Εν περισυλλογή και εγρηγόρσει...
Εισαγωγικόν.
Στην προοπτική μιας νέας, ελπίζω, 7ετίας
για το seedrinker.blogspot.com
“Ε.Κ.Τ.Ό.Σ”,
επισημαίνω ότι κατά
την παρελθούσα (23/6/10 – 23/6/17), οι
δυσοίωνες εκτιμήσεις-προβλέψεις
του Seedrinker,
επιβεβαιώθηκαν κατά κεραίαν και μόνον
κοντοφθάλμως σκεπτόμενος
θα
αισθάνονταν “δικαιωμένος”. Αντιλαμβάνεται
πλήρως,
ότι την συγκεκριμένη περίοδο
το μέγεθος της “δικαίωσης” του,
ταυτίστηκε
απολύτως με το μέγεθος της αποτυχίας
του να πείσει σχετικά. Δηλαδή,
εις
την γλώσσαν των μαθηματικών,
τα
μεγέθη
“δικαίωση” και
“ικανότητας-δυνατότητας
του πείθειν”,
λειτούργησαν
ως
σχέση
αντιστρόφως ανάλογη.
Για
την νέα 7ετία, εύχεται και ελπίζει η
κατάσταση αυτή να βαίνει βελτιουμένη.
* * * * * * *
Το
“Νέον” κυοφορείται. Η Αυγή
αυτής της νέας μέρας δεν έχει ακόμη
χαράξει. Και τότε είναι, που το σκοτάδι
είναι το πιο βαθύ. Αυτήν την νύχτα της
ήττας της υπομονής, η
πολιτική, η κοινωνιολογική σκέψη, μένουν
στάσιμες
ή
οπισθοδρομούν,
χωρίς κάτι το καινούργιο, κάτι το
αυθεντικό, με τα φώτα σβηστά.
Και
έμεινε
να την
διαφεντεύει ο “τυφλοπόντικας
του
λαϊκισμού”.
Ο
“τυφλοπόντικας” που διαπερνά
και
ρηγματώνει
το κοινωνικό γίγνεσθαι δια
του
μίσους.
Η μέθοδος του γνωστή. Παρουσιάζει τον
λαό οιονεί θύμα
και
επιδεξίως
καλλιεργεί
τον μύθο “των εχθρών του λαού”, στους
οποίους και
επιρρίπτει τις ευθύνες όλων των δεινών
του.
Και
ειδικότερα, τον αποδίδει σε αυτούς
που
πρεσβεύουν το αυτονόητο και πολεμούν
τα μυθεύματα του, διαμορφώνοντας
τελικώς
μια
επικίνδυνη μορφή διανοητικής κατάστασης
που προσομοιάζει με την
“σταλινική”
(επικαιροποιημένη).
Και
επί Στάλιν
, δεν
έφταιγε ποτέ ο σοσιαλισμός για τις
αποτυχίες της πολιτικής του, έφταιγαν
πάντα οι εχθροί του.
Αποτέλεσμα
η ρηγμάτωση
αυτή παρότι παρουσιάζεται ως πολιτική,
επί της ουσίας είναι πολιτισμική.
Αυτό
που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι
το μίσος αποτελεί δευτερογενές συναίσθημα,
με πρωτογενές τον φόβο. Και
ο λαϊκισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο,
ενεργούντων
και υποκειμένων
του
(λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ),
ξοφλημένων, ηττημένων, απογοητευμένων
και τρομαγμένων μπροστά στην “δημιουργική
καταστροφή” που
απαιτεί κάθε δημιουργική αλλαγή, το
επερχόμενο νομοτελειακά “Νέον”. Και
ο “τυφλοπόντικας
του
λαϊκισμού”,
έσκαψε
το πιο καταστροφικό του λαγούμι το 2015
και όλη η χώρα βούλιαξε μέσα
του.
Η
πόλις εάλω...
(Μυθ.
Φόβος και Δείμος, ο τρόμος, γιοί του Άρη
και της Αφροδίτης, το
αχώριστο δίδυμο).
Με
φωτοδότη την α-λήθεια επιχειρώ
να
φωτίσω τα τεκταινόμενα αυτής
της
μαύρης για την Ελλάδα χρονιάς. Εκείνης
της χρονιάς που οι
της Παραφύση “νήπιοι και καμένοι”
είπαν
όλα του κόσμου τα ψέματα και
κάθε είδους αρλουμπολογία.
Υιοθέτησαν άκρως επιθετική και διχαστική
ρητορική, προπηλάκισαν κάθε διαφωνούντα,
πυροδοτώντας στην επικράτηση των
χειρότερων χαρακτηριστικών της ελληνικής
κοινωνίας. Επέδειξαν πλήρη ανικανότητα
και άγνοια με κατάληξη να παιχθεί η
χώρα κορώνα – γράμματα πριν αρχίσουν
το ρεσιτάλ κωλοτούμπας (ομολογήθηκε
από τον Νήπιο – αισθάνομαι υπερήφανος
γι’ αυτήν την προσωνυμία - κατά
την συνέντευξή του στον Guardian
– 24/7/15).
Και το χειρότερο αποθέσμισαν
δραματικά μια είδη προβληματική
Δημοκρατία, κινούμενοι με γνώμονα την
πεποίθηση ότι στην πολιτική δεν υπάρχει
ούτε ιερό ούτε όσιο. ΠΡΟΣΟΧΉ: Όλα αυτά
δεν αποτελούν παρελθόν. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ
μπορούν και “ασελγαίνουν” ακόμη επί
της χώρας, στην επιεικέστερη των
περιπτώσεων, με την ανοχή μας. Η Αυγή
θα χαράξει, όταν βαθειά μέσα μας αρχίσουμε
να πιστεύουμε ότι για ν’ αλλάξει
η χώρα μας, πρέπει πρώτα ν’ αλλάξω εγώ...
Η απαρχή.
Ως
απαρχή θεωρώ,
την 2η έξοδο στις αγορές του
Ελληνικού Δημοσίου,
από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ( ακριβώς
3
χρόνια πριν, 17/7/2014), η οποία απέβη
ανεπιτυχής λόγω της συγκυρίας (προέκυψαν
προβλήματα στον τραπεζικό τομέα της
Πορτογαλίας).
Ήταν
τότε που οι Ευρωπαίοι άρχισαν να
εγκαταλείπουν τον Σαμαρά, αντιλαμβανόμενοι
– την επικράτηση του Νηπίου,
συνυπολογίζοντας την “ρητορεία” του...
Τα τραγικά γεγονότα
του 2015:
*
25
Ιανουαρίου:
Εκλογές.
Ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίζει την Παραφύση, σε
συνεργασία με τους ΑΝΕΛ. Ο Νήπιος δεν
πήρε ακριβώς αυτό που ζητούσε (“καθαρή
λύση, όχι μισή ευκαιρία”). Κέρδισε με
ποσοστό 36,38%, έχασε οριακά την αυτοδυναμία
(149 έδρες) και προχώρησε στην Παραφύση,
με ταχύτητα
που κατέστησε ξεκάθαρο ότι είχε προϋπάρξει
συνεννόηση με τον Καμένο ( θυμηθείτε το
προεκλογικό σποτ του Καμένου με το
παιδάκι και το εκτροχιασμένο τραινάκι).
Και
έσπευσε να
διακηρύξει ότι “το εκλογικό αποτέλεσμα
καθιστά πλέον την τρόικα παρελθόν για
το κοινό ευρωπαϊκό μας πλαίσιο”.
* 28
Ιανουαρίου:
Ορκίζεται η Παραφύση. Οι υπουργοί της,
με μπαράζ δηλώσεών τους μιλούν για άμεσο
“ξήλωμα”
των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων, όπως
η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, της ΔΕΗ, των
περιφερειακών αεροδρομίων,
καθιέρωση αφορολογήτου στα 12.000 ευρώ,
κατάργηση του ΕΝΦΙΑ κ.λ.π.
(και λοιπά παραμύθια).
*
29
Ιανουαρίου:
Συνάντηση
στην Αθήνα του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου
Μάρτιν Σούλτς με τον Νήπιο, στον οποίο
και απηύθυνε συστάσεις για επιστροφή
στον ρεαλισμό. Απερχόμενος,
με δήλωση του επεσήμανε το ασύμβατο της
συγκυβέρνησης ΣυριζΑνέλ.
*
30
Ιανουαρίου:
Συνάντηση στην
Αθήνα
του
Ντάισελμπλουμ
με
τον
Μπαρουφάκη. Ο
Μπαρουφάκης τον ενημερώνει ότι η Παραφύση
δεν αναγνωρίζει την τρόικα και το
πρόγραμμα (το
2ο
Μνημόνιο, είχε λάβει παράταση
μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου) και του
δηλώνει ότι δεν θα ζητήσει νέα παράταση,
αλλά
ούτε και την υπολειπόμενη δόση των 7,2
δισ. ευρώ. Ο Ντάισελμπλουμ
του
επισημαίνει
ότι “η Ευρώπη δεν δέχεται μονομερή
βήματα”.
*
6
Φεβρουαρίου:
Η
Ζωή Κωνσταντοπούλου εκλέγεται πρόεδρος
της Βουλής και μάλιστα με το ρεκόρ των
235 ψήφων. Όλα
τα “μωρά” στην πίστα... Σήμερα,
αυτό
το πρώην “λουλούδι” του ΣΥΡΙΖΑ, με την
“Πλεύση Ελευθερίας” της, ονειροφαντάζεται
(και
πάλι μαζί του)
την απονομή δικαιοσύνης από λαϊκά
δικαστήρια (συνέντευξη στον ΣΚΆΙ,
“Καλημέρα με τον Γιώργο”, 8/7/2017).
*
11-20
Φεβρουαρίου.
Με
τις ημερομηνίες να πιέζουν, ο Μπαρουφάκης
καταθέτει
σε έκτακτο Eurogroup
(11/2), πρόταση
για εξάμηνο πρόγραμμα “γέφυρα” και
ο Βόλφγκανγκ
Σόιμπλε
δηλώνει “αν η Ελλάδα δεν θέλει το τρέχον
πρόγραμμα, τότε τέλος”. Την
ίδια μέρα, η Παραφύση λαμβάνει ψήφο
εμπιστοσύνης από την Βουλή (162 Ναι). Στην
Βουλή
ο Νήπιος επαναλαμβάνει ότι “το μνημόνιο
τέλειωσε το βράδυ των εκλογών”. Στις
17/2 εκλέγεται, κατόπιν προτάσεως του
Νηπίου, ο Ανάξιος νέος πρόεδρος της
Δημοκρατίας. Με την Παραφύση σε κατάσταση
οικονομικής ασφυξίας (αναζητά ρευστά
διαθέσιμα σε κάθε πηγή), επέρχεται
τελικά συμφωνία 4μηνης παράτασης του
2ου Μνημονίου (20/2),με την οποία αναλαμβάνει
δεσμεύσεις για μεταρρυθμίσεις και
αξιολόγηση,
αφήνοντας
αρρύθμιστες τις χρηματοδοτικές ανάγκες
του Δημοσίου και την εξόφληση της δόσης
του ΔΝΤ (φοβεροί
διαπραγματευτές!!!). Είναι
ακριβώς αυτό που ο Μπαρουφάκης
θριαμβολογώντας ονομάτισε “δημιουργική
ασάφεια”, παραγνωρίζοντας ότι αυτή
αποβαίνει πάντα εις βάρος του πιο
αδύναμου εκ των αντισυμβαλλομένων.
*
11-24 Μαρτίου.
Υπό
την πίεση εξεύρεσης ρευστότητας, η
Παραφύση συναινεί στην επιστροφή των
τεχνικών κλιμακίων (τρόικας)
στην Αθήνα (Χίλτον, 11/3),
βαπτίζοντας τα σε Brussels
Group
(επικοινωνισμός).
Πράλληλα
επιχειρεί
την
διερεύνηση της δυνατότητας εξεύρεσης
εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησής της
(το
όνειρό της).
Και
απευθύνεται ανεπιτυχώς προς την Ρωσία,
το Ιράν, την Κίνα, ακόμη και σε χώρες της
Λατινικής Αμερικής (της προκαλούσαν
ονείρωξη εκείνη την εποχή). Παρά την
συμφωνία
για 4μηνη παράταση, το αδιέξοδο επιτείνεται,
διότι η Παραφύση αρνείται να προβεί
στις επώδυνες μεταρρυθμίσεις για τις
οποίες είχε δεσμευτεί (εργασιακά,
ασφαλιστικό, ΦΠΑ κλπ). Για την άρση του
αδιεξόδου πραγματοποιείται στις Βρυξέλες
(19/3) μια μικρή σύνοδος μεταξύ
των
Α. Μέρκελ, Φρ. Ολάντ, Ζ.-Κ. Γιούνκερ, Μ.
Ντράγκι, Γ. Νταισελμπλούμ και Ντ. Τουσκ.
Συμμετέχει και ο Νήπιος, ο οποίος και
δεσμεύεται εκ νέου για την προώθηση των
μεταρρυθμίσεων. Λίγες ημέρες αργότερα
η Α. Μέρκελ υποδέχεται το Νήπιο στο
Βερολίνο (24/3)
και του
συμπεριφέρεται σαν η
“μητερούλα” (της Ευρώπης)
στο άτακτο παιδάκι της, το
οποίο
θέλει να επαναφέρει
στο σωστό δρόμο, δηλαδή να
κάνει σωστά τις δουλείες του-της.(1)
Εκεί δομήθηκε η σχέση, που έδινε το
“δικαίωμα” στο Νήπιο να της τηλεφωνεί
για “ψύλλου πήδημα”.
*
8-27
Απριλίου:
Ο
Νήπιος “παίζει το τελευταίο του χαρτί”
στο θέμα εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης.
Για
τον λόγο αυτό επισκέπτεται
την Μόσχα (8/4),
όπου και συναντάται με τον Πούτιν, χωρίς
να
προκύψει κάτι θετικό. Στις 21 Απριλίου
η Παραφύση προχωρά ουσιαστικά σε πράξη
εσωτερικού δανεισμού, μεταφέροντας
υποχρεωτικά όλα τα διαθέσιμα των δημοσίων
φορέων στην Τράπεζα της Ελλάδος. Αυτήν
την περίοδο ο Νήπιος έχει βάλει στο
περίστροφο της δολοφονικής πολιτικής
του την σφαίρα που γράφει “παράλληλο
νόμισμα”, αποφασισμένος να “αυτοκτονήσει”
την χώρα (2).
Αυτήν την περίοδο είναι που ο Νήπιος
εισάγει και
τον όρο της πολιτικής διαπραγμάτευσης-συμφωνίας.
Υποστηρίζει
ότι η υπέρβαση
του
αδιεξόδου ,που ο ίδιος έχει δημιουργήσει
είναι θέμα πολιτικής βούλησης (κάτι σαν
το “πες
το
κ’ έγινε”) και για τον λόγο αυτό εντείνει
τις επαφές του στο τρίγωνο Βρυξέλλες-
Βερολίνο-Παρίσι. Στο
Eurogroup
της
Ρίγας (Λετονία, 24/4), ο Μπαρουφάκης
βρίσκεται τελείως απομονωμένος, έχοντας
απολέσει
την εκτίμηση των ομολόγων του. Στην
Αθήνα, ο Νήπιος εξαναγκάζεται εκ του
γεγονότος
αυτού,
να
προχωρήσει στον ανασχηματισμό της
διαπραγματευτικής ομάδας, αναθέτοντας
την ευθύνη της διαπραγμάτευσης στον
Ευκλείδη Τσακαλώτο (27/4).
*
19-30 Ιουνίου:
Τον
Ιούνιο, με την έλλειψη ρευστότητας να
επιτείνεται, η Παραφύση ανακοινώνει
ότι θα ομαδοποιήσει τις πληρωμές προς
το ΔΝΤ σε μια δόση, την οποία και
θα καταβάλλει στο τέλος του μήνα. Το
χάσμα στις διαπραγματεύσεις επιτείνεται,
παρά
τις εντατικές διαβουλεύσεις και τα
πολλαπλά τελεσίγραφα
προς
την Παραφύση. Στις 19 Ιουνίου έχουμε την
κορύφωση του αδιεξόδου. Ο Τούσκ,
ξεκαθαρίζει ότι το δίλημμα για την
Παραφύση είναι “συμφωνία με βάση τις
προτάσεις των θεσμών ή χρεοκοπία”.
Την ίδια ημέρα, ο Νήπιος από την Αγία
Πετρούπολη δηλώνει “δεν φοβόμαστε τις
καινούργιες θάλασσες”, αφήνοντας
ανοιχτό το ενδεχόμενο πλήρους ρήξης.
Ωστόσο, προσέξτε, 3 ημέρες αργότερα
(22/6), η
Παραφύση για
να προλάβει
τα χειρότερα, προσέρχεται στο Eurogroup
και
καταθέτει δέσμη προτάσεων που περιλαμβάνουν
μέτρα ύψους 7,9 δισ. ευρώ. Δυστυχώς δεν
τα πρόλαβε...
Στις
26 Ιουνίου, ο Νήπιος επιστρέφοντας από
τις Βρυξέλλες, συγκαλεί υπουργικό
συμβούλιο και αργά το βράδυ ανακοινώνει
την διενέργεια δημοψηφίσματος, στην
καλύτερη των περιπτώσεων στα όρια της
νομιμότητας, ζητώντας από την λαϊκή
μάζα ΚΔΩΑ
να
απορρίψει την πρόταση συμφωνίας που
έχουν καταθέσει οι εταίροι. Στις
28 Ιουνίου ο Μπαρουφάκης αναφώνησε “αγάπη
μου έκλεισα τις τράπεζες”
.
Και 2 ημέρες μετά (30/6), με
τη μη καταβολή της δόσης προς το ΔΝΤ,
επέρχεται
η πλήρωση των κριτηρίων τα οποία καθιστούν
την
Ελλάδα πλέον
και τυπικά χρεοκοπημένη.
Ακολούθησε
η ραγδαία “εξαΰλωση” των ελληνικών
τραπεζών, άρα και των “δανεικών” της
ανακεφαλαίωσης τους –
έως και 0,03 ευρώ κατρακύλησε η μετοχή
της Eurobank.
*
5-23
Ιουλίου:
Ενώπιον
του αδιεξόδου η Παραφύση αναζητά διέξοδο
δια ενός παραφύση δημοψηφίσματος (5/7).
Παραφύση διότι η Ε.Ε. είχε αποσύρει το
σχέδιο συμφωνίας για το οποίο οι πολίτες
εκλήθησαν
δι’ αυτού να αποφασίσουν. Το Συμβούλιο
της Ευρώπης, αυτό που απομάκρυνε από
τις τάξεις του την χουντική Ελλάδα,
διετύπωσε την άποψη ότι το
δημοψήφισμα
δεν ανταποκρίνεται στα διεθνή
πρότυπα λόγω του μικρού χρόνου που
μεσολαβούσε μεταξύ της προκήρυξις και
διενέργειάς του (μια εβδομάδα), αλλά
και της ασάφειας του ερωτήματός του.
Και
το “κερασάκι στην τούρτα”, στο ψηφοδέλτιο
η άρνηση προηγείτο της κατάφασης, το
μόνο ανατρεπτικό της ΠΦΑ (Πρώτη Φορά
Αριστερά). Την
5η Ιουλίου
η
λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ
δίνει
το
ισχυρό αποτέλεσμα υπέρ του “όχι”
(61,34%)
που
ζήτησε ο Νήπιος.
Και αρχίζει η του Νηπίου κυβίστηση...
Με
τις εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης
που αναζήτησε να μην έχουν αποφέρει
αποτέλεσμα και τους σχεδιασμούς για
plan
B
(περιελάμβανε
από την λειτουργία παράλληλου νομίσματος,
την εισβολή στο
Νομισματοκοπείο και την δέσμευση των
αποθεματικών, μέχρι το σχέδιο για κάλυψη
μέρους των αναγκών της χώρας σε φάρμακα
από παραγωγή των Ενόπλων Δυνάμεων),
να έχουν καταδείξει το ανέφικτο του
εγχειρήματος, ο Νήπιος
στην
πρώτη του δήλωση μετά το δημοψήφισμα
κάνει λόγο για αποτέλεσμα ενίσχυσης
της διαπραγματευτικής θέσης της Παραφύση
και όχι για εντολή ρήξης.
Την
ίδια ημέρα παραιτείται
ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς και
υπηρεσιακός πρόεδρός της αναλαμβάνει
ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης. Την επομένην
του δημοψηφίσματος (6/7) ο Ευκλείδης
Τσακαλώτος αντικαθιστά τον παραιτηθέντα
Μπαρουφάκη. Την ίδια ημέρα ο Νήπιος
ζητεί την σύγκληση του Συμβουλίου
Πολιτικών Αρχηγών. Στο
τέλος της σύσκεψης οι Πολιτικοί Αρχηγοί
–με την επιφύλαξη της συνολικής διαφωνίας
του Γενικού Γραμματέα της Κεντρικής
Επιτροπής του ΚΚΕ Δημ. Κουτσούμπα, η
οποία καταχωρίσθηκε λεπτομερώς στα
Πρακτικά της συνεδρίασης- κατέληξαν
στην εξής κοινή ανακοίνωση με την οποίαν
και επισήμως το “Όχι” της λαϊκής μάζας
ΚΔΩΑ μεταμορφώνεται στο “ΝΑΙ” των
Πολιτών. “Η πρόσφατη ετυμηγορία του
Ελληνικού Λαού δεν συνιστά εντολή ρήξης,
αλλά εντολή συνέχισης και ενίσχυσης
της προσπάθειας για την επίτευξη μιας
κοινωνικώς δίκαιης και οικονομικώς
βιώσιμης συμφωνίας. Προς αυτή την
κατεύθυνση η Κυβέρνηση αναλαμβάνει την
ευθύνη για την συνέχιση των διαπραγματεύσεων.
Και ο κάθε Πολιτικός Αρχηγός θα συμβάλλει,
αντιστοίχως, στο πλαίσιο του θεσμικού
και πολιτικού του ρόλου. Κοινός στόχος
είναι η επιδίωξη λύσης η οποία θα
διασφαλίζει: 1. Την επαρκή κάλυψη
των χρηματοδοτικών αναγκών της Χώρας.
2. Αξιόπιστες μεταρρυθμίσεις, με
κριτήριο την δίκαιη κατανομή των βαρών
και προώθηση της ανάπτυξης, με τις κατά
το δυνατόν λιγότερες υφεσιακές επιπτώσεις.
3. Ισχυρό, εμπροσθοβαρές, αναπτυξιακό
πρόγραμμα, πρωτίστως για την καταπολέμηση
της ανεργίας και την ενθάρρυνση της
επιχειρηματικότητας. 4. Δέσμευση
για την έναρξη ουσιαστικής συζήτησης
ως προς την αντιμετώπιση του προβλήματος
της βιωσιμότητας του ελληνικού δημόσιου
χρέους. Άμεση προτεραιότητα αποτελεί
η αποκατάσταση της ρευστότητας στο
χρηματοπιστωτικό σύστημα, σε συνεννόηση
με την ΕΚΤ. Ο Πρωθυπουργός δεσμεύτηκε
να ενημερώσει τους Πολιτικούς Αρχηγούς,
αμέσως μετά την προσεχή Σύνοδο Κορυφής,
για τα πρώτα συμπεράσματα που θα εξαχθούν
και για την εν γένει πορεία των
διαπραγματεύσεων” (και ατύπως δεσμεύτηκε
να μην προχωρήσει σε εκλογικό αιφνιδιασμό).
Στις 7 Ιουλίου ο Νήπιος μεταβαίνει στις
Βρυξέλλες, όπου του τίθεται με απόλυτα
ξεκάθαρο τρόπο ότι στην Σύνοδο Κορυφής
της Ευρωζώνης της 12ης Ιουλίου θα απαντηθεί
οριστικά το ερώτημα “ευρώ ή δραχμή”.
Μάλιστα ο Γιούνκερ επισημαίνει ότι η
Ευρώπη έχει ήδη έτοιμο το σχέδιο για
αντιμετώπιση ανθρωπιστικής κρίσης στην
Ελλάδα. Ο Νήπιος επιστρέφοντας ζητεί
από την Βουλή εξουσιοδότηση για να
διαπραγματευτεί ένα νέο τριετούς
διάρκειας πρόγραμμα για την επιβίωση
της χώρας, αποτέλεσμα της, της Παραφύση
6μηνης εγκληματικής διακυβέρνησης ( το
αχρείαστο 3ο Μνημόνιο). Έπειτα από
ολονύκτια συνεδρίαση, ξημερώματα της
11ης Ιουλίου, λαμβάνει την εξουσιοδότηση
διαπραγμάτευσης με την στήριξη της
αντιπολίτευσης (251 ΝΑΙ, 32 ΌΧΙ και 8 ΠΑΡΏΝ).
Έχει όμως επί της ουσίας απολέσει την
δεδηλωμένη, καθώς 17 δουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ
ψήφισαν αρνητικά ή “παρών”. Ο Νήπιος
στην Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης της
12ης Ιουλίου, μην έχοντας εναλλακτική
έναντι ενός επώδυνου συμβιβασμού, τα
ξημερώματα της 13ης Ιουλίου συμφωνεί
τελικά στο επαχθέστερο των Μνημονίων,
το 3ο το “όλο δικό του”. Στις 15 Ιουλίου,
κατά την ψηφοφορία στην Βουλή για την
πρώτη δέσμη προαπαιτούμενων του 3ου
Μνημονίου, επιβεβαιώνεται η απόλυτη
ρήξη στον ΣΥΡΙΖΑ. Καταψηφίζουν 32 βουλευτές
του και 6 δηλώνουν “παρών”. Τα
κωμικοτραγικό: Η διαφωνούσα πρόεδρος
της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου η
“δικτατορίσκος”, έκανε “κάθε κόλπο”
για να ματαιώσει την συνεδρίαση της
Βουλής (μεταξύ των διαφωνούντων και ο
Μπαρουφάκης). Επακόλουθο αυτής της
κατάστασης ο ανασχηματισμός της Παραφύση
(17/7). Στις 23 Ιουλίου ακολουθεί η ψήφιση
της 2ης δέσμης των προαπαιτούμενων κατά
την οποία 31 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ
καταψηφίζουν και 5 δηλώνουν “παρών”.
(Την γελοιογραφία επιβεβαίωσε εμμέσως
πλην σαφώς με την συνέντευξή του ο
Νήπιος στον “Guardian”
24/7/2017. Επίσης
εμμέσως
επιβεβαίωσε
δια της μη διάψευσής τους,
την εξιστόρηση
αυτής της περιόδου από
τον Μπαρουφάκη στο
τελευταίο του βιβλίο
“Adults in the Room” -
τίτλος ελληνικής έκδοσης “ Ανίκητοι
Ηττημένοι”).
14-27 Αυγούστου:
Η Βουλή στις τα ξημερώματα, μετά
τα καμώματα της “δικτατορίσκου” της
(14/8), ψηφίζει το κατά Τσίπρα 3ο Μνημόνιο,
το οποίο γίνεται νόμος του κράτους με
την συνδρομή της αντιπολιτεύσεως (47
βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ διαφοροποιήθηκαν
ως εξής: 32 “όχι”, 11 “παρών”, 1 “απών”
και 3 “ναι” επί της αρχής και “παρών”
επί των άρθρων). Το απόγευμα της ίδιας
ημέρας το Eurogroup επικυρώνει
την συμφωνία-μνημόνιο. Και
από την επομένην ημέραν ο Νήπιος αθετώντας
την υπόσχεσή του προς τους πολιτικούς
αρχηγούς ανοίγει την συζήτηση για πρόωρη
προσφυγή στις κάλπες. Στις 21 Αυγούστου
ο Νήπιος υποβάλλει την παραίτησή του
στον Ανάξιο και ζητά εκλογές με κεντρικό
σύνθημα το εμφυλιοπολεμικό “Ή
τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν”.
Ημερομηνία εκλογών η 20η
Σεπτεμβρίου 2015. Η
εσωκομματική αντιπολίτευση, η
“αριστερή πλατφόρμα”
του ΣΥΡΙΖΑ, υπό τον Λαφαζάνη
προχωρά στην συγκρότηση της “Λαϊκής
Ενότητας” (ΛΑΕ), με τη απόσχιση 25 βουλευτών
του (20/8). Στις 26/8 το “κύκνειο
άσμα” της “Βουλής της Κωνσταντοπούλου”.
Η δικτατορίσκος εκφράζει την πρόθεσή
περί δημιουργίας πολιτικής κίνησης.
Και στο Διαδίκτυο πέφτουν βροχή οι
προτάσεις των ονοματοθετών, με
επικρατέστερη αυτή που προτείνει το
ΤΣΥΡΙΖΑ. Σε
αγαστή συνεργασία ο Ανάξιος με τον Νήπιο
και λειτουργώντας αντιθεσμικά,
παρακάμπτοντας την αντιπολίτευση,
συγκροτούν την Υπηρεσιακή Κυβέρνηση
με πρωθυπουργό την “εκλεκτή” του
Νηπίου, πρόεδρο του Αρείου Πάγου Βασιλική
Θάνου (27/8, σχετικά στο
“Επίλογο”).
20 Σεπτεμβρίου:
Αναδεικνύεται
εκ νέου πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ με 35,46% και
145 έδρες. Το 3,69% των ΑΝΕΛ και οι 10 έδρες
που λαμβάνουν, επιτρέπουν την
συνέχιση της παραφύση κατάστασης με
τον σχηματισμό της Παραφύση 2.
Συνένοχο,
οι
παραιτηθέντες του δικαιώματος του
εκλέγειν της λαϊκής μάζας ΚΔΩΑ
(το μεγαλύτερο ποσοστό “αποχής”
στην Μεταπολίτευση, 43,47%), οι
οποίοι με την αποχή τους
μεγιστοποίησαν
την ισχύ της ψήφου των “στρατευμένων”
της στον
ΣΥΡΙΖΑ,
με
αποτέλεσμα να του παραδοθεί η διακυβέρνηση
της χώρας
με
την ψήφο-σύμφωνη
γνώμη του 19% περίπου του εκλογικού
σώματος.
Τα
δυσ-οίωνα:
“Η
επιδίωξη
μου να είμαι ‘Ελληνικός’ (Κ. Καβάφης),
δηλαδή ο ψυχισμός μου να αποικειοποιείται
από την διαχρονία του ελληνικού, με
οδηγεί να αναφερθώ και σε οιωνούς για
την Παραφύση, οι οποίοι δεν είναι καλοί.
Την επόμενη των εκλογών, την ημέρα της
ορκωμοσίας
της
(26/1/15),
μπορεί να μην έπεσε μετεωρίτης (Τσίπρας),
έπεσε όμως ένα αεροπλάνο της πολεμικής
μας αεροπορίας που συμμετείχε σε άσκηση
του ΝΑΤΟ, εντός ενός αεροδρομίου στην
Ισπανία. Νεκροί οι δύο Έλληνες πιλότοι
του και επί του εδάφους, εννιά Γάλλοι
συνάδελφοι τους, 13 βαριά τραυματίες και
κατεστραμμένα άγνωστος αριθμός
αεροπλάνων” (από
την ανάρτηση “Μετεκλογικώς” της 12/2
/15).
Και μετά την επανεκλογή
της (20/9/15), οι
οιωνοί ήταν δυσοίωνοι.
Το ίδιο
βράδυ ξέσπασε μεγάλη κακοκαιρία, 7ήμερης
διάρκειας, με σφοδρές πλημμύρες,
χαλαζοπτώσεις και πρωτοφανείς
ανεμοστρόβιλους...
Και μετά πάλι
σκοτάδι...
Ένα φωτάκι ελπίδας για την χώρα άναψε,
όταν στον β΄ γύρο
για την ανάδειξη νέας ηγεσίας στην ΝΔ
(10/1/16) εξελέγη να αντιπαρατεθεί στον
“παλαιοκομματικό” Ευ. Μεϊμαράκη ο
“εκσυγχρονιστής” Κυρ. Μητσοτάκης.
Τελικά για την
χώρα μας, το 2015 δεν ήταν χρονιά, ήταν
ιδέα...
Είδωλά της, ένας Ανάξιος, ένας Νήπιος,
ένας Καμένος, μια Δικτατορίσκος στην
Βουλή και ρυθμιστής έναν Λεβέντης...
Σημείωση
1: Τελικά
η “μητερούλα” του φόρτωσε τόσα πολλά
“πακέτα” στον
Νήπιο για να γίνει
κάλο παιδάκι, που στο τέλος έπαθε
ομφαλοκήλη. Και
ως γνήσιος α-συνεπής
επέλεξε να χειρουργηθεί αντί του ΣΥΠ
(Σύστημα Υγείας Πολάκη) μια ΑΕ (Ανώνυμο
Εταιρεία) το “Ευγενίδειο Θεραπευτήριο”
(12/7). Άλλωστε και τα παιδιά του σε ιδιωτικό
εκπαιδευτήριο τα στέλνει.
Σημείωση
2:
Την
ύπαρξη του σχεδίου “παράλληλο νόμισμα”,
επιβεβαιώνουν η ροή των ενεργειών της
Παραφύση εκείνη
την περίοδο
στην διαπραγμάτευση με τους εταίρους,
ο Μπαρουφάκης αυτοβιογραφούμενος και
συνεντευξιαζόμενος,
προσφάτως δε
ο επιστημονικός σύμβουλος υλοποίησης
του σχεδίου Γκλεν Κιμ και
ο πρώην σύμβουλος Τζέιμς Γκαλμπρέιθ. Ο
Μπαρουφάκης το ονοματίζει “Plan
X”,
“παράλληλο σύστημα πληρωμών”
διατεινόμενος ότι πρόκειται για ένα
εγχώριο σύστημα παραγωγής ρευστότητας
(
θυμίζει
το “σχέδιο Προμηθεύς” για την αντιμετώπιση
της κομμουνιστικής απειλής το οποίο
μας οδήγησε στην Δικτατορία).
Σε
κάθε περίπτωση το σχέδιο αυτό όπως και
να το ονοματίσεις θα άνοιγε την πόρτα
της “οικειοθελούς” εξόδου μας από το
ευρώ. Προσοχή, όχι της “συμφωνημένης”
που θα μας παρείχε και κάποια “αποζημίωση”
αρκετών δισ. ευρώ. Σχετικό:
Σε παλαιότερη ανάρτησή, είχα επισημάνει
ότι η “κάρτα αλληλεγγύης” αποτελούσε
την πρόβα τζενεράλε ενός σύγχρονου
δελτίου τροφίμων. Να
υπενθυμίσω σχετικά, ότι ο Νήπιος είχε
πει στις πρώτες προγραμματικές δηλώσεις
του και μου είχε κάνει ιδιαίτερη
εντύπωση, ότι “δεν
έχουμε αλλαγή κυβέρνησης αλλά καθεστώτος”.
Τώρα
όλοι αντιλαμβανόμαστε
τι είχε στο μυαλό του. Πάντως,
το
ότι δεν “αυτοπυροβοληθήκαμε”, οφείλεται
στην πολυπλοκότητα του σχεδίου που το
καθιστούσε ανεφάρμοστο από μια Παραφύση,
που αποδεδειγμένα δεν μπορεί
να μοιράσει
δυο γαϊδάρων
άχυρο.
Ο Νήπιος δεν είχε διαβάσει ότι το ίνδαλμα
του, ο Τσε Γκεβάρα, όταν αποφάσισαν στην
μετά-επαναστατική
Κούβα την αλλαγή νομίσματος δεν κάλεσε
επιστήμονες, γιατί
οι επιστήμονες δεν κάνουν για επαναστάτες.
Συνήθως
σκέπτονται
πολύπλοκα και αποτυγχάνουν. “Η
κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι την επομένη
μέρα θα άλλαζε νόμισμα. Κάθε πολίτης
είχε δικαίωμα να αλλάξει διακόσια πέσο
σε μετρητά και να καταθέσει έως δέκα
χιλιάδες πέσο στην τράπεζα, με δικαίωμα
να σηκώνει μόνο εκατό πέσο τον μήνα. Εάν
είχε περισσότερα τα έχανε” (“Βρώμικη
σάρκα” του
Pedro Juan Gutiérrez). “Διοικητής
της κεντρικής τράπεζας ήταν ο Τσε, την
υπογραφή του οποίου έφεραν τα νέα
χαρτονομίσματα της Κούβας. Τυπώθηκαν
μυστικά στην (τότε) Τσεχοσλοβακία,
μεταφέρθηκαν κρυφά σε αποθήκη στο λιμάνι
της Αβάνας στα μέσα Ιουνίου και στις 4
Αυγούστου έγινε η αλλαγή του νομίσματος.
Ο πληθυσμός φτωχοποιήθηκε, με μία κίνηση.
Ο Τσε δεν ήταν καθηγητής, ούτε οικονομολόγος.
Τα πράγματα έγιναν απλά. Ο
δικός μας Γιάνης,
ως επιστήμονας, γοητευόταν από τις
πολύπλοκες λύσεις, και απέτυχε!”
(Σεραφείμ
Κωνσταντινίδης).
Την
καλύτερη συμβουλή μάς την είχε δώσει ο
Ν. Εγγονόπουλος: “Όλοι να τρέξουμε
αμέσως στα γκολπόστ παιδιά! Στα γκολπόστ!
Στα γκολπόστ, άγρυπνοι, ακοίμητοι
φρουροί, πανέτοιμοι το μάτι εδώ εκεί να
γρηγορούμε μην αρχίσουνε να πέφτουνε
τα τέρματα βροχή και ηττηθούμε”. Εμείς
όμως κωφεύσαμε. Έλληνες ψηφίσανε, την
Παραφύση να “κάνει το παιχνίδι”. Οι
Έλληνες οικειοθελώς, αποδεχόμενοι,
αδιαφορώντας, σιωπώντες,
οδήγησαν την Ελλάδα στην ήτα.
Και τώρα βαδίζουν στο 2017...
Τελείως ανίδεοι ακόμη, περί την
ευρωπαϊκή πραγματικότητα και τη
λειτουργία της οικονομίας, εγκλωβισμένοι
ακόμη στην αυταπάτη ότι όλος ο κόσμος
είναι ένα φοιτητικό αμφιθέατρο,
υποχρεούμενοι σε συνεχείς και ταπεινωτικές
κυβιστήσεις, συμμορφούμενοι πλήρως με
τους όρους εταίρων και δανειστών.
Αποτέλεσμα, να έχουν βρεθεί τώρα
αιχμάλωτοι σε ένα παράδοξο, για το οποίο
ευθύνονται οι ίδιοι: το ευρωπαϊκό τους
έρεισμα να αποδυναμώνει το εσωτερικό,
το λαϊκό έρεισμα. Όσο πιο καλοί, δηλαδή,
γίνονται για την Ευρώπη τόσο περισσότερο
διώχνουν τον κόσμο τους. Και τώρα το
μόνο που τους απέμεινε για να παραμείνουν
γατζωμένοι στην εξουσία είναι ο
φανατισμός. Και “φανατικός είναι
αυτός που διπλασιάζει τις προσπάθειες
του για να επιτύχει κάτι, ενώ έχει
λησμονήσει τους στόχους του” (Τζορτζ
Σανταγιάνα). “Δεν μου είναι
ευχάριστο, αλλά πρέπει να αναγνωρίσω
ότι, παρά την επιδεικτική αμάθεια (1)
και την έφεση στην κοτσάνα, ο Τσίπρας
είναι σκληρός παίκτης. Ο συνδυασμός
ακραίας οξύτητας προς την αντιπολίτευση
και κραυγαλέου σοσιαλιστικού παρεμβατισμού
είναι η τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση
και θα συνεχίσει έτσι, αυξάνοντας την
ένταση κατά το δοκούν” (Χρ. Κασιμάτης).
Ο
Ευρωπαίος τεχνοκράτης,
εκπρόσωπος της Κομισιόν στο “κουαρτέτο”
Ντέκλαν Κοστέλο από το βήμα του συνεδρίου
του Economist ανέφερε ότι “η
Ελλάδα βρίσκεται στο τελικό έτος του
προγράμματος” και επισήμανε “ότι η
χώρα επιστρέφει ξανά στο σημείο που
βρίσκονταν το 2014” (σσ. με κόστος
τουλάχιστον 100 δισ. ευρώ – μισό περίπου
ΑΕΠ σε ένα εξάμηνο, το οποίο έως πρακτικώς
το κλείσιμο της 2ης Αξιολόγησης έφτασε
και ξεπέρασε το ένα ΑΕΠ. Διαλυμένο το
τραπεζικό της σύστημα, ένα αχρείαστο
3ο Μνημόνιο plus, υποθηκευμένη
την Δημόσια περιουσία
για 99 έτη, με
επικινδύνως
αποθεσμιμένη την Δημοκρατία και το
κοινωνικό της γίγνεσθαι εξουθενωμένο.)
Σημείωση
1:
Τελευταία επίδειξη της αμάθειας του
Νηπίου,
όταν κατά την επίσκεψή του στην Κοζάνη
ανέφερε ότι η περιοχή είναι
ενεργοβόρος
αντί του ενεργοφόρος. Και μιας και
αναφερόμαστε σε ενέργεια, παλαιότερα
το συνεταιράκι του ο
Καμένος ανέφερε ότι το Αιγαίο είναι
γεμάτο υδατάνθρακες.
Είναι
δηλαδή κάτι σαν πατάτα...
Επίλογος
“Όλη μας η αξιοπρέπεια,
συνίσταται στη σκέψη”.
Μπλεζ Πασκάλ
Αρχής γενομένης. Η
γερμανική κυβέρνηση επέκρινε έντονα
(23/6)
τις τουρκικές αρχές , οι οποίες έχουν
ξεσηκωθεί εναντίον του ανοίγματος στο
Βερολίνο (16/6)
ενός φιλελεύθερου τεμένους, όπου
άντρες και γυναίκες προσεύχονται μαζί.
Ο
εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών
της Γερμανίας, ο Μάρτιν Σέφερ δήλωσε.
“Είμαι κατάπληκτος και ειλικρινά πολύ
προσβεβλημένος από αυτή τη θέση της
αρχής θρησκευτικών υποθέσεων της
Τουρκίας, της ‘Ντιγιανέτ’. Επιθυμώ να
απορρίψω ρητά τις δηλώσεις που μοιάζουν
να έχουν στόχο να στερηθεί από τον κόσμο
στη Γερμανία το δικαίωμά του να ασκεί
ελεύθερα τη θρησκεία του και να περιοριστεί
η ελευθερία της έκφρασης. (...)
Το πώς, το πού και το πότε ο κόσμος ασκεί
τα θρησκευτικά του δικαιώματα δεν έχει
καμιά σχέση με τα προνόμια ενός κράτους.
Η θρησκευτική ελευθερία είναι θεμελιώδες
δικαίωμα, εγγεγραμμένο στο Σύνταγμα”.
Η “Ντιγιανέτ” (διεύθυνση
θρησκευτικών υποθέσεων της Τουρκίας),
η οποία είναι αρμόδια για την οργάνωση
της μουσουλμανικής θρησκείας στην
Τουρκία (διαθέτει μεγάλη επιρροή στη
Γερμανία, καθώς διαχειρίζεται περίπου
900 τεμένη και ισλαμικές ενώσεις), έκρινε
ότι αυτό το νέο βερολινέζικο τέμενος,
είναι “ασύμβατο” με τις αρχές του
ισλάμ. “Οι θεμελιώδεις αρχές της
σπουδαίας θρησκείας μας ανατρέπονται”,
υποστήριξε. Επίσης κατηγόρησε ως
εμπνευστή αυτού του σχεδίου τον ιεροκήρυκα
Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίον η Άγκυρα
κατηγορεί και ως εγκέφαλος του αποτυχημένου
στρατιωτικού πραξικοπήματος στην
Τουρκία τον Ιούλιο του 2016.
Το τέμενος ονομάζεται Ιμπν
Ρουσντ-Γκέτε και στεγάζεται σε χώρο
μιας προτεσταντικής εκκλησίας σε μια
συνοικία όπου στεγάζονταν στο παρελθόν
τζαμιά των σαλαφιστών. Η μικρή κοινότητα
που ίδρυσε τον νέο χώρο λατρείας
διαβεβαιώνει ότι δεν βρίσκει θέση στα
συντηρητικά τεμένη στη Γερμανία και
ήθελε να ιδρυθεί ένας χώρος λατρείας
για τους πιστούς όλων των ρευμάτων του
ισλάμ. Και όπως ήταν αναμενόμενο, οι
ιδρυτές του δέχθηκαν απειλές κατά της
ζωής τους, σχόλια μίσους και προσβολές,
ειδικά στο Διαδίκτυο. Στην Τουρκία η
φιλοκυβερνητική εφημερίδα “Sabah” έγραψε
ότι στο τζαμί γίνονται “οι λεγόμενες
προσευχές των διεστραμμένων”, ενώ το
τηλεοπτικό δίκτυο “A Haber” παρουσίασε
το θέμα με τίτλο “το αποκρουστικό
πρόσωπο της “FETO” στο Βερολίνο”. “FETO”
ή “γκιουλενιστική τρομοκρατική
οργάνωση”, αποκαλούν οι τουρκικές
αρχές το δίκτυο οργανώσεων που συνδέεται
με το τάγμα του Γκιουλέν.
Η γυναίκα που
ανέλαβε την πρωτοβουλία για τη λειτουργία
αυτού του τεμένους, η ιμάμης του
(γεγονός που εναντιώνεται στην
ισλαμική πρακτική), είναι η τουρκικής
καταγωγής βερολινέζα δικηγόρος και
ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των
γυναικών Σεϊράν Ατές, 54 ετών, αρνήθηκε
κατηγορηματικά ότι έχει οποιαδήποτε
σχέση με το κίνημα του Γκιουλέν. Η Ατές
τόνισε απευθυνόμενη στους επικριτές
της ότι “είναι θλιβερό το ότι όταν κάτι
δεν σας ευχαριστεί, μας παρουσιάζετε
σαν τρομοκράτες. (...) Είναι θλιβερό ότι
είστε πολύ δειλοί για να αρχίσετε έναν
διάλογο μαζί μας (...) με επιχειρήματα”.
Διεθνής Ημέρα
Ομοφυλοφιλικής Υπερηφάνειας (27/6).
Σας προτρέπω να διαβάσετε στην ανάρτηση
της 24/11/14
το εδάφιο
που αναφέρεται στον γάμο.
Διεθνής Ημέρα Πλαστογραφίας
(28/6).
Ο Τραμπ το τερμάτισε. (28/6).
Πλαστογράφησε το εξώφυλλο του περιοδικού
“Time”. Το γεγονός ότι όντως δεν πρόκειται
για αυθεντικό εξώφυλλο επιβεβαίωσε το
περιοδικό Time και μάλιστα ζήτησε από τον
Ντόναλντ Τραμπ να τα αποσύρει από όπου
το έχει “κρεμάσει” (στο γκολφ κλαμπ
του θερέτρου Mar-a-Lago, ιδιοκτησίας
του). Μια έρευνα, θεματολογικά
άσχετη, κατέδειξε τους εν δυνάμει οπαδούς
του στις ΗΠΑ. Είναι αυτοί που στην ερώτηση
“πως παράγετε το γάλα κακάο;”, απήντησαν
“από σκουρόχρωμες αγελάδες”.
Άξιος εγχώριος μιμητής του,
ο της Παραφύση υπουργός UFO,
Νίκος Παπάς. Αυτός πλαστογράφησε την
ιδιοκτησία - επιτυχία του τηλεπικοινωνιακού
δορυφόρου Hellas Sat 3,
παρουσιάζοντάς την ως ελληνική (παρίστατο
στην εκτόξευσή του - Γαλλική Γουιάνα -
28/6), αποσιωπώντας το ότι ο δορυφόρος
ανήκει στην εταιρεία Hellas Sat
με έδρα
την Κύπρο, σήμερα ιδιοκτησίας της
Arabsat. “Ένα
μικρό ψέμα για τον Παπά, ένα μεγάλο βήμα
για τους Άραβες...”.
*
“Λέξη
μαγική, έκφραση που ανοίγει παράθυρο,
τι λέω, τζαμαρία ολόκληρη, στα ουράνια
του μέλλοντός μας. ‘Η τροχιακή θέση της
Ελλάδας στο Διάστημα’. Την άκουσα από
τον κ. Παππά, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει
από την Γαλλική Γουιάνα κι ακόμη στ’
αυτιά του αντηχούσαν τα πλήρη θαυμασμού
‘ολαλά’ των Γάλλων μπροστά στο ελληνικό
θαύμα. Και προς αποφυγήν παρεξηγήσεων
προσέθεσε ο υπουργός: ‘Η Ελλάδα επιστρέφει
δυναμικά στον τομέα του Διαστήματος’.
Όσο για την επιστροφή, υποθέτω ότι εννοεί
πως οι Έλληνες, οι οποίοι κατέβηκαν από
τον πλανήτη Έψιλον στην άχαρη τούτη Γη,
γυρίζουν και πάλι στα οικεία εδάφη. Για
εμάς τους Έλληνες το Διάστημα είναι
σπίτι μας” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Βουνό
τα σκουπίδια (28/6).
Η
απεργία των συμβασιούχων (παρανόμων)
στις
υπηρεσίες καθαριότητος των Δήμων, έφερε
πάλι στο προσκήνιο την δύσοσμη και
επικίνδυνη αντίληψη που διαπερνά, εκτός
ελαχίστων εξαιρέσεων,
καθολικά τις Δημόσιες Υπηρεσίες
(υπό+ερέτης)
και τις μετατρέπει από “βοηθούς του
κωπηλάτη-πολίτη”
σε
δυνάστες του. Η
του
Υπαρκτού
Ελληνισμού
αντίληψη:
Οι Δημόσιες Υπηρεσίες δεν δημιουργήθηκαν
για να υπηρετούν τους πολίτες, αλλά την
ευημερία των υπαλλήλων
τους.
Υπάλληλοι
(υπό+αλλήλων
– υπό άλλην ανώτερην αρχήν), οι
οποίοι, δια του πελατειακής δομής
πολιτικού συστήματος, συν διοικούν, αν
όχι κατισχύσει της
“ανώτερης αρχής” των
πολιτικάντηδων.
Η
του Νηπίου αντίληψη:
Πηγαίνοντας στην
Ευρώπη, διαπίστωσε ότι εκεί τα σκουπίδια
αντιμετωπίζονται σαν Θησαυρός. Και
αποφάσισε να διατηρήσει κρατικοποιημένο
ότι απέμεινε από την δημόσια περιουσία,
μιας και την υπόλοιπη την ενεχυρίασε
“αιωνίως” στους δανειστές που
χρηματοδότησαν το “παιδικό του όνειρο”
Πρώτη Φορά Αριστερά (ΠΦΑ)
κόστους 100 δισ. ευρώ. Και
η της Παραφύση αντίληψη:
“Τόσες εκλογές έχουμε κερδίσει, όπως
λέγαμε προχθές στο υπουργείο, κι ακόμη
κυβερνάει η Ν.Δ. Γεμίζει τους δρόμους
με σκουπίδια, βάζει τους αστυνομικούς
να διαταράξουν την τάξη στα Εξάρχεια,
εκεί που πάει ο δικός μας να πετύχει
μείωση του χρέους, τσουπ, πετιέται στη
μέση και του το χαλάει, τα νοσοκομεία
έχουν διαλυθεί και η Ν.Δ. δεν κάνει τίποτε
για να τα φτιάξει. Μήπως φταίει το
“Survivor” (Τάκης
Θεοδωρόπουλος).
Το
στοιχειό του Ολοκληρωτισμού.
Το γεγονός δεν είναι ότι ο Πολάκης
επετέθη, για άλλη μια φορά στην Δικαιοσύνη
(ΣτΕ , 29/6).
Το
γεγονός είναι ότι την επομένη ο Νήπιος,
κατά
την επίσκεψή του στο υπουργείο Υγείας,
έσπευσε με τις δηλώσεις του, όχι μόνον
να τον
καλύψει αλλά και
να συνηγορήσει. Και
οι δηλώσεις του αυτές, ήταν
πρωτίστως η απάντησή του –και ατύπως
απάντηση της κυβέρνησης– στο Συμβούλιο
της Επικρατείας. Και
η “παράσταση” αυτή
ήταν
εμφανώς στημένη
εκ των προτέρων. Στημένη,
διότι τη λέξη “στοιχείωση”, που σημαίνει
τη βασική κατάρτιση σε έναν γνωστικό
τομέα, ο Νήπιος,
αυτός
που
αποδεδειγμένα (Βουλή) θεωρεί
συνώνυμες τις λέξεις “παραμυθία” και
“παραμύθια”, ήταν
αδύνατον να την
γνωρίζει, ώστε να την
εκφέρει με τόση
φυσικότητα εν
τη ρύμη
του
λόγου του. Άσε
που θεωρεί και τον “Μπακαλόγατο” ταινία
σινεφίλ (Βουλή 3/9). Ο
Πολάκης είναι το alter
ego, ο
δεύτερος εαυτός, το άλλο εγώ του Νηπίου.
Αντιλαβού;
*
“Η πολιτική σημασία του περιστατικού
υπερβαίνει τη γραφικότητα ή τη χυδαιότητα
των συνθηκών του. Υβρίζοντας το ΣτΕ, ο
Πολάκης ουσιαστικά επιτέθηκε στην
απόφαση του ανωτάτου διοικητικού
δικαστηρίου της χώρας, με την οποία η
κυβέρνηση εμποδίζεται να χρησιμοποιεί
τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους
(εν προκειμένω τους φορολογικούς
ελέγχους) για να στριμώχνει, να πιέζει
ή ακόμη και να εκβιάζει τους αντιπάλους
της. Η θέση του Πολάκη είναι σαφώς
ριζοσπαστική, αλλά εκτός δημοκρατικού
συστήματος. Είναι ευθέως αντιδημοκρατική,
καθώς στρέφεται εναντίον της ισχύος
του κράτους δικαίου. Είναι η θέση που
είχαν οι ναζί και οι κομμουνιστές για
τη δικαιοσύνη, όπου και όποτε αυτοί
πήραν την εξουσία: έκφραση της βούλησης
του λαού (μιας αφηρημένης έννοιας), που
φυσικά τον εκφράζουν αυθεντικά και
αποκλειστικά οι ίδιοι. Ότι ο Τσίπρας το
επικροτεί όλο αυτό, με ένα προκάτ
αστειάκι, είναι σοβαρό και σημαίνει ότι
τα πράγματα θα αγριέψουν πολύ προτού
καλυτερέψουν – προτού, δηλαδή, μας
αδειάσουν τη γωνιά. Ο Τσίπρας επικροτεί
τη χυδαιότητα του φίλου του, επειδή αυτή
είναι πια ότι έχει απομείνει για να
συνδέει την κυβέρνηση του εθνικολαϊκισμού
με την πλατεία και το κύμα της οργής που
την έφεραν στην εξουσία. Η χυδαιότητα,
ιδίως όταν στρέφεται κατά των θεσμών,
πιστοποιεί την αντισυστημικότητα της
κυβέρνησης, είναι η λεβεντιά της
χιλιοτραγουδισμένης ‘ιδεολογίας της
αντίστασης” (Χρ. Κασιμάτης).
*
“Όταν
ξέρεις ότι οι ψηφοφόροι σου, πριν σε
εκλέξουν, μούντζωναν τη Βουλή, την
αποκαλούσαν ‘μπουρδέλο’ και ζητούσαν
να καεί, οφείλεις να τους ικανοποιήσεις.
Κι απ’ τη στιγμή που δεν μπορείς να τους
ικανοποιήσεις με τις πράξεις σου,
τουλάχιστον προσπαθείς να τους
ικανοποιήσεις με τις λέξεις σου. Κι αν
η χυδαιολογία των Χρυσαυγιτών
αντιμετωπιζόταν κάποτε ως περιθωριακή,
μετά τα χρόνια της διακυβέρνησης του
ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ έχει πλέον θεσμοθετηθεί.
Άλλαξε το οικοσύστημα της δημοκρατίας
μας. Και ως καλώς γνωρίζομεν, ένα
καμένο δάσος θέλει χρόνια για να
επανέλθει. Προς το παρόν έχει δημιουργήσει
έναν τύπο νεοέλληνα. Ή μάλλον, για την
ακρίβεια, παρέλαβε έναν τύπο νεοέλληνα
ο οποίος προϋπήρχε και τον ανέδειξε σε
πρότυπο. Υπερήφανος επειδή είναι
‘αστοιχείωτος’ –μόλις προχθές (σσ.
30/6) το είπε ο κ. Τσίπρας– υπερέχει όσων
έχουν ‘στοιχείωση’ –δυστυχώς το είπε
κι αυτό–, διότι είναι με τον λαό και δεν
μασάει τα λόγια του. Είναι με τον λαό
όχι επειδή φροντίζει τον ‘λαό’, αλλά
επειδή συμπεριφέρεται σαν τον ‘λαό’.
Το χειρότερο με την εικόνα του Πολάκη
δεν είναι ότι είναι αυτός που είναι,
θρασύς, αγενής, χυδαίος. Πόσους Πολάκηδες
συναντάτε καθημερινά; Το χειρότερο
είναι ότι λειτουργεί ως λαϊκό πρότυπο.
Λαϊκός είναι αυτός που βρίζει, που είναι
αγενής στα όρια του χυδαίου, κι αν δεν
μπορεί να εγχειρήσει αιμορροΐδες αυτό
το αναλαμβάνουν οι ηγέτες του για
λογαριασμό του. Η κάλυψη του Τσίπρα στον
υπουργό του είναι ολόκληρο ιδεολογικό,
ανθρωπολογικό πρόγραμμα. Την περίοδο
της δικτατορίας οι λόγοι του Γ.
Παπαδόπουλου, γραμμένοι σε άπταιστη
καραβανική καθαρεύουσα, με τις εκατοντάδες
παρενθετικές, σύμπτωμα σχιζοφρένειας,
κατάφεραν να απαξιώσουν ένα μεγάλο
κεφάλαιο του Σύγχρονου Ελληνικού
Πολιτισμού. Δεν ήταν γραμμένοι για να
πείσουν. Τη δικτατορία μπορεί να την
υποστήριξε, ή να την ανέχθηκε, το
μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας,
όμως δεν κατάφερε να επιβάλει δική της
ιδεολογία. Ο Πουλαντζάς, στο ‘Φασισμός
και Δικτατορία’ κάνει τον διαχωρισμό.
Οι λόγοι του Παπαδόπουλου ήταν γραμμένοι
για να αναπαράγουν ένα πρότυπο εθνικιστή
ηγέτη που μιλούσε στην καθαρεύουσα.
Έτσι επέβαλε την καθαρεύουσα ως γλωσσικό
ιδίωμα του εθνικισμού με αποτέλεσμα
μετά την πτώση της χούντας να εξορισθεί
από την εκπαίδευση με τα γνωστά ολέθρια
αποτελέσματα. Γιατί ο Ηλιού και ο
Πασαλίδης αγόρευαν στη μεικτή καθομιλουμένη
της εποχής τους, κι ας ήσαν αριστεροί;
Στη Βουλή δεν μιλούσαν πάντως την ίδια
γλώσσα με την τότε παράνομη Κομμουνιστική
Επιθεώρηση. Είναι επειδή είχαν νομική
παιδεία; Ή μήπως επειδή, έχοντας νομική
παιδεία, σέβονταν και το οικοσύστημα
της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας; Το
πρόβλημα της σημερινής Αριστεράς είναι
διττό: ούτε παιδεία έχει ούτε σέβεται
το οικοσύστημα της κοινοβουλευτικής
δημοκρατίας. Το πρόβλημα δεν είναι ότι
το λεξιλόγιο των ελληνικών του κ. Τσίπρα
δεν ξεπερνάει τις χίλιες λέξεις και των
αγγλικών του τις εκατό. Το πρόβλημά του
είναι ότι θεωρεί πως η αδιαφορία για
τους κανόνες της συμπεριφοράς, τη
μόρφωση, τη γλωσσική ευγένεια τον
μετατρέπει αυθωρεί και παραχρήμα σε
λαϊκό ηγέτη. Έπονται τα γαυγίσματα του
Πολάκη και η γλαδιόλα που ακούει στο
όνομα Κατρούγκαλος και παίζει τον ρόλο
της αντίστιξης στη φούγκα. Το πρόβλημα
δεν είναι γλωσσικό. Με απωθούν οι
γλωσσαμύντορες, όσο με απωθούν και οι
πρόσκοποι της οικολογίας. Οι περισσότεροι
από δαύτους είναι ατάλαντοι επίδοξοι
συγγραφείς που έγιναν επιμελητές για
να διορθώνουν ότι οι ίδιοι θα ήθελαν,
και δεν μπορούν, να γράψουν. Πιστεύω στα
‘καλά’ ελληνικά που έλεγε ο Λορεντζάτος,
και όχι στα ‘σωστά’ ελληνικά. Το πρόβλημα
είναι πολιτικό, και κατά συνέπεια ηθικό.
Το οικοσύστημα της ελληνικής κοινωνίας
έχει καταστραφεί. Η χυδαιολογία έχει
επιβληθεί ως κυρίαρχος πολιτικός λόγος
που παλεύει να επιβληθεί ως ιδεολογία.
Δεν πιστεύω ότι θα τα καταφέρει. Θα
μείνουμε στη δικτατορία του χυδαίου,
όπως μείναμε στη δικτατορία των
καραβανάδων. Έχω ψευδαισθήσεις; Μπορεί.
Όμως δεν μου βγάζετε απ’ το μυαλό ότι
υπάρχει μια Ελλάδα που δεν αναγνωρίζει
τον εαυτό της ούτε στον Πολάκη ούτε στον
Τσίπρα” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Εθισμένος
στα Μνημόνια...
Ο Νήπιος της Πρώτη
Φορά Αριστερά (ΠΦΑ)
έχει τελικά συνθηκολογήσει με όλους
τους ορκισμένους εχθρούς του, αναγκαζόμενος
να υπογράψει ταπεινωτικές συνθήκες,
Μνημόνια τα ονοματίζουμε τώρα. Υπέγραψε
ένα, πολλοί τα υπολογίζουν δύο, “ΠΦΑ
εξωτερικού” με
τους “δανειστές”, και ένα
“ΠΦΑ
εσωτερικού”
με το Ιερατείο της χώρας, ειδικότερα
μεταξύ του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής
Πολιτικής
και
της Επιτροπής της Εκκλησίας για το
μάθημα των Θρησκευτικών. Το Ιερατείο
μεγαθύμως λειτουργών, δεν του επέβαλε
και την κατάργηση της
διδασκαλίας της
“Δαρβινικής Θεωρίας” ως δυσνόητης,
όπως έγινε προσφάτως στην Τουρκία. Και
το “γλεντάει”, διότι κατίσχυσε και
καταίσχυνε το εγχώριο “ιερατείο” της
“μαρξιστικής Θρησκείας”. “Μιας
επιθετικής–επεκτατικής ιδεολογίας
(σσ.
κοινό χαρακτηριστικό με τον Ισλαμισμό),
διότι επιδιώκει την κυριαρχία και την
εξόντωση όλων των άλλων ιδεολογιών. Δεν
πρεσβεύει την συνύπαρξη και τον διάλογο,
αλλά την επικράτηση την δική του και
την συντριβή των Άλλων” (Χρ. Κασιμάτης).
Η αλήθεια είναι ότι στην τελετή των
Θεοφανίων του 2015, λίγο πριν από τις
εκλογές, είχε φανεί το πως θα πορεύονταν
ο Νήπιος: ότι εξυπηρετεί την παραμονή
στην εξουσία είναι θεμιτό. Και το Ιερατείο
στην χώρα μας ως γνωστόν, έχει πολιτική
επιρροή πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που
νομίζουμε οι περισσότεροι. Τα επακόλουθα:
Πρώτο, η παραφύση συμμαχία με τους ΑΝΕΛ
και το επόμενο ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο
να “ξεχάσει” τις αριστερές θεωρήσεις
του περί θρησκειολογίας αντί θρησκευτικών
στα σχολεία, κ.τ.λ., αλλά και να διαγράψει
την βασική δημοκρατική θεώρηση περί
κοσμικού κράτους.
* “Μην
ξεχνάμε τη ‘Διδασκαλία Πατρική’, που
τυπώθηκε το 1798 στο εκκλησιαστικό
τυπογραφείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με αυτό το φυλλάδιο, ‘η Οθωμανική
Αυτοκρατορία είχε δημιουργηθεί από τον
θεό εκ του μηδενός, σε μια εποχή που η
χριστιανική ρωμαϊκή αυτοκρατορία άρχισε
να ‘χωλαίνει εις τα της ορθοδόξου
πίστεως φρονήματα’, με σκοπό να ‘είναι
εις μεν τους Δυτικούς ωσάν ένας χαλινός,
εις δε τους Ανατολικούς ημάς πρόξενος
σωτηρίας’. Οι πραγματικοί ορθόδοξοι
χριστιανοί, κατά συνέπεια, όφειλαν να
υποταχθούν με ευγνωμοσύνη στους
θεόσταλτους αφέντες τους (δηλαδή τους
Τούρκους) και να ξεχάσουν κάθε μάταιη
συζήτηση για απατηλές ελευθερίες πάνω
σ’ αυτή τη γη. Το ‘νυν θρυλούμενον
σύστημα της ελευθερίας’, που είχε
εμφανισθεί στις χώρες της Δύσης εκείνη
την εποχή, αντέβαινε προς ‘τα ρητά
της θείας Γραφής και των Αγίων Αποστόλων,
οπού μας προστάζουν να υποτασσόμεθα
εις τας υπερέχουσας αρχάς’. Δεν
αντιπροσώπευε παρά αναρχία και
‘ακαταστασία” (Πασχάλης Κιτρομηλίδης,
“Νεοελληνικός Διαφωτισμός”, εκδόσεις
ΜΙΕΤ). Το πρόβλημα όμως δεν είναι πόσο
προοδευτική ή οπισθοδρομική είναι η
Εκκλησία, αλλά πόσο θάρρος της δίνει η
εκάστοτε κυβέρνηση για ν’ ανέβει στο
κρεβάτι. Η Πρώτη Φορά Αριστερά υπερέβη
ακόμη και τα εσκαμμένα των δεξιών
κυβερνήσεων. Επιβεβαίωση, τα αναφερόμενα
στην εισήγηση του μητροπολίτου Ύδρας,
Σπετσών & Αιγίνης Εφραίμ ενώπιον της
έκτακτης συνόδου ιεραρχίας, “διάλογος
μεταξύ Εκκλησίας και πολιτείας για τη
διδακτέα ύλη των Θρησκευτικών στην
εκπαίδευση έγινε για πρώτη φορά. Και
μάλιστα ετονίσθη ότι η Εκκλησία
συναποφασίζει με την πολιτεία διά θέματα
αφορώντα εις αυτήν... Τούτο πλέον αποτελεί
ένα κεκτημένο για την Εκκλησία μας”.
Με άλλα λόγια, αυτό που δεν έκαναν
οι κυβερνήσεις του ‘επάρατου
δικομματισμού’, το έκανε για πρώτη φορά
η κυβέρνηση της Αριστεράς με ολίγη από
ακροδεξιά. Δημιούργησε το ‘κεκτημένο’
της Εκκλησίας να συναποφασίζει με την
πολιτεία. Το επόμενο βήμα προφανώς θα
είναι να περικόπτει η ιεραρχία και
κεφάλαια Βιολογίας που θεωρεί ‘αιρετικά’.
Τούτη η κυβέρνηση απέτυχε να διαχειριστεί
τα παλαβά που υποσχόταν, όπως το σχίσιμο
του μνημονίου. Απέτυχε να διαχειριστεί
και τα ελάχιστα προοδευτικά, όπως είναι
οι σχέσεις Εκκλησίας-κράτους. Το ερώτημα
πλέον είναι: Πόση ξεφτίλα για χάρη της
καρέκλας θα ανεχθούν όλοι αυτοί που
χρόνια τώρα ήταν κήνσορες των πάντων,
που μας είχαν ζαλίσει με αρλούμπες περί
‘ακροδεξιών φιλελεύθερων’ και ‘ακραίου
κέντρου;” (Πάσχος Μανδραβέλης).
Καύσωνας (30/6-2/7).
“Σε ποια Θρησκεία πιστεύεις;” -
“Ασπάστηκα τον Κλιματισμό”.
1η Ιουλίου, Κοσμά και
Δαμιανού των Αν-αργύρων.
Απαραίτητη η επίκληση της βοήθειά Τους,
σε μια χώρα υπό Κρίση, με ένα υπό κατάρρευση
δημόσιο σύστημα Υγείας και πολλούς εκ
των
λειτουργών
του αργυρώνητους. Μεγάλη
η Χάρη τους!
Ευρω-κουπόνι όπως
ευρω-κουμμούνι.
Ο Νήπιος και οι συν αυτώ ήταν
οι εμπνευστές του παράλληλου νομίσματος.
Ο Γκλεν Κιμ όπως αποκάλυψε στις 3/6, ήταν
απλώς ο μηχανικός αυτής της αυταπάτης.
Προσελήφθη για να πάρει το σχέδιο και
να το μεταφράσει τεχνικά σε κάτι που θα
μπορούσε να υλοποιηθεί – σε κουπόνια
σούπερ μάρκετ. Αυτό το οποίο δεν θέλουν
να αντιληφθούν οι “αριστερο-δέξιοι”
εθνολαϊκιστές, είναι ότι το ευρώ δεν
είναι μόνο νομισματική αξία. Δεν του
προσμετρούν τις γεωπολιτικές, θεσμικές
και ιστορικές προεκτάσεις του. Αυτήν
την εποχή της Κρίσης, της άδηλης χρεοκοπίας
της χώρας, δεν αποτελεί μόνο εγγύηση
στοιχειώδους επιπέδου διαβίωσης αλλά
και την άγκυρα της στη Δύση ως σύστημα
αξιών. Το σχέδιο “παράλληλο πρόγραμμα”,
γνωστό και ως “Plan B”, είχε
τεθεί σε εφαρμογή. Σε αυτό
συνηγορεί και η δήλωση του Σόιμπλε, ότι
η καλύτερη πρόταση που του έφερε ο
Μπαρουφάκης ήταν αυτή για “παράλληλο
νόμισμα”.
Παραφύση, 2 χρόνια πρίν.
Το δημοψήφισμα της 5/7/2015:
“Μαθές
δεν εματάγινε
τέτοιο κουτί ρημάδι, ΌΧΙ να ρίχνεις το
πρωί, να βγαίνει ΝΑΙ το βράδυ”...
“De
javu”, το
έχω ξαναζήσει.
Χούντα,
44 χρόνια πριν. Το δημοψήφισμα
της 29/7/1973:
Η
Χούντα, αντιδρώντας στο “κίνημα του
Ναυτικού”, ανακήρυξε με Συντακτική
Πράξη την Ελλάδα σε Προεδρική
Κοινοβουλευτική Δημοκρατία (1/6/1973).
Ο δικτάτορας Γ. Παπαδόπουλος αυτοανακηρύχθηκε
πρώτος πρόεδρος της χουντικής Ελλάδος
της “νέας δημοκρατίας” όπως την
αποκαλούσαν
οι χουντικοί. Ο λαός εκλήθη αποκλειστικά
για να υπερψηφίσει δια δημοψηφίσματος
την πράξη αυτή, καθώς και την 8ετή
προεδρική θητεία του δικτάτορα. Το
δημοψήφισμα διεξήχθη στις 29/7/1973 και
κατά τα χουντικά ειωθότα, έβριθε
κραυγαλέων παρατυπιών και έτυχε
εκτεταμένης νοθείας. Η συμμετοχή ξεπέρασε
το75% και το “ΝΑΙ” συγκέντρωσε το 78%.
Ήταν,
το δεύτερο επί χούντας δημοψήφισμα
(το
πρώτο ήταν το 1968)
και
η πρώτη παρουσία των προεκλογικών
τηλεοπτικών σποτ, ευνόητο, όλα υπέρ του
“ΝΑΙ”. Την ημέρα του δημοψηφίσματος,
η “αντιπολιτευόμενη” εφημερίδα
“Βραδυνή” κυκλοφόρησε με την
παρακάτω
γελοιογραφία του Βασίλη Χριστοδούλου
στην πρώτη της σελίδα. Η
λεζάντα της: “Μαθές δεν εματάγινε
τέτοιο κουτί ρημάδι, ΌΧΙ να ρίχνεις το
πρωί, να βγαίνει ΝΑΙ το βράδυ”.
Εκτιμώ
ότι το
χουντικό δημοψήφισμα
(“ουδέν
κακόν αμιγές καλού”),
άνοιξε τον δρόμο για την απαλλαγή του
πολιτικού μας συστήματος από τον
αναχρονιστικό θεσμό της Βασιλείας. Μετά
την πτώση της Χούντας (7/1974), οι πολίτες
δια Δημοψηφίσματος (8/12/1974 - κυβέρνηση
Κων. Καραμανλή) αποφάσισαν υπέρ της
Αβασίλευτης Δημοκρατίας, με ποσοστό
69,2%.
“Ουδέν
κακόν αμιγές καλού” και
το μνήμα της “Αριστερής Μυθομανίας-Μυθοπλαστίας”
θα
γράφει “Παραφύση”. Και ως μνημείον
της, όπως ακριβώς της πρέπει, θα
αναγνωρισθεί σύντομα το κωμικοτραγικό
μνημείο της “ertopen”
στον προαύλιο χώρο ΕΡΤ
(Ελληνική Ραδιοτηλεοπτική Τυφλόνοια).
Και
για να μην αμφιβάλετε διαβάστε τα λόγια
που ειπώθηκαν σε δελτίο ειδήσεων της:
“23 άνθρωποι, εργαζόμενοι
της ΕΡΤ και αλληλέγγυοι, στη διάρκεια
της διετίας 2013-2015 έφυγαν από τη ζωή από
αιτίες που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα
με το κλείσιμό της”).
Έργο του Κυριάκου Ρόκου με τίτλο “Μνήμες
και Χρέος” - μας, να τους κλείσουμε στο
χρονοντούλαπο της Ιστορίας...
Καραγκιόζ μπερντέ (1).
Ο Άκης
Τσοχατζόπουλος, σε συνέντευξή του στην
εκπομπή “Αυτοψία”
του
Alpha
μεταξύ
άλλων δήλωσε: “ΣΥΡΙΖΑ θα ψήφιζα... δεν
υπάρχει τίποτε άλλο” (“εκεί άλλωστε
βρήκαν καταφύγιο και όλοι οι πρώην
σύν-τροφοι μου
στις μίζες”, θα έπρεπε να συμπληρώσει).
Καραγκιόζ
μπερντέ (2).
Η
έρευνα του Κέντρου για την Ελευθερία
της Στοκχόλμης
(SCF, 4/7)
υποστηρίζει ότι ο Ερντογάν σκηνοθέτησε
το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης
Ιουλίου 2016
στην Τουρκία. Σύμφωνα με το
SCF, η αποτυχημένη
απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία
του περασμένου έτους ενορχηστρώθηκε
από τον αυταρχικό Πρόεδρο της Τουρκίας
και τους συνεργάτες του, ώστε να βρουν
το πρόσχημα για να προχωρήσουν σε μαζικές
διώξεις των αντιπάλων τους και να
κηρύξουν τη χώρα σε κατάσταση διαρκούς
έκτακτης ανάγκης. Αυτό προκύπτει
από τα διαθέσιμα στοιχεία, τα κατηγορητήρια,
τις μαρτυρίες, τις ιδιωτικές συνεντεύξεις,
τις μελέτες στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων
και άλλα στοιχεία που συλλέχθηκαν από
ερευνητές του Κέντρου. Το
Κέντρο για την Ελευθερία της Στοκχόλμης
(SCF) είναι μια οργάνωση υπεράσπισης που
προάγει το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία
και τα θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες
με ιδιαίτερη έμφαση στην Τουρκία, μια
χώρα με ογδόντα εκατομμύρια πολίτες
που αντιμετωπίζει μια δραματική παρακμή
της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, κάτω
από μια αυταρχική ηγεσία.
Επίκαιρες
επισημάνσεις.
Σχετικά με το θέμα της
επίλυσης
του Κυπριακού, πρέπει να
λαμβάνουμε
υπ
όψιν μας και
το
ότι
η
Τουρκία
έχει ενσωματώσει στο
πολιτικό-οικονομικό της γίγνεσθαι,
σε μεγάλο βαθμό, το Τουρκοκυπριακό
ψευδοκράτος (το
35% των Τουρκοκυπρίων έχουν εγκαταλείψει
την κατεχόμενη Κύπρο η οποία έχει
βουλιάξει από Τούρκους εποίκους).
Η
παραίτηση της Τουρκίας από
αυτήν την διαμορφωθείσα κατάσταση, θα
επιτευχθεί
μόνο όταν διαμορφωθούν κατάλληλες
πολιτικές συνθήκες στο εσωτερικό της
(αποκατάσταση
της Δημοκρατίας, ακύρωση
της εθνολαϊκιστικής ρητορείας του
Ερντοράν). Έως τότε το πιθανότερο είναι,
κάθε προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού
να οδηγείται σε αδιέξοδο, όπως και οι
δύο
πραγματοποιηθείσες
προσφάτως στην Ελβετία (Κραν
Μοντάνα).
Για
τον λόγο αυτό κακώς προσήλθε η Κύπρος,
τουλάχιστον
στην 2η εξ αυτών, εφόσον
δεν ήταν διατεθειμένη να δείξει κάποιου
είδους ευελιξία, αντιλαμβανόμενη ότι
όποια καθυστέρηση αποβαίνει εις βάρος
της. Συμπληρώθηκαν
43 χρόνια αποτυχημένων
προσπαθειών
επίλυσής του Κυπριακού
,
γεγονός το οποίο
έχει
“κουράσει” τον
ΟΗΕ, ο
Γενικός Γραμματέας του οποίου σε πρόσφατη
σχετική του δήλωση εξέφρασε την
απογοήτευσή του για τις εξελίξεις,
επισημαίνοντας
παράλληλα
ότι υπάρχουν και άλλες σπουδαίες
υποθέσεις προς επίλυση. Ο “διεθνής
παράγων” και
οι αναλυτές
έχουν
παγιώσει την άποψή ότι στην Ελβετία
χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία επίλυσης του
Κυπριακού, κυρίως διότι
η
Κύπρος
και οι Ελλάδα δεν έδειξαν την απαιτούμενη
εκ των συνθηκών ευελιξία, στο κεφάλαιο
των “εγγυήσεων και ασφάλειας” και
μάλιστα σε ένα σχέδιο σαφώς βελτιωμένο
έναντι του προηγηθέντος Σχεδίου Ανάν.
Ο
ειδικός
σύμβουλος του γ.γ.
του ΟΗΕ Έσπεν
Άιντε σε σχετικές
δηλώσεις του ανέφερε ότι
“υπήρχε ρεαλιστική δυνατότητα συμφωνίας
στο θέμα των εγγυήσεων και των επεμβατικών
δικαιωμάτων από την πρώτη στιγμή και η
μόνη εκκρεμότητα ήταν στο ζήτημα της
παραμονής στρατευμάτων”. Τουρκικές
πηγές, αναλύοντας τις σχετικές εξελίξεις,
τονίζουν ότι στο Κραν-Μοντανά, για πρώτη
φορά στην Ιστορία, η τουρκική πλευρά
ήταν έτοιμη να συζητήσει την αρχή του
“sunset clause”, δηλαδή της τελικής απόσυρσης
των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί,
μετά τη λήξη μιας μεταβατικής περιόδου.
Επίσης, ότι κατά την τελική φάση των
συνομιλιών, έδωσε τη συγκατάθεσή της
για την επιστροφή της Μόρφου, με τα
διοικητικά σύνορα του 1974, στην
ελληνοκυπριακή πλευρά.
Με
αφορμή την πρόσφατη
σύνοδο
του
G20
(Αμβούργο
6-8/7),
πολύ διατυπώνουν την εναντίωσή τους,
υπό την μορφή του ερωτήματος: “Τι
χρειάζονται, (υπονοώντας και τον G7)
ενώ
υπάρχει ο ΟΗΕ; Δεν
τον ακυρώνει η
παρουσία τους”.
Η
απάντηση σε όλους αυτούς είναι, ότι
πρέπει να αντιστοιχίσουν - αντιληφθούν
τον θεσμό του ΟΗΕ ως το Παγκόσμιο
Κοινοβούλιο και τους G7
και
G8
ως
Παγκόσμιους Διακυβερνητικούς θεσμούς.
Και η ποιότητα των θεσμών εξαρτάται από
τις ποιότητες αυτών που τους υπηρετούν.
Η
πρόσφατη συμμετοχή του Τραμπ στην σύνοδο
των G20
“έβλαψε
την υγεία του Πλανήτη μας”, διότι
διασφαλίζει ουσιαστικά στις ΗΠΑ τη
δυνατότητα να παρέχουν βοήθεια σε άλλες
χώρες “για την φιλική προς το περιβάλλον
χρήση ορυκτών”. Το γεγονός ότι η πρόταση
συμπεριελήφθη στο τελικό ανακοινωθέν
προκάλεσε ήδη οργισμένες αντιδράσεις
εκ μέρους περιβαλλοντικών οργανώσεων,
αφού επί της ουσίας αντίκειται στο
πνεύμα της Συμφωνίας του Παρισιού. Η
παρουσία όμως του Τραμπ είχε
και
τα
θετικά της. Μετά
την αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συμφωνία
του Παρισιού,
οδήγησε
τα υπόλοιπα μέλη του G20
στην
επαναβεβαίωση
της πρόθεσής τους να υλοποιήσουν
“τάχιστα” τα συμφωνηθέντα στην σύνοδο
του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή.
Ο δε Εμανουέλ
Μακρόν εξεδήλωσε την πρόθεσή του να
συγκαλέσει νέα σύνοδο (Παρίσι plus,
12/12). Ειδικότερα
η εκλογή Τραμπ λειτούργησε
σαν
συγκολλητική ταινία για την Ε.Ε. και
οδήγησε
στην
“ενηλικίωση” πολλών άλλων χωρών.
Συνέβαλε
καθοριστικά στη πρόσφατη επικράτηση
του Μακρόν στην Γαλλία, ένα ελπιδοφόρο
σημάδι ότι το εκκρεμές που κινούνταν
μέχρι προσφάτως προς το μέρος τους
εθνολαϊκισμού, αρχίζει να κινείται προς
το μέρος της Ενωμένης Ευρώπης.
Λίγες ημέρες
πριν από τη σύνοδο του G20 στο Αμβούργο,
κορυφαίοι επιστήμονες, ειδικοί της
κλιματικής αλλαγής και με ενεργό
συμμετοχή στις σχετικές επιτροπές του
ΟΗΕ, συνυπέγραψαν επιστολή αγωνίας και
τη δημοσίευσαν στο περιοδικό “Nature”.
Είχαν προφανώς την προσδοκία ότι ο
μαθηματικά αυστηρός λόγος τους θα
επηρέαζε έστω και λίγο τις απόψεις των
ηγετών του κόσμου, κυρίως δε του αρχηγέτη:
του προέδρου των ΗΠΑ. Ο χρόνος εξαντλείται,
αυτό ήταν το κατεπείγον μήνυμά τους.
Για να αυξήσουν τις πιθανότητες επιτυχίας
του διαβήματός τους, ορισμένοι υιοθέτησαν
στις δηλώσεις τους δραματικότερο τόνο.
Ο Χανς Χόακιμ Σνελνχούμπερ λ.χ., διευθυντής
του Ινστιτούτου για την Κλιματική Έρευνα
του Πότσνταμ, δήλωσε: “Τα μαθηματικά
είναι κυνικά και σαφή: ενώ ο κόσμος δεν
μπορεί να θεραπευτεί μέσα στα επόμενα
χρόνια, μπορεί τελικά να τραυματιστεί
θανάσιμα από αμέλεια πριν από το 2020”.
Φως φανάρι.
“Δεν μπορούσαν να κρατηθούν,
δεν άντεχαν άλλο! Ούτε εκείνη μακριά
του ούτε εκείνος μακριά της. Μόλις δέκα
ημέρες μετά τη συνταξιοδότησή της, η κ.
Θάνου προσελήφθη ως επικεφαλής του
νομικού γραφείου του πρωθυπουργού. Και
προξενεί μάλιστα ιδιαίτερη εντύπωση
ότι η κ. Θάνου δεν ντράπηκε να το κάνει,
παρότι διετέλεσε και, υπηρεσιακή έστω,
πρωθυπουργός. Κατόπιν αυτού, τα προσχήματα
κατέρρευσαν ολοσχερώς. Τώρα, όλοι
γνωρίζουν γιατί επεδίωκε τόσο διακαώς
η κ. Θάνου να παρατείνει τη θητεία της
στην προεδρία του Αρείου Πάγου· και
αφού τις υπηρεσίες αυτές δεν μπορεί να
τις παρέχει εμμέσως διά του Αρείου
Πάγου, θα τις παρέχει αμέσως ως βασική
νομική σύμβουλος του πρωθυπουργού στο
Μαξίμου. Εξάλλου, ο πόλεμος της κυβέρνησης
κατά της Δικαιοσύνης είναι πια σε πλήρη
ανάπτυξη· θα χρειάζονται, συνεπώς, στο
Μαξίμου κάποιον με γνώση προσώπων και
πραγμάτων του χώρου της Δικαιοσύνης.
Τι κερδίζει η ίδια με το ‘self-outing’ που
τόλμησε είναι αμφίβολο. Πάντως, δεν
χάνει τίποτα· διότι ότι είχε να χάσει
το έχει ήδη χάσει προ πολλού. Το μεν
κύρος της στον χώρο της Δικαιοσύνης
(όσο διέθετε) εξανεμίστηκε λόγω της
μανιώδους προσπάθειάς της να γαντζωθεί
στη θέση της, τη δε σοβαρότητά της, με
τη δεξίωση που έστησε για τα 182 χρόνια
του Αρείου Πάγου. Νομίζω ότι δεν απέχει
κανείς πολύ από την αλήθεια, αν υποψιάζεται
ότι το κίνητρό της ήταν η παραμονή στον
χώρο της εξουσίας –έστω και από το
παρασκήνιο–, τον οποίον είναι προφανές
ότι προτιμά από εκείνον της Δικαιοσύνης.
Σημειωτέον, πάντως, ότι με την παρουσία
της εκεί τουλάχιστον θα ομορφύνει την
ατμόσφαιρα. Όχι μόνον με την ανεπανάληπτη
κόμμωση που μιμείται την κίνηση της
φλόγας προς τα επάνω, αλλά και με τη
φιγούρα της, η οποία πάντα γέρνει κομψά
προς τη μία πλευρά, θυμίζοντας τον
κεκλιμένο πύργο της Πίζας...” (Στ.
Κασιμάτης, “Η Καθημερινή”, 12/7).
Άξια τα
οδοιπορικά της...
Άμισθη η Βασιλική Θάνου, κατά τα πρότυπα
με το οποία έχουν προσληφθεί και όλοι
οι άλλοι άμισθοι σύμβουλοι στο Μέγαρο
Μαξίμου και στα υπουργικά γραφεία.
Αρνούνται
μεν τις μισθολογικές απολαβές, για να
μην απολέσουν το δικαίωμα άλλων αποδοχών
ή συντάξεων, αποδεχόμενοι δε, να ενταχθούν
στο “πανηγυράκι” της
είσπραξης
επί πλέον οδοιπορικών και “εκτός έδρας”
αποζημιώσεων.
Άξιος
και ο Κατρούγκαλος...
Με
τις δηλώσεις του (ΣΚΑΪ), ο καθηγητής της
Νομικής, ο αναπληρωτής
υπουργός εξωτερικών
Γ.
Κατρούγκαλος
επιβεβαίωσε την “θεσμική δυσανεξία”
της
Παραφύση,
(κυρίως
στην
διάκριση των εξουσιών)
η οποία ευδιακρίτως πλέον, κυβερνά με
λογική Μαδούρο. “Παραδέχθηκε
αυτό που καταγγέλλει η αντιπολίτευση:
τον πολιτικό χαρακτήρα της επίθεσης
στην Δικαιοσύνη, έστω και αν αυτός την
ονομάζει κάπως αλλιώς. ‘Φυσικά και
υπάρχει πολιτικό διακύβευμα’, είπε,
‘όταν θέλουμε να κάνουμε θεσμικές
αλλαγές. Όταν υπάρχουν ιδεολογικά -
πολιτικά ζητήματα, είναι φυσικό αυτά
να μεταφέρονται και στη Δικαιοσύνη”.
Χωρίς αιδώ (ίσως τον βοηθά το μαντιλάκι
του να την ξεπερνά) ο Κατρούγκαλος μας
λέει ότι είναι θεμιτό οι νόμοι να
εφαρμόζονται ώστε να βολεύουν τις
πολιτικές και ιδεολογικές προτεραιότητες
της εκάστοτε κυβέρνησης. Θέτει, δηλαδή,
το δίκαιο της κυβέρνησης υπεράνω του
κράτους δικαίου – ο καθηγητής της
Νομικής. Κατ’ αυτό τον τρόπο, πράγματι
βοηθά να αντιληφθούν όσοι δεν είχαν
ακόμη καταλάβει πόσο επικίνδυνο είναι
αυτό που επιχειρεί η κυβέρνηση, διότι
στρέφεται ευθέως κατά των θεσμών της
δημοκρατίας, που αυτός και οι όμοιοί
του ονομάζουν περιφρονητικά ‘αστική’.
Ευτυχώς που υπάρχουν η Ευρωπαϊκή Ένωση
και το Συμβούλιο της Ευρώπης και εμείς
είμαστε μέλη τους, ευτυχώς...” (Χρ.
Κασιμάτης).
Όλοι
μαζί μπορούμε...
Καλλιμάρμαρο
12/7. Η συναυλία του “Όλοι μαζί μπορούμε”
με τον Διονύση Σαββόπουλο και τίτλο
“Ζει το ελληνικό τραγούδι”. Ο Γιάννης
Ζουγανέλης ανεβαίνει στην σκηνή με την
εντύπωση ότι βρίσκεται στο Σύνταγμα το
2011,
σε συναυλία των “Αγανακτισμένων”.
Παρουσιάζει μεταξύ άλλων “ζουγανελικών”
και “διασκευασμένο” το τραγούδι του
Σαββόπουλου “Τον
χειμώνα ετούτο
άμα τον πηδήσαμε...” σε “Τον χειμώνα
ετούτο μας ξαναπηδήξανε” αναφερόμενος
στου “ορκισμένους εχθρούς” της Παραφύση,
Ε.Ε. Εταίρους και ΔΝΤ.
“Το
χειμώνα ετούτο ... μας ξαναπηδήξανε ...
ΔΝΤ, εταίροι μας αποπλανήσανε ... είπαν
θα μας σώσουν, κι όμως, μας πηδήξανε...”
κλπ.
Οι
“όλοι μαζί μπορούμε”
αντέδρασαν
αρνητικά και τότε ο “Νιόνιος”
εισέβαλε
στην
σκηνή και έκοψε στην κυριολεξία το
τραγούδι στη μέση. “Αγνώριστο
μου το έκανες το τραγούδι… Αλλά σε
αγαπάω και σε γουστάρω…”,
είπε ο Σαββόπουλος και πρόσθεσε ότι ο
Ζουγανέλης “του
θυμίζει τον συμμαθητή που παίρνει το
μικρόφωνο στο πούλμαν”,
ενώ προλογίζοντας τον επόμενο καλλιτέχνη
είπε ότι “τώρα
θα έρθει στη σκηνή ένας σοβαρός άνθρωπος”.
Και
ήρθε ο Φοίβος Δεληβορίας.
Γιάννης
Ζουγανέλης, Καλλιμάρμαρο 12/7 :
“Το
καλοκαίρι ετούτο με πηδήξανε...”.
Την
επομένην.
Ο
σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού του
Νηπίου,
Νίκος Καρανίκας, ο
της Μενεγάκη θαυμαστή,
ο κύριος “η καριέρα είναι χολέρα”, παρά
το βεβαρυμένο του πρόγραμμα, βρήκε την
ευκαιρία να σχολιάσει στο
Facebook
την συναυλία. Επιτέθηκε
προσωπικά στον Δ. Σαββόπουλο αποκαλώντας
τον κλέφτη τραγουδιών, ενώ άφησε αιχμές
και
κατά
της Δικαιοσύνης, συνεπής
στην
πάγια
“συριζαϊκή” τακτική. Ωστόσο,
μετά τις έντονες αντιδράσεις η ανάρτηση
“κατέβηκε” από τον λογαριασμό του. Από
την άλλη ο
Ζουγανέλης με δηλώσεις παραπονιάρικες,
έλεγε ότι ήξερε ο Σαββόπουλος για την
διασκευή και ότι δεν του άξιζε αυτή η
συμπεριφορά...
Την
μεθεπομένην.
Κυκλοφόρησε
φωτογραφία του Σαββόπουλου με τον
Ζουγανέλη κουστουμαρισμένους,
την οποία συνόδευε η δήλωση ότι το
σχετικό συμβάν ήταν απολύτως σκηνοθετημένο.
Α, ρε Νιόνιο με την
μεγαθυμία σου...
“Δεν υπάρχει διαυγέστερη
και πιο ακαταμάχητη πολιτική δυναμική
από τα δεκάδες χιλιάδες στόματα που
τραγουδάνε το ίδιο τραγούδι. (...) Το
τραγούδι δεν λειτουργεί πολιτικά όταν
συνθηματολογεί, αλλά όταν συντονίζει
την κοινωνία της εμπειρίας, την κοινωνία
της ελπίδας, του πόθου, της μνήμης που
χαρίζει ταυτότητα. Η απροσμάχητη δυναμική
του τραγουδιού (συχνά επαναστατική)
είναι, ακριβώς, το ότι δεν διδάσκει, δεν
ρυμουλκεί ψυχολογικά, δεν προπαγανδίζει.
Σώζει την κοινωνία των βιωμάτων, δηλαδή
την ανθρωπιά του ανθρώπου – όπως το
‘Φεγγαράκι μου λαμπρό’, που μας
πρωτόμπαζε κάποτε στη γλώσσα, δηλαδή
στην πατριδογνωσία. (...) Αν ο Ελληνισμός
διασώθηκε τετρακόσια ολόκληρα χρόνια
(τέσσερις αιώνες) από τον εξισλαμισμό
και τον εκτουρκισμό, αν διέσωσε γλώσσα,
ιστορική αυτοσυνειδησία και (κυρίως)
αυτοσεβασμό, δηλαδή αξιοπρέπεια, το
κατόρθωσε χωρίς σχολειά και ‘αναλυτικά
προγράμματα’, χάρη, κυρίως, στο τραγούδι
και στο εκκλησιαστικό άσμα” (Χρήστος
Γιανναράς).
“Μάχαιρα
έδωσες, μάχαιρα θα λάβεις”
(Ματθ.
26,52).
“Ότι
κάνεις, βρίσκεις. Αυτός είναι ο νόμος”,
προείπε ο Αισχύλος. Και
ανεπιθύμητοι
ήταν τόσο ο Νίκος Φίλης όσο και ο Νίκος
Ξυδάκης στη συγκέντρωση συμπαράστασης
προς την κρατούμενη Ηριάννα Β. Λ. στο
Σύνταγμα (14/7). Και οι δυο τους δέχθηκαν
λεκτικές επιθέσεις ενώ εκτοξεύθηκαν
εναντίον τους νερά και καφέδες.
Το ερώτημα που
προκύπτει είναι: Τι δουλειά είχαν εκεί;
Και η απάντηση: Εμφανίστηκαν για να
υπενθυμίσουν στα “παιδιά” πως κι αυτοί
εντέλει αγωνίζονται για τις ίδιες αξίες.
Φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται,
ότι ως κυβέρνηση χάνει τον έλεγχο των
αριστερών τζιχαντιστών που είχε ως
αντιπολίτευση. Φαίνεται ότι άρχισαν να
φοβούνται και την “σκιά” τους. Την
αριστερή τζιχάντ που ελπίζουν ότι θα
τους εξασφαλίσει μέλλον (κυβερνητική
προοπτική) όταν βρεθούν στην αντιπολίτευση.
“Οι μωροί του ΣΥΡΙΖΑ νομίζουν πως
τρέφοντας τον ‘επαναστατικό’ λαϊκισμό
θα γλιτώσουν. Όμως, όπως βρήκαν μπροστά
τους τις βλακείες που έλεγαν ως
αντιπολιτευόμενοι, έτσι θα πληρώσουν
και την αναπαραγωγή ανόητων στερεοτύπων.
Οι καφέδες και τα νερά που εκτοξεύτηκαν
στα πρόσωπά τους, όταν πλησίασαν στη
διαδήλωση υπέρ της Ηριάννας, ήταν απλώς
προκαταβολή” (Πάσχος Μανδραβέλης).
Δύο
άνθρωποι προπηλακισμένοι και ένας όχλος
να τους ακολουθεί απειλητικά, είναι μια
από τις χειρότερες εικόνες που μπορεί
να επιδείξει μια κοινωνία. Οι λίγοι,
ανυπεράσπιστοι, στις άγριες διαθέσεις
των πολλών, χαρακτηρίζει το επίπεδο όχι
μόνον της Δημοκρατίας, αλλά και του
πολιτισμού μιας χώρας. Στην πατρίδα μας
δυστυχώς μια δράκα ανθρώπων αποφασίζει
ποιοι επιτρέπεται να έχουν λόγο και
ποιοι όχι, ποιες περιοχές της Αθήνας
είναι απαγορευμένες και για ποιους,
ποιες εκδηλώσεις μπορεί να γίνονται
ελεύθερα και ποιες δεν μπορεί να γίνονται.
Αυτοί λοιπόν , οι πεντακόσιοι ή χίλιοι
δεν προέκυψαν από το πουθενά. Προέρχονται
από την αποκαλούμενη αντιεξουσιαστική
Αριστερά και αποσκοπούν να επιβάλλουν
την δική τους εξουσία στο όνομα της
αντιεξουσίας, στους χώρους που οι
εκάστοτε κυβερνήσεις τους επέτρεψαν
να ελέγχουν. Από δίπλα τους όλος ο εσμός
των “προοδευτικούληδων” δημοσιογράφων,
των γραφικών διανοουμένων της πάλαι
ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς και των
πολιτικών στελεχών του χώρου που
αποκαλείται ριζοσπαστική Αριστερά.
Όλος αυτός ο θίασος αποκαλεί, με ρομαντική
και αποενοχοποιητική διάθεση, αυτούς
τους ερυθροτραμπούκους , “παιδιά” ή “
νεαρούς”, αποκρύπτοντας το ιδεολογικοπολιτικό
στίγμα τους. Αποσιωπώντας, πως πρόκειται
για μιαν ανεξέλεγκτη βία της εξτρεμιστικής
Αριστεράς. Αυτή η ασυλία που παρέχουν,η
οποία μερικές φορές φτάνει μέχρι το
όριο της φανερής επιδοκιμασίας, τους
καθιστά όλους αυτούς de facto συνένοχους
στις παράνομες πράξεις τους. Όλοι αυτοί,
φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, επιδιώκουν
να ακυρώσουν στην πράξη τις βασικές
αρχές της φιλελεύθερης Δημοκρατίας,
όπως είναι η ελευθερία του λόγου, η
ελευθερία της μετακίνησης, η ελευθερία
του συνέρχεσθαι, ο σεβασμός της
προσωπικότητας και της τιμής των πολιτών.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, όλοι εμείς
που πιστεύουμε στην φιλελεύθερη
Δημοκρατία δεν επιχαίρουμε για τον
προπηλακισμό των κκ. Φίλη και Ξυδάκη.
Για όλους εμάς ο σεβασμός της προσωπικότητας
και της αξιοπρέπειας του ανθρώπου είναι
καθολικός, χωρίς εξαιρέσεις. Για να το
ξεκαθαρίσω. Στις δημοκρατικές κοινωνίες
τα δημόσια πρόσωπα εκτίθενται σε κριτική.
Όχι σε προπηλακισμούς. Το γεγονός πως
ο κ. Φίλης μαζί με τους συντρόφους του
υπέθαλπταν και υποκινούσαν τις πράξεις
βίας κατά των πολιτικών αντιπάλων τους,
δεν επηρεάζει την στάση μας απέναντι
σε αυτά που είδαμε ότι υπέστη. Η Δημοκρατία
δεν εκδικείται. Η Δημοκρατία δεν ανέχεται
την αυτοδικία. Γιατί αυτή ακριβώς είναι
η διαφορά μας. Ο φιλελεύθερος –αστός
θεωρεί επιβεβλημένη, στο πλαίσιο του
δημοκρατικού πολιτεύματος, την συνύπαρξη
πολλών ιδεολογιών, πολλών διαφορετικών
απόψεων, θεωρεί condition sine qua non της
Δημοκρατίας τον ελεύθερο διάλογο μεταξύ
τους. Ο φιλελεύθερος πολίτης αποκηρύσσει
και βδελύσσεται την βία. Αντιθέτως, αυτή
θεωρείται από τους μαρξιστές «η μαμμή
της Ιστορίας» Την έχουν αναγορεύσει
στο απόλυτο πολιτικό όπλο. Και τα
αποτελέσματα αυτής της κοσμοθεώρησης
τα γνώρισε η ανθρωπότητα για εβδομήντα
περίπου χρόνια. Ίσως αυτό που συνέβη
στον κ.Φίλη να δώσει την ευκαιρία, σε
όλους αυτούς που έχουν τις ρίζες τους
στην ανανεωτική Αριστερά, να επιστρέψουν
στις πηγές τους. Να ξαναθυμηθούν το
πολιτικό λόγο του Κύρκου και του
Παπαγιαννάκη, του Ηλιού, του Δρακόπουλου
και του Πασαλίδη. Τώρα που αυτοί τρώνε
τις μπάτσες και τα μπουγέλα, να αναλογιστούν
πόσο εκτσογλάνισαν την πολιτική ζωή
του τόπου με την συμπεριφορά τους από
το 2008 ως τις ημέρες μας. Να καταλάβουν
πως ελεγχόμενη βία δεν υπάρχει. Όλοι
εμείς που ανήκουμε στο αστικό—φιλελεύθερο
στρατόπεδο, πιστοί στις διακηρύξεις
μας, βλέπουμε με συμπάθεια τον κ.Φίλη
και τον κάθε Φίλη. Ο σεβασμός της
ανθρώπινης αξιοπρέπειας, για εμάς, είναι
απόλυτος, χωρίς εξαιρέσεις.
Η
μαδουροποίηση.
Την
όξυνση που δημιουργεί η Παραφύση ο
καθένας την λέει όπως θέλει. “Κάποιοι
το λένε ‘οξύτητα’, άλλοι την λένε
‘τσαμπουκά’. Εγώ θα προτιμήσω να ονομάσω
‘μαδουροποίηση’ την αριστερή αντεπίθεση
που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση, αφότου
ο Ν. Παππάς επέστρεψε στο προσκήνιο. Ο
όρος είναι πρόχειρος, εκνευριστικά
κακόηχος και δεν αποδίδει ακριβώς την
πραγματικότητα. Δεν πειράζει· για τους
λόγους αυτούς είναι ο καταλληλότερος.
Η μαδουροποίηση της πολιτικής ζωής, που
επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει μέθοδο· δεν
είναι προϊόν αμηχανίας, δεν είναι η
ευκολία αυτού που ξέρει να κάνει με
κλειστά μάτια· δεν είναι ούτε η επανάληψη
ενός λάθους. Είναι προέκταση της πολιτικής
ελέγχου της Δικαιοσύνης, που την
προσπάθησαν και απέτυχαν –χάρη στην
αντίσταση που όρθωσε το Συμβούλιο της
Επικρατείας. Είναι στρατηγική επιλογή,
με την οποία θα προχωρήσουν μέχρι τις
εκλογές και στην αιχμή της έχει την
επίθεση στη Δικαιοσύνη. Δεν τους πειράζει
αν οι επιθέσεις αυτές είναι άγονες και
δεν φέρνουν τα αποτελέσματα που θα
ήθελαν – δηλαδή, δικαστικές αποφάσεις
του γούστου της κυβέρνησης. Η μαδουροποίηση
προσφέρει ένα σοβαρό αντιστάθμισμα σε
ψηφοφόρους, στελέχη και βουλευτές, που
ασφυκτιούν ως αριστεροί μέσα σε ένα
άνωθεν επιβεβλημένο πλαίσιο δεξιών
πολιτικών. Η κυβέρνηση μάλιστα το
προσφέρει σε όλους αυτούς με το
πειστικότερο επιχείρημα για την
ειλικρίνεια των προθέσεών της: την
ευθεία και απροσχημάτιστη σύγκρουση,
στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Όσο πιο
φασαριόζικα και επιθετικά γίνεται η
μαδουροποίηση, τόσο το καλύτερο για
τους σκοπούς της. Το στέλεχος ή ο βουλευτής
πείθονται ότι αγωνίζονται (και
εξευτελίζονται) για τον καλό σκοπό της
Αριστεράς, εν προκειμένω, για το όραμα
της ‘Λαϊκής Δικαιοσύνης’. Κάνει την
ξεφτίλα του συμβιβασμού να αξίζει τον
κόπο, με απλά λόγια. Αναλόγως λειτουργεί
το επιχείρημα και στον αριστερό ψηφοφόρο,
ιδίως όταν η διαβίωσή του εξαρτάται
αποκλειστικά από το κράτος. Άλλωστε, ο
ΣΥΡΙΖΑ δεν περιμένει να κερδίσει τις
επόμενες εκλογές· προετοιμάζεται για
να τις χάσει αξιοπρεπώς, ώστε να έχει
δυνατότητα επανόδου στην εξουσία. Όσο
για τη μακροπρόθεσμη ζημία που μπορεί
να επιφέρει στους θεσμούς της Δημοκρατίας
η μαδουροποίηση, από την οπτική γωνία
του κομμουνιστογενούς ΣΥΡΙΖΑ η ζημία
αυτή είναι επένδυση στο μέλλον του...”
(Χρ. Κασιμάτης).
Παραθρησκευτικός
φετιχισμός.
Είναι ιστορικά
επιβεβαιωμένο ότι
σε καιρούς βαθιάς κρίσης και γενικευμένου
αισθήματος ανασφάλειας, κυρίαρχη
θρησκεία αναδεικνύεται ο ανορθολογισμός
στην πιο ακραία μορφή του, όπως κι αν
ονομάζει τα είδωλα που προσκυνά. Ιδού
λοιπόν, μετά τις σαγιονάρες του Οσίου,
τον σκούφο και τα γυαλιά του, το ιδιοχείρως
ευλογημένο κάστανο, που εκτέθηκε στον
ναό του Αγίου Δημητρίου στο Αγρίνιο
(17/7).
Κατά την επίσημη ανακοίνωση, το κάστανο
“είχε δοθεί μαζί με άλλα ως ευλογία σε
ομάδα φοιτητών από τον όσιο Παΐσιο τον
Οκτώβριο του 1990”.
“Μπορεί
μετά την κατεσπευσμένη αγιοκατάταξη
του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός Παϊσίου
του Αγιορείτου να δικαιώθηκαν όσοι τον
ειδωλολάτρευαν όταν ακόμα ζούσε, οι
τιμές όμως που του αποδίδονται πια από
την εκκλησιαστική ηγεσία και από μεγάλο
τμήμα του πληρώματος κάθε άλλο παρά
ίσια πάνε. Είναι τόσο στραβός ο δρόμος
της ‘ευλάβειας’ και τόσο απίστευτες
(στα όρια της αυτογελοιογράφησης) οι
εκδηλώσεις της ‘πίστης’, ώστε να μην
είναι ποτέ κανείς σίγουρος αν ακούει
αυθεντικές ειδήσεις ή πέφτει θύμα
τρολαρίσματος. (...) Ο όσιος Παΐσιος είναι
ο κατεξοχήν άγιος των πρωτοσέλιδων,
ένας δικός μας Νοστράδαμος. Είναι επίσης
ένας τυπικά εθνικιστής άγιος, αφού λέει
αυτά που θέλουν ν’ ακούσουν τόσοι και
τόσοι: τα Σκόπια θα γίνουν σκορποχώρι,
η Τουρκία θα βουλιάξει κ.ο.κ. Αλλά βέβαια,
εφόσον ‘ο ίδιος ο Θεός είναι Έλληνας’,
όπως κατ’ επανάληψη τον πολιτογράφησαν
κορυφαίοι της πολιτείας και της Εκκλησίας,
τι άλλο παρά πρόμαχος του ελληνοχριστιανισμού
θα μπορούσε να είναι ένας ταπεινός
υπηρέτης Του ελληνικής καταγωγής;”
(Παντελής Μπουκάλας).
Στην
χώρα του Υπαρκτού
Ελληνισμού.
Η
εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη
Δημητρίου, άσκησε 2η αναίρεση
(18/7, για νομικούς λόγους, την 1η την άσκησε
ως αντιεισαγγελέας) στο βούλευμα με το
οποίο απαλλάχθηκε ο Ανδρέας Γεωργίου
από την κατηγορία της ψευδούς
βεβαίωσης, αδίκημα σε βαθμό κακουργήματος.
Αυτό αφορούσε τις καταγγελίες περί
διόγκωσης του ελλείμματος του 2009, με
αποτέλεσμα να διευκολυνθεί, κατά τους
καταγγέλλοντες, η υπαγωγή της χώρας σε
μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής,
μνημόνια (ο του Καραμανλή, επικίνδυνος
για την χώρα μύθος). Και όλα αυτά όταν
τα σχετικά γεγονότα για τις Βρυξέλλες
και τους εταίρους είναι απολύτως
ξεκαθαρισμένα: 1. Το έλλειμμα του
2009 ήταν 15,1% του ΑΕΠ. 2. Η μεθοδολογία
μπορεί να είναι μόνο η μεθοδολογία της
eurostat δηλαδή η ESA 95 και αργότερα η ESA 2010.
3. Εκ της Συνθήκης Λειτουργίας της
Ε.Ε. κανένα εθνικό δικαστήριο δεν έχει
αρμοδιότητα να κρίνει ή να πιστοποιήσει
τη μεθοδολογία της Eurostat. 4. Τα στοιχεία
του 2010 πιστοποιήθηκαν από τη Eurostat, μετά
από επιτόπιο έλεγχο της Eurostat και της
Γενικής Διεύθυνσης Οικονομικών της
Κομισιόν. 5. Το Συμβούλιο των κρατών
μελών, περιλαμβανομένης της Ελληνικής
Δημοκρατίας έχει δεχθεί αυτά τα στοιχεία
- και πάλι κανένα εθνικό δικαστήριο δεν
έχει αρμοδιότητα επί αποφάσεων του
Συμβουλίου. 6. Η Ελλάδα δεν “εντάχθηκε
στα μνημόνια” με έλλειμμα 15,1% αλλά με
έλλειμμα 12,5% που αναθεωρήθηκε τον Απρίλιο
του 2010 σε 13,7%. Το 15,1% ήταν η τελική καταγραφή
τον Οκτώβριο του 2010. 7. Όλα τα παραπάνω
αποτελούν νόμο του κράτους και οφείλουν
να παράγουν έννομες συνέπειες.
Σχετικό: Δεν πρόλαβε να περάσει μία
εβδομάδα από τον διορισμό της στο Μέγαρο
Μαξίμου και η κυρία Θάνου ξεκίνησε να
δικαιολογεί τα ... οδοιπορικά της. Σύμφωνα
με δημοσιεύματα, η επικεφαλής του νομικού
γραφείου του Νηπίου και μέχρι πρότινος
Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Βασιλική
Θάνου, η οποία πλέον κατέχει τη θέση της
προϊσταμένης του νομικού γραφείου του
πρωθυπουργού συναντήθηκε (20/7), με την
Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη
Δημητρίου με την οποία φέρεται να είχαν
έντονη συζήτηση. Το αντικείμενο της
συζητήσεως δεν έγινε γνωστό, αλλά
πληροφορίες ανέφεραν πως η διαφωνία
ανάμεσα στην Εισαγγελέα του Αρείου
Πάγου και την πρώην Πρόεδρο του ανωτάτου
δικαστηρίου ενδέχεται να αφορούσε την
ενέργεια της Εισαγγελέως, δηλαδή της
άσκησης αναιρέσεως κατά του βουλεύματος
του Συμβουλίου Εφετών για την υπόθεση
του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα
Γεωργίου.
Τα παραφύση της Παραφύση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της
Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για τους
τριμηνιαίους μη χρηματοοικονομικούς
λογαριασμούς Γενικής Κυβέρνησης, στο
πρώτο τρίμηνο του
2017 (20/7)
οι δαπάνες για αμοιβές εξαρτημένης
εργασίας (μισθοδοσία δημοσίου)
αυξήθηκαν κατά 23 εκατ. ευρώ έναντι του
πρώτου τριμήνου του 2016. Αναλόγως οι
δαπάνες για κοινωνικές παροχές
μειώθηκαν κατά 482 εκατ. ευρώ. Πρώτη φορά
αριστερά...
“Όσο
ζεις, καθόλου μην λυπάσαι, λάμπε. Για
λίγο διαρκεί η ζωή, ο χρόνος απαιτεί την
πληρωμή του”.
Από τον “Επιτάφιο” του Σείκιλου, την
αρχαιότερη σωζόμενη πλήρως μουσική
σύνθεση (περί τον 1ο αιώνα μ.
Χ).
22
Ιουλίου: Της Ισαποστόλου και Ευαγγελίστριας
Μαρίας Μαγδαληνής,
Μαρκέλλης παρθενομάρτυρος.
280
χρόνια από τα Θυρανοίξια της Αγίας
Μαγδαληνής Κουκουράβας Μακρινίτσας
Πανηγυρίζει
η Ενορία μας.
Ο
Ιερός Ναός της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής,
αποτελεί
ένα
μνημείο της Πηλιορείτικης ναοδομίας
(ρυθμός:
“Βασιλική τρίκλιτη μετά τρούλου”),
ένα
μνημείο
έμπλεου
πνευματικότητας. Παλαιότερα
η εκκλησία αυτή τιμούνταν
στο όνομα του Αγίου Γεωργίου. Λόγω
του ότι,
στην πιο
πάνω συνοικία
υπήρχε ήδη Ναός του Αγίου Γεωργίου
(υπάρχει
και λειτουργεί
σήμερα στην
ομώνυμη συνοικία),
οι “Κουκουράβιοι”
αποφάσισαν να μεταφέρουν
την ημερομηνία της πανηγύρεως στις 22
Ιουλίου, ημέρα εορτής της Αγίας Μαγδαληνής.
Όπως αναφέρεται στο ημερολόγιο “ Φήμη”
του μοναχού Ζωσιμά Εσφιγμενίτου (έτος
1887,
τόμος 2ος),
οι
χωριανοί
για
να τιμήσουν την Αγία, την ημέραν
της πανηγύρεως,
έφεραν και
περιέφεραν
εικόνα της Αγίας Μαγδαληνής. Όταν την
επαύριον τελείωσε η Θεία
Λειτουργία και θέλησαν να αποσύρουν
την εικόνα, αυτή είχε γίνει ασήκωτη και
ως εκ τούτου
κατέστη
αδύνατη η μετακίνησή της.
Αυτό θεωρήθηκε
θαύμα και έκτοτε
η
εκκλησία τιμήθηκε
με
το όνομα της Αγίας Μαρίας της
Μαγδαληνής.
Τα
εγκαίνια του Ναού (Θυρανοίξια)
τελέσθηκαν
το 1737,
βάση της χρονολογίας που υπάρχει κάτω
από την Αγία Τράπεζα, χαραγμένη
στον από γκρίζο μάρμαρο, “θεμέλιο λίθο”
της .
Η ακριβής
χρονολογία της
ανέγερσης δεν είναι
γνωστή, διότι
κατά
τους σεισμούς του 1950 υπέστη
βλάβες με συνέπεια και
την
καταστροφή των αρχείων του.
Οι εργασίες επισκευής
ξεκίνησαν το 1972 και η πλήρης αποκατάσταση
του
επετεύχθη
το 1983.
Το
2015 πραγματοποιήθηκε “εκσυγχρονισμός”
και συντήρηση του Ναού,
με μόνη σχετική
συνδρομή την
“ευλογία” του τοπικού
Μητροπολίτου Ιγναντίου, δηλαδή
χωρίς την συνδρομή-επίβλεψη ειδικών
(κάτι σαν
εγχείρηση
χωρίς γιατρό...), με
αποτέλεσμα την “απο-πνευματικοποίηση”
του. Εγκληματικές
παρεμβάσεις, δυνητικώς αναστρέψιμες,
ευτυχώς,
όταν οι συνθήκες το
επιτρέψουν. Οψόμεθα...
24
Ιουλίου: Επέτειος αποκατάστασης της
Δημοκρατίας.
Αν και στην χώρα του Υπαρκτού Ελληνισμού,
δεν λειτούργησε ποτέ “Δημοκρατία
Δυτικού τύπου” πέραν από μια “τύπου
Δημοκρατία” ,
επί
Παραφύση και
αυτή η ελλιπής εκδοχή της, απειλείται
από την καθεστωτική διακυβέρνηση της,
ένα υβρίδιο Μαδουρισμού και Πολωνικού
καθεστωτισμού.
Το
“Άγιο Δισκοπότηρο”.
Οι μαρξιστές της Παραφύση μετά από μια
τρίχρονη καταστροφική για την χώρα
πορεία προς τα πίσω, ανακάλυψαν το “Άγιο
Δισκοπότηρο” των “Αγορών”. Χρειάστηκαν
τρία χρόνια για να βγούμε ξανά στις
αγορές. Για την ακρίβεια χρειάστηκαν
τρία χρόνια για να μπορέσουμε να
ανταλλάξουμε κυρίως
μία
παλιά – και “στημένη” όπως τη χαρακτήριζε
τότε οΝήπιος
– έκδοση με μία νέα. Η έξοδος στις αγορές
(24/7), ήταν ακριβότερη από εκείνη των
προδοτών Σαμαροβενιζέλων (1974
- η
σύγκριση γίνεται βάσει της
διαφοράς από το γερμανικό επιτόκιο
επιτόκιο δανεισμού – spread).
Οι
της Παραφύση επιχαίρουν, διότι
ασθμαίνοντας κοντοζυγώνουν στο 1974,
όσο και αν η έξοδος, όντως, εμπεριέχει
σπέρματα μιας αμυδράς επιστροφής στην
κανονικότητα.
26
Ιουλίου: Αγίας Παρασκευής της αθληφόρου.
Βοήθα
μας να
ξεστραβωθούμε...
Σαν επιδόρπιο
Ο άνθρωπος σκέφτεται,
υπάρχουν παιδιά
άρα , ελπίζω...
Το Μεγαλείο ενός
Μικρού. Υποκλινόμενοι
σε ένα 11χρονο
αγόρι
με καρκίνο στον
εγκέφαλο, που δώρισε το ήπαρ και τα νεφρά
του, για να σωθούν συνάνθρωποι.
Μουσική για μια Μικρή
Ελπίδα. Ένας
μουσικός στο Μπαλί, παίζει
φλογέρα σε ένα
άρρωστο παιδάκι, διότι μουσική εμπεριέχουν
τα πάντα, εμπεριέχεται
στα πάντα...
Αντιστικτικά,
ως μουσική επένδυση αυτής της “φωτογραφικής
σκηνής”, προτείνω την δυτικότροπη
μουσική για μπαλέτο του Μάνου Χατζιδάκι
“Για Μια Μικρή Λευκή Αχιβάδα”.
Θάνατος, στις απάνθρωπες
πολιτισμικές αγκυλώσεις. Ένα
10χρονο κοριτσάκι πανηγυρίζει το διαζύγιό
του από τον 30χρονο άντρα της.
Χορεύοντας... προς
την “Δύση”.
Χορεύοντας στην μοναδική σχολή κλασσικού
μπαλέτου της Ρουάντας. (Δυτικός
Πολιτ-ισμός:
Η Ιδεολογία της Πολιτείας).
Προς
την “Δύση”... και με
σκέιτ. Οι
“μάγισσες” του Ιράν.
Και κάθε ημέρα, εκ της
Φύσεως ορισθείσα, είναι “Ημέρα
της, των 2 Φύλων Υπερηφάνειας”.
Των δυναμένων δια
της συν-ουσίας των,
να φέρουν “Ελπίδα” στον Κόσμο μας.
Αλληλούια…
Του
επιγείου
/ ηλίου το φως,
εις την /
συννεφιά κόντρα...
(Χαϊκού).
Τίποτα
δεν έχει αλλάξει
τίποτα
δεν είναι όπως παλιά. (...)
Γέλα
πουλί μου γέλα,
γέλα...
κι’ ειν
η ζωή μια τρέλα..
“Γέλα
πουλί μου γέλα” (1988), Μουσική-στίχοι:
Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας.
Seedrinker
