργούνται.
Αντιλαμβάνεται τέλος, ότι καλείται
υπεύθυνα να υπηρετήσει /
λειτουργήσει την Δημοκρατία, το καλύτερο
πολίτευμα μέσα στην σχετικότητα των
ιστορικών δυνατοτήτων.
Για να γίνει αντιληπτή η
έννοια της υπευθυνότητας ή της μη
ευθύνης, είναι απαραίτητο να περιγραφούν
οι τρόποι με τους οποίου μπορούμε να
αντιληφθούμε την ευθύνη. Ο φιλόσοφος
Καρλ Γιάσπερς (υπαρξιστής) υποδεικνύει
4 τρόπους.
Ευθύνη νομική.
Αναφέρεται σε
εκείνες τις ενέργειες οι οποίες
παραβιάζουν τον νόμο, οι οποίες και
μπορούν να αποδειχθούν αντικειμενικά.
Ευθύνη πολιτική. Αναφέρεται
στις ενέργειες των λειτουργών του
κράτους, αλλά εμπλέκει και όλους όσους
έχουν πολιτικά δικαιώματα. Ο Γιάσπερ
αναφέρει: “Ο καθένας φέρει ένα μερίδιο
ευθύνης για τον τρόπο με τον οποίο
κυβερνιέται”. Και
αυτό διότι η δημοκρατία μας καθιστά
υπεύθυνους και ως εκ τούτου συνενόχους
για τα λάθη ή τα εγκλήματα και των
κυβερνώντων.
Ευθύνη ηθική.
Αυτή είναι η ατομική
/ προσωπική ευθύνη, η οποία δυνητικώς
διαπιστώνεται από το “δικαστήριο” της
συνείδησης, “από το οποίο δεν μπορούμε
να ζητήσουμε επιεική μεταχείριση”. Η
δικαιολογία “οι
διαταγές είναι διαταγές”, δυνητικώς
αποδεκτή στο νομικό πεδίο, δεν έχει
καμία ισχύ / αξία στο ηθικό πεδίο. Ενώπιον
της συνείδησής μας “τα εγκλήματα
παραμένουν εγκλήματα, ακόμη και αν
προέρχονται από διαταγές” (Γιάσπερ).
Ευθύνη μεταφυσική.
Αυτή αναφέρεται στην ανοχή την οποία
δείχνει ο οποιοσδήποτε στις αδικίες
και κακές πράξεις οι οποίες, εν
γνώσει του
επιτελούνται εις
βάρος του συνανθρώπου. Γεννιέται από
την παραβίαση της ανθρωπιστικής αρχής
της αλληλεγγύης, η οποία δυνητικώς μας
αποτάσσει
από το ανθρώπινο
γένος, το οποίο στηρίζεται στον κοινωνικό
ετεροπροσδιορισμό του
ατόμου, δηλαδή την αναγνώριση του εαυτού
μας μέσω του άλλου. Σε αυτό το επίπεδο,
αναφέρει ο Γιάσπερ ο
τρόπος με τον οποίο αισθανόμαστε την
ανευθυνότητα / ενοχή δεν δύναται να
κατανοηθεί
από νομική, πολιτική ή ηθική άποψη, διότι
αυτή αναφέρεται σε εκείνη την συναισθηματική
μήτρα, η οποία
ενώνει τους ανθρώπους πριν
από τις ορθολογικές τους συνεννοήσεις
και πριν τις πολιτικές, νομικές
ή και ηθικές τους
συμφωνίες. Αυτή η συναισθηματική μήτρα,
η οποία επιτρέπει στους ανθρώπους να
αντιλαμβάνονται ότι ανήκουν στο ίδιο
γένος, είναι η ίδια προ-νομική και
προ-πολιτική μήτρα, την οποία ο Καντ
επισημαίνει με το “ο άνθρωπος πρέπει
να αντιμετωπίζεται πάντοτε ως σκοπός
και ποτέ ως μέσον”. Κανένας
νομικός κανόνας, καμία πολιτική συμφωνία,
κανένας ηθικός νόμος δε δύναται να
θεμελιωθεί, να γίνει παραδεκτός εάν ο
άνθρωπος αντιμετωπίζει τον άλλον όχι
ως άνθρωπο άλλα
ως μέσον δια ιδιοτελήν ικανοποίηση.
Στην
άμεση Αθηναϊκή
Δημοκρατία, της πόλεως-κράτους, της
δημοκρατίας των μικρών κοινωνικών
μεγεθών (των ολίγων πολιτών) και των
αποκλεισμών, οι κυβερνώντες / άρχοντες
ευρίσκονταν υπό
διαρκή και
σχολαστική παρακολούθηση (9 φορές τον
χρόνο έπρεπε να λάβουν ψήφο εμπιστοσύνης
από την Εκκλησία του Δήμου κατόπιν
έλεγχου για οικονομική, ηθική και
πολιτική ανευθυνότητα).
Υπήρχε και ο οστρακισμός και ο άρχων ο
οποίος είχε οστρακιστεί
με περισσότερες
από 6.000 ψήφους, έπρεπε ως δημόσιος εχθρός
εντός 10 ημερών,
να εγκαταλείψει την χώρα για 10 χρόνια
(εξοστρακισμός).
Στην
σημερινή αντιπροσωπευτική Δημοκρατία
(κοινοβουλευτικό σύστημα) οι λειτουργοί
της υπόκεινται εις το “τεκμήριο ευθύνης”
το οποίο
αποτελεί και την αντίρροπη δύναμη στην
“εξουσία” που τους παρέχεται.
Τα μέλη της
Κυβέρνησης (υπουργοί) ευθύνονται
για
ότι αρνητικό διαπιστώνεται εις τον
τομέα της αρμοδιότητάς τους (ο “τομέας
ευθύνης” τους). Η
δε συλλογική πολιτική ευθύνη της
κυβέρνησης προσωποποιείται στον
πρωθυπουργό διότι
είναι αυτός που έχει
την εξουσία να διορίζει και αποπέμπει
υπουργούς.
Η
έννοια της πολιτικής ευθύνης γεννήθηκε
στην Μ. Βρετανία και
επεσήμανε την ευθύνη πρωθυπουργού και
υπουργών έναντι της Βουλής
των Κοινοτήτων.
Αρχικώς είχε
ποινική μορφή και το δικαίωμα
καταλογισμού
της από την Βουλή,
συντελούσε εις
την μερική
εξισορρόπηση της εξουσίας του Μονάρχη,
να διορίζει και αποπέμπει πρωθυπουργό
και υπουργούς άνευ της συναινέσεώς της.
Η πολιτική
ευθύνη αποτελεί μια ιδιότυπη μορφή
ευθύνης. Η ιδιοτυπία
της έγκειται εις το ότι η κύρωσή της,
δηλαδή η απώλεια της εξουσίας, δεν
επιβάλλεται με νομικά κριτήρια. Η
μετακύλισή της δεν γίνεται προς τα
κάτω, δηλαδή δια του ποινικού ή πειθαρχικού
καταλογισμού της σε υφισταμένους του
υπουργού. Μετακυλίεται
όμως προς τα πάνω, δηλαδή στον
πρωθυπουργό, ως τον μόνον υπεύθυνο δια
την σύνθεση της κυβέρνησης, εάν αυτός
δεν την καταλογίσει πάραυτα. Παραλλήλως
διαχέεται εις όλην την κυβέρνηση, διότι
η πολιτική ευθύνη εκτός από αντικειμενική
είναι και συλλογική.
Εις
την χώραν του Υπαρκτού Ελληνισμού, εκεί
όπου λειτουργεί μια αποθεσμιμένη
δημοκρατία με ολιγαρχικά χαρακτηριστικά
“η εντολή του λαού προς τους ‘αντιπροσώπους’
του δεν είναι επιτακτική αλλά ‘ελεύθερη”.
Σε αυτό το καθεστώς οι άρχοντες “μπορεί
να θέλουν, να επιδιώκουν, να πράττουν
οτιδήποτε για χρόνια, ‘εν ονόματι’,
‘αντί’ και για ‘λογαριασμό των εκλογέων
τους’. Δεν υπόκεινται
σε ανάκληση (σσ. απώλεια εξουσίας δια
του καταλογισμού της πολιτικής ευθύνης
τους). Δεν λογοδοτούν και δεν είναι
υπεύθυνοι απέναντί τους για γνώμη ή
ψήφο που δίνουν κατά την άσκηση των
καθηκόντων τους. Ως
μόνη δε κύρωση, αντιμετωπίζουν το
ενδεχόμενο της μη επανεκλογής τους...”
(Αρ. Μάνεσης – Φ. Σπυρόπουλος). Με
λίγα λόγια στην χώρα του Υπαρκτού
Ελληνισμού, ο καταλογισμός των επιμέρους
πολιτικών ευθυνών είναι ανύπαρκτος,
διότι σκοπίμως
καλλιεργείται από τους φορείς της
εξουσίας η σύγχυση ότι
ο καταλογισμός
της γίνεται στις εκλογές. Επί Παραφύση
δε,
όπου η “καρεκλολατρεία”
παρουσιάζεται πρωτοφανείς, ο
χωρισμός των εξουσιών είναι ανύπαρκτος
(νομοθετικής-Βουλή, εκτελεστικής-κυβέρνηση),
με αποτέλεσμα και η έννοια της πολιτικής
ευθύνης να τελεί
υπό κατάρρευση.
Σχετικό επακόλουθο
ο εθισμός της Παραφύση
στην παρουσίαση
fake
news,
τα οποία το μόνο που επιδιώκουν είναι
μια στιγμιαία εντύπωση, ένα καλό
“πρωτοσέλιδο” τίτλο στα φίλα προσκείμενα
ΜΜΕ.
Στην
ανάρτηση “Ο υπέροχος Γκάτσμπυ” της
30/6/13, είχα αναφέρει ότι “ο κτισμένος
και άκτιστος χώρος όπως διαμορφώθηκε
διαχρονικά στη χώρα μας, ιδιαίτερα
μεταπολεμικά, είναι ένα τριτοκοσμικό
διαβατήριο αθλιότητας, που προανήγγειλε
και εξιστορεί τον εκφυλισμό και εκχυδαϊσμό
της κοινωνίας μας με τα γνωστά επακόλουθα”.
Και αυτό διότι η αρχιτεκτονική, που
είναι η μόνη εκτεθειμένη σε όλους τέχνη,
“γραδάρει” ανά πάσα στιγμή το πολιτικό
στάτους της κάθε περιόδου. Σχετικά ο Δ.
Πηκιώνης ανέφερε: “Το
αρχιτεκτόνημα είναι κάτι που φυτρώνει
σε συγκεκριμένο χώμα και κλίμα, από
συγκεκριμένους ανθρώπους”.
Σχηματικά
θα αναφέρω ότι η μη-
ευθύνη
στην χώρα μας άρχισε να δομείται παράλληλα
με τις πολυκατοικίες, εις τα ερείπια
των νεοκλασικών αρχιτεκτονημάτων και
εις την απαξίωση του δημόσιου χώρου.
Δομήθηκε στην αντίληψη:
όταν για
κάτι δεν υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά,
ατομική, συλλογική, δηλαδή
ανήκει σε όλους (res
publicum),
είναι
σαν να μην ανήκει σε κανέναν. Και
αποτελεί την
απόδειξη της ατελούς μετάβασης του
κοινωνικού μας γίγνεσθαι, εις την
νεωτερικότητα. Αποτέλεσμα,
σήμερα
η υπαιτιότητα του “αρρωστημένου”
συστήματος να
προβάλλει
ως η μοναδική απάντηση, ικανή να ερμηνεύσει
και να δικαιολογήσει τα σημερινά
αδιέξοδα (“δια κάθε νόσον και μαλακίαν”).
Ένας “εθελότυφλος διακανονισμός
ευτυχίας”, ο οποίος αποσκοπεί εις την
αλλοίωση / ακύρωση των προσωπικών ευθυνών
και μετατρέπει τον πολίτη εις
λαϊκήν
μάζαν
ΚΔΩΑ,
η
οποία προσδοκά / καλλιεργεί εμμέσως και
την αναμονή ενός λυτρωτή.
Μία
κατάσταση η οποία απομακρύνει την
κοινωνία μας, από την προσπάθεια
κατανόησης και τελικά
αναίρεσης του εσφαλμένου των επιλογών
της. Μία
κατάσταση η οποία οδηγεί και στην “ηθική
απεμπλοκή”, έννοια την οποία εισήγαγε
ο ψυχολόγος Albert Bandura. Πρόκειται για μία
γνωστική διαδικασία, μέσω της οποίας
το άτομο δικαιολογεί τη διαφθορά του
δημιουργώντας την δική του εκδοχή της
πραγματικότητας, εις την οποία οι ηθικές
αρχές δεν ισχύουν για τον ίδιο. Δηλαδή
αλλάζει τις αξίες του, προκειμένου
αυτές να δικαιολογούν τη συμπεριφορά
του.
“Σήμερα,
τείνει να πάρει την μορφή μιας γενικής
τυπικής αρχής μια
ενιαία διασύνδεση η οποία ορίζεται
κυρίως από την μεταφορά της προσωπικής
ευθύνης σε μία αόριστη γενικότητα που
μπορεί να ονομάζεται είτα κράτος είτε
κοινωνία είτε οτιδήποτε άλλο ( σσ.
πχ DNΑ)”
(Δ.
Παπαϊωάννου).
Σήμερα,
εις την χώραν του Υπαρκτού Ελληνισμού,
η μη-ευθύνη τείνει να λάβει και
χαρακτηριστικά δικαιώματος δια
της “απελευθέρωσης” της
ελευθερίας από
τα εννοιολογικά της δεσμά.
“Σήμερα, η
ερμηνεία της ελευθερίας είναι πολύ
ελεύθερη. Τόσο, που να μας κάνει να
αμφισβητούμε αν κάτι ποινικό είναι απλά
πολιτική θέση ή έκφραση αυτοδιάθεσης.
Οι άνθρωποι που εκθέτουν σε βία τον
κόσμο και στοχεύουν ιδιωτική και δημόσια
περιουσία αντιμετωπίζονται ως
αντικαθεστωτικοί, αντιμνημονιακοί ή
απλά ελεύθερα εκφραζόμενοι ανήλικες
και αφήνονται ελεύθεροι, με ελαφρυντικό
την ιδεολογία, για να αναπαράγουν τη
συμπεριφορά τους. Οι άνθρωποι που
επιβραβεύουν τη βία και την υποκινούν,
αντιμετωπίζονται ως ενεργά πολιτικά
όντα ή απλά ανόητοι και απαλλάσσονται
λόγω ανοησίας. Κάπου παρακάμπτεται
'λογικά' και με 'πολιτική ορθότητα' ο
ποινικός κώδικας, στο βωμό της ελευθερίας
της έκφρασης. Αλλά ποιας ελευθερίας
ακριβώς, του θύτη ή του θύματος; Σε μια
ελεύθερη κοινωνία πρέπει όλοι να έχουν
ίσα δικαιώματα. Αλλιώς δεν είναι ελεύθερη
και απλά εξυπηρετεί κάποιους συγκεκριμένους
ευνοούμενους, εις βάρος των μη ευνοούμενων”
(Μαρία
Dawkinson).
Επίλογος
Μνήμη βραχεία; Αήττητη βλακεία...
Ο “έκπτωτος άγγελος” : Ο
“Phylax” της
λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη
Ωργιώδης
Άγνοια).
Το ανωτέρω αποτελεί “εικαστική
παρέμβαση” στο έργο “PHYLAX”,
το οποίο τοποθετήθηκε
προσφάτως από τον δήμο Παλαιού Φαλήρου,
στην είσοδο του δήμου και το οποίο
στάθηκε αφορμή δεισιδαιμονικών δοξασιών
και συνωμοσιολογικών θεωριών
(Παλαιοημερολογίτες
προέβησαν σε λιτανεία και επιτόπιο
εξορκισμό του). Αλληλούια...
Το επέλεξα και διότι
δημιουργός του είναι ο αγαπημένος
εικαστικός του Νηπίου,
Κωστής Γεωργίου. Έργο του (“Fight
Omega”) είχε επιλέξει ο
Νήπιος για να διακοσμήσει το πολιτικό
γραφείο του στην
Κουμουνδούρου.
Τις πρώτες πρωινές
ώρες της 18/1 έγινε η αποκαθήλωση του
“PHYLAX”.
Ήμουν απολύτως
βέβαιος, ότι η αποκαθήλωση ήταν έργο
φασιστοειδών της άκρας δεξιάς υπό τις
ευλογίες ορθόδοξων “τζιχαντιστών”,
έως την στιγμή.... Έως την στιγμή κατά
την οποίαν, ο Νήπιος επέλεξε να ενημερώσει
σχετικά με το Σκοπιανό, την Εκκλησιαστική
ηγεσία αντί της Πολιτειακής και Πολιτικής
(ενέργεια αδιανόητη για
ευρωπαϊκό κράτος, 18/1). Από
εκείνη την στιγμή στο “κάδρο” μπήκαν
και “τα δικά τους
παιδιά...”. Μία ενέργεια, κάτι σαν το
“απολυτίκιο”..., της συνάντησης.
Και μια
πρόταση φύλαξης του
“PHYLAX”:
Με
αλχημείες:
Τρανό παράδειγμα η
παροχή
400 ευρώ προς
στους νέους ανέργους, την
οποία
και
εμφανίζουν ως απόδειξη αρωγής προς την
νέα γενιά. Επί της ουσίας, η Παραφύση
επιστρέφει στους νέους, ένα μέρος από
τις προ μηνών επιβληθείσες περικοπές
προς αυτούς. Και
αυτό διότι
στα
πλαίσια της Β΄ Αξιολόγησης, καταργήθηκε
το επίδομα προς νέους ηλικίας 20-29 ετών
(75 ευρώ για 5 μήνες, σύνολο
375 ευρώ),
με μόνη προϋπόθεση να είναι εγγεγραμμένοι
στον ΟΑΕΔ (και χωρίς προηγούμενη εργασία).
Και
ήρθε ο “Phylax”
και
έδωσε 400 ευρώ μόνο στους έως 24 ετών νέους,
δηλαδή στους μισούς περίπου... Και
η Δημοκρατία δεν είναι ελεήμων. Η
Δημοκρατική Πολιτεία αποδίδει στους
πολίτες αυτά τα οποία τους οφείλει, το
αντίδωρο της υπευθυνότητάς τους. Οι
λοταρίες και οι ελεημοσύνες είναι ίδιον
απολυταρχικής
κατεύθυνσης
δημοκρατιών,
δηλαδή αποθεσμιμένων λόγω επικράτησης
της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ.
Και
ιδού η επιβεβαίωση: Σύμφωνα
με την Έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού
Φόρουμ, η Ελλάδα κατατάσσεται τελευταία,
μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών, στον
δείκτη της “δίκαιης ανάπτυξης”. Αλλά
και σε όλους τους επιμέρους δείκτες, η
Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις,
καταγράφοντας νέα μείωση της αποταμίευσης
των νοικοκυριών, μείωση του κατά κεφαλήν
Α.Ε.Π. και αύξηση της φτώχειας.
*
“Νέος
φόβος, νέα επιδημία. Νέα επιδημία, η
τακτική των επιδοτήσεων. Η τακτική των
επιδοτήσεων, η επιδημία της φτωχοποίησης.
Η επιδημία της φτωχοποίησης, η στρατηγική
της καθυπόταξης. Η στρατηγική της
καθυπόταξης, ο στόχος της εξουσίας του
‘αριστερού’ Αλέξη Τσίπρα. Η
εξουσία του Αλέξη Τσίπρα, ο θρόνος της
κοινωνικής ‘ευαισθησίας’ του. Η
κοινωνική ‘ευαισθησία’ του, το πλήθος
των φτωχοποιημένων πολιτών. Το
πλήθος των φτωχοποιημένων πολιτών, ο
όγκος των αυριανών ψηφοφόρων του. (...)
Φόβου τους Δαναούς και δώρα φέροντας.
Μεθερμηνευόμενο στον ‘αριστερό’,
φιλανθρωπικό
επίκαιρο.
Φόβου τους Συριζαίους και επιδοτήσεις
φέροντας” (Δημ. Δανίκας).
Και
ο Σώρρας
ακόμη, μπορεί και πείθει...
Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι “επικρατεί
πάντα τόση αλήθεια, όση μπορούμε εμείς
οι ίδιοι να επιβάλουμε. Ο θρίαμβος της
λογικής, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο
από τον θρίαμβο των
λογικών” (Μπέρτολντ Μπρέχτ, “Η ζωή του
Γαλιλαίου”)
Ελληνοφρένεια...
ALPHA
πράγμα.
Σε αυτό το κανάλι η μόνη “ασυμβίβαστη”
σάτιρα που είναι ανεκτή, είναι αυτή
του Λάκη
του Λαζόπουλου.
Ως
εκ τούτου και η
“Ελληνοφρένεια”
κόπηκε
αιφνιδίως,
καρατομήθηκε
στις 20/12/17.
Ο
βάνδαλος της Παιδείας.
Με
ανακοίνωση του
(22/12) για τους
βανδαλισμούς, από
τα “δικά τους παιδιά”,
στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (21/12),
ο
βάνδαλος της
Παιδείας Κώστας
Γαβρόγλου, εγκαλεί
τον
Πρύτανη
Αχιλλέα Ζαπράνη
επειδή “προκαλούσε”... Και
όντως είναι “προκλητικός”, διότι είναι
ο μόνος Πρύτανης στο πανεπιστημιακό
γίγνεσθαι της χώρας, ο οποίος απαιτεί
να τηρείται η νομιμότητα στο πανεπιστήμιο
του οποίου προΐσταται (και όντως το
Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, μακράν
διαφέρει). Και προχώρησε ο βάνδαλος της
Παιδείας σε έναν
κραυγαλέο συμψηφισμό που έχουμε δει
μόνο στη φαλλοκρατική αντίληψη περί
βιασμού και ευθύνης του θύματος...
Στην
Άλγεβρα
υπάρχει ο κλάδος των μιγαδικών αριθμών,
οι οποίοι είναι μια έκφραση της μορφής
α+βi, όπου α και β είναι πραγματικοί
αριθμοί και ο i φανταστικός. Αν κάπου
υπάρχει ένας φανταστικός αριθμός, όσους
πραγματικούς αριθμούς κι αν προσθέσουμε,
το αποτέλεσμα θα είναι πάντα ένας μη
πραγματικός αριθμός. Το ίδιο γίνεται
και στον χώρο των “δικών
τους παιδιών”.
Από τη στιγμή που σε μια Δημοκρατία
αποδέχονται το φανταστικό “δίκιο της
εξέγερσης” όλοι έχουν δίκιο.
*
“ (...)
Πού
να φανταζόμουν ότι, την επομένη κιόλας
(σσ.
3/1),
θα κυκλοφορούσε η είδηση ότι ο υπουργός
Κώστας Γαβρόγλου (που νομίζω ότι είναι
και Θρησκευμάτων, εκτός από Παιδείας)
θα απαγόρευε τις εκπαιδευτικές εκδρομές
των σχολείων στο εξωτερικό, εφόσον
μάλιστα έχουν σκοπούς πολιτιστικούς
και περιβαλλοντικούς. Απολύτως
αναμενόμενο από άνθρωπο των αντιλήψεών
του. (Αυτός δεν ήταν που καλούσε τον
πρύτανη του Μακεδονίας να αναλογισθεί
σε τι έσφαλλε ώστε το πανεπιστήμιο του
να έχει γίνει στόχος των αναρχικών;)
Φαντάσου τι επίδραση μπορεί να έχει σε
ένα παιδί να δει πώς είναι τα σχολεία
στις πολιτισμένες χώρες της Δύσης, πώς
η ελευθερία της προσωπικότητας συμβαδίζει
με τον σεβασμό στους κανόνες, πώς δεν
γίνονται εκεί καταλήψεις! Ποιος ξέρει
πού μπορεί να καταλήξει ένα παιδί που
θα υποστεί παρόμοιο τραύμα; (...)
Εξόχως αποκαλυπτική και η αιτιολόγηση
της απόφασης: Επειδή δεν μπορούσαν
μερικά παιδιά να μετάσχουν, απαγορεύεται
σε όλα. Ο κομμουνισμός στην πράξη –
ευτυχώς βέβαια, σε καρτουνίστικη εκδοχή,
λόγω υπουργού. Έχω
στον νου μια εξήγηση και θα τη θέσω με
τον δέοντα σεβασμό. Υποθέτω ότι, έπειτα
από τόσα χρόνια ευδόκιμης και καλοπληρωμένης
υπηρεσίας στο Ίδρυμα
Λάτση, ο Κ. Γαβρόγλου έχει κάποια θέματα
–δικά του, εσωτερικά– και προσπαθεί
να τα τακτοποιήσει με παρόμοιες
γελοιότητες στο υπουργείο Παιδείας. Το
δυστύχημα είναι ότι έχουν κόστος εθνικό:
Κρατάνε τη χώρα πίσω. Ως προς το προσωπικό
του, βεβαίως, συμπονώ... Είναι καημός, δε
λέω...” (Στεφ.
Κασιμάτης).
Πάει ο παλιός ο χρόνος.
Πάει;
*
“Δεν
υπάρχει ελπίδα, γιατί είναι ανύπαρκτη
μια κοινή λογική, έχουν αποκλειστεί όλα
τα ενδεχόμενα συν-εννόησης. Η συν-εννόηση
προϋποθέτει κοινή πρόθεση και κοινά
κριτήρια για να ξεχωρίζει η αλήθεια από
το ψέμα, η εμπειρική πιστοποίηση από
μόνη την εντύπωση, το πραγματικό
από το φαντασιώδες. Όταν
‘αυτονόητα’ οι ‘ριζοσπάστες’ της
διεθνιστικής Αριστεράς συγκυβερνούν
με τους ‘ανυποχώρητους συνεπείς’ της
‘πατριωτικής Δεξιάς’ για να διεκπεραιώσουν
τις απαιτήσεις του ιστορικο-υλιστικού
διεθνισμού των ‘Αγορών’, τότε η επαφή
με την πραγματικότητα έχει a priori χαθεί.
Μαζί
χάνεται και κάθε πιθανότητα κοινωνικής
συν-εννόησης, παύουν να συνδέονται οι
λέξεις με νοήματα και τα νοήματα με
πράγματα. (...)
Η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα
γίνεται αυτονόητο πεπρωμένο του
Ελλαδισμού” (Χρ.
Γιανναράς).
Και
το αισθανόμαστε αυτό στην χώρα του
υπαρκτού Ελληνισμού. Και
αυτό διότι
η “ιδιαιτερότητα”, η οποία πραγματικά
μας χαρακτηρίζει και ονοματίζεται
“αδυναμία βούλησης” μας καθηλώνει
γενικώς.
Απόδειξη η έρευνα , η οποία δημοσιεύτηκε
εις το
επετειακό τεύχος του Economist για το 2018 (
της περιώνυμης Gallup).
Σύμφωνα
με αυτήν, ανάμεσα
στις ανεπτυγμένες χώρες, η Ελλάδα
καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην κλίμακα
δυστυχίας, δηλαδή
οι
Έλληνες αισθάνονται ως
οι πιο δυστυχισμένοι στον κόσμο. Την
τριπλέτα της δυστυχίας συμπληρώνουν
οι Βορειοκορεάτες και
οι
οι Βενεζουελάνοι. Νήπιος,
Κιμ
Γιονγκ Ουν,
Μαδούρο η
τριπλέτα ηγετών οι οποίοι αισθάνονται
επιτυχημένοι αν
και κυβερνούν χώρες, των οποίων οι
πολίτες των. έχουν χάσει κάθε ελπίδα.
Δοξάστες τους λαϊκές μάζες ΚΔΩΑ...
Τα
απόνερα μιας επίσκεψης... Νο
1.
Στην ανάρτηση “Εξωχώρια (σημείωση1)”
της 17/8/16 είχα επισημάνει: “Το
Θέμα που προέκυψε με τους 8 Τούρκους
στρατιωτικούς, ζητώντας πολιτικό άσυλο
στη χώρα μας, δεν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε
ως πρόβλημα, αλλά ως εξαιρετική ευκαιρία,
να ρεφάρουμε έστω και λίγο, στο παιχνίδι
της Τουρκίας. Αυτό, των συνεχών προκλήσεων
στον αέρα, με τις οποίες εμείς έχουμε
αποκτήσει μια παθητική εξοικείωση
(εθνική απονεύρωση). Κατάσταση που έχει
οδηγήσει τους συμμάχους μας, να την
θεωρούν πλέον ως δεδομένη και το
χειρότερο, μας ‘έχει
υποκλέψει το status
quot του
Αιγαίου, εγκαθιστώντας το στην συνείδηση
της παγκόσμιας κοινότητας, ως αμφισβητούμενη
περιοχή’ (Νικ. Κατσίμπρας).
Να ρεφάρουμε λοιπόν, με μια εκκωφαντική
τήρηση της νομιμότητας, στο θέμα του
πολιτικού ασύλου”.
*
Για
την εξέλιξη του θέματος ο Στεφ. Κασιμάτης
αναφέρει: “Όπως
σε κάθε άλλη περιπέτεια στην οποία
μπλέκει κατά καιρούς η κυβέρνηση, έτσι
και στην υπόθεση των οκτώ Τούρκων
αξιωματικών, η ευθύνη για την επικίνδυνη
τροπή είναι πρωτίστως δική της – και
στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι του
πρωθυπουργού προσωπικώς, για όσα τον
έκανε η επιπολαιότητά του να υποσχεθεί
στον Ερντογάν. Με τις διαστάσεις που
έχει πάρει, το ζήτημα δεν απειλεί μόνον
τις ελληνοτουρκικές σχέσεις· επηρεάζει
και τις σχέσεις της χώρας με την Ευρώπη,
ενδεχομένως και τις εξελίξεις στο
εσωτερικό μέτωπο της κυβέρνησης για
τον έλεγχο της Δικαιοσύνης. Εν τέλει,
από την έκβαση της υπόθεσης κρίνεται
το είδος της δημοκρατίας που έχουμε στη
χώρα. Είναι η γνωστή φιλελεύθερη
δημοκρατία, του τύπου που αναπτύχθηκε
στη Δύση, ή συγγενεύει περισσότερο με
το είδος της δημοκρατίας που προσφάτως
μας παρουσίασε από την Αθήνα ο Ερντογάν;
(Ειδικά, όταν με απαράμιλλη γλαφυρότητα
μας εξήγησε –για να καταλάβουμε, επειδή
δεν ξέρουμε– γιατί μια πολιτικά
ελεγχόμενη αστυνομία αρκεί για την
απόδοση δικαιοσύνης... (...)
Μια
ιδέα σχετικώς, την οποία άκουσα μόλις
προχθές από έγκυρο και διεθνώς διακεκριμένο
νομικό,
(γιατί όχι, αφού το είπε ο ίδιος στον
Τσίπρα;)
είναι ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε να
επικαλεσθεί (σσ. για την έκδοση των 8)
κάποια ηθική υποχρέωση έναντι της
Τουρκίας, λόγω της συμμετοχής και των
δύο χωρών στο Συμβούλιο της Ευρώπης,
όπου εντάχθηκαν το 1949 ταυτοχρόνως.
Ακούγεται ωραίο – σχεδόν συναρπαστικό.
Αλλά πώς να κρίνω; Αφενός, δεν έχω νομική
κατάρτιση και, αφετέρου, την ώρα που ο
φίλος ανέπτυσσε την ιδέα καταβρόχθιζε
φετούλες μπριός, με λίγη μαρμελάδα σύκο
(από τη Νίσυρο) και από πάνω γαλλικό
φουαγκρά. Σε τέτοιες στιγμές απόλαυσης,
οι άνθρωποι λένε διάφορα...”.
*
Και ο Τάκης
Θεοδωρόπουλος διερωτάται: “Αναρωτιέμαι
πού κρύβονται όλοι αυτοί σήμερα με την
υπόθεση των οκτώ Τούρκων αξιωματικών.
Και καλά ο κ. Λαζόπουλος, ο οποίος,
κυνηγημένος από διεθνή συμφέροντα,
περνάει δύσκολες στιγμές. Οι υπόλοιποι
όμως, τραγουδιστές, σκηνοθέτες, συγγραφείς,
που τους θυμάμαι να διαρρηγνύουν τα
ιμάτιά τους; Θα μου πείτε οι αξιωματικοί
δεν είναι μαοϊκοί, άρα δεν εντάσσονται
στο φάσμα της διεθνιστικής αλληλεγγύης.
Έχουν
κι άλλα μειονεκτήματα. Δεν έχουν δηλώσει,
ας πούμε, ότι θέλουν να έρθουν στην
Ελλάδα για να προκαλέσουν ελληνοτουρκική
κρίση. Εξάλλου, ο κ. Τσίπρας είναι άνθρωπος
που κρατάει τον λόγο του και δεν θα
σπιλώσει τη φήμη του αθετώντας όσα
υποσχέθηκε στον κ. Ερντογάν. Αναρωτιέμαι
πόσοι από τους έντεχνους του καιρού
εκείνου ανήκουν στο κυβερνών κόμμα και
τις παραφυάδες του. Να φύγουνε να πάνε
αλλού οι Οκτώ και να μας αφήσουν εμάς
με το ηθικό πλεονέκτημα του ανθρωπισμού
μας. Κανείς δεν πρόκειται να μας το
αφαιρέσει. Άντε
τώρα! Έχει
κι ο ανθρωπισμός τα γούστα του και τις
εκλεκτικές του συγγένειες. Κακόβουλοι
τινες τις αποκαλούν υποκρισία. Μακριά
από μένα τέτοιες σκέψεις, ειδικά όταν
πρόκειται για αίσθημα έντεχνο, το οποίο
εξ ορισμού ταυτίζεται με το λαϊκό
τοιούτο. Άλλο Πολ Ποτ, άλλο Οτσαλάν και
άλλο οκτώ αξιωματικοί. Ούτε ένα τραγούδι
δεν μπορείς να τους γράψεις. Γι’ αυτό
αναρωτιέμαι πού οδεύουν οι τέχνες και
τα γράμματα σ’ αυτόν τον τόπο τώρα που
οι φούσκες
του προοδευτικού λυρισμού σκάνε η μία
μετά την άλλη”.
Σχετικές
εξελίξεις:
Ο
υπουργός
Δικαιοσύνης Σταύρος
Κοντονής,
σε σχετική του δήλωση ανέφερε
πως οι 8
Τούρκοι
στρατιωτικοί που κατέφυγαν στη χώρα
μας μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα
του 2016, ενδέχεται να δικαστούν σε ελληνικά
δικαστήρια, εφόσον το αιτηθεί η Άγκυρα
(3/1).
Ως
θετικό βήμα τόσο για την Ελλάδα όσο και
για την Τουρκία, χαρακτήρισαν
Τούρκοι αξιωματούχοι την τοποθέτηση
Κοντονή (ΣΚΑΪ).
Διευκρίνισαν
ωστόσο
πως πρόκειται για πρώτο βήμα κι ότι
απομένουν ακόμα πολλά αδιευκρίνιστα
ζητήματα, ενώ σημείωσαν τον προσεκτικό
τόνο του Έλληνα
υπουργού, ο οποίος δεν δεσμεύτηκε πως
οι οκτώ αξιωματικοί θα δικαστούν από
την ελληνική Δικαιοσύνη για τη φερόμενη
συμμετοχή τους στο πραξικόπημα. “Πρέπει
το χαρτί να γεμίσει”, ανέφεραν
χαρακτηριστικά οι πηγές. Και
“πρέπει το χαρτί να γεμίσει” διότι
επιφανείς
νομικοί
αμφισβητούν το δικαίωμα της
Ελλάδος
να δικάσει τους αξιωματικούς για τα
βαριά αδικήματα που τους αποδίδει η
Τουρκία. Ο ποινικολόγος Βασίλης Χειρδάρης
και
ο
συνήγορος των “8”
και ακαδημαϊκός Χρίστος Μυλωνόπουλος
υποστήριξαν (ΣΚΑΪ),
ότι η μοναδική κατηγορία που μπορεί να
τους απαγγελθεί με βάση τον ελληνικό
ποινικό κώδικα, αφορά την απόπειρα
πραξικοπήματος σε ξένη χώρα, πλημμεληματικού
χαρακτήρα,
κάτι που δεν επιθυμεί η Τουρκία. Για
τον λόγο αυτό και η πρόταση αυτή φαίνεται
, σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις (8/1),
τελικά να μην γίνεται αποδεκτή. Επιμένουν
στην έκδοση των “8”. Και η Παραφύση
λειτουργώντας σαν εντολοδόχος του
Ερντογάν με μικρά βηματάκια την
προωθεί(;).
Δεκτό
έκανε το Διοικητικό Εφετείο της Αθήνας
το αίτημα του Ελληνικού Δημοσίου και
ανέστειλε προσωρινά τη χορήγηση ασύλου
στον Τούρκο, Suleyman Ozkaynakci, συγκυβερνήτη
του ελικοπτέρου με το οποίο 8 Τούρκοι
στρατιωτικοί διέφυγαν στην Αλεξανδρούπολη
τον Ιούλιο του 2016 (8/1). Όπως αναφέρεται
στην απόφαση της προέδρου, Ευγενίας
Μυλωνοπούλου, το αίτημα γίνεται δεκτό
για λόγους δημοσίου συμφέροντος (σσ. η
ζοχάδα του Ερντογάν) , αλλά και για το
συμφέρον του ίδιου του αξιωματικού.
Παράλληλα,
η προσωρινή διαταγή αναφέρει ότι η
διοίκηση (κράτος) θα απέχει από κάθε
ενέργεια που στοχεύει στην αναχώρηση
του Τούρκου από την Ελλάδα. Μετά την εν
λόγω εξέλιξη, ο Τούρκος στρατιωτικός
θα οδηγηθεί και πάλι στο Αστυνομικό
Τμήμα του Ολυμπιακού Χωρίου, ως διοικητικά
κρατούμενος (στο τέλος του μήνα λήγει,
το εκ του νόμου διάστημα βάσει του οποίου
είναι δυνατή η κράτησή τους). Να επισημάνω
ότι η
διαδικασία για την παροχή η μη ασύλου
είναι σε εκκρεμότητα και για τους άλλους
7
Τούρκους στρατιωτικούς που έφθασαν στη
χώρα μας μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα
στη γείτονα και για τους οποίους (
και τους 8),
ο Άρειος
Πάγος έχει ταχθεί κατά της έκδοσης τους
στην Τουρκία για λόγους μη διασφάλισης
δίκαιης δίκης και τήρησης των στοιχειωδών
διαδικασιών προστασίας των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων. Να
υπενθυμίσω ότι ο Άρειος Πάγος οριστικά
και αμετάκλητα απέρριψε την αίτηση της
Εισαγγελίας της Κωνσταντινούπολης να
εκδοθούν οι οκτώ Τούρκοι αξιωματικοί
στην Τουρκία. Αμέσως μετά η ανεξάρτητη
δευτεροβάθμια επιτροπή ασύλου έκρινε
ότι οι οκτώ Τούρκοι αξιωματικοί δεν
είχαν καμία ανάμειξη στο πραξικόπημα
που έγινε στην γείτονα. Και με αυτό το
σκεπτικό χορήγησε πολιτικό άσυλο στον
πρώτο εξ αυτών. Ως εκ τούτου όλες οι
εξελίξεις που παρακολουθούμε έκτοτε,
γεννώνται από την επιλογή της Παραφύση
να ζητήσει την αναστολή της απόφασης
χορήγησης ασύλου, μη σεβόμενη τόσο την
ανεξαρτησία της επιτροπής, όσο και το
σκεπτικό της απόφασης του Αρείου Πάγου.
Ο
Γ.
Μουζάλας,
επιμένοντας επιδεικτικά να αγνοεί τα
ανωτέρω,
ισχυρίζεται
“ότι υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι
πρόκειται για πραξικοπηματίες” (
ΣΚΑΪ, 9/1) και
“απέναντι” οι Τούρκοι “έστησαν
χορό”.
“Όταν
η εύνοια του Ερντοράν, είναι πιο σημαντική
από τα ανθρώπινα δικαιώματα”, ο τίτλος
σχετικού σχολιαστικού
άρθρου του “ Spiegel”
(11/1).
Επιτέλους
συνεντευξιαζόνενος ο Μουζάλας ομολόγησε
εμμέσως, γιατί επικρατεί αυτό το μπάχαλο
στους καταυλισμούς μεταναστών, ιδιαίτερα
στα νησιά. “Βιώνει
ακτιβιστικά” το υπουργιλίκι, είπε...
Τελευταία
εξέλιξη:
Εχθές (23/1), πραγματοποιήθηκε
συνάντηση μεταξύ ομάδας εργασίας του
υπουργείου
Δικαιοσύνης
με επικεφαλής τον Γενικό Γραμματέα Δημ.
Παπασπύρου και
αντιπροσωπείας
του τουρκικού Υπουργείου Δικαιοσύνης.
Και
αυτή,
σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για
τις σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών,
δεδομένου πως εκκρεμεί η απόφαση της
Επιτροπής Ασύλου για την τύχη των “8”
του οποίους
η τουρκική κυβέρνηση θεωρεί πως
συμμετείχαν στην απόπειρα πραξικοπήματος
της 15ης Ιουλίου 2016.
*
“Αυτό που καθιστά αξιολύπητο τον κ.
Μουζάλα είναι η διαπίστωση ότι η σχέση
του με την εξουσία τον έχει τελείως
διαφθείρει ηθικά. Η
μετάλλαξη προκαλεί κατάπληξη, επειδή
ο Μουζάλας δεν ήταν ποτέ ένας αριβίστας
επαναστάτης του καφενείου, όπως διάφοροι
άλλοι στην κυβέρνηση. Ήταν
ένας σοβαρός γιατρός: ασκούσε το ιατρικό
επάγγελμα με επίγνωση της κοινωνικής
ευθύνης του και, ως μέλος των ‘Γιατρών
του Κόσμου’, είχε μετάσχει σε περισσότερες
από 25 αποστολές της οργάνωσης σε Ασία
και Αφρική. Ο Μουζάλας, δηλαδή, κάτι είχε
προσφέρει με τα έργα της ζωής του στην
υπόθεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων·
και αυτό το κάτι τού το αναγνώριζες και
το σεβόσουν. Είναι η αντίθεση με το
παρελθόν του, λοιπόν, αυτό που σήμερα
κάνει αξιολύπητο το θέαμα ενός Μουζάλα,
όπως τον είδαμε στη συνέντευξη, να
προσπαθεί να δικαιολογήσει την υπογραφή,
που έβαλε για λογαριασμό της κυβέρνησης,
στην έφεση κατά της απόφασης με την
οποία χορηγήθηκε άσυλο στον έναν από
τη γνωστή υπόθεση των οκτώ Τούρκων
αξιωματικών” (Στεφ.
Κασιμάτης).
Να
επισημάνω ότι
η
ουσία της υπόθεσης για την παροχή η μη
ασύλου στον Τούρκο αξιωματικό, θα κριθεί
από
την
Διοικητική Δικαιοσύνη στις 15 Φεβρουαρίου,
ημέρα
εκδίκασης
της σχετικής αίτησης της
Παραφύση. Ελπίζω η Ελληνική Δικαιοσύνη
, έναντι της λογικής ισχύος της Τουρκίας,
να αντιτάξει το κύρος του Ευρωπαϊκού
νομικού πολιτισμού. Οψόμεθα.
Τα
απόνερα μιας επίσκεψης... Νο2.
Το ταξίδι του Νηπίου στις ΗΠΑ (ιδιαιτέρως
η
συνάντηση με τον αντιπρόεδρο Πενς)
σε
συνδυασμό με τις ευνοϊκές συνθήκες στην
FYROM,
είναι που άνοιξαν
το λεγόμενο “παράθυρο ευκαιρίας για
την επίλυση του Σκοπιανού”. ΗΠΑ και
ΝΑΤΟ (το ίδιο συνδικάτο, που το θυμήθηκα
μέρες που είναι) και
η Ε.Ε.
επείγονται, για την είσοδο της
FYROM
στο ΝΑΤΟ, δια την διασφάλιση της επιρροής
τους στην περιοχή (ενεργειακοί αγωγοί)
και
λόγω της επεκτατικής πολιτικής επιρροής
της Ρωσίας στην περιοχή μας (εις τα
καθ’ ημάς, βλέπε Σαββίδη, Βελόπουλο
κλπ.).
Το ευκταίο, σύνθετη
ονομασία (μονολεκτική)
με γεωγραφικό η
εθνοτικο
προσδιορισμό
σλαβικού ύφους (πχ
Σλαβομακεδονία)
, erga
omnes, για όλες τις χρήσεις έναντι όλων
(τροποποίηση
Συντάγματος)
,
δια
του
οποίου
να προσδιορίζεται
και
η
εθνικότητά τους (μακεδονικός
αλυτρωτισμός),
η οποία ουδεμίαν σχέση έχει με την
ελληνική (βλέπε γλώσσα). Ως
τελευταία υποχώρηση, αποκήρυξη
κάθε έκφρασης ή δράσης αλυτρωτισμού (
σχολικά βιβλία, εμπορικές ονομασίες),
η
οποία μπορεί
να γίνει μόνο δια
μιας
νομικά δεσμευτικής
διμερούς συμφωνίας η οποία θα αποτελέσει
και
θέση του
ΟΗΕ,
δεν θα αφήνει μελλοντικές εκκρεμότητες
και
θα περιλαμβάνει την μεταγενέστερη,
χρονικά προσδιορισμένη,
συνταγματική
αλλαγή (το προοίμιο του συντάγματός
τους αποτελεί “ύμνο στον αλυτρωτισμό”
και μια ολόκληρη γενιά έχει γαλουχηθεί
με αυτό επί Γκρουέφσκι).
Επισημαίνω
το θέμα της εθνικότητας, διότι για τον
λαϊκισμό της Αριστεράς το ζήτημα δεν
τίθεται. Δεν υπάρχει έθνος. Υπάρχει
λαός. Λαός στην Ελλάδα, λαός και στα
Σκόπια.
Επίσης
ευκταία
η
αλλαγή, το ελάχιστον , του ονόματος του
αεροδρομίου των Σκοπίων. Σήμερα για να
επισκεφθείς τα Σκόπια προσγειώνεσαι
στο αεροδρόμιο Μ. Αλέξανδρος. Η
κεντρική
λεωφόρος
Μ. Αλέξανδρος σε οδηγεί στο μεγαλύτερο
ξενοδοχείο, το Μ. Αλέξανδρος , δίπλα στο
οποίο βρίσκεται ένας κολοσσιαίος
ανδριάντας του Μ. Αλεξάνδρου...(εθνικιστικό
μαξιμαλιστικό
κιτς).
Και
το απευκταίο, να προσέλθουμε στην
επόμενη σύνοδο του ΝΑΤΟ (11-12/6/2018,
Βρυξέλλες,
αναμένεται παρουσία Τραμπ)
με άλυτο το θέμα του ονόματος και με τον
συμμαχικό παράγοντα να μας έχει χρεώσει
την αποτυχία. Να
αναγκασθούμε
(η
Παραφύση)
να
αποδεχθούμε τελικά την είσοδο των
Σκοπίων στο ΝΑΤΟ (με
συμφωνημένο ένα νέο
όνομα μόνο
για εσωτερική
χρήση του)
και
να έχουμε να αντιμετωπίζουμε, εκτός της
Τουρκίας και τον δορυφόρο της. Το
ρητορικό ερώτημα είναι: Μπορείς να
εμπιστευτείς σχετικά (και γενικά) την
Παραφύση. Να
μην λησμονούμε ότι η
“προοδευτική” Αριστερά (ο
ΣΥΡΙΖΑ του 4%), αποκαλώντας την
FYROM
“Μακεδονία”
διαφήμιζε
τον “διεθνισμό” της, την αποστασιοποίησή
της από “πατρίδες”, “παραδοσιακές
σταθερές”, εμμονές σε “ιστορική
συνείδηση”.
Τέλος
εάν
δεν υπήρχε το ενδοβαλκανικό μπάχαλο με
τους αλυτρωτισμούς (επικινδυνότερος
ο Αλβανικός) ,
τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο απλά. Η
Ελλάδα στο
εγγύς παρελθόν,
πριν
την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας,
αναγνώριζε
με
το όνομα Μακεδονία , την
FYROM,
ως ομόσπονδο
κρατίδιό
της. Και στο εγγύς μέλλον, μετά και την
είσοδό τους στην Ε.Ε., η πορεία προδιαγράφεται
κοινή.
Εάν
μάλιστα διαθέταμε και “εθνική
αυτοπεποίθηση” (αυτή που δομείται στην
“αίσθηση πατρίδας” και την
“αντίληψη ελληνικότητας”), θα
αντιμετωπίζαμε τα καμώματα των Σκοπιανών
“με τη συγκατάβαση που οφείλουμε σε
τερατολογήματα νηπίων – με μία μόνο
φράση: Περίεργο, ο Μεγαλέξανδρος πέθανε
323 χρόνια προ Χριστού και τα πρώτα σλαβικά
φύλα φτάνουν στα Βαλκάνια εννέα αιώνες
αργότερα (αρχές του 7ου μ.Χ. αιώνα). Σε
ποιους φοβερούς καταψύκτες φυλάχτηκε
τόσο σπέρμα του Μεγαλέξανδρου, ώστε να
μας προκύψει, τόσους αιώνες μετά, ένας
λαός αυθεντικών Μακεδόνων Σκοπιανών;”
(Χρ.
Γιανναράς).
Και
ενώ ο Καμένος ετοιμάζονταν να κάνει την
σχετική με το Μακεδονικό kolotuba
του,
το κοινό του (Εθνικό Συμβούλιο ΑΝΕΛ και
η Ιερά Σύνοδος)
τον προέτρεψαν
να χορέψει
στον ρυθμό του δόγματος του 1992, της
απόλυτης ελληνικότητας του όρου
Μακεδονία. Και αυτός άρχισε να χορεύει...
Και
μετά να προτείνει την διενέργεια σχετικού
δημοψηφίσματος. (“Ένας λαός ηλιθίων
δεν μπορεί να κάνει δημοψήφισμα”
Θεόδωρος
Πάγκαλος).
Η
Ρωσία απεύχεται την είσοδο της FYROM
στο ΝΑΤΟ και ως εκ τούτου και την επίλυση
του προβλήματος της ονοματοθεσίας.
Προσέξτε τον τρόπο της παρέμβασης
του Ρώσου υπ. Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ,
για την ονομασία της ΠΓΔΜ (15/1).
Εμμέσως προτρέπει την
Ελλάδα να έχει αυξημένες απαιτήσεις.
Αναφέρει
μεταξύ άλλων, ότι σε όποια
ονομασία και αν καταλήξουν η Ελλάδα και
η ΠΓΔΜ, “εάν αυτή αποφασιστεί επίσημα
και επικυρωθεί
στο σύνταγμα των Σκοπίων,
ασφαλώς και όλοι θα την αναγνωρίσουν”,
διαμηνύοντας
με τον πλέον σαφή τρόπο ότι η Μόσχα θα
αναγνωρίσει τα Σκόπια με το συνταγματικό
τους όνομα και
ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για
“μεσοβέζικες” λύσεις. Αναφέρει
επίσης ότι δεν
αρκεί η “σύσταση”, “συμβουλή”,
“εισήγηση”, “προτροπή”, του Συμβουλίου
Ασφαλείας προς τα μέλη του ΟΗΕ να
αποδεχθούν και να υιοθετήσουν τη νέα
ονομασία στην οποία θα συμφωνήσουν η
Αθήνα και τα Σκόπια. Θεωρεί
ότι
η όποια λύση οφείλει να περιλαμβάνει
αλλαγή του συντάγματος της γειτονικής
χώρας, διότι
μόνον
έτσι θα διασφαλιστεί η χρήση της ονομασίας
από όλους, οργανισμούς και χώρες. Και
αλλαγή του συντάγματος υπό τις παρούσες
πολιτικές συνθήκες παρουσιάζεται
αριθμητικώς αδύνατη. Η κυβέρνηση
Ζάεφ διαθέτει ισχνή πλειοψηφία (62/120)
και η αλλαγή συντάγματος απαιτεί
πλειοψηφία 2/3ων.
*
“Αναρωτιούνται
πολλοί πώς προέκυψε το ζήτημα της
ονομασίας των Σκοπίων ξαφνικά. Η απάντηση
βρίσκεται στο γεωπολιτικό παιχνίδι που
βρίσκεται σε εξέλιξη στα Δυτικά Βαλκάνια.
Η ηγεσία της Ευρώπης, το Βερολίνο, οι
Βρυξέλλες και οι υπόλοιποι σημαντικοί
παίκτες θεωρούν ότι το 2018 θα είναι μια
κρίσιμη χρονιά για τα ευρωπαϊκά συμφέροντα
στη γειτονιά μας. Η Ρωσία παίζει το δικό
της παιχνίδι και βλέπει τα Δυτικά
Βαλκάνια σαν το μαλακό υπογάστριο της
Ε.Ε. και μια πιθανή ζώνη δικής της
επιρροής. Η Κίνα προωθεί πιο αθόρυβα τα
δικά της συμφέροντα, με τα μεγάλα έργα
υποδομής που χρηματοδοτεί στην περιοχή,
στο πλαίσιο του Δρόμου του Μεταξιού.
Ακόμη και η Τουρκία και ορισμένα από τα
θεοκρατικά κράτη του Κόλπου επιδιώκουν
να ελέγξουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό
των Βαλκανίων. Ευρωπαϊκή Ένωση
και ΗΠΑ αντιλαμβάνονται τις προκλήσεις
και έχουν θέσει στόχο την ένταξη όλων
ή των περισσότερων χωρών στην Ε.Ε.
αλλά και στο ΝΑΤΟ. Βασική προϋπόθεση
όμως για τις Βρυξέλλες είναι να επιλυθούν
οι πολλές ιστορικές διαφορές οι οποίες
ταλανίζουν την περιοχή. Η λίστα είναι
μακρά και συμπεριλαμβάνει το στάτους
του Κοσόβου σε σχέση με τη Σερβία και
συνοριακές διαφορές. Στην περίπτωση
των Σκοπίων
όμως, έχει να κάνει με την ονομασία. Οι
Ευρωπαίοι ηγέτες δεν θέλουν να αφήσουν
τη FYROM ‘πίσω’, μόνη της. Θεωρούν ότι η
ήττα Γκρούεφσκι δημιούργησε μια σπάνια
ευκαιρία, αλλά ταυτόχρονα προβλέπουν
ότι και ο κ. Ζάεφ θα συναντήσει μεγάλες
εσωτερικές δυσκολίες. (...)
Η παρτίδα ενός τοπικού γεωπολιτικού
πόκερ στη γειτονιά μας μόλις ξεκίνησε”
(Αλέξης
Παπαχελάς).
*
“Κάθε μέρα, όσο ανοίγει η συζήτηση για
το Μακεδονικό και πλησιάζουμε κάποιες
αλήθειες από τις οποίες κρυβόμαστε επί
25 χρόνια, προσωπικώς μου ενισχύεται η
υποψία ότι θα έχουμε επανάληψη της
περιπέτειας με το σχέδιο Ανάν. Σαν τους
βουδιστές, επαναλαμβάνουμε μηχανικά
το mantra στο οποίο έχουμε καταλήξει
(‘διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία’,
στο Κυπριακό - ‘σύνθετη ονομασία για
κάθε χρήση’, στο Μακεδονικό) χωρίς να
δίνουμε περιεχόμενο στους όρους. Έτσι,
όταν φτάνει η ώρα της αλήθειας και
βλέπουμε τη μορφή αυτού που ζητούσαμε,
κάνουμε πίσω. Προς τα εκεί πηγαίνει
πάλι, φοβάμαι...” (Στεφ.
Κασιμάτης).
*
“Ένα
παραμύθι για την Μακεδονία”
του Τάκη Θεοδωρόπουλου. “Φαντασθείτε
μια Ελλάδα που είχε επεξεργαστεί όσα
συμπλέγματα τη συνδέουν με την πολύτιμη
αρχαιότητά της. Όχι
απαραιτήτως στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή,
αλλά στις αίθουσες των σχολείων, των
πανεπιστημίων, ή ακόμη καλύτερα, στα
βιβλία. Φαντασθείτε μια Ελλάδα που δεν
κοκορευόταν μόνον στα διεθνή φόρα και
τις αγορές για το Νομπέλ του ποιητή της,
αλλά είχε διαβάσει και τον λόγο που
έβγαλε για το χρέος απέναντι στη γλώσσα
του.
Φαντασθείτε
μια Ελλάδα που δεν ναρκισσευόταν μόνον
ότι μιλάει μια γλώσσα που τόσες λέξεις
έδωσε στην οικουμένη, αλλά μάθαινε από
την τρυφερή της ηλικία ότι αυτή η γλώσσα
είναι η εξέλιξη της αρχαιότερης ευρωπαϊκής
γλώσσας, της μόνης που δεν έπαψε ποτέ
να μιλιέται. Ως εκ τούτου, τη θεωρούσε
πολύτιμη και κατανάλωνε πολύ χρόνο για
να ανακαλύψει τις εκφραστικές της
δυνατότητες και να δει το βάθος του
πεδίου της. Ο χρόνος αυτός δεν πήγαινε
χαμένος. Αντάμειβε τους ομιλητές στο
Κοινοβούλιο, τους δημοσιογράφους και
τους δημοσιολογούντες με την ακρίβεια
της έκφρασης και την καλλιέπεια.
Φαντασθείτε
μια Ελλάδα που είχε αντιληφθεί ότι η
αρχαιότητα δεν ενδιαφέρει μόνον τις
κρουαζιέρες αλλά ενδιαφέρει επίλεκτους
από όλον τον κόσμο. Ως εκ τούτου, είχε
φροντίσει να φτιάξει πανεπιστήμια που
θα τους επέτρεπε να σπουδάζουν εδώ τα
ελληνικά τους. Μια Ελλάδα, εν πάση
περιπτώσει, που δεν της αρκούσε το όνομα
Ελλάδα, αλλά είχε εντρυφήσει στα μυστικά
της, συνομιλούσε μαζί της. Μια Ελλάδα
που ήταν βέβαιη για την ταυτότητά της,
δεν είχε ενοχές απέναντί της και δεν
φοβόταν μην της την κλέψουν.
Φαντασθείτε τώρα
τι θα γινόταν αν κάποιο γειτονικό της
κράτος, ορφανό της τελευταίας βαλκανικής
έκρηξης, αντιμετώπιζε ως υπαρξιακή
ανάγκη το όνομα μιας περιοχής που κατέχει
πρωτεύοντα ρόλο στην ταυτότητα αυτής
της Ελλάδας. Η φανταστική αυτή Ελλάδα,
τόσο βέβαιη για την παιδεία της και τις
πολιτισμικές της καταβολές, θα κοίταζε
με συμπάθεια το νεαρό παιδί, θα θώπευε
τον ώμο του και θα του έλεγε: ‘Με
συγκινείς, παιδί μου, που θέλεις το όνομά
μου. Θα σε βαπτίσω εγώ και θα σε αναλάβω
εγώ. Εγώ θα σου μάθω γράμματα, κι εγώ θα
σε συστήσω στους μεγάλους’. Και τώρα
που
φαντασθήκατε
αυτήν την Ελλάδα, ξεχάστε την για να
προσγειωθείτε στην πραγματική Ελλάδα.
Μια χώρα που μισεί τη γλώσσα που μιλάει,
μια χώρα που επαίρεται για τις καταβολές
της αλλά μπερδεύει ενίοτε τον Κολοκοτρώνη
με τον Λεωνίδα, μια χώρα που βρυχάται
γιατί φοβάται τη σκιά της, κοινώς τον
εαυτό της. Τελειώνει εδώ το ‘παραμύθι
για τη Μακεδονία’ και αρχίζει το παραμύθι
της Μακεδονίας. Ελονοσία που φέρνει
πυρετό κάθε είκοσι και κάτι χρόνια, ή
κρίση ταυτότητας μιας κοινωνίας ενοχικής
απέναντι στην ταυτότητά της;”
Τέλος
προσεγγίζοντας το θέμα και “αστρολογικώς”,
επισημαίνω ότι το διάστημα από 18/1 έως
10/2 η Αφροδίτη θα βρίσκεται στον Υδροχόο
τονίζοντας
μεταξύ άλλων την έννοια της φιλίας.
Οψόμεθα...
6
Ιανουαρίου:
Των Φώτων και η αριστερά ψευτο –
Περιστέρα (η Μπαζιάνα).
“Δεν
πρόδωσε, δεν εξαπάτησε, δεν είπε ψέματα”
ανέφερε σε συνέντευξή της η σύ-ζυγος
του Νηπίου (4/1).
Μεγαθυμία
συν-πολίτες.
Άλλωστε και ο νομικός πολιτισμός μας,
αναγνωρίζει ότι οι σύζυγοι δυνητικώς
ψεύδονται,
όταν ως μάρτυρες υπερασπίζονται
αλλήλους, γι αυτό
και καταθέτουν ανωμοτί.
Ο
Αρκάς
γελοιογράφησε
την
αποστροφή της συνέντευξης της
“αριστεράς Περιστέρας”, στην οποία
δηλώνει
ότι “ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση της
χώρας αλλά όχι και την εξουσία”.
*
“Τι αναχρονιστικές μπαρούφες ήταν
αυτές! Η ‘τιμωρητική φασιστική μπότα
της Ευρώπης’ και το κλάμα του θυμού
κάθε πέντε του Ιούλη. Ούτε η ΚΝΕ –η
σημερινή ΚΝΕ– δεν χρησιμοποιεί πια τη
γλώσσα της κ. Μπαζιάνα. Αυτή
η αντίδραση, όμως, ήταν και η σκοπιμότητα
της συνέντευξης. Δόθηκε για να αγριέψει
τους δεξιούς, για να κολακεύσει την
αυταρέσκεια των αριστερών και, γενικώς,
για να τονώσει την αριστερή εικόνα της
κυβέρνησης, σε μια περίοδο που αυτή έχει
καταρρακωθεί πλήρως. Από όλα τα λυρικά
και τα πανηγυριώτικα της συνέντευξης,
κρατώ ωστόσο το σχόλιο περί εξουσίας,
διότι φωτίζει τη σχέση της Αριστεράς
με τη δημοκρατία. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την
κυβέρνηση, όχι όμως την εξουσία, θρηνεί
η κ. Μπαζιάνα. Έρχεται
μάλιστα και ο υφυπουργός Φάμελλος, με
την πρόθεση να συνδράμει, αλλά το κάνει
χειρότερο: ‘Αυτό είναι κάτι που όλοι
το λέμε στον ΣΥΡΙΖΑ’, δήλωσε. Αν αυτό
το λένε όλοι, τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα.
Ελπίζω, λοιπόν, ότι το ‘όλοι’ λέγεται
καθ’ υπερβολήν από τον κ. Φάμελλο.
Πάντως, όσοι στον ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν στ’
αλήθεια ότι το κόμμα τους δεν έχει την
εξουσία λένε κάτι τρομερό για τον εαυτό
τους, ίσως και χωρίς να το συνειδητοποιούν.
Παραδέχονται ότι η Αριστερά των ονείρων
και της καρδιάς τους δεν νιώθει καθόλου
άνετα μέσα στο πλαίσιο του δημοκρατικού
πολιτεύματος. Διότι η εξουσία που δίνει
ο λαός με την ψήφο του σε ένα κόμμα για
να κυβερνήσει αυτή είναι! Εφόσον μιλούμε
για δημοκρατία, η εξουσία της κυβέρνησης
είναι οριοθετημένη από το Σύνταγμα. Αν,
π.χ., εννοούν ότι δεν έχουν την εξουσία
να κατευθύνουν τη Δικαιοσύνη προς το
‘συμφέρον του λαού’, όπως οι ίδιοι το
ορίζουν, τότε να καταλάβουν ότι αυτή
την εξουσία δεν την προσφέρει το
δημοκρατικό πολίτευμα· αντιθέτως,
μεριμνά ώστε κάτι τέτοιο να μη συμβαίνει.
Το είδος της εξουσίας που ονειρεύεται
αυτή η Αριστερά, η ανικανοποίητη από
τις δυνατότητες που παρέχει η δημοκρατία
στην εκτελεστική εξουσία, αποκτάται
μόνο με στάση, εξέγερση ή πραξικόπημα.
Συνεπώς, ευτυχώς για όλους μας, που δεν
έχουν την εξουσία, αν έτσι την εννοούν.
Ευτυχώς και για τους ίδιους που τα λένε!
Διότι, μεταξύ άλλων, η κ. Μπαζιάνα
παρατήρησε ότι η εξουσία επιδρά ‘στην
αυταρέσκεια, ακόμη και στη λίμπιντο’
εκείνων που την ασκούν. Φαντασθείτε,
λοιπόν, να τη χαίρονταν στην απόλυτη
μορφή της, όπως την ονειρεύονται...”
(Στεφ. Κασιμάτης).
*
Σχετικά η Έλλη Στάη επεσήμανε, ότι
δια της συνέντευξης τελικά
“επιτελείται
και μια μεγάλη... πρόοδο. Να κληροδοτήσουμε
στα παιδιά μας ένα ακόμη οικογενειακό
τζάκι στην ελληνική πολιτική σκηνή. Των
Τσίπρα – Μπαζιάνα”. Αλληλούια...
Μάρτιν
Σούλτς, ένας λαϊκίζων Γερμανός...
Εγκαίρως
και μάλιστα την περίοδο της “δημοσκοπικής
Άνοιξης” των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών
(SPD, μετά την ανάδειξή του στην ηγεσία
του), τον είχα χαρακτηρίσει “φούσκα”.
Στην ανάρτηση “Μετά δανείου” της
18/3/2017
ανέφερα σχετικά:
“Μάρτιν
Σουλτς:
Όταν είχε επισκεφθεί την χώρα μας, αμέσως
μετά τις εκλογές της 25/1/15, επέκρινε
έντονα την παραφύση κυβερνητική
συνεργασία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Όταν άρχισε να
ψυχανεμίζεται την δυνατότητα να είναι
ο υποψήφιος του SPD
για
την Καγκελαρία, παρουσιάστηκε ιδιαίτερα
φιλικός προς την Παραφύση. Τώρα που
είναι υποψήφιος, ταυτίζεται απολύτως
με τις προβλέψεις του Νηπίου για το
πέρας της Β΄ Αξιολόγησης. Τελευταία
ταύτιση, οι δηλώσεις του κατά τη διάρκεια
συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στη
Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών (16/12/16).
Τόνισε ότι κατανοεί απόλυτα, το λόγο
που η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να
προστατέψει τις πιο ευάλωτες ομάδες
του πληθυσμού (σσ. το επίδομα στους
χαμηλοσυνταξιούχους, χωρίς την σύμφωνη
γνώμη των Θεσμών, με
επακόλουθο την έγγραφη δήλωση συγνώμης
της Παραφύση δια του Τσακαλώτου).
Επίσης ανέφερε, ότι θα πρέπει να γίνει
μια ‘δυναμική αξιολόγηση’ των μέτρων
(δηλαδή
πολιτική / πολιτικάντικη)
και εξέφρασε την πεποίθηση ότι έως το
Eurogroup
του
Ιανουαρίου (2017) θα έχει βρεθεί μια
συμβιβαστική λύση. Και διαψεύστηκε
από τα γεγονότα,
όπως και ο Νήπιος άλλωστε... Αυτά και
άλλα, υποκρύπτουν το βασικό πρόβλημα
των εκφάνσεων της λαϊκίζουσας
ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς. Δεν είναι
ενάντια στον καπιταλισμό. Είναι όμως
ενάντια του οικονομικού φιλελευθερισμού,
αδιαφορώντας για το γεγονός ότι ο
κοινωνικός φιλελευθερισμός αναπτύχθηκε
παράλληλα με τον οικονομικό. Και ότι τα
δικαιώματα των μειονοτήτων, κερδήθηκαν
σε συνθήκες καπιταλισμού και φιλελευθερισμού
και μάλιστα ακραίες”.
Ο
λαϊκίζων Σούλτς επανήλθε, τώρα που
βρίσκεται σε διαπραγμάτευση με την
Μέρκελ για συγκυβέρνηση,
“πλειοδοτώντας” με πρόταση
περί εξέλιξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε
“Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης”. Την
πρόταση του αρχηγού των Γερμανών
Σοσιαλδημοκρατών (SPD) Μάρτιν Σουλτς ,
αντέκρουσε πάραυτα ο Πρόεδρος του
Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου Βόλφγκανγκ
Σόιμπλε ( στην εφημερίδα “Tagesspiegel am
Sonntag” 2/1/2018), ο οποίος ταυτοχρόνως απέρριψε
και τις προτάσεις για ένα “διάλειμμα”
στην πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Bundestag τόνισε
ότι η εισήγηση για δημιουργία Ηνωμένων
Πολιτειών της Ευρώπης εντός πέντε ετών,
με την παράλληλη πρόβλεψη ότι τα κράτη
που δεν συμπράττουν σε αυτές θα βρεθούν
εκτός, “είναι
κάπως ατελής, για να το θέσω φιλικά”
(σσ.
κοινώς: λέει μ@λ@κίες)
(1). Παράλληλα προειδοποίησε
και για τον κίνδυνο σοβαρών προβλημάτων
εάν η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση καθυστερήσει,
καθώς υπάρχουν τα φλέγοντα ζητήματα
της πολιτικής για την ασφάλεια και τη
μετανάστευση, οι προκλήσεις στην Αφρική,
η φορολογική πολιτική των ΗΠΑ και η
παγκοσμιοποίηση των αγορών. “Είναι
πάντα επικίνδυνο να επαναπαυόμαστε σε
περιόδους δήθεν ηρεμίας και οικονομικής
ευμάρειας” ανέφερε. Εκτός του Σόιμπλε
και οι: Γαλλο-Γεμανικός άξονας (Μακρόν
– Μέρκελ) και Ευρωπαϊκή Επιτροπή
(Γιούνκερ) το αντιλαμβάνονται πλήρως
και το προωθούν, κάτι που θα γίνει
απολύτως ορατό το τρέχων έτος ( είναι
βέβαιον
ότι οι συζητήσεις θα
επιταχυνθούν μετά
τον σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία).
Προωθούν
την ανασύνταξη
των δυνάμεων της Ευρώπης, στη βάση ενός
διαλόγου που αποβλέπει στην αναβάθμιση
και την ολοκλήρωση της πολιτικής και
οικονομικής της ενοποίησης (η
Ε.Ε. αποτελεί σήμερα μια νομισματική
ομοσπονδία, αλλά δημοσιονομικά δεν
είναι τίποτε περισσότερο από μια χαλαρή
συνομοσπονδία). Και
αυτό, όχι μόνο για να μη διακινδυνεύσει
πάλι τέτοιου είδους μεγάλες κρίσεις η
Ε.Ε.
(αποτέλεσμα του ημιτελούς οικοδομήματος),
αλλά και για να μπορέσει να δημιουργήσει
τους μηχανισμούς που θα διαχέουν πόρους
και θα αξιοποιούν το λιμνάζον πλεόνασμα
του Βορρά προς τον αδύναμο / προβληματικό
Νότο. Προσοχή, για επενδύσεις μόνο και
όχι για κάλυψη ελλειμμάτων (για
τον λόγο αυτό και η δημοσιονομική
προσαρμογή),
για ανταγωνιστικότητα και οικονομική
ανάπτυξη, προς όφελος
αμφοτέρων. Η
Ε.Ε. δεν μπορεί να υπάρξει
/ εξελιχθεί
χωρίς ένα ισχυρό υπερεθνικό κέντρο
εξουσίας για την οικονομία. Η
Ε.Ε. δεν μπορεί να υπάρξει
/ εξελιχθεί μόνο
με
κοινούς
κανόνες, κοινή εποπτεία, ενιαία νομοθεσία
κλπ. Αποτελούν εκ των
ων ουκ άνευ, η κοινή
πολιτική για την ενίσχυση της
ανταγωνιστικότητας στο παγκοσμιοποιημένο
περιβάλλον, για την αναδιάρθρωση και
την ανάπτυξη των οικονομιών, την ανάδειξη
της επιχειρηματικότητας, την
δημιουργία νέων θέσεων εργασίας,
ενέργειες απαραίτητες
για την κοινωνική ισορροπία και την
πολιτική σταθερότητα. Το
καθοριστικό εργαλείο
για την προώθηση των ανωτέρω, αποτελεί
ο ενιαίος προϋπολογισμός,
το οποίο συνεπάγει
ένα ενιαίο υπουργείο
και έναν ισχυρό υπουργό Οικονομίας, που
θα παίρνει αποφάσεις με βάση τα υπερεθνικά
συμφέροντα στη Ευρωζώνη
(αλλιώς είναι
σαν να μιλάμε για την τραπεζική ένωση
χωρίς την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής
Κεντρικής Τράπεζας).
Αυτός θα είναι υπρυθυνος
για την διαμόρφωση
ενιαίας
δημοσιονομικής
αντίληψης
και πολιτικής,
ενιαίους δρόμους ανάπτυξης, θα
κατευθύνει τις δαπάνες του προϋπολογισμού,
θα διαχειρίζεται τα φορολογικά έσοδα,
τις πηγές τους. Και μετά
θα πρέπει
να μιλήσουμε για ενιαία
άμυνα, διπλωματία,
δικαιοσύνη και εκπαίδευση δια της
οποίας θα δομηθεί μια παράλληλη των
εθνικών, ισχυρή
πολιτισμική ταυτότητα, η
Ευρωπαϊκή, δια της οποίας
αβιάστως θα οδηγηθούμε
στις “Ηνωμένες
Πολιτείες της Ευρώπης” (μετά
την οικονομική ενοποίηση, οι εξελίξεις
θα είναι εκθετικά επιταχυνόμενες).
Έως
τότε, για το μεσοδιάστημα, ο πραγματιστής
Σόιμπλε στην προαναφερθείσα απάντησή
του προς τον Σούλτς αναφέρει:
“Χρειαζόμαστε μία ισχυρότερη
Ευρώπη, αλλά σε αυτούς τους καιρούς των
απίστευτα γρήγορων και θεμελιωδών
αλλαγών οι άνθρωποι παντού στην Ευρώπη
έχουν την ανάγκη να βρουν ένα στήριγμα
στις εθνικές τους παραδόσεις. Και θα
ήταν λάθος να τους αφαιρεθεί αυτό το
αίσθημα ασφάλειας ή αναφοράς και σύνδεσης
προς το εθνικό στοιχείο”.
Η νεα
πορεία έχει δρομολογηθεί με την εκλογή
Μακρόν. Αποτελεί την εξαιρετική περίπτωση
για να αναβιώσει ο γαλλογερμανικός
άξονας τύπου Σμιτ και Ζισκάρ Ντ’ Εστέν
, ή Κολ και Μιτεράν. Και
αυτό διότι η δυναμική του γαλλογερμανικού
άξονα λειτουργεί, η σύγχρονη μεταπολεμική
Ιστορία το μαρτυρεί,
αναμφισβήτητα σαν
“ατμομηχανή της Ευρώπης”. Μέρκελ και
Μακρόν άρχισαν ήδη να διαμορφώνουν ένα
καινούργιο πλαίσιο συναντίληψης έναντι
των ΗΠΑ και της
Κίνας, συνεργαζόμενοι για την επιβολή
φραγμών στην οικονομική εισβολή, κυρίως
της Κίνας, στην Ευρώπη, και
παράλληλα να χτίζουν
μια ιδεολογία ευρωπαϊκού πατριωτισμού,
ο οποίος θα καταστήσει σταδιακά
επουσιώδεις / ανενεργές τις εθνολαϊκιστικές
κορώνες (καμία σχέση
με τον αριστερό
κοσμοπολιτισμό του συρμού) .
Σημείωση
1:
“Η
ισοπέδωση της σημασίας (σσ.
της λέξης μαλακία)
μέσω της ευρύτητας της χρήσης, έχει
εξουδετερώσει τα κοινωνικά αντανακλαστικά.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι νέοι, και
οι όχι και τόσο νέοι, τη χρησιμοποιούν
σαν πανάκεια της ανικανότητας να
εκφρασθούν. Το πρόβλημα είναι ότι το
θεωρούν φυσιολογικό μιας και η χρήση
της δεν σκανδαλίζει πλέον κανέναν,
έχοντας χάσει την αρχική της σημασία.
Πρόβλημα το οποίο οδηγεί στον εντοπισμό
του ευρύτερου κοινωνικού μας προβλήματος”
(Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Ο
πόλεμος ξεκίνησε;
Η
αναθέρμανση
της
διένεξης
με την ΕΚΤ, προάγγελος
αυτής
με το ΔΝΤ;
Διερωτώμαι,
διότι ο
εκπρόσωπος τύπου της Παραφύση
Τζανακόπουλος,
στην
ακροτελεύτια ερώτηση δημοσιογράφου
της κρατικής τηλεόραση (2/1)
απάντησε:
“Ο κ. Στουρνάρας είναι ο διοικητής της
Τράπεζας της Ελλάδος. Οφείλει να
λειτουργεί με βάση τα καθήκοντα και τις
αρμοδιότητές του, πάντοτε στο πλαίσιο
των γενικών πολιτικών που καθορίζονται
από το υπουργικό συμβούλιο”. Ο εκπρόσωπος
αγνοεί, επιδεικτικώς και επί σκοπόν,
ότι σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο, ο
οποίος υπόκειται στις προβλέψεις των
Συνθηκών του Μάαστριχτ και της Λισσαβόνας,
δηλαδή του Συντάγματος της Ευρωπαϊκής
Ένωσης, απαγορεύεται οιαδήποτε υποταγή
της κεντρικής τράπεζας στις πολιτικές
που ακολουθεί η εκάστοτε κυβέρνηση.
Συγκεκριμένα, το άρθρο 5Α του Καταστατικού
Νόμου προβλέπει ότι τα όργανα διοίκησης
της Τράπεζας “δεν ζητούν ούτε δέχονται
οδηγίες από την κυβέρνηση”, ενώ και “η
κυβέρνηση και οι λοιποί φορείς πολιτικής
εξουσίας δεν επιδιώκουν να επηρεάζουν
τα όργανα της Τράπεζας”.
Υπενθύμιση.
Εσωτερικό
έγγραφο της “Τραπέζης
της Ελλάδος” (“Καθημερινή”
6/1),
αποδεικνύει
ότι η Τράπεζα, είχε προειδοποιήσει
(6/10/2009),
δηλαδή
2
ημέρες μετά την ανάληψη της εξουσίας
από τον Γιώργο Παπανδρέου, τον τότε
Διοικητή της, Γιώργο Προβόπουλο, για
τον κίνδυνο δημοσιονομικού εκτροχιασμού.
Συγκεκριμένα η Τράπεζα της Ελλάδος
στο έγγραφό της αναφέρει: “Με
βάση τα έως τώρα στοιχεία και τις
εξελίξεις, καθώς και τις διαφαινόμενες
προοπτικές, ευρισκόμεθα ενώπιον ενός
πρωτοφανούς δημοσιονομικού εκτροχιασμού,
ο οποίος δεν δικαιολογείται, παρά μόνο
σε πολύ μικρό βαθμό, από την κάμψη της
οικονομικής δραστηριότητας. Είναι δε
απολύτως βέβαιο ότι η παρούσα δημοσιονομική
θέση της χώρας δεν είναι διατηρήσιμη.
(...)
Με
βάση τις ως άνω εξελίξεις, το ταμειακό
έλλειμμα της κεντρικής κυβέρνησης
εκτιμάται ότι σε ετήσια βάση θα διαμορφωθεί
μεταξύ 30 και 35 δισεκ. ευρώ, ή 12,0% με 14,0%
του ΑΕΠ”.
Ένα έγγραφο υπενθύμιση των ευθυνών του Καραμανλή του “μικρού” σχετικά με τον οικονομικό εκτροχιασμό της χώρας και τον πραγματικό υπαίτιο. Ευθύνες που διακαώς θέλει να απεκδυθεί, ορεγόμενος την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όχι, άλλος ένας ανάξιος στην θέση αυτή... Επίσης αποτελεί μια υπενθύμιση, τώρα που η χώρα τυπικά ετοιμάζεται να εξέλθει του Μνημονίου, ότι η κύρια αιτία της καθολικής κρίσης στην χώρα μας, είναι η αποθέσμιση της Δημοκρατίας μας. Και επί της Παραφύση, έχει ακυρωθεί κάθε βήμα που είχε γίνει για την επαναθέσμισης.
Ένα έγγραφο υπενθύμιση των ευθυνών του Καραμανλή του “μικρού” σχετικά με τον οικονομικό εκτροχιασμό της χώρας και τον πραγματικό υπαίτιο. Ευθύνες που διακαώς θέλει να απεκδυθεί, ορεγόμενος την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όχι, άλλος ένας ανάξιος στην θέση αυτή... Επίσης αποτελεί μια υπενθύμιση, τώρα που η χώρα τυπικά ετοιμάζεται να εξέλθει του Μνημονίου, ότι η κύρια αιτία της καθολικής κρίσης στην χώρα μας, είναι η αποθέσμιση της Δημοκρατίας μας. Και επί της Παραφύση, έχει ακυρωθεί κάθε βήμα που είχε γίνει για την επαναθέσμισης.
“Σκοτεινές
Ψυχές –
Anime Nere”,
Ιταλία,
2014, του Φραντσέσκο Μούντζι. Μια ταινία
ηθογραφική. Σαν να “βλέπεις” ένα
διήγημα Παπαδιαμάντειου ύφους, με θέμα
την Ντρανγκέτα, τοπική μαφία της
Καλαβρίας. Υπό
αυτήν την οπτική, θα την τιτλοφορούσα
“Το Αμάρτημα των Αδελφών μου”.
Δείτε την και θα με καταλάβετε
(Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας
Βόλου, 5/1, www.provoles.gr
).
Θανατηφόρα
ασυνέπεια.
Το διάστημα από 22/12/2017 έως 7/1/2018, είχαμε
29 νεκρούς σε τροχαία.
Αυτοκτονία
“δια κινητού” (με
διττή σημασία)
λόγω βλακείας...
Αθάνατο
πενάκι...
3
χρόνια από την τρομοκρατική επίθεση
στο Charlie
Hebdo (8/1). Ο
κακός οιωνός. Και μετά ήρθαν 3 χρόνια
τρόμου στην Ευρώπη και η Παραφύση στην
χώρα μας...
* “Η
κοπέλα σκύβει και φιλάει τον Βολινσκί,
ενώ εκείνος σκιτσάρει απορροφημένος.
Φύλακας-άγγελος που στέκει από πάνω του
σε κάποιον απροσδιόριστο παράδεισο.
Είναι βέβαια μουσουλμάνα-και είναι πολύ
όμορφη. Δίνει στον Βολινσκί ένα μητρικό
φιλί. Θα μπορούσε όμως να είναι και το
φιλί της κόρης προς τον πατέρα ή ένα
πολύ ερωτικό φιλί της συζύγου ή της
συντρόφου ή της ερωμένης στον άνδρα που
αγαπά.
Το
σχέδιο που κοσμεί αυτό το σημείωμα έκανε
τον γύρο του κόσμου λίγες μόλις ημέρες
μετά το φονικό στο Παρίσι. Ο Μίλο Μανάρα
απέτισε τον δικό του φόρο τιμής στον
κορυφαίο συνάδελφό του, που έφυγε τόσο
βάναυσα επειδή απλώς εξασκούσε την
τέχνη του. Φέρει την σφραγίδα του μεγάλου
Ιταλού όχι μόνον επειδή η κοπέλα είναι
πανέμορφη και υπέροχα ερωτική, μα κυρίως
διότι όλη η σύνθεση αποπνέει αυτό τον
ιδιαίτερο
‘μαναρικό’
συνδυασμό
ερωτισμού και τρυφερότητας, πονηριάς
και στοργής, έλλειψης και πληρότητας.
Το απαλό αυτό φιλί θα μπορούσε να είναι
φιλί καλωσορίσματος, φιλί διακοπής απ'
τη δουλειά για ένα ευχάριστο διάλειμμα,
θα μπορούσε να είναι φιλί αποχαιρετισμού”
(Ηλίας
Μαγκλίνης).
Λύσσα
για ζωή...
“The
pussy carries a boat...”
Το σύνθημα
αντίδρασης μας
στο υστερικό , πουριτανικό, νεομακαρθικό
“Μe
Τoo”
το
οποίο δημιουργήθηκε μετά την αποκάλυψη
των
σεξουαλικών
παρενοχλήσεων
και κακοποιήσεων
γυναικών από τον διάσημο
παραγωγό του Χόλυγουντ
Χάρβεϊ Γουάινστιν. Και
ακολούθησε η Γαλλία, πρώτη στην Ευρώπη,
με το
σύνθημα το “Balance Ton Porc (“κάρφωσε
το δικό σου γουρούνι”) και
γυναίκες
σε όλη τη Γαλλία άρχισαν να μοιράζονται,
όπως
στις ΗΠΑ,
τις δικές τους ιστορίες κακοποίησης
και σεξουαλικής εκμετάλλευσης στον
εργασιακό χώρο, και να αποκαλύπτουν τα
ονόματα των θυτών τους. Εκεί
στις ΗΠΑ
υπάρχει η Όπρα Γουίνφρεϊ
του star
system,
μια από τις ισχυρότερες γυναίκες της
Αμερική, που μιλώντας στην απονομή των
“Χρυσών
Σφαιρών” (7/11) για το επίκαιρο θέμα της
σεξουαλικής παρενόχλησης,
νόμιζες ότι μας “δούλευε”. Τόσα
χρόνια, αυτή η πανέξυπνη γυναίκα και
δεν είχε αντιληφθεί τίποτε, “την νήσσαν
ποιούσε”, τι
υποκρισία.
Σε
λίγο θα μας πουν, ότι εκεί στο Χόλυγουντ,
δεν γνώριζαν ότι κινηματογραφική και
πορνό βιομηχανία έχουν εφαπτόμενα
σημεία. Αντιθέτως
στην Γαλλία υπάρχει
η
Κατρίν Ντενέβ, η
οποία
έχει αρνηθεί δημόσια να ενταχθεί
στο μεταμοντέρνο
φεμινιστικό
κίνημα. Μια
από τις γυναίκες που με τη ζωή και την
καριέρα της έκανε για τις γυναίκες όσα
πολλά κινήματα δεν θα κατάφερναν ποτέ.
Αυτή
υπήρξε μια
από τις πρώτες γυναίκες που αντιστάθηκαν
στην πρακτική του
“Me
Too”,
αμφισβητώντας την αποτελεσματικότητα
της
καθολικότητάς και του τόσου μίσους που
αυτή απελευθερώνει. Αυτή
μαζί με άλλες
99
Γαλλίδες ακαδημαϊκούς, καλλιτέχνιδες
και συγγραφείς, συνυπέγραψαν μια ανοιχτή
επιστολή η οποία δημοσιεύτηκε στην
εφημερίδα “Le Monde”. Μεταξύ άλλων αναφέρει:
“Μετά
την υπόθεση (σσ.
Χάρβεϊ
Γουάινστιν)
υπήρξε μια θεμιτή συνειδητοποίηση των
σεξουαλικών βιαιοτήτων που ασκούνται
σε βάρος των γυναικών, ιδιαίτερα μέσα
στο επαγγελματικό πλαίσιο ... Αυτή η
απελευθέρωση του λόγου στρέφεται σήμερα
στο αντίθετό της: μας διατάσσουν να
μιλάμε καθώς πρέπει (σσ.
political
correct)
,
να αποσιωπούμε αυτό που προκαλεί θυμό,
και αυτές που αρνούνται να υποκύψουν
σε τέτοιες εντολές θεωρούνται προδότριες,
συνεργοί! (…)
Αυτός
ο πυρετός να στείλουμε τα ‘γουρούνια’
στο σφαγείο, αντί να βοηθάει τις γυναίκες
να αυτονομηθούν, εξυπηρετεί στην
πραγματικότητα τα συμφέροντα των εχθρών
της σεξουαλικής ελευθερίας, των
θρησκευτικών εξτρεμιστών, των χειρότερων
αντιδραστικών και αυτών που θεωρούν
ότι οι γυναίκες είναι ξεχωριστά όντα,
παιδιά με πρόσωπο ενηλίκου, που ζητούν
να προστατεύονται. (…)
Οι
γυναίκες γνωρίζουν καλά ότι η σεξουαλική
επιθυμία είναι από τη φύση της άγρια
και επιθετική. Αλλά είμαστε επίσης
ικανές να μην θεωρούμε, μια αδέξια
προσπάθεια αποπλάνησης ισάξια με
σεξουαλική επίθεση. (…)
Το
κύμα εκκαθάρισης φαίνεται να μην γνωρίζει
κανένα όριο. Λογοκρίνουμε ένα γυμνό του
Εγκον Σίλε σε μια αφίσα, ζητάμε την
ακύρωση μιας ρετροσπεκτίβας των έργων
του Ρομάν Πολάνσκι, ένας ακαδημαϊκός
βρίσκει το φιλμ ‘Βlow -up’ του Μικελάντζελο
Αντονιόνι μισογυνιστικό και απαράδεκτο...
(…)
Μια
γυναίκα μπορεί την ίδια μέρα να ηγηθεί
μιας επαγγελματικής ομάδας εργασίας
και να απολαύσει το να είναι το σεξουαλικό
αντικείμενο ενός άνδρα χωρίς αυτό να
σημαίνει ότι είναι ‘τσούλα’ ούτε άθλια
συνεργός της πατριαρχίας και του
σεξισμού. Μπορεί να εξασφαλίσει ότι ο
μισθός της είναι ίσος με αυτόν ενός
άνδρα, αλλά δεν αισθάνεται για πάντα
τραυματισμένη από ένα τρίψιμο στο μετρό,
ακόμα κι αν θεωρείται έγκλημα. Μπορεί
να το δει και ως έκφραση μιας μεγάλης
σεξουαλικής δυστυχίας ή σαν ένα
περιστατικό που δεν έχει πολύ μεγάλη
σημασία. (…)
Ως
γυναίκες, δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό
μας μέσα σ' αυτόν τον φεμινισμό, που πέρα
από την καταγγελία των καταχρήσεων
εξουσίας, παίρνει το πρόσωπο ενός μίσους
προς τους άνδρες και τη σεξουαλικότητα.
(…)
Η
ελευθερία να ενοχλείς είναι απαραίτητη
για τη σεξουαλική ελευθερία”.
*
Ο
Τάκης Θεοδωρόπουλος
αναφέρει σχετικά:
“Το
Χόλιγουντ θα επέτρεπε το γύρισμα μιας
ταινίας σαν την ‘Ωραία της ημέρας’,
ένα ακόμη μη πολιτικώς ορθό αριστούργημα
με την υπέροχη ‘Ωραία κάθε μέρας’, η
οποία με άλλες 99 γυναίκες υπέγραψαν το
κείμενο που τόσο στενοχώρησε τις
φεμινίστριες; Το κείμενο λέει ότι το
κύμα της νεοπουριτανικής ορθότητας
οδηγεί σε απαξίωση των ίδιων των ερωτικών
σχέσεων, ότι δίνει στη γυναίκα τον ρόλο
του θηράματος, ότι ‘δείχνει το πρόσωπο
του μίσους για τους άνδρες και τη
σεξουαλικότητα’. (...)
Στην πραγματικότητα, αν δεν αναχαιτισθεί
το κύμα του νεοπουριτανισμού της
ορθότητας θα οδηγηθούμε σε μια άφυλη
κοινωνία, αφού η ερωτική σχέση θα έχει
ποινικοποιηθεί. (...)
Οι
φεμινίστριες μπορεί να άφησαν τα ταγάρια
για να αγοράσουν Λουμπουτέν, όμως δεν
υποστέλλουν τη σημαία. Και κάποιες
ενοχλήθηκαν από τις 100 γυναίκες επειδή
παρέβησαν τα άρθρα τάδε και τάδε του
κανονισμού συμπεριφοράς απέναντι στους
παλιανθρώπους τους άνδρες, τους οποίους
έφτιαξαν οι ίδιες όταν κρατούσαν ακόμη
ταγάρια, πίστευαν στον σοσιαλισμό και
λιγουρεύονταν χαβιάρι. Εγώ πάντως
συντάσσομαι με την ‘Ωραία κάθε μέρας’
. Αυτά είναι που σώζουν τη Δύση από την
ανελευθερία που απεργάζεται η μετριότητα”.
Τελικώς,
οι
μεταμοντέρνες φεμινίστριες “punched
the dice with the brushes”. Έχουν
μπερδέψει
την σεξουαλική παρενόχληση και
τον
βιασμό σε μία γυναίκα, με
τον αδέξια / αντιαισθητικά εκφρασθέντα
θαυμασμό που μπορεί να δείξει ένας
άντρας απέναντι στο γυναικείο φύλο ή
ακόμη
και με
το φλερτ.
Το
“The
pussy carries a boat...”: Και
το “μακρύ χέρι” της αειθαλούς συζύγου
του Μακρόν (Μπριζίτ Τρονιέ, η
έρμη
φοβάται
τον “λεκέ” τύπου Κλίντον)
στην Γαλλική κυβέρνηση, υφυπουργός
ισότητας Μαρλέν Σιάπα σε
συνέντευξή της στο Politico,
επισημαίνοντας
“το
νομοθετικό κενό που υπάρχει ανάμεσα
στην συναινετική αποπλάνηση που είναι
νόμιμη και την σεξουαλική παρενόχληση
που είναι παράνομη” είπε:
“Το
κενό αυτό
επιτρέπει στους άνδρες να συμπεριφερθούν
με έναν τρόπο που οι γυναίκες θεωρούν
καταπιεστικό. (...)
Η ιδέα είναι να καθιερωθεί ένα πρόστιμο
καθώς και μια διαδικασία και ένα ποσό,
ώστε αυτά τα πρόστιμα να μπορούν να
επιβάλλονται σε όσους ακολουθούν την
τακτική της παρενόχλησης στο δρόμο”.
Το
“The
pussy carries a boat...”: Και
εις τα
καθ’ ημάς η Περιστέρα τον Νήπιο...
Το
κίνημα
“The
pussy carries a boat...”,
επέλεξε ως ύμνο του, το τραγούδι “Το
νινί σέρνει καράβι” της αοιδού Βέρας
Λάμπρου: https://www.youtube.com/watch?v=XRUi3QBEDcE
. Ελπίζω η ερίτιμος αοιδός, η πάντα δρώσα
επικαίρως, να μην ισχυριστεί τώρα
ότι υπέστη και
αυτή
σεξουαλική παρενόχληση κατά την
επαγγελματική της ανέλιξη.
Αυτό
το τριαντάφυλλο, από το Κίνημα
μας,
για τις παραστρατημένες μετά-φεμινίστριες.
Τελευταία
ενημέρωση:
Η
Brigitte
Bardot
σχετικά με το επίμαχο θέμα ανέφερε:
“Στις
περισσότερες περιπτώσεις των ηθοποιών
υπάρχει υποκρισία, γελοιότητα και κανένα
ενδιαφέρον (...) Δεν έχω υπάρξει ποτέ θύμα
σεξουαλικής παρενόχλησης στην καριέρα
μου. (...) Η άποψή μου είναι πως την πέφτουν
στους παραγωγούς για να πάρουν ρόλους,
κι εν συνεχεία λένε πως κακοποιήθηκαν
και είτε συμφωνείς είτε όχι αυτή την
άποψη την έχουν αρκετοί!”
Η
αποκωδικοποίηση (από τον Στεφ. Κασιμάτη,
12/1).
“Το
μακρύ κασκόλ –και ιδίως σε κλειστούς
χώρους, που δεν χρειάζεται– είναι
διαχρονικό αξεσουάρ της Αριστεράς.
Υποδηλώνει τον τύπο «διανοούμενος της
Αριστεράς». Πολλές φορές, όπως στην
περίπτωση του εικονιζόμενου υπουργού
(σσ.
Σταθάκης),
χρησιμεύει και ως φερετζές, αν με
εννοείτε. Ίσως
το κασκόλ είναι το σύμβολο με το οποίο
ο υπουργός δείχνει ότι παραμένει
αριστερός, παρά το νομοσχέδιο. Ίσως
πάλι γι’ αυτό να είναι μαύρο – ο υπουργός
πενθεί...”.
Κώστας
Ζουρ(λ)άρις, ο
Βύρων Πολύδωρας της σικ αριστεράς.
Το “Βουντού, βουντού, βουντού και μια
καρφίτσα μαύρη, στο κατώτερο τμήμα του
στεατοπυγικού μου συστήματος καθίσανε
10.000 γαύροι...” για τον Ολυμπιακό, μαζί
με το “ποιος τον γ@μ@ει
τον Άρη”
έμελε να είναι οι τελευταίες μ@λ@κίες
του Κώστα του
Ζουρ(λ)άρι
από την θέση του υφυπουργού επί
της Παιδείας στην χώρα του Υπαρκτού
Ελληνισμού.
Ο υπουργός που δεν είχε παραιτηθεί όταν
έλεγε “….και να χάσουμε μερικά νησιά
δεν πειράζει” παραιτήθηκε
(14/1,
αποδεκτή 17/1)
για το ποδόσφαιρο. Κάτι το
οποίο επιβεβαιώνει την στρατηγική της
Παραφύση: Άρτος (επιδόματα) και Θεάματα
(ποδόσφαιρο για εκτόνωση) για την λαϊκή
μάζα ΚΔΩΑ.
Και τι άρτος, ματωμένος. Πλεονάσματα
από μη αποπληρωμή οφειλομένων του
δημοσίου τομέα
και την φορολογική απομύζηση του πιο
παραγωγικού τμήματος της χώρας και όχι
από την ανάπτυξη και την αναδιοργάνωση
του σπάταλου κράτους μας.
*
“Ο
Κώστας Ζουράρις είναι ένας δημόσιος
διανοούμενος, με απλές, πολύ συχνά
απλοϊκές ιδέες. Κρύβει την απλότητά
τους πίσω από μια περίτεχνη και σκοπίμως
δυσνόητη γλώσσα, η οποία δεν υπηρετεί
ποτέ την ακρίβεια ή τη σαφήνεια του
λόγου. Ως κύρια σκοπιμότητά της έχει να
προσδώσει στον ίδιο ένα ύφος απροσπέλαστου
ύψους και, συγχρόνως, να εκφοβίσει τον
ακροατή”
(Στεφ.
Κασιμάτης).
Και
διερωτόμουν...
Γιατί ο Σταμάτης Μαλέλης, αργά αλλά
σταθερά συμπληρώνει
την kolotuba
του
προς την θέση: Συνεργασία της
νέας Κεντροαριστεράς με τον ΣΥΡΙΖΑ; Και
η απάντηση: Δήλωσε / αποκάλυψε ότι στις
επόμενες περιφερειακές εκλογές θα είναι
υποψήφιος για την περιφέρεια Β. Αιγαίου
(ΣΚΆΙ
18/1).
Και
έπαθα μια κατάθλιψη...
Τίποτα
το νέο...
Εισβολή
του “Ρουβίκωνα” στο υπουργείο Οικονομικών
(17/1).
Μια
ομολογία και
μια αλήθεια.
Η
ομολογία:
Ο της Παραφύση αναπληρωτής
υπουργός
Οικονομικών
Γιώργος Χουλιαράκης
μιλώντας σε μια παρουσίαση βιβλίου
(19/1),
διατύπωσε 2
ισχυρισμούς δύσπεπτους / ακατανόητους
/ απαράδεκτους
για το ακροατήριο των
ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ:
Πρώτον, ότι η κρίση έφερε τα μνημόνια,
χωρίς τα οποία η χώρα θα είχε φύγει από
το ευρώ καταβάλλοντας τίμημα πολύ
βαρύτερο. Και
2ον,
ότι το τέλος των μνημονίων δεν σηματοδοτεί
και το τέλος των κινδύνων. Και
η αλήθεια:
“Μοιάζει
παράδοξο, αλλά ο κ. Τσίπρας διαθέτει ένα
ατού που κανείς άλλος πρωθυπουργός δεν
είχε: Η
διάδοχη μετά απ’ αυτόν κατάσταση, δεν
ανησυχεί τις αγορές, τους Ευρωπαίους,
τους επιχειρηματίες και τους πολίτες.
Όλοι
αυτοί νιώθουν σίγουροι ότι ο Κυριάκος
Μητσοτάκης θα κάνει ότι πρέπει, όταν
πρέπει και με τον ήπιο ρυθμό που αποπνέει
ο χαρακτήρας του. Με τον Αλέξη Τσίπρα
να κάνει, μέχρι στιγμής, το σωστό και
την εμπιστοσύνη στις εξελίξεις της
επόμενης μέρας, η Ελλάδα μπορεί, επιτέλους,
να προσφέρει έναν κάποιο ορίζοντα στους
επενδυτές” (Μπάμπης
Παπαδημητρίου).
Ένας
χρόνος Τραμπ:
2
αριθμοί,
1000 λέξεις .
2600
Tweets : Τόσα είναι τα
tweets που έχει κάνει ο Αμερικανός πρόεδρος
από την ανάληψη των καθηκόντων τους. Σε
174 υπήρχε η λέξη "Fake News".
86
ημέρες στο γήπεδο του γκολφ:
Το ABC News μέτρησε τις μέρες που πέρασε ο
Τραμπ σε ένα γήπεδο γκολφ: 86. Δηλαδή κάθε
τέταρτη ημέρα έπαιζε γκολφ. (Γερμανική
εφημερίδα FAZ,
21/1).
Τελικά,
“το μόνο προτέρημα του Τραμπ, είναι πως
δεν είναι έξυπνος” (Ρόμπερτ ντε Νίρο).
Το
σιωπητήριο.
Η καθεστωτική ΕΡΤ3, η εντεταλμένη να
μεταδίδει τα τεκταινόμενα εις την Β.
Ελλάδα, την ώρα κατά την οποίαν ελάμβανε
χώρα το πολυπληθές συλλαλητήριον δια
την ελληνικότητα της Μακεδονίας, μετέδιδε
την εκπομπή “Κυριακή στο χωριό”...
Η
αποφράς
ημέρα.
Αύριο ( 25/ 1) , συμπληρώνονται 3 χρόνια
από εκείνην την αποφράδαν ημέραν.
Σχετικά, σας προτρέπω να
διαβάσετε το άρθρο του Διομήδη Σπινέλη
“Άποψη: Πως διαπραγματευτήκαμε” της
4/7/15:
http://www.kathimerini.gr/822132/article/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/apoyh-pws-diapragmatey8hkame
.
Από την αρχή του Επιλόγου,
διερωτόμουν τι τελικά μου θυμίζει, ο
μετά την “εικαστική” μου παρέμβαση
“PHYLAX”. Τελικά
το ανακάλυψα...
Σαν επιδόρπιο
Ένα ακόμη δείγμα
της,
της Παραφύση ανευθυνότητας
Η επέλαση του Δημοσίου
(2015-2017: 23.751 οι νέοι δημόσιοι υπάλληλοι).
Κατά
24% αυξήθηκαν οι επιχειρήσεις του Δημοσίου
και κατά 11% τα Νομικά Πρόσωπα την τριετία
2015-2017, δηλαδή
την εποχή της Παραφύση. Η
αύξηση αυτή αποτέλεσε και
την
"δεξαμενή" νέων προσλήψεων στο
Δημόσιο (συμβασιούχων
και πλείστων “ημετέρων”).
Ενώ, όμως, μεγεθύνεται το Δημόσιο και
το πλήθος των εργαζομένων του, εκκρεμεί
δραματικά η αποκομματικοποίησή του, αν
και αποτελεί βασικό πυλώνα της 3ης
αξιολόγησης του Μνημονίου. Και
το επαχθέστερο, δημιουργείται ένα
αδηφάγο, πανάκριβο και φορομπηχτικό
τέρας που συνεχίζει να κατασπαράσσει
το
επιχειρείν,
την
αναγκαία
και
ικανή συνθήκη για
οικονομική ανάκαμψη.
Συγκεκριμένα
σύμφωνα με τα στοιχεία του πληροφοριακού
συστήματος "Εργάνη":
*
Οι επιχειρήσεις του δημόσιου και
ευρύτερου δημόσιου τομέα εκτινάχθηκαν
από τις 227 το 2015 στις 374 το 2017 ( αύξηση
κατά 87 ή 24%).
*
Τα δε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου
(ΝΠΔΔ) έφτασαν το 2017 τα 1.211, έναντι 1.068
το 2015 (αύξηση κατά 143 ή 11%).
*
Συνολική αύξηση των επιχειρήσεων του
δημοσίου τομέα, 230 ή 14,5%.
*
Τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου
ξεπέρασαν το ανώτατο πλαφόν στην αύξηση
των δαπανών της γενικής κυβέρνησης για
αμοιβές που προβλέπει το Μεσοπρόθεσμο
Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Πολιτικής
(σύμφωνα με το δελτίο εκτέλεσης του
Προϋπολογισμού, αύξηση διπλάσια, στο
10μηνο του 2017 6,1%, έναντι πρόβλεψης 3,1%)
*
Σημείωση: Στο ίδιο διάστημα, οι επιχειρήσεις
του ιδιωτικού τομέα αυξήθηκαν μόλις
κατά 10% (24.785, εκ των οποίων 17.612 ατομικές
και 6.053 εταιρικές μονοπρόσωπες και μη).
Πριν
από 70 χρόνια ο Τσώρτσιλ περιέγραφε με
απόλυτη ακρίβεια την σημερινή κατάσταση
στην χώρα του υπαρκτού Ελληνισμού
αναφέροντας: “Μερικοί βλέπουν την
ιδιωτική επιχείρηση σαν άγρια τίγρη
που πρέπει να θανατωθεί (σσ. το ΚΚΕ).
Άλλοι την βλέπουν σαν την αγελάδα που
θα αρμέξουν (σσ. η Παραφύση). Ελάχιστοι
την βλέπουν σαν δυνατό άλογο που τραβάει
την βάρκα”.
Seedrinker
