“Οι μέτριοι είναι η ισχυρότερη
κοινωνική τάξη
στην Ελλάδα. Ένα αδίστακτο
κρεββάτι του Προκρούστη”.
Γιάννης Τσαρούχης.
*
Ο
όρος Μεσαία Τάξη (ΜΤ) ή Αστική Τάξη ή οι
Αστοί, ασφυκτιά όταν τον περιορίζομαι
αποκλειστικά
εντός του οικονομικού χώρου. Απελευθερώνεται
όταν ο όρος εννοιοδοτείται - σηματοδοτείται
από το τρίπτυχο της αστικής Γαλλικής
Επανάστασης: Ελευθερία – Ισότητα –
Αδελφοσύνη. Η
Ελευθερία σηματοδοτεί τον φιλελευθερισμό,
οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό. Η
Ισότητα σηματοδοτεί την νομιμότητα και
την δικαιοσύνη στο κοινωνικό γίγνεσθαι
και η Αδελφοσύνη – Φιλαλληλία σηματοδοτεί
την κοινωνική αλληλεγγύη, την αλληλεγγύη
έναντι των επερχόμενων γενεών και την
προστασία της Βιόσφαιρας.(1)
Ο
όρος ΜΤ σηματοδοτεί έναν Πολιτισμό
(ιδεολογία της πόλης)
με
ζητούμενο ένα κοινωνικό
γίγνεσθαι ,
όπου η οικονομική επιφάνεια του κάθε
πολίτη είναι ανάλογη με αυτήν των
συμπολιτών
του
και ικανή ώστε από κοινού να μοιράζονται
μια αίσθηση
ασφάλειας και αισιοδοξίας.
Αυτή
η εννοιοδότηση – σηματοδότηση του όρου
ΜΤ είναι απολύτως
απαραίτητη
για
να είναι κατ΄ αρχήν βιώσιμη η συμβίωση
στις πόλεις των ανθρώπων, με ζητούμενο
πάντα την ευζωία. Σήμερα
στις πόλεις διαβιεί το 80% του παγκόσμιου
πληθυσμού και ειδικότερα το 50% αυτών σε
μεγαλουπόλεις. Επισήμανση:
Την
δεκαετία του ΄60,
όταν
η Ελλάδα βίωνε μια ραγδαία ανάπτυξη οι
κάτοικοι
των πόλεων δεν
μοιράζονταν μόνο τα παρόμοια κριτήρια
διαβίωσης αλλά και τις ανάλογες θετικές
οικονομικές προοπτικές.
Αυτή
η εννοιοδότηση – σηματοδότηση του όρου
είναι απολύτως
απαραίτητη
διότι
η
ΜΤ αποτελεί
την
μήτρα του Πολίτη. Δυνητικώς
γεννά
αυτούς που δεν αποδέχονται να συναποτελούν
το “λαό”. Είναι αυτοί οι
οποίοι δια της λογικής
αντιστέκονται στην ψευδή συνείδηση που
δημιουργούν οι “-ισμοί” και οι ιδεοληψίες.
Είναι
αυτοί που αντιστέκονται στην εθνοκαπηλεία
και τον λαϊκισμό,
στον
εθνολαϊκισμό.
Αυτή
η εννοιοδότηση – σηματοδότηση είναι
αυτή
που δύναται να πυροδοτήσει την αναμόρφωση
του κοινωνικού μας γίγνεσθαι, απαραίτητη
προϋπόθεση για την αναγέννηση όλων των
θεσμικών χώρων, πολιτικού, οικονομικού,
κοινωνικού και πολιτισμικού. Ως χώρα
δεν ευτυχίσαμε για εδαφικούς,
ιστορικούς και
πολιτικούς
λόγους να επιτύχουμε την καθολική
μετάβαση από το προνεωτερικό
μοντέλο του κοινοτισμού, στην νεωτερικότητα
της κοινωνίας των πολιτών. Η δημιουργηθείσα
στις
πόλεις της
χώρα μας ασθενική αστική τάξη,
αποσυντονίστηκε
από την εισβολή αγροτικών πληθυσμών με
την αστυφιλία. Οι αγροτικοί πληθυσμοί
εμφορούμενοι της κοινοτικής κουλτούρας,
δεν αστικοποιήθηκαν στο μεγαλύτερο
μέρος τους. Στο
μεγαλύτερο μέρος τους
λειτούργησαν σαν τον Surer
Mario στο
ομώνυμο ηλεκτρονικό παιχνίδι. Πηδούσαν
από την μία “πλατφόρμα” στην άλλη
καρπούμενοι κοινωνικά και οικονομικά
το κατά δύναμη. Είναι
αυτοί που έδωσαν το έναυσμα για την
δημιουργία μιας εύκολης χειραγωγούμενης
λαϊκής μάζας
πάνω στην οποία δομήθηκε το πελατειακό
κράτος.
Πάρεργο
της η Δικτατορία η οποία και επισήμως
ακύρωσε την ΜΤ και μαζί της τον πολίτη.
Οι
Έλληνες πολίτες αποκόπηκαν από τις
διεθνείς εξελίξεις. Υπό την εξουσία της
σκοταδιστικής δικτατορίας, αποκομμένοι
από τις διεθνείς διεργασίες για μια
επταετία, παρουσιάστηκαν με ευήκοα τα
ώτα σε θεωρίες συνωμοσίας,
όπως
η κυριαρχούσα ότι αποκλειστικοί
υπεύθυνοι για την δικτατορία ήταν το
ΝΑΤΟ και οι Αμερικανοί.
Και μετά ήρθε η Μεταπολίτευση η οποία
και αναπτέρωσε τις ελπίδες η χώρα να
περάσει στην νεωτερικότητα,
ιδιαίτερα
μετά και τη είσοδό της στην τότε ΕΟΚ.
Φρούδες οι ελπίδες, διότι η Πασοκαρία
έθεσε τον πολίτη και το αυτονόητο στο
“χρονοντούλαπο της ιστορίας”, κατά
την προσφιλή έκφραση της εποχής για
την Δεξιά. Έκτοτε
ο χειρότερος εχθρός της φιλελεύθερης
δημοκρατίας
ο εθνολαϊκισμός
αριστερός και δεξιός κυριάρχησε στην
πολιτική σκηνή. Χρησιμοποιώντας το
λεξιλόγιο και της φιοριτούρες της
Αριστεράς (στους
εχθρούς προστέθηκε και η ΕΟΚ),
διεγείροντας
κατά τα Ακροδεξιά πρότυπα τον ενστικτώδη
πρωτογονισμό και
επενδύοντας σε στερεότυπα και
προκαταλήψεις,
κατόρθωσε να γοητεύσει και τελικά να
μαντρώσει τους περισσότερους των
Ελλήνων, αυτούς που αποτελούν την λαϊκή
μάζα ΚΔΩΑ
(Κτηνώδη Δύναμη
Ωργιώδη
Άγνοια-
λμΚΔΩΑ).
Ο
εθνολαϊκισμός προπαγανδίζει ότι
λειτουργεί προς όφελος του “αδικημένου”
(σε μια χώρα που όλοι δηλώνουν αδικημένοι)
και των
“εκτός συστήματος”, διογκώνοντας το
δημοκρατικό στοιχείο
και αν όχι απορρίπτοντας, συρρικνώνοντας
το φιλελεύθερο, υπονομεύοντας με αυτόν
τον τρόπο την ίδια την νομιμοποιητική
βάση της δημοκρατίας. Η οργιώδης άγνοια
της λαϊκής μάζας του Υπαρκτού Ελληνισμού,
δεν της επιτρέπει να αντιληφθεί ότι
η
ανθρωπότητα, δεν πρόκειται να απορρίψει
ξανά τις
αρχές
της νέας εποχής: τις
αρχές
της
οικονομικής
ελευθερίας
και της
φιλελεύθερης δημοκρατίας δηλαδή αυτής
που σέβεται τα ατομικά δικαιώματα και
την αρχή του Κράτους Δικαίου και όχι
της προνεωτερικής οικογενειοκρατίας
και κάθε επικαιροποιημένης εκδοχής
της.(2)
Και
μετά η χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού
κάηκε (πτώχευσε) στα χέρια του Κ. Καραμανλή
του Μικρού, στα χέρια του οποίου κάηκε
η μισή Πελοπόννησος και η μισή Αθήνα.
Και η ελπίδα επαναθέσμισής της που
αχνοφάνηκε εάν αντιλαμβανόμασταν την
κρίση ως ευκαιρία, ακυρώθηκε από τον
πασοκικής προέλευσης εθνολαϊκισμό.
Αυτός σε ποικίλες εκδοχές είχε διαποτίσει
το κοινωνικό μας γίγνεσθαι, θέτοντας
τώρα νέα διχαστική γραμμή (μνημονιακοί
- αντιμνημονιακοί).(3) Και η
“εξαρτημένη” λμΚΔΩΑ αποδέχθηκε
κάθε μύθευμα σαν την “δόση” η οποία
τους διατηρούσε στην προ της πτώχευσης
νιρβάνα (εκμηδένιση του προσωπικού εγώ,
δηλαδή της συνείδησης). Στις πλατείες
της αντιμνημονιακής αγανάκτησης
αποδείχτηκε η ώσμωση της αριστεράς με
τη ακροδεξιά. Και οι δύο εξηγούσαν το
Μνημόνιο χρησιμοποιώντας ταυτόσημους
όρους (πράξης 1η). Αυτή η ώσμωση από τις
πλατείες μεταφέρθηκε στην κεντρική
πολιτική σκηνή. Τα αντιμνημονιακά
κόμματα του λεγόμενου “δημοκρατικού
τόξου” (την τύφλα μας), με την ψήφο της
Χρυσής Αυγής, έριξαν την συγκυβέρνηση
ΝΔ – ΠΑΣΟΚ η οποία είχε δώσει μια κάπως
αισιόδοξη προοπτική, παραβιάζοντας το
πνεύμα του Συντάγματος.
Και
μετά η
λμΚΔΩΑ
έδωσε
την εξουσία στην Παραφύση Ι
(25/1/15
- πρώτη
φορά Αριστερά με δεκανίκι ακροδεξιό).
Και
τα πάντα οδηγήθηκαν προς διάλυση.
Ακόμη
και
λμΚΔΩΑ τρόμαξε
και λάκισε παραιτούμενη (πράξης
2α).
Αυτό έγινε πασιφανές στις εκλογές της
20ης Σεπτεμβρίου 2015 (4)
όπου η αποχή έσπασε
κάθε ρεκόρ (43,47% και άκυρα-λευκά 2,45%),
γεγονός το οποίο έδωσε την δυνατότητα
στην παραφύση
συγκυβέρνηση
να συνεχίσει
να
καταστρέφει
την χώρα
με τη ψήφο του 22%
περίπου του εκλογικού σώματος, δηλαδή
της στρατευμένης στους ΣυριζΑνέλ
λμΚΔΩΑ.
Σήμερα
η Παραφύση εφαρμόζει έναν ιδιότυπο
“αυταρχικό καπιταλισμό” (5),
κύριο δε μέλημά της κατέστη η οικονομική
εκμηδένιση της ΜΤ, με οδηγό την διαπίστωση
του προφήτη Μαρξ που αναφέρει: “όπου η
αστική τάξη ήρθε στην εξουσία, κατέστρεψε
όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές
και ειδυλλιακές σχέσεις” (πράξη
3η).
Επιβεβαιώνοντας
εμμέσως τον Παναγίωτη Κονδύλη ο οποίος
ισχυρίζονταν ότι οι Έλληνες παλεύουν
ανεπιτυχώς
2 αιώνες να
γίνουν Ευρώπη γεγονός που απέδιδε σε
“καχεξία του αστικού στοιχείου στην
νεοελληνική κοινωνία”.
Και
όλη η Ευρώπη βρέθηκε να παρακολουθεί
την τρίπρακτη ιλαροτραγωδία “Ένας
κλόουν στην χώρα του Ασάλευτου Παρόντος”.
Και
οι εναπομείναντες Πολίτες αυτής
της χώρας;
Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν και
συνεχίζουν να κάνουν είναι
με τις πράξεις τους να επαναβεβαιώνουν
-
δηλώνουν στην
κοινωνία:
“Εγώ ο ανώνυμος
Πολίτης, είμαι Πολίτης,
τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο”(6).
Απλοί
πολίτες, οι
οποίοι υπό τις παρούσες συνθήκες
αισθάνονται
όλο και πιο εκτεθειμένοι, όλο
και πιο
μόνοι και απροστάτευτοι σε έναν κόσμο
που μεταβάλλεται βίαια, όπου και το
παραμικρό τους
ολίσθημα, η παραμικρή τους
ανεπάρκεια μπορεί και να σημάνει την
καταστροφή τους.
Απλοί
πολίτες, οι
οποίοι
όμως
συνθέτουν την προοπτική ενός ελπιδοφόρου
αύριο. “Εκεί
που οι χάρες και οι διευθετήσεις δεν
ανταλλάσσονται με ψήφους. όπου οι φόροι
συνδέονται με δημόσιες υπηρεσίες
επιπέδου και όχι με μαύρες τρύπες. Όπου
η οικονομία λειτουργεί για τους απέξω,
αντί
να διαιωνίζει προνόμια και υπογραφές
για τους μέσα. Όπου το κράτος προσλαμβάνει
όσους χρειάζεται και όχι όσους του
επιβάλλονται. Όπου η δημόσια παιδεία
στηρίζει τους αρίστους ανεξαρτήτως
εισοδήματος, αντί
να ισοπεδώνει τους πάντες προς τα κάτω,
προς όφελος όσων μπορούν να πληρώσουν
τα καλά σχολεία της αριστείας. Όπου οι
τράπεζες δεν δανείζουν τους φίλους,
συγγενείς και ισχυρούς. Όπου εφορίες
και πολεοδομίες δεν έρχονται σε προσωπική
επαφή, αλλά
λειτουργούν απρόσωπα και συστημικά.
Όπου η Δικαιοσύνη χωρίζεται με σινικό
τείχος από την εκτελεστική εξουσία.
Όπου ο Τύπος και τα ΜΜΕ δεν μοχλεύουν
οικονομικά συμφέροντα εις βάρος της
ενημέρωσης, ούτε εξυπηρετούν την εκάστοτε
κυβέρνηση. Όπου το πολιτικό σύστημα
υπόκειται σε αυστηρή θεσμική λογοδοσία
και έλεγχο. Όπου η διαφθορά και η
αναξιοκρατία πατάσσονται ως κοινωνική
απαξία, αντί να επιβραβεύονται ως
κατόρθωμα” (Μαργαρίτης Σχοινάς).
Απλοί
πολίτες, οι
οποίοι αντιλαμβάνονται
ότι η εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση δια
την επαναθέσμιση της Ελληνικής Δημοκρατίας
είναι η αναδόμηση – επανίδρυση του
δουλοκτητικού κράτους (το οργανωτικό
τμήμα της κοινωνίας),
το οποίο απομυζά πόρους δια την
αυτοσυντήρησή του.
Απλοί
πολίτες, οι
οποίοι γνωρίζουν ότι
μία
φορά μόνο έπεσε “μάνα εξ ουρανού”. Για
να οδηγηθεί η χώρα εκτός “ερήμου”
πρέπει αυτοί παραμείνουν
οι Light-keepers.
Και
το
ενθαρρυντικό,
οι ενδείξεις ότι όλο και περισσότεροι
πυκνώνουν τις τάξεις τους είναι πλέον
ορατές. “Όλοι μαζί μπορούμε...”.
Σημειώσεις:
(1)
Η ισότητα
είναι σαφώς προσδιορισμένη από
την 26η Αυγούστου 1789, όταν η Συντακτική
Συνέλευση που λειτούργησε μετά την
Γαλλική Επανάσταση (14/7/1789, κατάληψη της
Βαστίλλης) ψήφισε την Διακήρυξη των
Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Στο άρθρο 6
μεταξύ άλλων αναφέρει: “Αφού όλοι οι
πολίτες είναι ίσοι έναντι του νόμου,
μπορούν και
όλοι να μετέχουν στα δημόσια αξιώματα,
στις θέσεις και τις υπηρεσίες ανάλογα
με τις ικανότητες τους και χωρίς
καμία άλλη διάκριση παρά αυτήν που
πηγάζει από την αρετή και τα προσόντα
τους”.
Διευρυμένο
σήμερα με την αρχή της ίσης μεταχείρισης
και των ίσων ευκαιριών, ανεξαρτήτως
φυλής, φύλου, θρησκείας εθνοτικής
καταγωγής, αναπηρίας κ.ο.κ.
Είναι απαραίτητο
να γίνει επιτελούς αντιληπτό ότι άλλο
η ισότητα ευκαιριών και άλλο η ισοπεδωτική
ισότητα της “κομμουνιστικής
ουτοπίας” η οποία άλλωστε αντιβαίνει
και στην
ανθρώπινη φύση, αλλά
εν τέλει θα
ήταν και βαρετή...
Άλλωστε “η
Αριστερά έχει πάψει προ πολλού να παράγει
πολιτική, να συμμετέχει στον μετασχηματισμό
των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων.
Ο ρόλος της όμως είναι ψυχολογικός.
Εξακολουθεί να συντηρεί ζωντανά σύνδρομα
που είναι μεν εγγεγραμμένα στο κοινωνικό
ασυνείδητο, αδυνατούν όμως να παραγάγουν
έργο, άρα να βρουν τη θέση τους στο
συντακτικό της συνείδησης” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
(2) Η
διαλεκτική πόλεως [=κράτους] και πολίτη.
(Εισαγωγικές
παρατηρήσεις...)
Είναι κοινός τόπος ότι ο άνθρωπος, είτε έχει πολιτική συνείδηση είτε όχι, δεν μπορεί να υπάρχει, με βάση τη φύση του, παρά ως πολίτης. Ποιος ονομάζεται πολίτης; Εκείνος που η ατομική και κοινωνική του ύπαρξη συγκροτούν ένα ενιαίο και ενεργό όλο μέσα σε ένα ευρύτερο αλλά εξίσου ενεργό όλο, που λέγεται πόλις [=κράτος]. Ανάμεσα στην πόλη-κράτος, στην πολιτεία με την αρχέγονη σημασία της, και τον άνθρωπο-πολίτη υπάρχει εσωτερικά αλληλονοηματοδοτούμενη σχέση, οντο-λογικά βέβαια αυτοπροσδιοριζόμενη: υπάρχει ο άνθρωπος ως πολίτης, γιατί υπάρχει η πόλη-κράτος· όπως επίσης δεν μπορεί να νοηθεί πόλη-κράτος χωρίς τους πολίτες. Η πόλις, στην ενδοσυνάφεια τούτη, είναι αναγκαία ως εκείνη η κοινότητα, που χάρη στην υπεροχή της προσδίδει νόημα και περιεχόμενο στις ανθρώπινες ατομικότητες, καθώς τις θεωρεί αναπόσπαστα συστατικά της δικής της ύπαρξης. Πώς προκύπτει όμως αυτή η υπεροχή της πόλεως; Προκύπτει από το γεγονός ότι είναι αυτάρκης και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που η οικογένεια και το άτομο δεν μπορούν να φτάσουν ποτέ. Ο Αριστοτέλης θέλει να κατανοεί την αυτάρκεια της πόλεως ως τη μέγιστη πολιτική αρετή και δύναμή της: όταν η κοινότητα της πολιτείας είναι αυτάρκης, τότε είναι τέλεια. Να γιατί και ο προορισμός του ανθρώπου είναι να διάγει εύρυθμο, αρμονικό βίο ως κοινωνικό και πολιτικό ον. Είναι ακριβώς η κοινωνική του φύση, που του επιτρέπει να διαθέτει πολιτικό-Είναι και να ενεργεί με βάση αυτό. Συνακόλουθα, ο πολίτης υπερβαίνει τόσο το οικονομικό ζώο όσο και το μη κοινωνικό, δηλαδή τον άπολι, τον μονώτη [=μοναχικό], τον αγελαίο, απάτριδα και ανέστιο. Το οικονομικό ζώο-άνθρωπος, ως αποκλειστικότητα, είναι ο κατ’ εξοχήν φαύλος και αναίσθητος, διεφθαρμένος πολίτης. Αυτό μαρτυρεί η κοινωνία της εποχής του Πλάτωνα και Αριστοτέλη· το ίδιο μας δείχνει και η σημερινή κοινωνία της Ελλάδος, οι πιο ανίκανοι, οι πιο αδίστακτοι, οι χείριστοι των χειρίστων, καταλαμβάνουν θεσμικούς θώκους και με το προσωπείο του οικονομολόγου, του πολιτικού, του θεσμικού λειτουργού καταστρέφουν τις κοινότητες των ανθρώπων–πολιτών. (Blog: “TROMAKTIKO”)
Είναι κοινός τόπος ότι ο άνθρωπος, είτε έχει πολιτική συνείδηση είτε όχι, δεν μπορεί να υπάρχει, με βάση τη φύση του, παρά ως πολίτης. Ποιος ονομάζεται πολίτης; Εκείνος που η ατομική και κοινωνική του ύπαρξη συγκροτούν ένα ενιαίο και ενεργό όλο μέσα σε ένα ευρύτερο αλλά εξίσου ενεργό όλο, που λέγεται πόλις [=κράτος]. Ανάμεσα στην πόλη-κράτος, στην πολιτεία με την αρχέγονη σημασία της, και τον άνθρωπο-πολίτη υπάρχει εσωτερικά αλληλονοηματοδοτούμενη σχέση, οντο-λογικά βέβαια αυτοπροσδιοριζόμενη: υπάρχει ο άνθρωπος ως πολίτης, γιατί υπάρχει η πόλη-κράτος· όπως επίσης δεν μπορεί να νοηθεί πόλη-κράτος χωρίς τους πολίτες. Η πόλις, στην ενδοσυνάφεια τούτη, είναι αναγκαία ως εκείνη η κοινότητα, που χάρη στην υπεροχή της προσδίδει νόημα και περιεχόμενο στις ανθρώπινες ατομικότητες, καθώς τις θεωρεί αναπόσπαστα συστατικά της δικής της ύπαρξης. Πώς προκύπτει όμως αυτή η υπεροχή της πόλεως; Προκύπτει από το γεγονός ότι είναι αυτάρκης και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που η οικογένεια και το άτομο δεν μπορούν να φτάσουν ποτέ. Ο Αριστοτέλης θέλει να κατανοεί την αυτάρκεια της πόλεως ως τη μέγιστη πολιτική αρετή και δύναμή της: όταν η κοινότητα της πολιτείας είναι αυτάρκης, τότε είναι τέλεια. Να γιατί και ο προορισμός του ανθρώπου είναι να διάγει εύρυθμο, αρμονικό βίο ως κοινωνικό και πολιτικό ον. Είναι ακριβώς η κοινωνική του φύση, που του επιτρέπει να διαθέτει πολιτικό-Είναι και να ενεργεί με βάση αυτό. Συνακόλουθα, ο πολίτης υπερβαίνει τόσο το οικονομικό ζώο όσο και το μη κοινωνικό, δηλαδή τον άπολι, τον μονώτη [=μοναχικό], τον αγελαίο, απάτριδα και ανέστιο. Το οικονομικό ζώο-άνθρωπος, ως αποκλειστικότητα, είναι ο κατ’ εξοχήν φαύλος και αναίσθητος, διεφθαρμένος πολίτης. Αυτό μαρτυρεί η κοινωνία της εποχής του Πλάτωνα και Αριστοτέλη· το ίδιο μας δείχνει και η σημερινή κοινωνία της Ελλάδος, οι πιο ανίκανοι, οι πιο αδίστακτοι, οι χείριστοι των χειρίστων, καταλαμβάνουν θεσμικούς θώκους και με το προσωπείο του οικονομολόγου, του πολιτικού, του θεσμικού λειτουργού καταστρέφουν τις κοινότητες των ανθρώπων–πολιτών. (Blog: “TROMAKTIKO”)
Ο
Αριστοτέλης με σειρά επιχειρημάτων
απέδειξε (το
του Αριστοτέλη
“επομένως”),
ότι ο άνθρωπος είναι “ον πολιτικόν”,
δηλαδή εκ της φύσεως προορισμένο να
ζει σε πόλεις, και κατ’ αυτόν τον τρόπο
ορίζεται η αυταξία του Πολίτη. Αυτό
υποδηλώνει και η Βιβλική ιστορία του
πρώτου φόνου (αδελφοκτονία). Ο γεωργός
Κάιν (ο στατικός άνθρωπος), σκοτώνει τον
νομά Άβελ ( τον περιπλανώμενος άνθρωπο).
Σχετικά
και στην ανάρτηση: “Η ατίθαση
Λίλη” της 17/11/2012.
Σχετικά
με τις πόλεις: Είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο
και αποδεκτό σήμερα ότι η
διαμόρφωση του χώρου και η
αρχιτεκτονική πράξη η
οποία
δεν αναφέρεται μόνο στην μορφοποίηση
ενός ατομικού οικοδομικού έργου αλλά
και του δημόσιου χώρου, του υπαίθριου
χώρου αλλά και του μεγέθους των πόλεων
είναι
πράξη εξόχως πολιτική, καθ’ όσον όχι
μόνο εκφράζει οριζοντίως και καθέτως
τις κοινωνικές εξελίξεις αλλά και τις
προαναγγέλλει. Ο
Στέλιος Ράμφος αναφέρει, ότι η κακοδαιμονία
της Ελλάδος πρέπει να αναζητηθεί στην
καταστροφή των ελληνικού τύπου πόλεων,
οι οποίες δομούνταν με επίκεντρο ένα
μεγάλο δημόσιο χώρο, μετά τον 7ο αιώνα
από πολέμους, λοιμούς και επιδρομές.
Οι νέες πόλεις που άρχισαν να δομούνται
μετά τον 11ο αιώνα, δομούνταν
χωρίς δημόσιο χώρο και με μικρούς στενούς
δρόμους
(σοκάκια).
Ακροβατώντας
στην έννοια του δημόσιου χώρου, δύναται
να αναγνωρίσουμε αυτόν ως “εγκόσμιο
ιερό”, διότι ως ιερό ορίζουμε αυτό που
μας υπερβαίνει , που
δεν μας ανήκει, αυτό που κανένας δεν
μπορεί να οικειοποιηθεί. Κοινός τόπος
του δημόσιου χώρου με το ιερό (υπερβατικό)
είναι ότι εκεί καταφεύγουμε όταν
κινδυνεύουμε, παράδειγμα
όταν συμβαίνει σεισμός. Πόλεις
δομημένες χωρίς επαρκείς δημόσιους
χώρους, εγκαταλελειμμένους ή
οικειοποιημένους από τους κατοίκους
τους, δηλαδή
πόλεις άσχημες,
πόλεις
“από – ιερομένες” προανήγγελλαν
-
προαναγγέλλουν
το
δυσοίωνο
του μέλλοντός
τους...
(3)
“Ένα από τα μεγαλύτερα δεινά που έχει
προκαλέσει αυτή η κυβέρνηση είναι ο
βαθύς διχασμός. Είναι δυστυχώς ωμοί και
κυνικοί οι κυβερνώντες. Βλέπουν τον
ταξικό, τον κοινωνικό, τον ιδεολογικό
και κάθε άλλο διχασμό σαν εργαλείο για
την εδραίωση και την πολιτική επιβίωσή
τους. Δεν υπάρχει κανένα όριο σε αυτήν
την προσπάθειά τους. Ακόμη και τα εμφύλια
πάθη, που γνώρισαν έπειτα από χρόνια τη
λήθη, αναμοχλεύουν. Οι πληγές που θα
αφήσει η στρατηγική του διχασμού θα
είναι μεγάλες. Όσοι ανήκουν στα κόμματα
εξουσίας σήμερα και διαφωνούν, άλλα
σιωπούν με
αυτήν την τακτική, κάνουν λάθος γιατί
η ζημιά είναι μεγάλη. Θα χρειασθεί μεγάλη
προσπάθεια από όλες τις υπεύθυνες
πολιτικές δυνάμεις για να ξανακλείσουν
τα ρήγματα που άνοιξαν με μοναδικό σκοπό
την παραμονή στη εξουσία” (“Η Καθημερινή”,
Κύριο Άρθρο, 27/8/17).
(4)
Για
την επέτειο 2 ετών Παραφύση ο Νήπιος
δήλωσε και ο Στ. Κασιμάτης σχολίασε:
“Ο Τσίπρας δεν μας έχει συνηθίσει σε
παρόμοια λεπτότητα και, γι’ αυτό, από
το μήνυμά του για την επέτειο των δύο
χρόνων της κυβέρνησης επισημαίνω με
ιδιαίτερη ικανοποίηση την πρόταση:
‘Είμαστε
ακόμη στο νερό και κολυμπάμε, αλλά το
κεφάλι μας είναι έξω’.
Πιο
διακριτικό και λεπταίσθητο τρόπο για
να μας θυμίζει το νέο κατόρθωμα της
κυβέρνησής του στον Σαρωνικό δεν μπορούσε
να βρει. Μπράβο του!” Ας
το δούμε όμως και ως απόδειξη της
ανεπάρκειας του, της τόσο επικίνδυνης
για την χώρα. Για
να αντιληφθείτε πόσο νήπιος είναι,
σκεφθείτε ότι ενέκρινε
δήλωση για τα δύο χρόνια της Παραφύση
που περιελάμβανε αυτήν την εξυπνακίστικη
κολυμβητική μεταφορά, ενώ μαίνονταν
στην επικαιρότητα η υπόθεση του ναυαγίου
και της ρύπανσης. Την
επαναλαμβάνω για να
γίνει αντιληπτώ όλο το “μεγαλείο” του
Νηπίου και του περιβάλλοντός του:
“Είμαστε ακόμη στο νερό και κολυμπάμε,
αλλά το κεφάλι μας είναι έξω. Παίρνουμε
ανάσες και βλέπουμε καθαρά τη στεριά.
Είναι κοντά μας”.
Ο
Νήπιος παρουσιάστηκε όμως και θρασύς
στο επετειακό του μήνυμα, ισχυριζόμενος
ότι στις 20/9/2015 ο λαός γνώριζε τι ακριβώς
ψήφιζε μιας και ήταν πια γνωστή “η
δύσκολή συμφωνία ως αποτέλεσμα μιας
σκληρής διαπραγμάτευσης και ενός σκληρού
συμβιβασμού”.
Χαρακτήρισε
“δύσκολη
συμφωνία” αποτέλεσμα μιας
“σκληρής διαπραγμάτευσης” , το
επιστέγασμα μιας ομολογημένης από τον
ίδιο 6μηνης περιόδου “αυταπάτης”
(Μπαρουφάκειος
περίοδος)
η οποία κόστισε στον λαό 100 δισ. ευρώ και
την οποία επιμελώς προσπαθεί να
αποποιηθεί δια της
“επιλεκτικής μνήμης”.
Είναι γεγονός
ότι στην χώρα μας πολιτική χωρίς ψέματα
δεν γίνεται (ο Τ. Θεοδωρόπουλος τα
διακρίνει σε “ευγενεί” και “αγενεί”.
Πολιτική επίσης δεν γίνεται χωρίς
ωραιοποίηση ή δραματοποίηση καταστάσεων.
Είναι δυστυχώς με αυτήν συνυφασμένα.
Το πρόβλημα είναι ότι η λμΚΔΩΑ
αν και όλα αυτά είναι προφανή, αδυνατεί
να διακρίνει μεταξύ γεγονότος και
μυθοπλασίας, αντικειμενικότητας και
υπερβολής. Ως εκ τούτου διαμορφώνει
άποψη με ανορθολογικά κριτήρια αλλά
και μέσα από μια συνεχή ροή μυθιστοριών.
Ορατό αποτέλεσμα η επικράτηση πολλών
μισοαληθινών ή ολότελα πλασματικών
πραγματικοτήτων που καθηλώνουν την
Ελλάδα στο γνώριμο αλλοπρόσαλλο χαοτικό
σημειωτόν.
“Και
το ψέμα είναι απαραίτητο συστατικό στην
παλέτα της πολιτικής τέχνης. ‘Και
πώς θα τους πείσουμε να δεχθούν όλ’
αυτά που τους λέμε Σωκράτη;’, ‘Θα τους
πούμε ένα ευγενές ψεύδος, ότι όλ’ αυτά
τα όρισαν οι θεοί’.
Το ‘ευγενές
ψεύδος’
λειτουργεί ως αίσθηση του ωραίου ακόμη
και στο απολυταρχικό σύστημα που
οραματίζεται ο Πλάτων στην ‘Πολιτεία’.
Το ‘αγενές
ψεύδος’
μετατρέπει την άσκηση πολιτικής εξουσίας
σε μια εξοργιστική ανάγκη. Μετατρέπει
τη δημοκρατία σε μια κατ’ ανάγκην
συμβίωση, έναν γάμο προσώπων που κάθε
πρωί, όταν αντικρίζουν ο ένας τον άλλον,
μετανιώνουν για την ώρα και τη στιγμή
που συναντήθηκαν. Όταν
το ‘αγενές
ψεύδος’
προβάλλεται καθ’ έξιν και κατ’
εξακολούθησιν μετατρέπεται σε στρατηγική
της ασχήμιας” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
(5)
Ο
“αυταρχικός καπιταλισμός” παρουσιάστηκε
ως εναλλακτικό αναπτυξιακό
μοντέλο. Υποστηρίζει
ότι για την οικονομική ευημερία
απαραίτητος είναι μόνο ο καπιταλισμός
και όχι και η δημοκρατία η οποία δημιουργεί
πολλά εμπόδια στην ανάπτυξη με τις
παθογένειές της. Είχε
εμφανιστεί ήδη από την δεκαετία του
1980 στις χώρες γνωστές ως “τίγρεις” της
Νοτιοανατολικής Ασίας και αργότερα
στην Κίνα, η
μεγάλη επιτυχία
της οποίας έβαζε σε πειρασμό τις υπό
ανάπτυξη χώρες. Ειδικότερα
στις
χώρες χωρίς δημοκρατική και φιλελεύθερη
παράδοση (
Ρωσία και Τουρκία)
υποστηρίζεται
εμπράκτως
η άποψη
ότι ένα αυταρχικό κράτος μπορεί να
προσφέρει το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο
για οικονομική ανάπτυξη
με μεγαλύτερη ευκολία, αντισταθμίζοντας
την έλλειψη ελευθερίας με την αλματώδη
αύξηση της ευημερίας (
και
της διαφθοράς).
Το
μοντέλο αυτό ήταν εξ αρχής θνησιγενές,
το τέλος του μάλιστα θα έρθει πιο γρήγορα,
από ότι νομίζουμε παρά τις κάποιες
εκλάμψεις του ( Τουρκία). Η οικονομική
ευημερία οδηγεί πάντα στην εμφάνιση
ισχυρής μεσαίας τάξης η οποία διεκδικεί
πολιτική συμμετοχή. Ιστορικά αποδεδειγμένο:
Η οικονομική ελευθερία αυξάνει πάντα
την ζήτηση για πολιτική ελευθερία. Ο
αυταρχικός καπιταλισμός εκτός του
Νηπίου και κάποιων Ανατολικών χωρών
δεν
παρουσιάζεται να έχει ασκήσει γοητεία
στην Ευρ[ωπη.
Ως
δυνητικοί κίνδυνοι δια την Φιλελεύθερη
Δημοκρατία
(ΦΔ)
θα μπορούσαν να αναγνωριστούν το
ριζοσπαστικό Ισλάμ και
τα πολιτικά άκρα , Ακροδεξιά και
Ακροαριστερά, με
κορυφαίο αυτόν του εθνολαϊκισμού οποίος
γεννά, αναπαράγει
και αναγεννά την λμΚΔΩΑ
στην
Δύση.
Το
ριζοσπαστικό Ισλάμ παρ’
ότι σήμερα προκαλεί μεγάλο κόστος στην
Δύση (ανθρώπινο, οικονομικό αλλά και
θεσμικό) δεν αποτελεί ρεαλιστική απειλή
για
την ΦΔ,
καθώς δεν συνδέεται με ένα ρεαλιστικό
μοντέλο διακυβέρνησης. Εμμέσως
όμως συμβάλλει στην ενδυνάμωση της
Ακροδεξιάς και του εθνολαϊκισμού, σε
συνδυασμό με το προσφυγικό πρόβλημα
(στις
εκλογές της Γερμανίας το ακροδεξιό
κόμμα AfD
εκλέχθηκε
3η δύναμη).
Γραφικός κοντεύει να χαρακτηριστεί
πλέον
ο εκ της Ακροαριστεράς κίνδυνος, μιας
και η τρομοκρατία με την οποία φλερτάρει
– συμμετέχει για
την ανατροπή της ΦΔ,
ακόμη και στις ελάχιστες χώρες που την
ασκεί φυτοζωεί. Φυτοζωεί
ακόμη
και στην της Παραφύση Ελλάδα, όπου αν
όχι υποστηρίζεται, γίνεται αποδεκτή –
ανεκτή από τις παρυφές του ΣΥΡΙΖΑ και
γενικότερα τις αριστερές παρυφές του
πολιτικού της
συστήματος.
Η
άγνοια, η αυταπάτη και η απλή ανοησία
χαρακτηρίζει συνήθως τους νέους που
συμμετέχουν σε συσσωματώσεις της άκρας
Αριστεράς, είναι
δε πολλοί
εξ
αυτών
γόνοι πλουσίων οικογενειών. Για
τους λόγους αυτούς, ένα μεγάλο μέρος
τους θα το ξεπεράσει ως παιδική ασθένεια.
Εντύπωση μου έκανε η δήλωση του Τιμ
Αναστασιάδη γεν. δ/ντή της “Μεγάλης
Βρετανίας”: “Ο νέος του ΄70 με το σακίδιο
είναι ο σημερινός πελάτης της σουίτας”.
Αντιθέτως
ο εκ της Ακροδεξιάς κίνδυνος είναι
σοβαρός, διότι είναι δομημένος στην
ενστικτώδη φύση του ανθρώπου, αυτήν που
ο δυτικός πολιτισμός επί αιώνες προσπαθεί
να τιθασεύσει.
(6)
Επηρεασμένο
από την ταινία του Κεν Λόουτς “Εγώ, ο
Ντάνιελ Μπλέικ – I,
Daniel Blake” Αγγλία,
2016.
*
Στο φετινό “Athens
Democracy Forum” (13-17/9/17)
υπήρχε
ενότητα με τίτλο “Democracy
and Film” όπου
συζητήθηκε η επίδραση του κινηματογράφου
και των δημιουργών της, στο πως
αντιλαμβανόμαστε τα γεγονότα και τον
κόσμο και τον αντίκτυπο αυτών
στην πολιτική ευαισθητοποίηση και
δέσμευση. *
Ταινίες
που ενεργοποιούν έναν γόνιμο προβληματισμό
προβάλει η
Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας
Βόλου ( www.provoleς.gr
). H 35η
περίοδος προβολών της (2017-18), ξεκινά
με την προβολή της ταινίας “Ο Κύριος
‘Οβε –
Α man
Called Ove”, Σουηδία,
2015, του Χάνες Χολμ τηνΠαρασκευή
29/9.
Επίλογος
Οι ιδέες κρατούν ξύπνιο τον
νου, εφόσον ο νους
είναι διατεθειμένος να
τροποποιήσει τις ιδέες του...
Αποκαλόκαιρο στην χώρα
του Υπαρκτού Ελληνισμού.
*
Στις
αρχές της δεκαετίας του ΄80 (“πρώτη φορά
ΠΑΣΟΚ”), το
ζητούμενο στα πανηγύρια του καλοκαιριού,
ήταν το κλαρίνο να ηχήσει στους ρυθμούς
της “γιάνκα”. Αυτό το καλοκαίρι (“πρώτη
φορά ΑΡΙΣΤΕΡΆ”), το ζητούμενο ήταν να
ηχήσει στον
ρυθμό του
“ντεσπασίτο”. Στα γύρω μαγαζιά ήταν
αναρτημένες ταμπέλες με το ερώτημα “Τι
είπατε; POS;”
και
οι μαγαζάτορες σιγοτραγουδούσαν “δεν
έχω POS.”
(Ένδειξη
ηλιθιότητας
η σύνδεση των ασφαλιστηκών
εισφορών με το εισόδημα).
Αλληλούια...
(1)
*
“Τι
είπατε; POS;”.
Μπολιβαριανή
“επανάσταση” μεταφράστηκε σε άπταιστα
“αριστερά ελληνικά” η
δημοκρατική εκτροπή στην Βενεζουέλα
από το καθεστώς Μαδούρο
.
*
“Τι
είπατε; POS;”.
Μετά
τα Greek-statistics
και
το
Grexit
ήρθε η ιστοσελίδα “Politico”
(28/8)
σε
αφιέρωμα της
στο
“ελληνικό νησί του παραλόγου”
την
Μύκονο,
“που
μπορεί να είναι ελληνικό νησί, αλλά δεν
είναι Ελλάδα”, να προσθέσει και την
Syrizastocracy
(ΣΥΡΙΖΟκρατία),
συνδέοντας και γλωσσικά πλέον τον
Καραμανλή τον Μικρό με τον Νήπιο.
*
“Τι
είπατε; POS;”.
Ο
Νήπιος εξήγγειλε αναδιάρθρωση –
εκσυχρονισμό της δημόσιας διοίκησης
υποσχόμενος προσλήψεις (30/8).
Ο Νήπιος παρέλειψε
να αναφέρει ότι
το
κύριο θέμα της δημόσιας διοίκησης είναι
η αναδιοργάνωση των λειτουργιών της, η
αξιολόγηση των λειτουργών της, η μέτρηση
της αποδοτικότητάς της και η κατ’ αυτές
τις αναλογίες ανακοστολόγησή της. Αυτά
δηλαδή που
γράφει “χαρτί και καλαμάρι” το
επικαιροποιημένο μνημόνιο στο 5ο κεφάλαιό
του. Για
τον λόγο αυτό και ονοματίζω την
κατά Νηπίου μεταρρύθμιση
“Καρανίκειο” (Καρανίκας,
ο πιο “χαβαλέ” σύμβουλός του).
*
“Τι
είπατε; POS;”.
Στο
πρωτοσέλιδο της φυλλάδας “Ντοκουμέντο”
της “3ης του Σεπτέμβρη” φιγουράρει το
ερώτημα “Ήταν ο Ανδρέας ψεύτης;” Το
άδηλο ερώτημα που θέτει ο
Νήπιος
στο
άρθρο που φιλοξενούσε η
φυλλάδα
(σε
ολόκληρο το άρθρο ούτε το ερώτημα
τίθεται, ούτε απάντηση δίνεται).
“Όλως
τυχαίως την ημερομηνία αυτή”, ανέφερε
σχετικά ο Αλ. Φλαμπουράρης (παθολογικοί
ψεύτες όλοι τούς) φιλοξενούμενος στην
εκπομπή του Αυτιά (ΣΚΑΪ 3/9). Τελικά
έχει και πλάκα ο Νήπιος.
Αυτός που προ του άρθρου έλεγε-φωνασκούσε
ότι ο Ανδρέας υπήρξε και “ψεύτης” και
“λαοπλάνος” και “επενδυτής σε απάτες
και αυταπάτες”, αυτός που τόση φασαρία
έχει κάνει γύρω από την “πρώτη φορά
Αριστερά”, είναι γελοίο να καταλήγει
τελικά στις απαρχές του ΠΑΣΟΚ.
Την
επομένην
ο αν. υπουργός Δημήτρης Βίτσας το
απογείωσε προσκεκλημένος στον ΣΚΑΪ. Εν
ολίγοις είπε: “Ποίος
Ανδρέας...
Ο Τσίπρας είναι σαν τον Σαλβαδόρ Αλιέντε”.
Ναι,
ο Ανδρέας ήταν ψεύτης και μαζί με τον
πρόγονό του Γεώργιο Παπανδρέου και τον
αλγεινό επίγονό του
τον
Νήπιο συμπληρώνουν την μεταπολεμική
τριπλέτα των μεγαλύτερων λαϊκιστών
που γνώρισε η χώρα. Σχηματικά και
αντιστοίχως υπενθυμίζω:
“ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο”, “Ζήτω
η Λαοκρατία” και “με ένα νόμο και ένα
άρθρο κατάργηση των Μνημονίων”. Ο
Γεώργιος Παπανδρέου μάλιστα εξασφάλισε
τον τίτλο του “Γέρου της Δημοκρατίας”,
μια από τις πολλές στρεβλώσεις της
Ιστορίας, τις
οποίες η ίδια στην πορεία του χρόνου
φροντίζει να αποκαθιστά.
Απαραίτητη
είναι η επισήμανση, ιστορικά επιβεβαιωμένη,
“ότι του όποιου λαϊκιστή
πολιτικού προηγείται η έκπτωση της έως
τότε κρατούσης πολιτικής τάξεως
πραγμάτων. Αποτελούν παράγωγο της
παρακμής ενός συστήματος και ενίοτε το
διασώζουν, με αλλοπρόσαλλες ενέργειες
και κόστος δυσανάλογο” (Κώστας
Ιορδανίδης). Όπως
έχω ήδη επισημάνει, εμείς
που έχουμε εντρυφήσει σε όλες τις
εκφάνσεις του λαϊκισμού, παρατηρούμε
ότι η επένδυση στον διχασμό αποτέλεσε
και αποτελεί την πιο επιτυχημένη
στρατηγική για την κατάληψη και διατήρηση
της εξουσίας από τους λαϊκιστές οι
οποίοι “ανθίζουν και
καρπίζουν” εντός του “θερμοκηπίου”
της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ
(λμΚΔΩΑ).
Ο
Τάκης
Θεοδωρόπουλος γράφει σχετικά: “Ο
Ανδρέας Παπανδρέου καταλάβαινε πολύ
καλύτερα την ελληνική ψυχή. Μυριζόταν
και τον επαρχιωτισμό και την αμορφωσιά,
και ήξερε να τα αναγάγει σε πολύτιμα
αγαθά. Τα έκλεψε απ’ τους συνταγματάρχες
και τα μοίρασε δημοκρατικότατα σε όσους
έτρωγαν μέχρι λίγο πριν σφαλιάρες και
τώρα ήσαν έτοιμοι να δώσουν τις δικές
τους. Η Ελλάδα δεν χρειαζόταν ούτε να
μορφωθεί ούτε να αλλάξει τα επαρχιώτικα
ήθη της. Ανήκε στους Έλληνες εξάλλου.
Και ο ‘Άνθρωπος Έλλην’ ήταν αυτός που
έτρωγε σφαλιάρες και είχε έρθει η ώρα
να τις δίνει αυτός. Και έτσι φτάσαμε στο
εθνικοσοσιαλιστικό έκτρωμα του “λαού
της Αυριανής”. Αυτό δεν ήταν εφημερίδα.
Ήταν συλλογική ψυχοθεραπεία που ξέρναγε
ότι φθονερό και ζηλότυπο κυκλοφορούσε
στην επαρχία μας. ‘Εμείς’ συνεχίζαμε
να πιστεύουμε ότι πρόκειται για εξαίρεση
και ότι η κανονικότητα της χώρας ήταν
αλλού. Ο Τσίπρας, σε αντίθεση με τον
Ανδρέα Παπανδρέου είναι αμόρφωτος και
επειδή δεν έχει αντίληψη του σημερινού
κόσμου, παίρνει κατά γράμμα τη
συνθηματολογία, που για το πρότυπό του
ήταν κυνικό παιχνίδι. Για τον Παπανδρέου
ο ‘Άνθρωπος Έλλην’, ενεργούμενο του
επαρχιωτισμού του, φθονερός, εκδικητικός
και βαθιά αμόρφωτος, ήταν εργαλείο
πολιτικής. Για τον Τσίπρα είναι νοοτροπία,
τρόπος ζωής. Ο κλέψας του κλέψαντος και
ο Τσίπρας δικαίως θεωρεί εαυτόν διάδοχο
του Ανδρέα”.
*
“Τι
είπατε; POS;”.
Όταν
τον Αύγουστο η χώρα “καίγονταν”, διάχυτη
ήταν η αγωνία μήπως και
θρηνήσουμε νεκρούς
από τις πυρκαγιές. Σε 40 μετρήθηκαν οι
νεκροί στην χώρα από τροχαία τον
Δεκαπενταύγουστο, πολλοί οι τραυματίες
δυνητικώς και οι ανάπηροι. Και εμείς
ως τελείως ανεγκέφαλοι συνεχίζουμε να
πορευόμαστε στον ίδιο δρόμο. Δεν έχουμε
αντιληφθεί οι
ευηθοίς,
ότι αποτελεί πράξη ύψιστης αγάπης προς
του γονείς μας, τους συντρόφους μας, τα
παιδιά μας, τους φίλους μας και γενικότερα
προς κάθε οικείο πρόσωπό μας, το
να επιστρέφουμε ζωντανοί κάθε βράδυ
στο σπίτι μας. Δείτε
το
και οι
αντιστρόφως...
*
“Τι
είπατε; POS;”.
Σόου
“επιχειρηματικότητας” του Νηπίου. Ο
“πρώτη φορά Αριστερά” από πολυεθνική
σε πολυεθνική και
αυτές με
“σημαδεμένα
τα χαρτιά”*
,
αλληλούια... Μετά την επίσκεψή του στον
Παπαστράτο
οπού
ομολόγησε: “νόμιζα ότι με κορόιδευαν,
όταν με επισκέφθηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου
και μου μίλησαν για αυτήν την επένδυση
των 300 εκατ. ευρώ”, επισκέφθηκε και την
Apivita
όπου
και ανέφερε: “Εγώ
θέλω να πω ότι με εντυπωσίασε το γεγονός
ότι σε όποιο εργαστήριο βρέθηκα, σε
όλους τους χώρους της επιχείρησης, στη
συντριπτική πλειοψηφία είναι νέοι
άνθρωποι. Και βεβαίως, νέοι και νέες.
Νέες
γυναίκες και όμορφες γυναίκες, διότι
κάνουν και χρήση των προϊόντων,
οπότε αυτό είναι χαρακτηριστικό”.
Δεν είναι μια από
τις μ@λ@κίες
που ο Νήπιος
εκστομίζει, εν τη ρύμη του λόγου,
επιχειρώντας
να κάνει
χιούμορ για να “κερδίσει” με την
απλότητά του τους εργαζόμενους. Είναι
απόσπασμα από το επίσημο κείμενο που
το Γραφείο
του Πρωθυπουργού
έστειλε στα ΜΜΕ.
Φανταστείτε
την
χαρά
του
ιδιότυπου
ιστορικού
του μέλλοντος,
που
θα ανατρέξει στα αρχεία για να βρει τις
μ@λ@κίες
που
είχε πει
ο Νήπιος,
όταν
μεταξύ
άλλων
θα καταγράφει
και ότι “είδε νέες και όμορφες γυναίκες
διότι κάνουν και χρήση των προϊόντων”.
Σχετικά
το www.cnn.gr (Απόψεις) έγραψε: “Κοπέλα,
νέα και εμφανίσιμη ζητείται για δουλειά...
Πρόκειται για απαιτούμενα προσόντα
αγγελίας που συναντά κανείς πολύ συχνά
στις εφημερίδες και στις ιστοσελίδες
αναζήτησης εργασίας. (...) Οι χαμηλές
αποδοχές, τα ευέλικτα ωράρια εργασίας
και η ανασφάλεια δεν είναι αρκετά για
πολλούς εργοδότες. Για αρκετούς, βασική
προϋπόθεση για να πάρει κάποια τη δουλειά
είναι να είναι ‘νέα και εμφανίσιμη’.
(...) Κι αν χρειάζονται λίγη βοήθεια σε
αυτό, μπορούν πάντα να χρησιμοποιήσουν
τα κατάλληλα προϊόντα. (...) Οι γυναίκες
έχουν δώσει και δίνουν αγώνες, ιστορικούς
και κοινωνικούς, για να πάψουν να
αντιμετωπίζονται ως αποτέλεσμα του
φύλου και της εμφάνισής τους. Για να
κατακτήσουν ισοτιμία, αναγνώριση και
αξιοπρέπεια ενάντια στα έμφυλα στερεότυπα,
μέσα στην οικογένεια, τους χώρους
δουλειάς, τις καθημερινές σχέσεις, και
μέσα και στον ίδιο τον λόγο. Φαντάζομαι,
λοιπόν, ότι και οι γυναίκες εργαζόμενες
που συνάντησε ο Έλληνας πρωθυπουργός
έχουν προσόντα και κατακτήσεις στον
χώρο της δουλειάς τους, πολλά περισσότερα
από την ωραία τους εμφάνιση που ο
πρωθυπουργός επέλεξε να σηματοδοτήσει.
*Με
“σημαδεμένα τα χαρτιά”:
Με τους ιδιοκτήτες της Apivita
συνδέεται
προσωπικά, το δε σωματείο του Παπαστράτου
ελέγχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ.
*
“Τι
είπατε; POS;”.
Ως
φίλος του κινηματογράφου προτείνω σαν
ένα φαινομενικά
“εύπεπτο”
αντίδοτο στα παρελθόντα, παρόντα (ομιλία
στην ΔΕΘ, 9/9)
και μελλούμενα ψέματα του “χοντροψέυτη”
Νηπίου μια ταινία ΑLΜ
(After
Lunch
Movie –
κατά
την δική μου
κατηγοριοποίηση). Προτείνω
την ταινία
“Πολύ Χοντρός Ψεύτης – Big
Fat Liar”, ΗΠΑ,
2002 του Σον Λεβί. Αφετηρία πολλών
συνειρμών... Σχετικό: Επιτέλους ανακάλυψα
ποιόν μου θύμιζε ο Μπαρουφάκης. Τον
Βόλντεμορτ, τον “ακατονόμαστο” στην
σειρά ταινιών “Χάρι Πότερ”.
Σχετικό
επίσης:
Στις 30 Αυγούστου “άνοιξε τις πύλες”
στην Γαληνοτάτη το αρχαιότερο (1932), το
πιο αρτιστίκ.. , το πιο σικ... κινηματογραφικό
φεστιβάλ, το “74ο Κινηματογραφικό
Φεστιβάλ της Βενετίας” (30/8 – 9/9). Εκεί
που προβλήθηκε η πρώτη ταινία animation
(1934),
εκεί που το “κόκκινο χαλί επιπλέει”.
Στη Μόστρα εμφανίστηκε, μετά από πολύ
καιρό και η Τζένιφερ Λόρενς “μοστράροντας”
παραμυθένια τουαλέτα του οίκου Dior
(
σε αυτήν την ανάρτηση ντυμένη). Με
τον “Χρυσό Φοίνικα” βραβεύτηκε η ταινία
του Μεξικανού σκηνοθέτη Γκιγιέρμο
ντελ Τόρο “The Shape of Water”.
Πρόκειται
για ένα ρομάντζο βγαλμένο από σκοτεινά
παραμύθια, ανάμεσα σε μια μουγγή γυναίκα
κι ένα αμφίβιο τέρας, στην ψυχροπολεμική
Αμερική του 1962.
*
“Τι είπατε; POS;”.
Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε παραμένει ο
δημοφιλέστερος πολιτικός στην
Γερμανία με ποσοστό
αποδοχής 65%. Οι Γερμανοί
επιβραβεύουν με την εμπιστοσύνη και
την εκτίμησή τους έναν πολιτικό που
ποτέ δεν απέφυγε να τους
λέει την
αλήθεια τα δύσκολα και
τα δυσάρεστα. Γι’ αυτό κυρίως
απο αυτούς εξαρτάται - επαφίεται
το μέλλον της Ευρώπης.
Εκεί βλέπετε η αλήθεια
είναι υπερτιμημένη... (Στις
18/9 ο Σόιμπλε έγινε 75 ετών και
στο κόμμα του έστησαν χορούς)
.
*
“Τι
είπατε; POS;”.
Αρμοδιότητα
γελοιογράφου πλέον,
η επισήμανση του
μεγάλου
προβλήματος
στον χώρο της ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας
εν όψει και της προσπάθειας αντίστασης
στον κατακερματισμό της,
δηλαδή
της
επανένωσής
της
δια της εκλογής ενιαίου “ηγέτη” (κακώς
την λέμε “Κεντροαριστερά” και την λέμε
έτσι λόγω της ιδεολογικής καταπίεσης
της “Αριστεράς” στην Ελλάδα, η οποία
σήμερα πνέει τα λοίσθια) .
Αυτοί
που
ισχυρίζονται
ότι από τον κομουνισμό
γεννήθηκαν ρεύματα όπως ο
ευρωκομουνισμός την περίοδο της Άνοιξης
της Πράγας, για να παντρέψει τον σοσιαλισμό
με την Δημοκρατία και την ελευθερία,
παρουσιάζονται να αγνοούν τον Έντουαρντ
Μπερνστάιν. Ο Έντουαρντ Μπερνστάιν,
μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος
της Γερμανίας, πρότεινε
αυτό το πάντρεμα με το έργο του “Οι
προϋποθέσεις για τον σοσιαλισμό”, 70
χρόνια πριν από την Άνοιξη
της Πράγα (1899).
Σε αντίθεση με τον Μάρξ, πρότεινε προώθηση
σταδιακών αλλαγών, χωρίς επαναστατική
βία, για την βελτίωση της ζωής των
εργατών.
Οψόμεθα
γενικώς...
Να
υπενθυμίσω ότι της
κεντροαριστεράς
την περίοδο της κρίσης ηγείτο
ο Εφιάλτης
(
Κουβέλης).
Για να αποδείξει ότι η δειλία και η
μικρότητα φτάνουν για να προκαλέσουν
ακόμη
μεγαλύτερες
καταστροφές στην
ευρισκόμενη σε κρίση Ελλάδα.
Αρμοδιότητα
γελοιογράφου και η πορεία προς την
εκλογή του “ηγέτη” της.
“Ο
κάθε καλοπροαίρετος παρατηρητής θα
περίμενε, νομίζω, από μια επιτροπή, στην
οποία μετέχουν προσωπικότητες τέτοιου
κύρους, να έχει διερευνήσει τις τεχνικές
δυνατότητες, επί τη βάσει των οποίων θα
αποφασίζονταν οι ημερομηνίες της
εκλογής. Προφανώς, όμως, σχεδίαζαν επί
χάρτου άνευ χάρτου. Το δε πρωθύστερο
της κατάστασης φαντάζει ακόμη περισσότερο
εξωφρενικό, όταν υπάρχει το προηγούμενο
της Ν. Όλη η Ελλάδα γελούσε, επί μία
εβδομάδα ασταμάτητα, με τις εκλογές του
Παπαμιμίκου. Πώς συνέβη να το έχουν
ξεχάσει επιτροπή και υποψήφιοι; Δεν
υπάρχει απάντηση, ούτε και θα άλλαζε
τίποτε αν την είχαμε” (Στ. Κασιμάτης).
*
“Τι
είπατε; POS;”.
Επίσκεψη
του Εμανουέλ Μακρόν στην χώρα μας, την
“επίσημη αγαπημένη” των Γάλλων Προέδρων
(2).
“Φίλοι
χθες, φίλοι σήμερα, φίλοι για πάντα”
στα
ελληνικά,
έγραψε
ο Μακρόν στο βιβλίο της Προεδρίας.
Από τον λόφο της Πνύκας ο
Εμανουέλ Μακρόν είπε (6/9): “Μια κρυφή
Ελλάδα υπάρχει στην καρδιά όλων των
ανθρώπων της Δύσης” εκφωνώντας ένας
λόγο για το μέλλον της Ευρώπης με φόντο,
την δια χειρός Ελληνικού Δημοσίου
κακοφωτισμένη Ακρόπολη (ασυντήρητος
ο φωτισμός). Η φράση αυτή όμως δεν ήταν
δική του. Την ζήκλεψε (νεολογισμός
εκ του ζηλεύω και κλέβω) από τον Αντρέ
Μαλρώ, ο οποίος ως υπουργός πολιτισμού
του στρατηγού Ντε Γκώλ, είχε εκφωνήσει
από τον ίδιο χώρο
έναν εμβληματικό λόγο με αφορμή την
πρώτη φωταγώγηση της Ακρόπολη (1959).
Από
την Αθήνα ο Μακρόν έστειλε επισης
το μήνυμα: Ο δρόμος προς την ευρωπαϊκή
ενοποίηση απαιτεί μεταρρυθμίσεις και
νέα εννοιολογική προσέγγιση της “εθνικής
κυριαρχία”. Κυρίως
όμως απευθύνονταν προς τον
λαό
της χώρας του, ο
οποίος
τελευταία και ιδιαίτερα μετά την
“εργασιακή μεταρρύθμιση” που επιχειρεί
, παρουσιάζεται να ενισχύει τις τάξεις
της λμΚΔΩΑ,
γεγονός
που υπονοείται και από την ραγδαία πτώση
της δημοτικότητάς του. Από
το 66%, λίγο μετά την εκλογή του, σε μόλις
36%, ποσοστό μικρότερο και
από εκείνο του Ολάντ στο αντίστοιχο
σημείο της προεδρίας του.
Με
δυο λόγια, ο Μακρόν επιχειρεί με
την εργασιακή μεταρρύθμιση
να κάνει την Γαλλία περισσότερο
Γερμανία... Ο
Μακρόν ζήκλεψε
και το λεξιλόγιο της ριζοσπαστικής
Αριστεράς. Στις
προηγηθείσες επισκέψεις του σε χώρες
της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης,
ξιφούλκησε εναντίον του υφισταμένου
καθεστώτος με τους προσωρινά εργαζόμενους
στην Δυτική Ευρώπη, χαρακτηρίζοντάς
αυτό το είδος κοινωνικού ντάμπινγκ
“προδοσία των θεμελιωδών ευρωπαϊκών
αρχών” και
ζήτησε την αναθεώρησή του. “Πίσω από
τι λέξεις”, αυτό που κυρίως επιδιώκει
ο Μακρόν είναι: ο πχ ο Πολωνός εργάτης,
να
μην ρίχνει τα γαλλικά μεροκάματα και
υπονομεύει τις γαλλικές συλλογικές
συμβάσεις. Μεγάλος μαέστρος, οι
απεργίες
κατά της εργασιακής μεταρρύθμισης που
προωθεί υποστηρίζονται
μόνο από
το
CGT,
ένα
εκ των τριών μεγάλων
συνδικάτων
, αυτό
που
πρόσκειται
στην
Αριστερά του
Μελανσόν.
(12/9).
Σχετικό:
“Η απόσταση του ΣΥΡΙΖΑ από τις
βασικές αρχές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος
είναι αβυσσαλέα και ας επιχειρήσει τώρα
να προβιβάσει τον εαυτό του σε θιασώτη
της νέας Ευρώπης. Ο επί δεκαετίες
πετροπόλεμος με τις ευρωπαϊκές αρχές
της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν μπορεί
να σβηστεί. Άλλωστε η εξωθεσμική
μικροπολιτική υπάρχει στο DNA του ΣΥΡΙΖΑ
και η σκηνοθετημένη μετουσίωσή του σε
ένα νέο αμάλγαμα παπανδρεϊσμού,
μαδουρισμού και υποτιθέμενου νέου
ευρωπαϊσμού δεν πείθει. Τα συγκολλητικά
στοιχεία κλωτσάνε. Και το θέαμα είναι
απωθητικό. Πνύκα και ΣΥΡΙΖΑ δεν πάνε
μαζί” (Νίκος Βατόπουλος).
*
“Τι
είπατε; POS;”
Ο
Νήπιος λέει ψέματα ακόμη και για τους
ελληνικούς μύθους... Έξυπνη
η προσέγγιση-
κριτική
με
την οποία η ΝΔ σχολίασε
την
λανθασμένη αναφορά του Νηπίου
στον
Οδυσσέα και τις Σειρήνες σε ομιλία του
(8/9).
“Άραγε
ο κ. Τσίπρας έχει συνηθίσει να λέει
ψέματα ακόμη και για τους ελληνικούς
μύθους ή είναι τόσο άσχετος; Ή μήπως και
τα δυο;” Ο
Νήπιος ανέφερε
ότι ο Οδυσσέας έκλεισε τα αυτιά του στις
Σειρήνες. Ο
Όμηρος
στο πασίγνωστο έπος του, αναφέρει ότι
ο
Οδυσσέας τα
άφησε ορθάνοιχτα, για τον λόγο αυτό και
ζήτησε
από
τους συντρόφους του
να τον δέσουν στο κατάρτι, ώστε όταν
ακούσει το τραγούδι των
Σειρήνων
να μη παρασυρθεί από το κάλεσμά τους.
Στους
συντρόφους του,
επέβαλε
να βάλουν κερί στα αυτιά τους για
να μην ακούσουν
το τραγούδι των Σειρήνων, έχοντας
ενημερωθεί από την Κίρκη για το γοητευτικό
τους
τραγούδι, με το οποίο παγίδευαν τους
ανυποψίαστους ταξιδιώτες.
*
“Τι
είπατε; POS;”
Ο
Νήπιος στα εγκαίνια της 82ης Διεθνούς
Εκθέσεως Θεσσαλονίκης (9/9) δήλωσε: “Από
το Grexit
στο
Grinvest…”.
Μετάφραση:
“Από αποτυχία σε αποτυχία...”
Κάποιοι
θα πουν ότι είναι οπαδός του
(γκραουτσο)μαρξιστικού δόγματος: “Αυτές
είναι οι αρχές μου, αν δεν αρέσουν, έχω
κι άλλες”.
Αυτό
άκουσε η “Eldorado
Gold” και
πάγωσε την επένδυση πάραυτα (11/9). Και
αυτοστιγμεί, “στα τσακίδια Ελ
Ντοράντο και να μην στεριώσεις πουθενά”
τσίριξε διαδικτυακά
(Facebook),
ο του Νηπίου σύμβουλος στρατηγικού
σχεδιασμού, ο περιώνυμος Καρανίκας.
Την
στιγμή που παγκοσμίως “βρέχει χρήμα”,
η Παραφύση “κρατάει ομπρέλα” πάνω από
την χώρα. Αλληλούια...
“Υπό
αυτούς τους όρους, είναι αστείο ο Τσίπρας
να ευαγγελίζεται
την προσέλκυση των επενδύσεων. Επενδύσεις
σε μια χώρα της οποίας η κυβέρνηση
αποστρέφεται την κουλτούρα της
επιχειρηματικότητας δεν γίνονται· και
επιχειρηματικότητα χωρίς την κουλτούρα
της αριστείας δεν μπορεί να υπάρξει.
Είναι όπως με το χωριό και τον χωριάτη:
μπορείς να βγάλεις τον χωριάτη από το
χωριό, αλλά δεν μπορείς να βγάλεις το
χωριό από τον χωριάτη” (Στ. Κασιμάτης).
Κοινή η διαπίστωση πλέον ότι για να
προχωρήσουμε από το
Grexit
στο
Grinvest,
απαιτούνται
εκλογές.
“Διαθέτουμε
κυβέρνηση υψηλής οικολογικής ευαισθησίας.
Σκεφθείτε το: ποτέ άλλοτε δεν είχαμε
κυβέρνηση στην οποία η προστασία του
περιβάλλοντος να βρίσκεται στον πυρήνα
της ιδεολογίας της, ως μορφή αντίστασης
στον καπιταλισμό. Είναι μάλιστα η
κυβέρνηση φορέας μιας αξιόλογης παράδοσης
στη συγκεκριμένη μορφή αντικαπιταλιστικού
αγώνα, καθώς είναι τα στελέχη της, ως
επί το πλείστον, εκείνα που επί χρόνια
εμποδίζουν όποια απόπειρα ανάπτυξης
μπορούν, αγωνιζόμενα για τα δικαιώματα
του εκάστοτε μπούφου ή καρακάξας. Το
παράδειγμα της επένδυσης στις Σκουριές
είναι το πιο πρόσφατο στην επικαιρότητα”
(Στ.
Κασιμάτης).
*
“Τι
είπατε; POS;”
Ο οιωνός:
Δεν πρόλαβε ο
Νήπιος
να τελειώσει την φράση του
“από
το Grexit
στο
Grinvest…”
και
αυτοβυθίστηκε στην Ψυτάλλεια το
δεξαμενόπλοιο “Αγία
Ζώνη ΙΙ” έμφορτο 2.500 τόνων πετρελαίου
(10/9 ώρα 02.45). Ο κρατικός μηχανισμός του
Υπαρκτού Ελληνισμού λειτούργησε
ως συνήθως βραδέως και ο
Σαρωνικός (Καθαρός) έγινε Λερός
και οι ακτές της Σαλαμίνας και από την
Πειραϊκή έως το Καβούρι μαύρισαν.
Στις
14/9 ο αόμματος
υπουργός Ναυτιλίας Κουρουμπλής, ο
άφαντος τις προηγούμενες ημέρες,
εμφανίστηκε με σκάφος του Λιμενικού
στην περιοχή του ναυαγίου για να εκτιμήσει
την κατάσταση ιδίοις
όμμασι.
Και
μετά δήλωσε ότι θα παραιτηθεί αναλαμβάνοντας
την πολιτική ευθύνη, αλλά τελικά δεν
παραιτήθηκε και πιο μετά δήλωσε ότι η
θάλασσα είναι κατάλληλη για κολύμβηση,
διερωτώμενος
“γιατί να μην κολυμπήσουν στον Σαρωνικό”,
αλλά μετά
το
άλλαξε. Η
τύφλα μας γενικώς...
Και
καπάκι στον τραγέλαφο, βρέθηκαν
λαθραία καύσιμα στο πλοίο που απαντλούσε
τα καύσιμα από το βυθισμένο δεξαμενόπλοιο
“Αγία Ζώνη ΙΙ”.
Και
άλλο καπάκι...
Τα
υπονοούμενα της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ
Ελ. Αυλωνίτου περί photoshop σε φωτογραφία
του βέλγου φωτορεπόρτερ Max Gyselinck που
απαθανάτισε την καλυμμένη με πίσσα
γυναίκα να εξέρχεται από παραλία του
Σαρωνικού, δεν έμειναν αναπάντητα .
Απαντώντας στο Facebook ο
φωτορεπόρτερ, όχι μόνο
απέρριψε τις αιχμές, αλλά έκανε λόγο
και για “ανοησίες
τυχαίων πολιτικών” (ρεζίλι
παντού).
Η
φωτογραφία
απεικονίζει
ηρωικό μέλος της λμΚΔΩΑ,
το οποίο με κίνδυνο της ζωής του
αντιστέκεται στην καταπιεστικές
υποδείξεις των ειδικών. Αλληλούια...
*
“Τι
είπατε; POS;”
ΠΠΕ:
Παραφύση Περιορισμένης Ευθύνης.
*
“Τι
είπατε; POS;”
Για
να αντιληφθείτε πόσο λιγούρια είναι οι
κυβερνώντες και τι σημαίνει “ηθικό
πλεονέκτημα” της
“πρώτης φορά Αριστερά” (με
Καμένο δεκανίκι),
σας προτρέπω
να διαβάσετε το άρθρο του Κωνσταντίνου
Ζούλα με τίτλο “Η
ρετσινιά του δίκαιου Αριστείδη”
(“Καθημερινή”9/9,
http://www.kathimerini.gr/925944/opinion/epikairothta/politikh/h-retsinia-toy-dikaioy-aristeidh).
Το μόνο της Παραφύση “πλεονέκτημα”
είναι ότι είναι ικανοί, παραφύση, να
“πουλήσουν και την μάνα τους” για την
“καρέκλα”.
*
“Τι
είπατε; POS;”
“Κατίν”;
Απολογιστικά
μπορούμε να πούμε ότι
ο
επικοινωνισμός του ΣΥΡΙΖΑ και της
Παραφύση παρουσιάζεται εφάμιλλος της
Σοβιετικής προπαγάνδας
στην
παραπληροφόρηση και στην συγκάλυψη της
αλήθειας. Η Σοβιετική προπαγάνδα είχε
επιτύχει να αποκρύψει έως την κατάρρευση
της ΕΣΣΔ, την μαζική σφαγή 21.857 Πολωνών
(Απρίλιο – Μάιο 1940, με
εντολή του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ),
οι
οποίοι είχαν συλληφθεί μετά την
Σοβιετική
εισβολή ( απελευθέρωση την
αποκαλούσαν) στην Πολωνία. Μάλιστα η
σοβιετική προπαγάνδα πέτυχε
να
γίνει διεθνώς πιστευτώ, ότι η
σφαγή στο δάσος του Κατίν ήταν έργο των
Ναζί. Μόλις το 1990 ο Γκορμπατσόφ αποδέχθηκε
την σοβιετική ενοχή και το 2010 το ρωσικό
Κοινοβούλιο το αναγνώρισε ως έγκλημα
του σταλινικού καθεστώτος.
*
“Τι
είπατε; POS;”
“ΚΑΣ
και ΤΑΠ”. Το Κεντρικό Αρχαιολογικού
Συμβούλιο (ΚΑΣ) και το Ταμείο Αρχαιολογικών
Πόρων (ΤΑΠ) κρατούν υψηλά την σημαία του
Υπαρκτού
Πολιτισμού
στην
Ελλάδα,
την διαφθορά.
ΤΑΠ:
Στις 8/8 η υπουργός Πολιτισμού (Υπαρκτού
Ελληνισμού) Λυδία Κονιόρδου “καρατόμησε”
, επί της ουσίας την πρόεδρο του ΤΑΠ
Ασπασία Λούβη (συμπαρέσυρε και το
υπόλοιπο ΔΣ) η οποία είχε
δρομολογήσει
με
χορηγία της Εθνικής Τραπέζης
,
την
εγκατάσταση ολοκληρωμένων
πληροφοριακών συστημάτων διαχείρισης
Επιχειρησιακών Πόρων και Εισιτηρίων
(ηλεκτρονικό εισιτήριο, έχει
ολοκληρώθηκε
η
Α΄ Φάσης).
Συστήματα
που δύναται
να
κτυπήσουν
την διάχυτη διαφθορά στο ΤΑΠ (αρχαιολογικούς
χώρους και μουσεία).
Δηλαδή τα ολιγοπώλια οικογενειών στα
αναψυκτήρια, τα εκατομμύρια αδικαιολόγητα
εισιτήρια ελευθέρας εισόδου, τους
ανεξέλεγκτους κωδικούς υπερωριών και
λοιπών κρυφών κονδυλίων. ΚΑΣ:
Μπλοκάρει συστηματικά την επένδυση στο
Ελληνικό, χαρακτηρίζοντας
σχεδόν
το μισό της περιοχής του παλαιού
αεροδρομίου
ως αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Αυτό
που επιχειρούν οι
αρχαιολόγοι,
είναι να δημιουργήσουν μια κατάσταση
ανάλογη με αυτήν που έχουν δημιουργήσει
στα ορυχεία λιγνίτη της ΔΕΗ προσποριζόμενοι
σκανδαλωδώς μεγάλα πόσα, όπως αποκαλύφθηκε
τελευταία λόγω των οικονομικών προβλημάτων
που αντιμετωπίζει η ΔΕΗ. Μυρίστηκαν
λεφτά και όρμησαν με τις σκαπάνες...
Σημειώσεις:
1.
*
Στους τουριστικούς προορισμούς, κυρίως,
ανθούσε και
η πρακτική να αποδέχονται την ηλεκτρονική
πληρωμή έστω και με δυσφορία, αλλά να
μην εκδίδουν απόδειξη ή στην καλύτερη
των περιπτώσεων να σε ρωτούν αν θέλεις
απόδειξη. Σήμερα
το ζητούμενο της τελευταίας δεκαετίας,
το ανέκδοτο καλύτερα, για την σύνδεση
των ταμειακών
μηχανών
με το υπουργείο Οικονομικών είναι
ξεπερασμένο. Οι ταμειακές μηχανές πρέπει
να καταργηθούν και οι πληρωμές να
γίνονται μέσω των POS,
τα
οποία είναι
ήδη συνδεδεμένα με το υπουργείο, και
τα
οποία λειτουργούν με αυστηρότατους
όρους ασφαλείας και αξιοπιστίας, λόγω
του ότι μέσω αυτών διακινούνται χρήματα.
Στο
μεταβατικό στάδιο, μέχρι
την καθολική χρήση της “άυλης πληρωμής”,
ιδιαίτερα σε κλάδους με υψηλά ποσοστά
φοροαποφυγής και φοροκλοπής,
με μικρή τροποποίηση στα
POS
μπορεί να καταχωρούνται και συναλλαγές
με μετρητά.
Eπίσης
η
κατάργηση των ταμειακών
μηχανών,
θα απαλλάξει τους επαγγελματίες και
από μια
υπολογίσιμη επιβάρυνση (αναλυτική
παρουσίαση στο άρθρο του Διομήδη Σπινέλη
“Να καταργηθούν οι ταμειακές μηχανές”,
εφημερίδα “Η Καθημερινή” 27/8/17). *
Τα
στοιχεία του παρουσιάστηκαν από το
World Economic Forum (30/8),
μας
κατατάσσουν για μια ακόμα χρονιά και
παρά τα όσα έχει περάσει η χώρα, στην
πρώτη θέση παγκοσμίως μεταξύ των
αναπτυγμένων χωρών στην
παραοικονομία (21,5%
του ΑΕΠ),
οπότε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι
είμαστε η
ισχυρότερη παρά...οικονομία του κόσμου.
Ο
Γεράσιμος Κακλαμάνης στο βιβλίο του “Η
Ελλάς ως Κράτος Δικαίου” (1990)
είχε γράψει κάτι πολύ προχωρημένο για
την εποχή, ότι το κράτος όχι μόνο ανέχεται
αλλά υποθάλπει την παραοικονομία. Έλεγε
δηλαδή ότι οι κρατούντες έχουν συνείδηση
πως δεδομένης της ανυπαρξίας οικονομίας,
αν δεν υπήρχε και η παραοικονομία όλα
θα είχαν καταρρεύσει σε αυτόν τον τόπο.
Το αιτιολογούσε αυτό υποστηρίζοντας,
ότι
κυρίαρχη άποψη στην κοινωνία, είναι
ότι ελάχιστα από αυτά που θα πάρει η
εφορία θα επιστρέψουν στους πολίτες με
την μορφή δημοσίων υπηρεσιών ή δημοσίων
έργων. Σήμερα,
όλοι θεωρούν πως όλα αυτά που θα πληρωθούν
στην
εφορία
θα πάνε για την πληρωμή των χρεών. Επίσης
μια μελέτη της γερμανικής τράπεζας
Deutsche Bank που παρουσιάστηκε λίγο πριν το
ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης (2009)
σοβούσης
της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ανέφερε:
“Η
παραοικονομία αποτελεί ‘μαξιλάρι’
για τις οικονομίες σε περιόδους κρίσης
(η
Ελλάδα είχε καταγράψει ύφεση 1%)”. Και
διευκρίνιζε: “Η
παραοικονομία ‘αποδίδει’ μόνον εάν
είναι εκτεταμένη, όπως συμβαίνει στην
Ελλάδα”,τότε υπολογίζονταν στο 28%
(τα
στοιχεία από άρθρο του Ν, Φιλιπίδη).
2.
Ο
Ντε Γκολ ήτα ο πρώτος Γάλλος Πρόεδρος
που επισκέφθηκε την Ελλάδα (1963). Ακολούθησε
ο Ζισκάρ Ντε Στεν (1975), ο οποίος μάλιστα
ένα χρόνο πριν είχε διαθέσει το προεδρικό
αεροπλάνο για να επιστρέψει ο Κωνσταντίνος
Καραμανλής την νύχτα της πτώσης της
Χούντας. Ακολούθησε
ο Φρανσουά Μιτεράν (1982), ως ο σοσιαλιστής
νικητής των πρόσφατων γαλλικών εκλογών
(η
νίκη του είχε θεωρηθεί τότε
“οιωνός” της επικράτησης του Αντρέα)
για να στηρίξει τον επίσης
προσφάτως εκλεγέντα
Αντρέα Παπανδρέου , με τον οποίο εκτός
από ομοϊδεάτες ήταν και “γκομενιάρηδες”
(αμφότεροι, αποδεδειγμένα είχαν από ένα
εξώγαμο). Ο Μιτεράν επισήμως και ανεπισήμως
επισκέφθηκε την χώρα μας συνολικά δέκα
φορές. Τελευταία
πριν αυτής του Μακρόν, η επίσκεψη του
Νικολά Σαρκοζί (2008).
Τελικά
“επίσημη αγαπημένη” ή “υιοθετημένη”;
Μαρία
Κάλλας.
Στις
16 Σεπτεμβρίου συμπληρώθηκαν 40 χρόνια
από τον θάνατό της (16/9/1977). Η Έλενα
Ματθαιοπούλου έχει
γράψει
σχετικά: “Κατά
το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και τις
πρώτες δεκαετίες του 21ου, τρεις ριζικές
επαναστάσεις επηρέασαν καθοριστικά
την εξέλιξη της όπερας και εξασφάλισαν
τη δημοτικότητά της στην εποχή μας, που
διέπεται από κινηματογραφικά, τηλεοπτικά
κριτήρια δραματικής πειστικότητας.
Πρώτη
ήταν η ‘επανάσταση
Μαρίας Κάλλας’,
που μετέτρεψε σε πιστευτό θέατρο μια
τέχνη που έως τότε ήταν φωνητικά θεσπέσια
αλλά συνήθως δραματικά γελοία. Δεύτερη,
η εισαγωγή υπερ- (ή υπο)τίτλων που
επιτρέπουν στο κοινό να συμμετέχει
άμεσα στη δραματική πλευρά των έργων,
και τρίτη ήταν η σειρά ‘Live from the Met’. Η
ζωντανή αναμετάδοση επιλεγμένων
παραγωγών της Μετροπόλιταν Οπερας (Μet)
της Νέας Υόρκης σε περισσότερες από
3.000 κινηματογραφικές αίθουσες παγκοσμίως.
Εμπνευστής και υπεύθυνος γι’ αυτή τη
συναρπαστική καινοτομία είναι ο 64χρονος
Πίτερ Γκελμπ, ο γενικός διευθυντής της
Μετροπόλιταν Όπερα.
Ενδεικτικά την περυσινή σεζόν
παρακολούθησαν 2.547.243 θεατές σε 54 χώρες.
Στην
Ελλάδα
την παραγωγή αυτή
μεταδίδουν
το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης
και κινηματογράφοι
της
περιφέρειας.
Συνδηλώσεις:
Χάρβεϊ, Ίρμα, Χοσέ, Κάτια, Μαρία...
Η κλιματική αλλαγή είναι εδώ. Και το
έκανε με απόλυτα σαφή τρόπο στην χώρα
του αρνητή της... Η προσπάθεια εκτίμησης
των ζημιών ανώφελη. Οι εικόνες καταστροφής
μιλούν από μόνες τους. Και
ο Δυτικός Κόσμος, συνεχίζει να
βαδίζει με βήμα χελώνας προς την Βιώσιμη
-Αειφόρο Ανάπτυξη (οικονομική
αποτελεσματικότητα, κοινωνική ισότητα,
προστασία περιβάλλοντος).
“Το
εκπληκτικό είναι ότι μόλις ησυχάσει η
φύση, ο άνθρωπος ξεχνάει γρήγορα. Αυτή
είναι η δύναμη της ζωής, η οποία
περιλαμβάνει βέβαια και τη γνωστή
ανθρώπινη αλαζονεία. Η απατηλή ηρεμία
που επικρατεί στο ‘μάτι’ ενός τυφώνα.
Στο βάθος όμως, όλοι μας βρισκόμαστε
στο μάτι ενός ισόβιου τυφώνα” (Ηλίας
Μαγκλίνης).
11 Σεπτεμβρίου 20001: Όταν οι ισλαμιστές
μετέφεραν τον πόλεμο εντός των Δυτικών
πόλεων...
Από τις αρχές του 2015, οι τρομοκρατικές
επιχειρήσεις των ισλαμιστών διεξάγονται
κυρίως εντός των πόλεων της Δυτικής
Ευρώπης. Ως μέσον αυτών των επιχειρήσεων
τείνει να καθιερωθεί αυτό που ονοματίζω
“τρομοκρατικό τροχαίο” (ΤΤ). Και ένας
φόβος άρχισε να πλανάται πάνω από την
Ευρώπη. Δια της “βάναυσης εκλογίκευσης”,
θα επιχειρήσω αυτό το πρωτογενές
συναίσθημα να μην μας οδηγήσει στο
δευτερογενές μίσος και συγκεκριμένα
μίσος έναντι κάθε μουσουλμάνου στο
θρήσκευμα. Να επισημάνω ότι κάθε
μουσουλμάνος, ο οποίος έστω και λόγω
ανάγκης επέλεξε να ζει σε χώρες της
Ευρώπης πρέπει να σέβεται τους νόμους
των, όταν μάλιστα απαιτεί να ωφελείται
από τις πρόνοιες και προσπορίζεται τις
παροχές που απορρέουν από αυτούς. Αυτό
δεν συνεπάγει την αντικατάσταση της
ιστορίας του από τις δυτικές μεταμοντέρνες
κοινοτοπίες. Η εκλογίκευση που επιχειρώ
είναι δομημένη στην παραδοχή ότι “σε
αυτήν την ζωή τίποτα δεν είναι τζάμπα...”
Πρέπει λοιπόν σήμερα και όσο χρειασθεί,
να προσθέσουμε και το ΤΤ στα τιμήματα
της ελευθερίας μας, των ελευθερίων μας.
Ελευθέρως παράδειγμα, αποφασίζουμε να
εκδράμωμεν τον Δεκαπενταύγουστο
αναλαμβάνοντας το ρίσκο να τραυματιστούμε,
να μείνουμε ανάπηροι ή ακόμη και να
μην επιστρέψουμε λόγω τροχαίου
δυστυχήματος (40 δεν επέστρεψαν αυτόν
τον Δεκαπενταύγουστο). Ελευθέρως επίσης
επιλέγουμε τον τρόπο διατροφής μας και
εκατομμύρια αρρωσταίνουν και πεθαίνουν
θύματα αυτής της επιλογής, επιβαρύνοντας
ποικιλοτρόπως και το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Ελευθέρως και δια τυμπανοκρουσιών
αποφασίσαμε να διασυνδέσουμε τον
πραγματικό κόσμο με τον εικονικό,
δημιουργώντας και ένα 5ο πεδίο πολέμου
μετά αυτών της ξηράς, της θάλασσας, του
αέρα και του Διαστήματος. Ελευθέρως
αποφασίσαμε να μετεξελιχτούμε εν τέλει
σε “πολιτισμό της μπρίζας...”. Και το
τρομακτικό, ελευθέρως καταστήσαμε τον
ζωοδότη Ήλιο σε μια εν δυνάμει απειλή.
Μια τυχαία τεράστια ηλιακή έκλαμψη-έκρηξη,
με κατεύθυνση την Γη δύναται να μας
στείλει πίσω στην λίθινη εποχή, διότι
θα δημιουργήσει “καταιγίδα”ακτινοβολίας
στην ατμόσφαιρα, η οποία θα ακυρώσει
την εκπομπή ραδιοκυμάτων, το GPS,
θα καταστρέψει δια του
αποσυντονισμού τους δορυφόρους και
το χειρότερο θα οδηγήσει
στην κατάρρευση το σύστημα
ηλεκτροδότησης. Φανταστείτε χρειάστηκαν
μόνο μερικές ημέρες 6,5 εκατ. κάτοικοι
της Καλιφόρνιας να μείνουν χωρίς
ηλεκτροδότηση λόγω του τυφώνα Ίρμα, για
να χαρακτηρισθεί η καταστροφή ανθρωπιστική.
Αλλά ακόμσ
και εάν η τυχαιότητα παραμένει
συνεχώς με το μέρος μας,
ελευθέρως αποφασίσαμε
να εξελίξουμε
τις επόμενες
τρομακτικές
απειλές,
την
νανοτεχνολογία
και την
τεχνητή νοημοσύνη.
Η “βάναυση εκλογίκευση”
δύναται επίσης
να αποτελέσει ένα ανάχωμα στην μετεξέλιξη
του αρχικού φόβου σε μίσος, γενικώς:
“Η αίσθηση
‘ημών’ εναντίον ‘εκείνων’ διχάζει
την κοινωνία, επιτείνει τις προκαταλήψεις
και δημιουργεί κοινωνικές διαχωριστικές
γραμμές, ακριβώς το είδος της πολιτικής
που προωθούν οι ακροδεξιοί εθνικιστές,
οι οποίοι έχουν γίνει τόσο δημοφιλείς
στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ” (Amanta
Taub – NYT). Δεν θα μου το
συγχωρούσατε, καταλαβαίνω, εάν δεν
επισήμανα ότι την επίσημη αντιπροσωπεία
της αίσθησης
‘ημών’ εναντίον ‘εκείνων’ ,
έχει αναλάβει στην χώρα μας
ο Νήπιος. Το κύριο σύνθημά
του, “ή μας τελειώνουν ή τους
τελειώνουμε...”. Επί
προσωπικού: Η “βάναυσος εκλογίκευση”
την οποία
επανειλημμένως έχω χρησιμοποιήσει
στις αναρτήσεις μου, με
βοήθησε τα μάλα, ώστε ο φόβος μου για
την εκλογή του Νηπίου να μην μετεξελιχθεί
σε μίσος εναντίον του, μετά την εκλογή
του και την περεταίρω καταστροφή που
επέφερε στην χώρα. Απλώς
τον αντιμετωπίζω ως
έναν πολιτικά νήπιο που
ηγείται(;) μιας Παραφύση όπου “τρείς
λαλούν και δυο χορεύουν”, ώς
μια ακόμη συμφορά που
έπληξε την χώρα αντλώντας αισιοδοξία
από την κατάρρευση της Αριστεράς
παραμυθίας στην χώρα μας, επιτέλους.
Άσε που ο
Νήπιος αυτοτιμωρείτε, διότι
“ο φροϊδομαρξισμός ακρωτηριάζει
(και) την
ψυχή” (
Αντρέ Μαρλό “Αντι-Απομνημονεύματα”).
Τέλος δυνητικώς μερικοί
σκεφθούν ότι αυτή η ενότητα κινήθηκε
στα πλαίσια του “από την Πόλη έρχομαι...
και στη κορφή κανέλα”. Εδώ
να επισημάνω ότι αυτή η ρήση που
χρησιμοποιείται για να περιγράψει την
ασυναρτησία, προέρχεται
από την
ρήση
“από
την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν’
έλα”. Μια
φράση, μήνυμα των Σταυροφόρων κατά την
επιστροφή τους από
την
κατακτημένη Κωνσταντινούπολη, ένα
μήνυμα,
μια πρόσκληση για να φθάσει κανείς στην
κορυφή (αυτήν
την ερμηνεία επιλέγω).
Σχετικά:
1.
Στις 6 Σεπτεμβρίου ο Ήλιος
έστειλε στο διάστημα 2 τεράστιες ηλιακές
εκλάμψεις οι οποίες ανήκαν στην ανώτερη
κατηγορία Χ, η
δεύτερη μάλιστα (Χ 9,3),
ήταν η ισχυρότερη των τελευταίων 12 ετών.
Λίγες ημέρες μετά (10/9)
παρατηρήθηκε άλλη μια έκλαμψη ισχύος
Χ 8,2 Ο Ήλιος δε λέει να ησυχάσει, από της
4/9 έχουν καταγραφεί από το Παρατηρητήριο
Ηλιακής Δυναμικής (SDO)
της NASA, συνολικά
7 ισχυρές
ηλιακές εκλάμψεις.
2.
Μια κυβερνοεπίθεση θα
μπορούσε να προκαλέσει κατάρρευση
κρισίμων υποδομών, με περισσότερα
θύματα από πολλούς τοπικούς πολέμους
μαζί και χωρίς να κηρυχθεί πόλεμος,
σιωπηλά και χωρίς να γίνει αντιληπτή η
εισβολή του εχθρού (σήμερα συνήθως
διαπιστώνεται μετά 160-200 ημέρες). Και ο
εχθρός μπορεί να μην είναι κράτος, αρκούν
το οργανωμένο έγκλημα και οι “black
hats”. 3.
Η “βάναυση
εκλογίκευση” μου επιτρέπει
να επικαλεσθώ και το
“ουδέν κακόν αμιγές καλού”. Οι
κάτοικοι της Βαρκελώνης, εκεί που έγινε
το τελευταίο μεγάλο
τρομοκρατικό κτύπημα, σφόδρα διαμαρτύρονταν
για την τεράστια επισκεψιμότητά
της, γεγονός που δημιουργούσε
πλέον σοβαρά προβλήματα στην καθημερινότητά
τους και ζητούσαν την λήψη κάποιου
μέτρου. Και τους ήρθε: Ο φόβος μείωσε
τη προσέλευση τουριστών. Σήμερα
οι τουρίστες δεν είναι πλέον ευλογία,
αλλά βάρος σε δημοφιλείς προορισμούς.
Με την εξάπλωση της “οικονομίας του
διαμοιρασμού” στον
τουριστικό τομέα
(βραχυχρόνια μίσθωση - Airbnb)
οι τουρίστες εισβάλλουν πλέον σε
πολυκατοικίες σε γειτονιές αμιγούς
κατοικίας, αλλάζοντας τον χαρακτήρα
τους και ανεβάζοντας τα ενοίκια στα
ύψη. Στην Γαλλία η “οικονομία
του διαμοιρασμού” έχει ονομασθεί
“Ουμπεροποίηση” από την Uber,
την γνωστή εταιρεία της
“οικονομίας του διαμοιρασμού” στην
κατηγορία της οδικής μεταφοράς επιβατών.
Στο λιανεμπόριο
οι μεγάλες εταιρείες στο όνομα του
ανταγωνισμού του ηλεκτρονικού εμπορίου,
αναθέτουν τις υπηρεσίες παράδοσης
παραγγελιών σε εξωτερικούς συνεργάτες.
Αυτοί οι συνεργάτες χρησιμοποιούν για
τη διανομή των προϊόντων τα δικά τους
μεταφορικά μέσα, χωρίς κοινωνική
ασφάλιση, ενώ πιθανά ατυχήματά τους δεν
αναγνωρίζονται ως εργατικά. Στην χώρα
μας πρέπει
να της δώσουμε το όνομα “ντελιβεροποίηση”,
από τα delivery boy, τους
πρωτοπόρους της “οικονομίας του
διαμοιρασμού” στην χώρα μας.
4. Όταν
οι άνθρωποι περιχαρείς
αποδέχονται να τους διευθύνουν ρομπότ.
Ο Andrea Bocelli τραγουδά 'La donna e mobile' από την
όπερα του Βέρντι Rigoletto, ενώ το YuMi διευθύνει
την ορχήστρα των μουσικών. Προς
το παρόν κάνει
πως διευθύνει, καθώς αντέγραψε πλήρως
τις κινήσεις του Andrea Colombini διευθυντή
της Lucca Philarmonic Orchestra, με αφορμή το Διεθνές
Φεστιβάλ Ρομποτικής στην Πίζα.
5.
Συναγερμός για επερχόμενο “ακροδεξιό
σοκ” στην Ε.Ε Συναγερμός
έχει σημάνει στις Βρυξέλλες
για την επερχόμενη “επιδρομή”
του βουλγαρικού υπερεθνικισμού,
καθώς η Σόφια ετοιμάζεται να αναλάβει
την προεδρία του
Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τον
Ιανουάριο. Πολιτικοί και αξιωματούχοι
στις Βρυξέλλες είναι άκρως θορυβημένοι
με τους “Ενωμένους
Πατριώτες” (UP),
την ομάδα τριών ακροδεξιών κομμάτων
στον κυβερνητικό συνασπισμό της
Βουλγαρίας. Οι ηγέτες του UP έχουν
επιδείξει ρατσιστική
ρητορική προς την μειονότητα
των Ρομά στη Βουλγαρία (ο αναπληρωτής
πρωθυπουργός Βάλερι
Σιμεόνοφ,
τους έχει δημοσίως χαρακτηρίσει
“άγριους
πιθήκους”),
τάσσονται υπέρ της βίας για την πρόληψη
της εισόδου μεταναστών
και προσφύγων
στην Ευρώπη, ενώ αμφισβητούν δημοσίως
ότι η προκαλούμενη από τον άνθρωπο
κλιματική
αλλαγή αποτελεί πρόβλημα.
Κατά τη διάρκεια της εξάμηνης
βουλγαρικής προεδρίας, δύο
υπουργοί του UP θα έχουν σημαντικό
ρόλο στην ηγεσία του Συμβουλίου της
Ε.Ε, αναλαμβάνοντας τους τομείς της
Ευρωπαϊκής Ενιαίας
Αγοράς και της Περιβαλλοντικής
Πολιτικής. Επίσης, η βουλγαρική
κυβέρνηση θα ηγηθεί των συνομιλιών για
ευαίσθητα θέματα, από την αναθεώρηση
των πολιτικών
παροχής ασύλου, έως τις
προτεραιότητες
δαπανών της
Ε.Ε από το
2021 (
Sofokleousin.gr 14/9).
15 Σεπτεμβρίου 2008.
Ήταν
όταν
η επενδυτική τράπεζα Lehman
Brothers κήρυξε
πτώχευση, δίνοντας το έναυσμα για την
παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση. Οι
ειδήμονες επισημαίνουν ότι το
αφετηριακό
γεγονός που
σηματοδότησε την
διεθνή
χρηματοπιστωτική κρίση ήταν
το πάγωμα τριών επενδυτικών funds
από
την BNP
Paribas συνολικού
ενεργητικού 1,6 δισ. ευρώ,
τα
οποία δραστηριοποιούνταν – συνδέονταν
με την αμερικανική αγορά ενυπόθηκων
δανείων υψηλού κινδύνου (subprime),
10
χρόνια πριν στις 9 Αυγούστου 2007. Η
δυναμική τότε
παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής
Τράπεζας, με την παροχή απεριόριστης
ρευστότητας στις τράπεζες , απέτρεψε
την ευρύτερη ανάφλεξη. Γεγονός
είναι ότι η διεθνής κρίση ανέδειξε τόσο
τις διαρθρωτικές αδυναμίες, όσο και
το πρόβλημα υπερχρέωσης των
χωρών του Ευρωπαϊκού νότου, αλλά κυρίως
τις σοβαρές ελλείψεις στην θεσμική
αρχιτεκτονική του κοινού νομίσματος.
Οι επικριτές του
τρόπου
αντιμετώπισης της κρίσης στην Ευρωζώνη,
επισημαίνουν
την εμμονή στην λιτότητα της
Εθρωζώνης,
εν αντιθέσει με την
επεκτατική οικονομική πολιτική
των
ΗΠΑ και
τα πολιτικά εμπόδια στην λειτουργία
της
ΕΚΤ, που
είχαν ως
αποτέλεσμα την παράταση της κρίσης. Το
ιστορικό των ενεργειών της ΕΚΤ την
περίοδο της κρίσης, δείχνει
ότι
έδρασε επανειλημμένως και
κυρίως αποτελεσματικά:
Το
Μάιο του
2010
ενεργοποίησε το πρόγραμμα κρατικών
ομολόγων (SMP),
αποτρέποντας την επέκταση της ελληνικής
κρίσης. Το 2011, με το ίδιο πρόγραμμα
αντιμετώπισε και
την επαπειλούμενη στάση πληρωμών της
Ισπανίας και της Ιταλίας. Το
2012, έλεγξε την κρίση του ευρώ, ενεργοποιώντας
το πρόγραμμα απεριόριστης αγοράς
κρατικών ομολόγων ΟΜΤ. Αποτελούσε
το επακόλουθο της
δήλωσης-δέσμευσης
προς τις αγορές
,
την οποία είχε κάνει 2
μήνες πριν (6/2012), ο
τότε νέος πρόεδρος της Μάριο Ντράγκι:
“Θα
κάνουμε
ότι χρειαστεί για την διάσωση του ευρώ”.
Αλλά απέτρεψε
και ανάφλεξη
της Ευρωζώνης από τις μ@λ@κίες του Νηπίου,
ενεργοποιώντας το QE,
περιορίζοντάς
την
εντός της, της Παραφύση χώρας. Την
δεκαετία αυτή, παρά τις κάποιες υπερβολές
στο
πρόγραμμα
“δημοσιονομική προσαρμογή”, τα
κράτη-μέλη υποχρεώθηκαν να θέσουν τα
δημόσια οικονομικά τους σε πιο υγιείς
βάσεις και να
προωθήσουν
(εκτός της Ελλάδος)
κρίσιμες μεταρρυθμίσεις οι οποίες
έπρεπε να είχαν γίνει πριν την κρίση.
Επίσης
ιδρύθηκε ο ΕSM
για
την αντιμετώπιση ανάλογων κρίσεων
και
προωθήθηκε καθοριστικά η Τραπεζική
Ένωση (stress
tests)
.Σήμερα
10 χρόνια μετά την ευρω-κρίση η οποία
παρά λίγο να διαλύσει την Ευρωζώνη, η
οικονομία της αναπτύσσεται εξίσου καλά
(σε ετήσια βάση το β΄ τρίμηνο 2,2%) με αυτήν
των ΗΠΑ (2,6%) και η ισοτιμία του ευρώ-δολαρίου
βρίσκεται τόσο υψηλά που πλέον
θέτει
θέματα ανταγωνιστικότητας της.
Το
θετικό αποτέλεσμα της κρίσης στην
παγκόσμια οικονομία είναι
ότι οι εποπτικές υπηρεσίες δεν
εμπιστεύονται πλέον τους τραπεζίτες.
Για
τον λόγο αυτό στις ΗΠΑ, την πηγή της
χρηματοπιστωτικής κρίσης,
τέθηκε επί Ομπάμα σε ισχύ ένα αυστηρό
κανονιστικό πλαίσιο λειτουργίας των
τραπεζών. Αναφέρθηκα σε αυτήν την
επέτειο, διότι ενώ
οι οικονομολόγοι ισχυρίζονται ότι επί
της ουσίας
λίγα έχουν γίνει για να βελτιωθεί το
παγκόσμιο
χρηματοοικονομικό σύστημα και η σχετική
διεθνής συνεργασία είναι μικρή, στην
Ευρώπη η πολιτικοποίηση των
χρηματοοικονομικών , δια της οποίας η
πολιτική υποκαθιστά τις σωστές ρυθμίσεις,
λειτουργεί
ακόμη
(πολιτική
διαπραγμάτευση).
Στις
ΗΠΑ δε,
την πηγή του κακού,
η κυβέρνηση Τραμπ καταστρατηγεί το
αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο που στόχο
έχει την εξασφάλιση της φερεγγυότητας
των τραπεζών. Τέλος,
“κρίση
– κρίσεις δημιουργεί η διάσταση των
ενεργειών μας, συμπεριφορών μας με τη
πραγματικότητα” (Στέλιος
Ράμφος)
17 Σεπτεμβρίου : Σοφίας, Πίστεως,
Ελπίδος και Αγάπης μαρτύρων.
Πρέπει η ημέρα αυτή να καθιερωθεί ως
Παγκόσμια Ημέρα Ελπίδας, διότι (τ. Χαϊκού)
Η Σοφία, της
Πίστης στην Αγάπη
Ελπίδα γεννά.
H
enotita afti ine afieromeni ston filo mou Aleko Greka.
20
Σεπτεμβρίου.
Την έξοδο της Ελλάδος από την Διαδικασία
Υπερβολικού Ελλέιματος (ΔΥΕ), ενέκριναν
κατά την συνεδρίασή τους στις Βρυξέλλες
οι Πρέσβεις των κρατών – μελών στην
Ε.Ε. (Coreper).
Η
Ελλάδα μπήκε στη διαδικασία υπερβολικού
ελλείμματος, τον Απρίλιο του 2009.
Η ΔΥΕ προβλέπεται από το άρθρο 126 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έρχεται σαν πράξη - απόρροια του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ) της Ε.Ε., το οποίο είναι ένα σύνολο κανόνων που διέπουν τον συντονισμό των δημοσιονομικών πολιτικών των χωρών της Ε.Ε. και έχει ως στόχο τη διασφάλιση υγιών δημοσιονομικών. Η ΔΥΕ καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο οι χώρες θα πρέπει να αναλάβουν δράση σε περίπτωση που το δημόσιο χρέος ή το δημοσιονομικό έλλειμμα τους θεωρηθεί υπερβολικό. Δηλαδή όταν το δημόσιο χρέος τους ( και χρέος δημόσιων υπηρεσιών) υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ και το δημοσιονομικό τους έλλειμμα το 3%, τότε με εισήγηση της Κομισιόν και με απόφαση των κρατών – μελών της Ευρωζώνης (που επικυρώνουν την εισήγηση της Κομισιόν ή και όχι), οι χώρες αυτές μπαίνουν σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος. Στο πλαίσιο της ΔΥΕ, κάθε χώρα που μπαίνει στη διαδικασία πρέπει να παράσχει ένα σχέδιο διορθωτικών ενεργειών και πολιτικών που θα ακολουθήσει, καθώς και τις προθεσμίες για την επίτευξή τους. Στις χώρες της Ευρωζώνης που δεν ακολουθούν τις συστάσεις μπορεί να επιβληθεί πρόστιμο. Τέλος πρέπει να αναφέρω και την Κοινοτική Οδηγία 472/2013, η οποία αναφέρει: Έως την εξόφληση του 75% των δανείων τα οποία η Ε.Ε. παρέχει, το δανειοδοτούμενο κράτος μέλος, θα υπόκειται σε αυστηρή επιτήρηση. Αντιλαβού (ως λήξη της συζήτησης), οι της Παραφύση και της λμΚΔΩΑ;
Η ΔΥΕ προβλέπεται από το άρθρο 126 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έρχεται σαν πράξη - απόρροια του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΣΣΑ) της Ε.Ε., το οποίο είναι ένα σύνολο κανόνων που διέπουν τον συντονισμό των δημοσιονομικών πολιτικών των χωρών της Ε.Ε. και έχει ως στόχο τη διασφάλιση υγιών δημοσιονομικών. Η ΔΥΕ καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο οι χώρες θα πρέπει να αναλάβουν δράση σε περίπτωση που το δημόσιο χρέος ή το δημοσιονομικό έλλειμμα τους θεωρηθεί υπερβολικό. Δηλαδή όταν το δημόσιο χρέος τους ( και χρέος δημόσιων υπηρεσιών) υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ και το δημοσιονομικό τους έλλειμμα το 3%, τότε με εισήγηση της Κομισιόν και με απόφαση των κρατών – μελών της Ευρωζώνης (που επικυρώνουν την εισήγηση της Κομισιόν ή και όχι), οι χώρες αυτές μπαίνουν σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος. Στο πλαίσιο της ΔΥΕ, κάθε χώρα που μπαίνει στη διαδικασία πρέπει να παράσχει ένα σχέδιο διορθωτικών ενεργειών και πολιτικών που θα ακολουθήσει, καθώς και τις προθεσμίες για την επίτευξή τους. Στις χώρες της Ευρωζώνης που δεν ακολουθούν τις συστάσεις μπορεί να επιβληθεί πρόστιμο. Τέλος πρέπει να αναφέρω και την Κοινοτική Οδηγία 472/2013, η οποία αναφέρει: Έως την εξόφληση του 75% των δανείων τα οποία η Ε.Ε. παρέχει, το δανειοδοτούμενο κράτος μέλος, θα υπόκειται σε αυστηρή επιτήρηση. Αντιλαβού (ως λήξη της συζήτησης), οι της Παραφύση και της λμΚΔΩΑ;
Η
επανάληψη
μήτηρ πάσης μαθήσεως.
4η
εκλογική νίκη της Μέρκελ, έστω και με
μεγάλες
απώλειες (24/9).
Υπολογίζεται
ότι έχασε 1.000.000 περίπου ψηφοφόρους, λόγω
της φιλο-προσφυγικής πολιτικής της, οι
οποίοι και συνέβαλαν στην ανάδειξη του
ακροδεξιού ξενοφοβικού “Εναλλακτική
για την Γερμανία”
(AfD)
σε
3η πολιτική δύναμη (την
χαρακτηρίζουν “μάνα του AfD”).
Το
προφίλ του ψηφοφόρου του AfD
είναι
άντρας 40-50 ετών, χαμηλού μορφωτικού
επιπέδου, πρώην ανατολικογερμανός (2ο
σε εκλογική δύναμη κόμμα στις περιοχές
της πρώην Ανατολικής Γερμανίας).
Αξιοσημείωτο
για μας
ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές, 75,6%,
αυξημένο κατά 4% έναντι των
εκλογών του 2013.
Ως σχόλιο παραθέτω
το σχετικό
σχόλιο
για
την 3η εκλογική νίκη της Μέρκελ
στην ανάρτηση “Με απαντοχή” 31/10/13.
Η
εκλογική νίκη της Μέρκελ.
“Μια
κόρη πάστορα πρώην “κόκκινη” της
Ανατολικής Γερμανίας οπαδός του Κολ
σύζυγος καθηγητού Χημείας, άλλοτε
ευέλικτη σαν
χέλι και άλλοτε σιδηρά Κυρία, εκλέχθηκε
για τρίτη συνεχή θητεία Καγκελάριος
της Γερμανίας. (...)
Έτσι
μπορούμε να πούμε ότι, η Μέρκελ επιχειρεί,
μέσω της πάντα πρωτοπόρου Ευρώπης, να
δρομολογήσει μια πορεία, που θα εξασφαλίσει
στις επόμενες γενιές τον ενάρετο κύκλο
στην εξέλιξη των
και όχι μόνο στην οικονομία. Αναγκαστικά
λοιπόν, ο ιστορικός του εγγύς μέλλοντος
θα επεκτείνει το χαρακτηρισμό “μανούλα”,
που της έχουνε προσδώσει οι
Χριστιανοδημοκράτες, για να περιγράψει
την προσφορά της στην Ευρωπαϊκή Ένωση”.
Να
υπενθυμίσω, ότι σε
αναρτήσεις
μου, μετά
την ανάληψη της ηγεσίας
του SPD
από
τον Μάρτιν
Σούλτς,
επεσήμανα
ότι
είναι μια “ΦΟΎΣΚΑ”. Η εκτίμησή μου
σήμερα είναι ότι παρά τις μεγάλες
δυσκολίες η Μέρκελ και πάλι θα τα
καταφέρει. Η
Μέρκελ είναι και μεγάλη ευρωπαίστρια
και ηγέτης.
Φθινοπωρινή Ισημερία. Στην περιοχή μας μας συμβαίνει σήμερα, 26 Σεπτεμβρίου και ώρα 23.01.Στην περιοχή του ισημερινού συνέβη στις 22/9 και ώρα 23.02
Σαν επιδόρπιο
Melancholy in September.
Υπάνθρωποι
Απόγευμα Φθινοπώρου στον Άι
Γιάννη Πηλίου.
Βόλτα στην παραλία. Λίγος ο
κόσμος. Ρώσοι τουρίστες οι περισσότεροι.
Αυτό που τραβά την προσοχή
σου είναι τα πολλά σκυλάκια.
Κυκλοφορούν μόνα τους.
Και όλα τους
με όμορφα περιλαίμια. Κάποια και με
χαντρούλες.
Τρέχουν ανήσυχα πάνω κάτω.
Κάτι ψάχνουν.
Σε κοιτούν
σαν τα
πλησιάζεις
και σφίγγεται η καρδία σου.
Κοιτούν και ψάχνουν. Καταλαβαίνεις
τι.
Αυτούς που
τα εγκατέλειψαν.
Τους απάνθρωπους που τα
καταδίκασαν εις θάνατον...
Και
διερωτώμαι:
Συνένοχος;
Και Άνθρωποι
Θα μπορούσε
να είναι και στον Άι Γιάννη...
Ο
John
Unger, πηγαίνει
κάθε μέρα τον σκύλο του που πάσχει από
ρευματισμούς στην θάλασσα, για να τον
ανακουφίσει από τους πόνους.
Seedrinker
