Μετά δανείου...

Μήπως, όσο γερνώ τόσο λιγότερο καταλαβαίνω;

Λέτε, η πείρα να μου ξέμαθε τον κόσμο;

15 Φεβρουαρίου: Θύμα ξυλοδαρμού από νεαρούς στο προαύλιο του Παντείου Πανεπιστημίου έπεσε ο καθηγητής του Τμήματος Διεθνών και Περιφερειακών Σπουδών Άγγελος Συρίγος (15/2). Ο καθηγητής δέχθηκε πολλαπλά χτυπήματα στο κεφάλι και στα πλευρά και χρειάστηκε να μεταφερθεί στο Ασκληπιείο Βούλας, όπου του έγιναν έξι ράμματα. Αφορμή για την εις βάρος του επίθεση, στάθηκε η παρατήρησή του σε νεαρό που , σημειώστε, μεσημεριάτικα “μουτζούρωνε” με σύνθημα τοίχο του πανεπιστημίου. Ακολούθησε λεκτική αντιπαράθεση του καθηγητή με τον νεαρό και δευτερόλεπτα μετά η ένταση κλιμακώθηκε καθώς, ακόμα δύο άτομα, ηλικίας 20 - 22 ετών, παρενέβησαν στον καβγά. Ο καθηγητής κατήγγειλε, ότι ο ένας απ’ αυτούς προσπάθησε να του βάψει με σπρέι το παντελόνι και όταν εκείνος αντέδρασε άρχισαν να τον χτυπούν και οι τρεις στο κεφάλι και τα πλευρά με τα μεταλλικά σπρέι. Το συμβάν έληξε λίγα λεπτά αργότερα χάρη στην παρέμβαση φοιτητών που βρίσκονταν στο προαύλιο.

“Το υπουργείο την καταδίκασε και μάλιστα ‘κατηγορηματικά’. Ανακοίνωση σαν συναυλία καταδίκης της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και βάλε. Όμως δεν περιορίστηκε στην καταδίκη. Έδειξε και τον δρόμο για την αποφυγή τέτοιου είδους μεμονωμένων περιστατικών. Είπε το περίφημο: “Ο διάλογος δίνει διεξόδους”. Προφανώς, ο κ. καθηγητής μονολογούσε όταν ζήτησε από τους συνομιλητές του να μην ρυπαίνουν, κι εκείνοι τον έστειλαν στο νοσοκομείο για να μάθει την επόμενη φορά να κάνει διάλογο” (Τάκης Θεοδωρόπουλος).

Τα γεγονότα αυτά επιβεβαιώνουν εμμέσως, το γεγονός ότι η Παραφύση, μεθοδικά αποψιλώνει κάθε βελτίωση που είχε επιφέρει στην λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, ο νόμος Διαμαντοπούλου. Προσέξτε, όχι με νόμο, άλλα με τροπολογίες, συνήθως προσαρτημένες σε άσχετα νομοσχέδια. Τα γεγονότα αυτά με προτρέπουν στην επαναπροσέγγιση του θέματος της εκπαίδευσης υπό τον τίτλο “γενικώς και ειδικώς”.

Γενικώς: Ο Γάλλος φιλόσοφος Μαρσέλ Γκοσέ, έχει αναφερθεί στην ύπαρξη τριών “στρωμάτων” στην γεωλογία του εκπαιδευτικού προβλήματος: ένα “ανθρωπολογικό στρώμα” , ένα “επιστημονικό” και ένα “πολιτικό”. Το “ανθρωπολογικό στρώμα”, εδράζεται στην διατύπωση του Ιμάνουελ Κάντ: “Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό πλάσμα της δημιουργίας το οποίο πρέπει να εκπαιδευτεί”. Και αυτό για 2 λόγους. 1) Επειδή καλείται να ζήσει εντός μιας γλωσσικής κουλτούρας. Όπως λέει και η Κική Δημουλά, “οι λέξεις φταίνε , αυτές ενθαρρύνουν τα πράγματα να αρχίσουν να συμβαίνουν”. 2) Επειδή ζει σε κοινωνία. Για τον λόγο αυτό πρέπει να αυτοκυβερνιέται και να ρυθμίζει τις σχέσεις του με τους άλλους με βάση ένα κοινό νόμο, δηλαδή να αποδεχθεί “ελεύθερα” τους κανόνες που έχουν καθοριστεί συλλογικά. Με μια φράση: “Γίνομαι ο εαυτός μου, δρώντας όπως οι άλλοι και συμμεριζόμενος τις σκέψεις τους”. Οι δύο αυτοί λόγοι, δομούν στην εκπαιδευτική διαδικασία μια σχέση ανισότητας - εξάρτησης μεταξύ εκείνου που μαθαίνει και εκείνου που γνωρίζει. Να επισημάνω, ότι ενώ απαίτηση των δημοκρατικών κοινωνιών είναι τα μέλη τους να είναι ελεύθερα, η “εκπαίδευσή” τους για να το επιτύχουν, εμπεριέχει πολλές αντινομίες. Το πέρασμα από την εξάρτηση, προκειμένου να φτάσουμε στην ελευθερία. Τον καταναγκασμό του συλλογικού κανόνα ως όρο για την κατάκτηση της ατομικής ελευθερίας. Την υποχρέωση της μάθησης για την επίτευξη της αυτονομίας.

Ο Γκοσέ επισημαίνει, ότι οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν προσθέσει στην εκπαιδευτική διαδικασία και μία δεύτερη διάσταση, την οποία αποκαλεί “επιστημονικό στρώμα”. Αποτέλεσμα του γεγονότος ότι από τον 16ο αιώνα εμφανίζεται μία αντίθεση, αυτή ανάμεσα στην “παραδοσιακή μάθηση” και στην δια του σχολείου μεταβίβαση γνώσεων. Έναν θεσμό, μέσω του οποίου οι κοινωνίες αναθέτουν σε ορισμένους, στους δασκάλους στους καθηγητές, τον ρόλο του μεσολαβητή. Η “παραδοσιακή μάθηση” περνούσε μέσα από την επανάληψη και την αφομοίωση περιεχομένων, των οποίων η εγκυρότητα καθορίζονταν από την μακρά τους χρήση. Η δια του σχολείου μεταβίβαση γνώσεων περνάει, αντίθετα, από μια “στοχαστική μεσολάβηση”, ανάμεσα σε αυτόν που μαθαίνει και σε αυτό που πρέπει να μάθει, να μαθευτεί. Με την γέννηση δε των παιδαγωγικών επιστημών στη διάρκεια του 19ου και 20ου αιώνα, διαμορφώνεται η σύγχρονη αντίληψη της εκπαιδευτικής διαδικασίας, η οποία θέτει ως στόχο της την διάπλαση μιας ανθρώπινης ύπαρξης ελεύθερης και ικανής να προσαρμόζεται στο απρόβλεπτο της ζωής.

Το τρίτο στρώμα, σύμφωνα με τον Γκοσέ, είναι το “πολιτικό”. Ήδη από το δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα το σχολείο γίνεται ένας από τους κύριους φορείς της προόδου. Το πολιτικό ιδεώδες του Διαφωτισμού επιδιώκει να καταστήσει το άτομο ελεύθερο, χειραφετημένο και ευτυχισμένο. Για να επιτευχθεί αυτό, το άτομο πρέπει να αναγνωρίζει ή και να ελέγχει το περιβάλλον στο οποίο ζει. Πάνω σε αυτά τα ζητούμενα δομείται το νέο πρόγραμμα της εκπαίδευσης. Ο Γκοσέ επισημαίνει ότι όλα αυτά καλούνται να λειτουργήσουν σε ένα περιβάλλον όπου υπάρχει μία ανεξάλειπτη ένταση, αυτήν ανάμεσα στα ατομικά δικαιώματα και στις κοινωνικές ανάγκες (σσ. αυτήν την ένταση προσπαθεί να διαχειριστεί το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, δια του “επαγγελματικού προσανατολισμού”, και της “σύνδεσης του Πανεπιστημίου με την οικονομία”). Στην ιστορική περίοδο που αποκλήθηκε “ένδοξη τριακονταετία” (1950- 1980) το δημόσιο σχολείο του κράτους πρόνοιας υλοποίησε, σύμφωνα με τον Γκοσέ, “την σύνθεση της ρεπουμπλικανικής αξιοκρατίας, της μαζικής κοινωνικής ισότητας και της ατομιστικής φροντίδας”. Μία σύνθεση – ισορροπία που σήμερα αντιμετωπίζει προβλήματα.

Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, και την εγκαθίδρυση της λεγόμενης “εκδημοκρατισμένης παιδείας” (κομματικοποιημένης), το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας οδηγήθηκε στην αποτελμάτωση. Αποτέλεσμα αυτής, η αμφισβήτηση–ακύρωση μιας θεμελιώδους αρχής κάθε εκπαιδευτικού συστήματος, αυτής της αυθεντίας. Δεν υπάρχει εκπαίδευση χωρίς αυθεντία. Μία αυθεντία που πηγάζει - αναγνωρίζεται – νομιμοποιείται από την ίδια την κοινωνία, διότι αυτή αναθέτει στο εκπαιδευτικό σύστημα την αναπαραγωγή των κανόνων και των αξιών της. Το μόνο σχετικό που μπορεί και πρέπει να τεθεί, να προβληματίζει, ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα, είναι αυτό να λειτουργεί ως “η διαλεκτική άσκηση μιας αυθεντίας εν όψει μιας ελευθερίας”.

Τα αποτελέσματα της “εκδημοκρατισμένης παιδείας” μας, σχηματικά αποτιμούντε στην τελευταία έκθεση του διεθνούς προγράμματος του ΟΟΣΑ, PISA (Programme for International Student Assessment), το οποίο μετράει την ικανότητα των 15χρονων μαθητών να εφαρμόζουν γνώσεις και κυρίως δεξιότητες στις φυσικές επιστήμες, μαθηματικά και την κατανόηση κειμένου. Τα αποτελέσματα: Οι Έλληνες μαθητές, βαθμολογήθηκαν κάτω από την βάση και στα τρία θεματικά τεστ, αποδεικνύοντας ότι δεν τους έχει παρασχεθεί η δυνατότητα να εξηγούν φαινόμενα με επιστημονικό τρόπο, να αξιολογούν και να θέτουν επιστημονικά ερωτήματα και να ερμηνεύουν με επιστημονικό τρόπο, δεδομένα και στοιχεία. Εκ του συστήματος, οι Έλληνες μαθητές περιορίζονται - ωθούνται στην παπαγαλία, με ορατό αποτέλεσμα την μη ανάπτυξη κριτικού πνεύματος. Ως απολύτως φυσικό για τα δεδομένα της χώρας μας, παρουσιάζεται το γεγονός ότι εγκαίρως (2000), οι εκπαιδευτικοί δια της ΟΛΜΕ “οι στοχαστικοί μεσολαβητές”, οι φέροντες τεράστια ευθύνη για τις επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών, έσπευσαν να καταγγείλουν το πρόγραμμα PISA ως αντιδραστικό...

Τα αποτελέσματα της “εκδημοκρατισμένης παιδείας” μας, στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μπορούν να σχηματοποιηθούν στο γεγονός ότι, δια του εκφυλισμού της έννοιας του “Πανεπιστημιακού Ασύλου”, οι πανεπιστημιακοί χώροι κατέληξαν “συγκοινωνούντα δοχεία” με τις κερκίδες των χούλιγκαν, το “Εξαρχιστάν” και άλλους ανάλογους χώρους αναρχίας (καμία σχέση με τον Αναρχισμό). Η κατεύθυνση του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας του Υπαρκτού Ελληνισμού, είναι να παράγει τελικά τα θύματα που θα εμπλουτίζουν την εύκολα χειραγωγούμενη και όχι μόνο πολιτικά, λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ (Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης Άγνοια). Τα αποτλέσματα τα βιώνουμε.

Ειδικώς: Στην χώρα μας δεν έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει ότι “η επένδυση στην εκπαίδευση αποδίδει τον καλύτερο τόκο”, όπως επεσήμαινε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, πολύ πριν ο νομπελίστας Γκάρι Μπέκερ το 1964 με το βιβλίο του “Η εκπαίδευση είναι επένδυση”, εισήγαγε τον όρο “ανθρώπινο κεφάλαιο”. Η εκπαίδευση έχει πια αναγνωριστεί ως ανταγωνιστικό “όπλο” για τους εργαζόμενους, τις εταιρείες και τα κράτη, αφού συνιστά κεντρικό συστατικό του “ανθρώπινου κεφαλαίου”. Αυτό το οποίο, με την σειρά του καθορίζει το επίπεδο γνώσεων και δεξιοτήτων, ίσως τον σημαντικότερο παραγωγικό συντελεστή πια, στις λεγόμενες “οικονομίες της γνώσης” και δη τις παγκοσμιοποιημένες.

Ο ανεπτυγμένος κόσμος, το έχει συνειδητοποιήσει από την δεκαετία του ΄80, μετά την ανάδυση της Σίλικον Βάλεϊ στην Καλιφόρνια και της Route 128 στην Βοστόνη, οι οποίες και ανέδειξαν ένα νέο πρότυπο και ένα νέο “οδικό χάρτη” για τις οικονομίες. Ακριβώς τότε που το ΠΑΣΟΚ στην χώρα μας προήγαγε το έκτρωμα της “εκδημοκρατισμένης παιδείας”, ο ανεπτυγμένος κόσμος προήγαγε ένα σύμπλεγμα τεχνολογικής ανάπτυξης, που στον πυρήνα του είχε το πανεπιστήμιο ,ως “εγκέφαλο” και “ατμομηχανή” των ιδεών που υλοποιούνται ως καινοτόμα προϊόντα στην αγορά. Είχε αντιληφθεί, ότι για να γίνει μια οικονομία ανταγωνιστική, άρα και πιο πλούσια, πρέπει να χαρακτηρίζεται από καινοτομικό πνεύμα και υψηλότερη παραγωγικότητα, γι’ αυτό έπρεπε να παράγει και αξιοποιεί, περισσότερες και καλύτερες πληροφορίες και γνώσεις.

Στην “οικονομία της γνώσης”, οι κλασικοί παραγωγικοί συντελεστές (γη, κεφάλαιο , εργασία) έχουν μικρότερη αξία στην παραγωγή και την δημιουργία κερδών, σε σχέση με τους άυλους συντελεστές ( πληροφορία, γνώση, ειδικότητες), δηλαδή ότι δομεί το “ανθρώπινο κεφάλαιο”, διότι κάθε αύξηση του, συνεπάγεται και αύξηση στις αποδόσεις του φυσικού (παγίου) κεφαλαίου. Και αύξηση του “ανθρώπινου κεφαλαίου”, μπορεί να συμβεί μόνο μέσω ποιοτικών εκπαιδευτικών συστημάτων. Αυτό, σύμφωνα με την διεθνή εμπειρία, προϋποθέτει εκτός από σωστή οργάνωση, κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο κ.λπ., πολιτική και κοινωνική συναίνεση, ευελιξία, αυτονομία (και χρηματοδοτική) των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αλλά και ποικιλία εκπαιδευτικών φορέων, δημοσίων και ιδιωτικών.

Δυστυχώς, η δημιουργία του “ανθρώπινου κεφαλαίου”, είναι μια χρονοβόρος διαδικασία, γεγονός που δείχνουν και οι σχετικές έρευνες, οι οποίες και διαπιστώνουν μεγάλη χρονική υστέρηση μεταξύ μιας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και στην εξ αυτού του λόγου αύξησης του ΑΕΠ μιας χώρας. “Αν σχεδιάζεις για 1 χρόνο, φύτεψε ένα σπόρο. Αν σχεδιάζεις για 10 χρόνια, φύτεψε ένα δένδρο. Αν σχεδιάζεις για 100 χρόνια, δίδαξε ανθρώπους” (Κομφούκιος).

Το δάνειο: Το άρθρο του Δημήτρη Μπότση “Οικονομικός αλφαβητισμός (economic ή financial literacy)” “Ο γνωστός νομπελίστας George Stigler (1911- 1991), ένας από τους βασικούς θεμελιωτές της οικονομικής σχολής του Σικάγο, πίστευε ότι ‘το κοινό έχει επιλέξει να μιλάει και να ψηφίζει για οικονομικά προβλήματα, έτσι πλέον, η μόνη αναπάντητη ερώτηση είναι πόσο έξυπνα μιλάει και ψηφίζει’ (για αυτά τα ζητήματα). Θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε να παρακολουθήσει το πρόσφατο βίντεο σατυρικής εκπομπής (σσ. ‘Ότι Νάνε - ΣΚΑΪ’), με τον δημοσιογράφο να ρωτά διάφορους περαστικούς, ανάμεσά τους και νέα παιδιά, για το πόσα μηδενικά έχει ένα δισεκατομμύριο ή ακόμα να έβλεπε την υπερβαίνουσα αφέλειας ευπιστία μερίδας συμπατριωτών μας, στην ύπαρξη ‘εργαλείων χρηματοδότησης’ από απίθανα καταπιστεύματα που είναι μεγαλύτερα από το άθροισμα των ισολογισμών κολοσσών όπως η Apple, η Microsoft και η Berkshire Hathaway! Αναμφίβολα λοιπόν ο Stigler θα μας έλεγε να προβληματιστούμε σοβαρά για το κατά πόσο τέτοια άτομα είναι ικανά να σκεφτούν και, εν τέλει, να αποφασίζουν για οικονομικά ζητήματα, ακόμα και της ίδιας της ζωής τους. Δυστυχώς εδώ και δεκαετίες, το επίπεδο κατανόησης βασικών οικονομικών εννοιών μεταξύ των Ελλήνων βυθίζεται στις σκιές της ημιμάθειας και στα σκοτάδια της μεταφυσικής. Και αυτό, παρόλο που οι δυνατότητες πληροφόρησης του μέσου πολίτη πάνω στις οικονομικές εξελίξεις, έχουν αυξηθεί και αυξάνονται με εκθετικό ρυθμό. Μελέτες του ΟΟΣΑ (OECD) δείχνουν ότι η Ελλάδα ήταν και παραμένει στις χώρες όπου η πλειονότητα των κατοίκων της λογίζονται ως ‘οικονομικά αναλφάβητοι’. Μελέτη (του 2014) της Standard & Poor’s προσδιορίζει το ποσοστό των οικονομικά αναλφάβητων στη χώρα μας στο 55%, όταν στην ίδια μελέτη ο μέσος όρος της ΕΕ τοποθετείται στο 48%. Ο μέσος Έλληνας δεν κατέχει βασικές γνώσεις οικονομικών, δεν γνωρίζει θεμελιώδεις οικονομικές έννοιες και επί της ουσίας, δεν διαθέτει εκείνες τις δεξιότητες που σχετίζονται με τη βασική διαχείριση των προσωπικών ή και οικογενειακών του οικονομικών. Ωστόσο, καλείται με την ψήφο του να αποφασίζει για την οικονομική πορεία της πατρίδας και το μέλλον των παιδιών του. Επιπλέον, η παρατηρούμενη διεθνώς τάση για περισσότερη οικονομική ελευθερία των κοινωνιών, σημαίνει ότι η λήψη χρηματοοικονομικών αποφάσεων φεύγει από την αγκαλιά του κράτους (και τους όποιους οργανισμούς του) και περνά κατευθείαν στα άτομα ή σε εταιρείες, μαζί με τα οφέλη και τις ευθύνες που αυτές οι αποφάσεις επιφέρουν. Όταν το άτομο χάνει την οικονομική του ασφάλεια και την οικονομική του υγεία, οι επιπτώσεις διαχέονται και στην κοινωνία που αυτό μετέχει, αποσταθεροποιώντας την συλλογικά και υποθηκεύοντας το μέλλον της – την ίδια την υπόστασή της. Αυτό, με τη σειρά του, καθιστά το πρόβλημα του οικονομικού αναλφαβητισμού πιο πιεστικό και οξύ, καθώς οι αναλφάβητοι επί των οικονομικών πολίτες, καθίστανται εκτεθειμένοι σε κινδύνους όπως απώλεια εισοδήματος, άκριτο δανεισμό (ποιος ξεχνά τις απίθανες προτροπές για διακοπο-δάνεια των πρόσφατων ετών!), απώλεια συντάξεως και εν τέλει, λανθασμένο οικογενειακό προγραμματισμό. Το εργαλείο με το οποίο το άτομο μπορεί να υπερασπίσει και να προασπίσει την οικονομική του ασφάλεια και υγεία και κατ’ επέκταση εκείνη της κοινωνίας που αποτελεί μέλος της, είναι ο ‘οικονομικός αλφαβητισμός (economic ή financial literacy)’. Με την έννοια αυτήν ορίζουμε την ικανότητα, βάσει της οποίας ο κάθε πολίτης είναι σε θέση να αναγνωρίζει προβλήματα οικονομικής φύσεως, είναι σε θέση να προβάλει στο μέλλον τις συνέπειες των επιλογών του, να μπορεί να ζυγίσει το κόστος των ενδεχόμενων εναλλακτικών του και τέλος να λαμβάνει αποφάσεις επί βασικών χρηματοοικονομικών ζητημάτων γνωρίζοντας το όφελός τους αλλά και το ρίσκο τους. Οι παλαιότερες γενιές, εκείνες που έζησαν τη σκληρή μεταπολεμική φτώχεια, είχαν διαμέσου βιωματικής εμπειρίας, επίγνωση της αποταμίευσης ως έννοιας και ως εργαλείου βελτίωσης του μελλοντικού επιπέδου ζωής. Δυστυχώς, οι απόγονοί τους, εκ των πραγμάτων απέδειξαν ότι αδυνατούν να καταλάβουν ακόμα και τις βασικές λειτουργίες των οικονομικών του κράτους, έγιναν πρόθυμοι και συνυπεύθυνοι αποδέκτες μιας ψευδεπίγραφης και δανεισμένης ευμάρειας καταναλωτισμού, με αποτέλεσμα ακόμα και σήμερα να αναζητούν επανειλημμένως λύσεις σε εύκολες υποσχέσεις και παράλογες σοφιστείες. Σαφώς και υπάρχουν εξηγήσεις για αυτήν την κατάσταση, αν και δεν αποτελούν αντικείμενο του παρόντος σημειώματος. Ιχνογραφούμε μόνο εδώ, το χλευασμό του ήθους της τίμιας εργασίας, την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα που τροφοδοτείται από και τροφοδοτεί τη διαφθορά, και φυσικά την έντονη καλλιέργεια της νοοτροπίας ότι το κράτος- πρόνοια, υπεράνω όλων, μας ‘οφείλει’. Υπό τις παρούσες συνθήκες και τις ασφυκτικές συγκυρίες στην ελληνική κοινωνία, η διδασκαλία έστω και βασικών οικονομικών καθίσταται επιτακτικός και, τολμούμε να πούμε, εθνικός στόχος. Θεωρούμε ότι η διδασκαλία των οικονομικών και βασικών αρχών επιχειρηματικότητας σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά και στους ενήλικες δια βίου (με κάθε διαθέσιμο τεχνολογικό μέσο και εκπαιδευτική μέθοδο), θα έδινε τη δυνατότητα στους πολίτες, από πολύ νωρίς, να μπορούν σε ατομικό αλλά και συλλογικό επίπεδο να αναπτύξουν μία κριτική σκέψη έναντι οιοδήποτε κερδοσκόπου ή απατεώνα, αλλά και λαϊκιστή πολιτικού, που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την έλλειψη οικονομικών γνώσεων, δίνοντάς τους ανέφικτες υποσχέσεις. Παράλληλα, σε ατομικό επίπεδο, οι ίδιοι οι πολίτες θα μπορούν να αξιολογούν πλέον με γνώση, πιθανές επιλογές οικονομικού σχεδιασμού του δικού τους παρόντος και μέλλοντος. Ένα τέτοιο πρόγραμμα πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να ξεκινήσει και να συντονιστεί από κάποιον θεσμό έξω και πέρα από το στενό εκπαιδευτικό φορέα κρατικού υπουργείου και σίγουρα πάνω από την πολιτική ταυτότητα ενός υπουργού που θα ήθελε να αυτοπροσδιοριστεί… ‘μεταρρυθμιστής’ ή ‘καινοτόμος’! Ένας θεσμός π.χ. με το ειδικό βάρος της Τραπέζης της Ελλάδος (ΤτΕ) θα μπορούσε να οργανώσει, συντονίσει αλλά και να διαχειριστεί ένα τέτοιο εθνικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα καθώς διαθέτει το κύρος, τη γνώση και τη συνέχεια που απαιτείται, μένοντας πέρα και πάνω από τυχόν μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Άλλες χώρες έχοντας αναγνωρίσει το πρόβλημα, όχι μόνο στο εκπαιδευτικό τους σύστημα αλλά και στις κοινωνίες τους και έχουν εδώ και καιρό συγκροτήσει και τρέχουν προγράμματα οικονομικής επιμόρφωσης στα σχολεία τους αλλά και έξω από αυτά. Άπλετη βιβλιογραφία, αναλυτική θεματολογία διδακτέας ύλης, καθώς και διεξοδικές μελέτες αξιολόγησης βάσει μετρήσιμων μεγεθών τέτοιων προγραμμάτων, υπάρχουν στη διάθεση κάθε καλόπιστου ενδιαφερομένου να δει, να συγκρίνει και να αποφασίσει, το τι και το πώς θα μπορούσε να υλοποιηθεί ένα τέτοιο εγχείρημα στην πατρίδα μας. Βέβαια για να ξεκινήσει μία τέτοια προσπάθεια θα χρειαστεί να βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας μία κυβέρνηση, τα στελέχη της οποίας δεν θα θεωρούν την καριέρα ‘χολέρα’, ούτε θα δαιμονολογούν ή θα σαμποτάρουν την υγιή επιχειρηματικότητα, αλλά θα ενστερνίζονται τις αρχές της ελεύθερης οικονομίας, της επιχειρηματικότητας καθώς αυτές συμβάλλουν στην ατομική ευδαιμονία αλλά και διασφαλίζουν την κοινωνική ηρεμία και ανάπτυξη. Δεν είναι τυχαίο που ο πρώην διοικητής της Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ, Ben Bernanke, πίστευε ότι ‘ο οικονομικός αλφαβητισμός είναι μια ασπίδα προστασίας απέναντι σε μια παγκόσμια οικονομία κι ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που γίνονται όλο και πιο περίπλοκα’. Το οφείλουμε λοιπόν στις επόμενες γενιές Ελλήνων να τους προμηθεύσουμε με μέθοδο και αταλάντευτη συνέπεια, αυτό τον απαραίτητο αμυντικό εξοπλισμό ώστε να μπορέσουν να πραγματώσουν τα δικά τους όνειρα και πεπρωμένα σε έναν τέτοιο κόσμο.

10 Μαρτίου: Εισβολή στο μάθημα του καθηγητή Άγγελου Συρίγου . Διαβάστε πως περιέγραψε ο ίδιος την νέα του περιπέτεια... (Facebook).

“Με κάνατε υπερήφανο!

Την Παρασκευή 3 Μαρτίου, λίγο μετά τις 4 το απόγευμα εισέβαλε στην αίθουσα που είχαμε την παράδοση του μαθήματος των ελληνοτουρκικών σχέσεων μία ομάδα 20-25 νεαρών.
Θεώρησαν αυτονόητο να διακόψουν το μάθημα με το «έτσι θέλω». Αναζητούσαν τον Συρίγο, που προφανώς δεν γνώριζαν. Κατέγραφαν με κινητά την εισβολή, παρ’ ότι τους ζητήσαμε επανειλημμένως να σταματήσουν. Προσπάθησαν να μοιράσουν στο Πάντειο μια προκήρυξη εναντίον μου, που έφερε υπογραφή ‘Ελευθεριακό Σχήμα ΤΕΙ Πειραιά’... Κατά δήλωσή τους, δεν ήσαν από το τμήμα μας και επίσης κατά δήλωσή τους, μόνον οι 3-4 από αυτούς ήσαν από το Πάντειο. Οι υπόλοιποι ήσαν προφανώς εκδρομείς, που θεώρησαν ότι θα ήταν ένα ευχάριστο δρώμενο που θα έδειχνε πόσο επαναστάτες και αντιεξουσιαστές ήσαν. Κατά τη διάρκεια του 40λεπτου επεισοδίου υπήρξε έντονη λεκτική βία (ευτυχώς όχι σωματική) και όσοι ήμασταν παρόντες διαπιστώσαμε στην πράξη αυτό που έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα, ότι δηλαδή ‘οι ασήμαντες μειοψηφίες που διέρχονται βίαια μέσα δεν μπορούν να καθορίζουν τις απόψεις, την έκφραση της γνώμης, τον τρόπο ζωής, την ίδια την ελευθερία μας’. Δεν γράφω αυτό το σημείωμα για να αφηγηθώ το θλιβερό περιστατικό. Ο βασικός λόγος είναι για να ευχαριστήσω τους φοιτητές που ήσαν παρόντες και με τη γενναία και αποφασιστική στάση τους απέτρεψαν την έκδηλη διάθεση των ‘εκδρομέων’ για σωματική βία. Τους απονομιμοποίησαν πλήρως και στο τέλος τους έφεραν σε εμφανή αμηχανία με αποτέλεσμα οι ‘εκδρομείς’ να αποχωρήσουν ηθικά ηττημένοι. Συγκινητική ήταν στο τέλος του μαθήματος, η προστατευτική στάση των φοιτητών μου να φύγουμε όλοι μαζί από την αίθουσα και από τον χώρο του Πανεπιστημίου για να μην πάθω τίποτα εάν βγω έξω μόνος.

Παιδιά, με κάνατε υπερήφανο! Μέσα στη μαυρίλα της εποχής που ζούμε, μέσα σε αυτή τη φαιά πραγματικότητα που μας περιβάλλει από όλες τις μεριές, μου δείξατε ότι υπάρχει ελπίδα, ότι η ελπίδα είστε εσείς, ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει, ότι εσείς είστε το μέλλον για το οποίο αξίζει να συνεχίζουμε να πολεμάμε. Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. ΣΥΝΕΧΊΖΟΥΜΕ”!

“Η παιδεία, τέκνον μου (τώρα το καταλαβαίνω ο δυστυχής), όταν είναι μοιρασμένη αναλόγως εις έθνος ολόκληρον, γίνεται φραγμός και τοίχος εις τας επιχειρήσεις των κακών ανθρώπων, και αν των διορθώση την ψυχήν, τους αναγκάζει και μη θέλοντας να φαίνονται καλοί. Τίνας αδικούσι πλέον εύκολα οιμάδικοι; Τους απαίδευτους, και δια τούτο αδυνάτους να γνωρίσωσιν ή να υπερασπισώσι τα κτήματά των. Τίνας εκδύνουσι οι κλέπται; Τους ανικάνους να φυλάξωσι τα κτήματά των. Τίνας απατώσι οι πλάνοι; Όσους η απαιδευσία έκαμεν ευκόλους να πλανώνται” ( από τον “Παπατρέχα” του Αδαμαντίου Κοραή).

Επίλογος

Το σήμερα είναι το αύριο του χθες.

Συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με την Κάγκελα Μέρκελ (13/2) και Βόλφγκανγκ Σόιμπλε (14/2).

Η απάντηση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλιόυ (ΚΑΣ) (14/2), με την οποία απορρίφθηκε ομόφωνα το αίτημα του οίκου Γκούτσι, να διοργανώσει επίδειξη μόδας στον Παρθενώνα, παρουσιάζεται τελείως αδύναμη. Αναφέρει τα αυτονόητα, “περί ιδιαίτερου πολιτιστικού χαρακτήρα των μνημείων της Ακρόπολης ... συμβόλου της παγκόσμιας κληρονομιάς κλπ.”. Δηλώνει επίσης αμηχανία και μπορεί να χαρακτηρισθεί ως “μια από τα ίδια” καθώς συντάχθηκε βάσει του “γραφειοκρατικού τυφλοσούρτη”. Μια ισχυρή απάντηση του ΚΑΣ, απλώς θα έπρεπε να επισημαίνει στον οίκο Γκούτσι και μαζί σε όλον τον κόσμο, ότι είναι αδιανόητος, αν όχι αυθάδης, ο συγχρωτισμός μιας απόλυτα εμπορευματοποιημένης εκδοχής του εφήμερου, αυτής της μόδας, με το Μνημείο το αιώνιο, το επίγειο σύμβολο της Αρμονίας.

Deja-vu: Με την απόφαση του Eurogroup της 20/2, ξαναζούμε την, της Παραφύση “επιτυχία” σε αυτό της 20/2/2015. Την “επιτυχία” που ο Μπαρουφάκης είχε μετονομάσει σε “δημιουργική ασάφεια”. Την “επιτυχία” που μας κόστισε 100 δισ ευρώ περίπου, μας οδήγησε στο αχρείαστο 3ο Μνημόνιο, στην εκχώρηση της Ελληνικής περιουσίας για 99 χρόνια, τον “κόφτη” και σε ένα νόμισμα “περίπου ευρώ”, λόγω των capitals control. Με την νέα “επιτυχία” της Παραφύση, “ξαναμπήκαν οι οχτροί (οι πρώην) στην πόλη” Δηλαδή τώρα, οι της Παραφύση πανηγυρίζουν γιατί επανέρχεται το “κουαρτέτο”. Παρουσιάζουν ως “επιτυχία”, το ότι προ-συμφώνησαν την προ-νομοθέτηση μέτρων στο φορολογικό και ασφαλιστικό ύψους 2% του ΑΕΠ, που επέβαλε το ΔΝΤ.

Παρουσιάζουν ως “επιτυχία”, την υπόσχεση των Εταίρων μας για μελλοντική συμφωνία, δηλαδή το γεγονός ότι η ημερομηνία ολοκλήρωσης της Β΄ Αξιολόγησης οδηγήθηκε “εις τας ελληνικάς καλένδας”. Οι της Παραφύση επικοινωνιστές, αποσιωπούν ότι το θέμα των μεσοπρόθεσμων μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους, μετατίθεται για μετά το τέλος του προγράμματος και η ένταξη στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, η τόσο απαραίτητη για τις τράπεζες (για να λειτιυργήσουν ως τράπεζες) , παρουσιάζεται επισφαλής. Οι της Παραφύση επικοινωνιστές, αποσιωπούν ότι η “πολιτική συμφωνία”, η “αιχμή του δόρατος” τους, “έσπασε”, μαζί και η επιδίωξή τους, να εμπλέξουν εκβιαστικά το “ελληνικό αδιέξοδο”, στους εκλογικούς κύκλους των εταίρων μας. Όσον αφορά δε, τον εκλογικό κύκλο της Γερμανίας, εκτιμώ ότι τελικά ο Σόιμπλε, θα χρησιμοποιήσει το “πρόβλημα Ελλάδα” για να “στριμώξει” τον υποψήφιο του SPD για την Καγκελαρία, Μάρτιν Σουλτς. Και τότε και τώρα, οι της Παραφύση επικοινωνιστές μιλούσαν και μιλούν για το “τέλος της λιτότητας”. Εύχομαι, η της Παραφύση “επιτυχία”, να μην υποκρύπτει το 4ο Μνημόνιο. Διακαώς δε εύχομαι, το φετινό καλοκαίρι να μην ζήσουμε την “πρεμιέρα” του Grexit, την “γενική πρόβα” του οποίου ζήσαμε το καλοκαίρι του 2015. Η μόνη ελπίδα να επιστρέψει η χώρα στο “φυσιολογικό” είναι η απομάκρυνσή τους από το ¨ελληνικό ταμείο”, αλλιώς βοήθειά μας... Τέλος, ο Νήπιος, επιδιώκοντας δανειοδότηση από την Διεθνή Τράπεζα για την χρηματοδότηση προγραμμάτων κατά της ανεργίας (για την εκλογική του πελατεία, βεβαίως), υποδηλώνει ότι η χώρα μας ανήκει στις τριτοκοσμικές. Να υπενθυμίσω, ότι η Διεθνής Τράπεζα χρηματοδοτεί τριτοκοσμικές χώρες, συνήθως με προβληματικές κυβερνήσεις και διεφθαρμένα καθεστώτα. Και πάλι βοήθειά μας...

Τελική διαπίστωση: Ο της Παραφύση επικοινωνισμός ακολουθεί τον δρόμο της “μετά-αλήθειας”, ή αλλιώς την κατά Τραμπ, παρουσίασης “εναλλακτικών γεγονότων” (alternative facts). Σήμερα η Παραφύση επιτίθεται με την “μετά- λιτότητα”. “Θα συμφωνήσουμε ότι όλοι οι λαϊκιστές έχουν την ίδια μούρη, αλλά είναι εκπληκτικό πόσο μοιάζει η διακυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ με τη δική μας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Παρουσιάζουν την ίδια απλοϊκότητα στην προσέγγιση σύνθετων φαινομένων, δείχνουν την ίδια περιφρόνηση προς την αλήθεια, έχουν τις ίδιες εμμονές, φτιάχνουν τους ίδιους εχθρούς, έχουν ακόμη και την ίδια φρασεολογία. Αγαπημένος στόχος και των δύο τα ανεξάρτητα ΜΜΕ, αυτά που ο Ντόναλντ Τραμπ βρίζει ως ‘mainstream’ και οι δικοί μας ‘συστημικά’ ή αλλιώς ο πρώτος τα αποκαλεί ‘άτιμα’ (dishonest) και οι δικοί μας ‘βοθροκάναλα” (Πάσχος Μανδραβέλης). Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι η μετά-αλήθεια, είναι ένα υπερόπλο στα χέρια των επικοινωνιστών κάθε είδους. Το τρομοκρατικό χτύπημα στη Σουηδία, στο οποίο αναφέρθηκε ο Τράμπ, ή οι κοινές φωτογραφίες της ηθοποιού Πέμης Ζούνη με τον διάσημο σκηνοθέτη Ανγκ Λι που έδωσε στην δημοσιότητα η εταιρεία παραγωγής, θα μπορούσαν να είναι δύο πραγματικές ειδήσεις από τη διεθνή και την εσωτερική επικαιρότητα. Είναι όμως και οι δύο ψεύτικες και πέρασαν με ευκολία στο κοινό, που τις ενστερνίστηκε ως αληθινές με μεγάλη προθυμία. Τέλος να υπενθυμίσω την είδηση “περί μηνυτήριας αναφοράς που κατέθεσαν η Αργεντινή και η Βενεζουέλα κατά της Ελλάδας για δυσφήμηση” του ανταποκριτή του Ρόιτερ Φελίθ Ναβιδάδ (4/8), που αναμετέδωσαν τα εγχώρια ΜΜΕ. Μία “μούφα” του ελληνικού χιουμοριστικού μπλογκ “Πολύφημος 2.0 – στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος - polyfimos.wordpress.com”.

ΜΑRC FERRO: “Τύφλωση. Ή γιατί αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα”. Πολύ πριν χρησιμοποιήσει η σύμβουλος του Τραμπ, Kellyanne Conway, τον όρο alternative facts (εναλλακτικά γεγονότα) και προσδώσει μια “επισημότητα” στη φαντασιακή σχέση ηγετών και πολιτών με την πραγματικότητα, ή στη διαστρεβλωμένη απόδοσή της από τους ίδιους, η… πραγματικότητα είχε πολλάκις τραβήξει μια γραμμή, ανάμεσα στην ίδια και την πρόσληψή της από το ευρύ κοινό των πολιτών, αλλά και το ειδικό των διανοουμένων και των πολιτικών ηγετών. Αυτή η συνοριακή γραμμή διέψευσε δόγματα και ελπίδες, δημιουργώντας το κύριο σώμα της Ιστορίας, η οποία παρήλασε ως αμετάκλητη, μπροστά στα έκπληκτα μάτια πιστών και απλών σπεκουλαδόρων (Σίσυ Αλωνιστιώτου).

“Alternative fact - εναλλακτικό γεγονός”. Ορισμός: “Μια περίφραση για το ψεύδος, όταν χρησιμοποιείται με σκοπό τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας για λόγους πολιτικού συμφέροντος. Μια νέα προσθήκη στο πολιτικό λεξιλόγιο, για κάτι που πάντα υπήρχε, το οποίο όμως στις μέρες μας απενοχοποιείται (κατά κανόνα, στο όνομα του λαού) και χρησιμοποιείται ευρέως, λόγω της αποτελεσματικότητας που εξασφαλίζουν στη διάδοση του ψεύδους το Ιντερνετ σε αγαστή συνεργασία με την ανθρώπινη ηλιθιότητα. Την οφείλουμε στη σύμβουλο του προέδρου Τραμπ, την Κέλιαν Κόνγουεϊ, η οποία αναφέρθηκε με τη συγκεκριμένη φράση στα χονδροειδέστατα ψεύδη του εκπροσώπου του προέδρου για τη συμμετοχή του κόσμου στην τελετή ορκωμοσίας του Τραμπ” (Χρ. Κασιμάτης).

“Τρομακτικός Τραμπ”. Ο τίτλος άρθρου της Ελίζαμπεθ Ντρου (New York Review of Books) , στο οποίο αναφέρει: “Η πιθανή νοητική ανεπάρκεια του Τραμπ είναι επίσης ένα ανησυχητικό πρόβλημα: σοβαροί επαγγελματίες του κλάδου υποψιάζονται ότι πάσχει από διαταραχή ναρκισιστικής προσωπικότητας και από επερχόμενη άνοια, κρίνοντας από το περιορισμένο λεξιλόγιό του. (Αν συγκρίνει κάποιος τις παλαιότερες δημόσιες εμφανίσεις του, όπως η συνέντευξη του 1988 με τον Λάρι Κινγκ, ο Τραμπ εμφανίζεται περισσότερο εύγλωττος από όσο σήμερα)”.

Το “DER SPIEGEL” ξανακτυπησε:

Το απεχθές, για την Παραφύση, ΔΝΤ: Η απευθείας ανάγνωση των δημοσίως διαθέσιμων κειμένων, παραμένει ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει με όλα αυτά που μας συμβαίνουν. Δηλαδή την τεράστια καθυστέρηση γύρω από την Β΄ Αξιολόγηση, τη συμμετοχή, τις κριτικές και τις απαιτήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των υπολοίπων “θεσμών”. 

“Πρόκειται για τρεις εκτιμήσεις/προτάσεις τις οποίες διαβάσαμε στην εντελώς πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ, η οποία συντάχθηκε κατ’ επιταγήν του άρθρου 4 του Καταστατικού, που συνδέει το Ταμείο με τα κράτη στο πλαίσιο της εποπτείας, που του δίνει το δικαίωμα και τα καθήκοντα να ασκεί επί των 189 μελών του. Η έκθεση συζητήθηκε από το διοικητικό συμβούλιο του ΔΝΤ και εγκρίθηκε κατά πλειοψηφίαν, με τα ευρωπαϊκά κράτη να σημειώνουν επιφυλάξεις, κυρίως σε ότι αφορά μια νέα απομείωση του ελληνικού χρέους σε βάρος των δικών τους δημοσιονομικών πραγμάτων. Δείτε, κατά πρώτον, τις 3 φοροαπαιτήσεις των πάντοτε αυστηρών και ‘ακραίων’ τεχνοκρατών του Ταμείου. Η πρώτη: ‘Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περαιτέρω δημοσιονομική προσαρμογή αυτή τη στιγμή πέραν εκείνης που ήδη εφαρμόζει’.
Η δεύτερη: ‘Το μείγμα δημοσιονομικής πολιτικής πρέπει να εξισορροπηθεί, ώστε να ενισχύει τη μεσοπρόθεσμη σταθερότητα των δημόσιων οικονομικών και την ανάπτυξη και την ίση κατανομή των βαρών’. Η τρίτη: ‘Η κυβέρνηση οφείλει να συμπληρώσει την προσπάθεια δημοσιονομικής εξισορρόπησης με την επιβεβαίωση και εντατικοποίηση των προσπαθειών καταπολέμησης της φοροδιαφυγής’. Πέραν αυτών, στην έκθεση δεν υπάρχει τίποτε περισσότερο και καμία άλλη ‘απαίτηση’. Τι τρομάζει τους συμβούλους και υπουργούς της κυβέρνησης, τόσο πολύ μάλιστα ώστε να καταγγέλλουν το Ταμείο και να θέλουν την αποπομπή του με κάθε θυσία από την υπόθεση του ελληνικού προγράμματος προσαρμογής; Μια δεύτερη ανάγνωση των τριών ‘απαιτήσεων’ θα δώσει την απάντηση και θα εξηγήσει πού βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Οι επαναλαμβανόμενοι και σωρευτικοί φόροι, επί μιας συνεχώς συρρικνούμενης μερίδας πολιτών, ευθύνονται, κατά τους τεχνοκράτες του Ταμείου, για την άνιση φορολογική επιβάρυνση, την αύξηση των απλήρωτων υποχρεώσεων, τη διόγκωση των ‘κόκκινων’ δανείων και την επέκταση της φοροδιαφυγής.
Δυστυχώς, για την κυβέρνηση που ακκίζεται για την υπεραπόδοση της οικονομίας, είναι δυσκολότερο να μεταρρυθμίσει το φοροσύστημα, ώστε να γίνει δικαιότερο και αποτελεσματικότερο. Χειρότερα ακόμη, την κυβέρνηση υποστηρίζουν όσοι ταυτίζουν τους φόρους με τα εισοδήματά τους (σσ. δηλαδή, όσοι σιτίζονται από τους φόρους) (Μπάμπης Παπαδημητρίου). Και κάτι για να ελαφρύνουμε το κλίμα: “Ποια είναι η διαφορά του Τραμπ από τον Τσίπρα; Η ηλικία θα μου πείτε, η κόμμωση, η περιουσία, η Μελάνια, οι ΗΠΑ. Λεπτομέρειες. Η πραγματικότητα, ως γνωστόν, είναι διαπραγματεύσιμη. Η διαφορά είναι ότι ο Τραμπ χρησιμοποιεί τις μετα-αλήθειες για να επιβληθεί, ενώ ο Τσίπρας όταν λέει ότι πέτυχε τη διαπραγμάτευση νομίζει ότι λέει αλήθεια. Τι να κάνουμε; Έλληνας είναι” (Τάκης Θεοδωρόπουλος). Τέλος ο κύριος λόγος που το ΔΝΤ έχει εμπλακεί στα της Ε.Ε., είναι ότι τα κράτη μέλη και ιδιαιτέρως τα οικονομικώς ισχυρά, δεν εμπιστεύονται την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (European Commission), διότι λειτουργεί ακραίως πολιτικά έως και πολιτικάντικα. Ακραία περίπτωση πολιτικαντισμού, ο ανεκδιήγητος πρόεδρός της Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (2004-2014), ο “κολητός” του Κώστα του Μικρού, που ανέχθηκε - συγκάλυψε και τα “Greek statistics” του. Επικινδύνως πολιτικά, λειτουργεί και ο σημερινός πρόεδρός της, Ζαν Κλόντ Γιούνγκερ.

Μάρτιν Σουλτς: Όταν είχε επισκεφθεί την χώρα μας, αμέσως μετά τις εκλογές της 25/1/15, επέκρινε έντονα την παραφύση κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Όταν άρχισε να ψυχανεμίζεται την δυνατότητα να είναι ο υποψήφιος του SPD για την Καγκελαρία, παρουσιάστηκε ιδιαίτερα φιλικός προς την Παραφύση. Τώρα που είναι υποψήφιος, ταυτίζεται απολύτως με τις προβλέψεις του Νηπίου για το πέρας της Β΄ Αξιολόγησης. Τελευταία ταύτιση, οι δηλώσεις του κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών (16/12/16). Τόνισε ότι κατανοεί απόλυτα, το λόγο που η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να προστατέψει τις πιο ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού (σσ. το επίδομα στους χαμηλοσυνταξιούχους, χωρίς την σύμφωνη γνώμη των Θεσμών). Επίσης ανέφερε, ότι θα πρέπει να γίνει μια “δυναμική αξιολόγηση” των μέτρων και εξέφρασε την πεποίθηση ότι έως το Eurogroup του Ιανουαρίου (2017) θα έχει βρεθεί μια συμβιβαστική λύση. Και επιβεβαιώθηκε, όπως και ο Νήπιος άλλωστε... Αυτά και άλλα, υποκρύπτουν το βασικό πρόβλημα των εκφάνσεων της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς. Δεν είναι ενάντια στον καπιταλισμό. Είναι όμως ενάντια του οικονομικού φιλελευθερισμού, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός αναπτύχθηκε παράλληλα με τον οικονομικό. Και ότι τα δικαιώματα των μειονοτήτων, κερδήθηκαν σε συνθήκες καπιταλισμού και φιλελευθερισμού και μάλιστα ακραίες.

Ο Εφιάλτης ξαναχτύπησε... Ο Εφιάλτης, δήλωσε σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή (24/2): “Το μόνο που θα σας πω είναι ότι στις προηγούμενες και στις προ προηγούμενες ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ. Στο δημοψήφισμα ψήφισα όχι. Και θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ”. Δηλαδή στις εκλογές της 25/1/15, που ηγείτο της εκλογικής συνεργασίας “Πράσινοι – Δημοκρατική Αριστερά”, ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Να υπενθυμίσω ότι συγκέντρωσε το 0,49%. Τελικά ο Εφιάλτης πρόδωσε και τον εαυτό του. Το άκρον άωτον της προδοσίας. Αισθάνομαι ικανοποιημένος, που η πραγματικότητα συνηγορεί στην έγκαιρη ενέργεια μου, δια της μετονομασίας, να επισημάνω – προειδοποιήσω για το ποιόν του Παυλόπουλου (Ανάξιος), Τσίπρα (Νήπιος), Βαρουφάκη (Μπαρουφάκης) και Κουβέλη (Εφιάλτης). Ο Χρ. Κασιμάτης τον περιέγραψε ως “ θλιβερό αριστούργημα της Arte Povera”.

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Το επόμενο “κάθαρμα” του Νηπίου; “Την εβδομάδα που διανύουμε ο Γιούκλιντ (σσ. 20-25/2, Ε.Τσακαλώτος) πρέπει να νιώθει σαν την αλεπού, με μια αγέλη σκύλων και μια ορδή ιππέων από πίσω της να την κυνηγούν. (Ωραίο θέαμα, μεγαλειώδες – αρκεί να μην είσαι η αλεπού...) Έγινε Eurogroup με τη συμμετοχή του, συμφωνήθηκε ένα προσχέδιο συμφωνίας, το οποίο η κυβέρνηση πλασάρει ως θρίαμβο, και ο ίδιος κρύβεται για να μη μιλήσει” (Χρ. Κασιμάτης). Η μακράν καλύτερη έμμεση περιγραφή της, της Παραφύση νέας “επιτυχίας”.

Όσον αφορά τον υπουργό Οικονομικών, να υπενθυμίσω: Την 1/2, ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, αφού τον “άδειασε” μεσημεριάτικα στον ΣΚΑΪ, για την επιστολή του προς τους Θεσμούς, στην οποία ανέφερε ότι έχουν υλοποιηθεί μόνο τι 1/3 των προαπαιτούμενων της Β΄ Αξιολόγησης, το ίδιο απόγευμα στην Ολομέλεια της Βουλή (συζήτηση για το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής για τα δάνεια των κομμάτων), δεν του επέτρεψε να απαντήσει στην σχετική αναφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη (ο Τσακαλώτος από τα “ορεινά”, ο Βούτσης με αυστηρό τόνο, δημιουργήθηκε ένταση...). Στις 11-12/2 ο Τσακαλώτος, ο βάσει του νόμου επικεφαλής των διαπραγματεύσεων, δήλωσε στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δεν διαπραγματεύεται με “λευκή επιταγή”. Η “εξαφάνιση” του Τσακαλώτου δικαιολογείται, διότι άρχισε να ψυχανεμίζεται, ότι μετά την ολοκλήρωση της νέας “επιτυχίας”, θα είναι χρησιμότερος στον Νήπιο ως “πολιτικό σφάγιο”, όπως ο συνάδελφός του Μπαρουφάκης, μετά την πρώτη μεγάλη “επιτυχία” του. Δυστυχώς, όπως και στη ζωή έτσι και στην πολιτική, συμβαίνει να επισπεύδει κανείς, αυτό που θέλει πανικόβλητος να αποφύγει. Δυστυχώς και ο Τσακαλώτος, διακατεχόμενος από τον φόβο να μην καταλήξει Μπαρουφάκης, άρχισε να “μπαρουφακίζει”.

Κάθαρμα (ή φαρμακός): Το έμψυχο που θυσιάζονταν στην κάθαρση. (...) Ως καθάρματα που αναλάμβαναν το άγος όλης της πόλης, συνήθως χρησιμοποιούσαν εγκληματίες. Αργότερα, τους αντικατέστησαν με ζώα (Λεξικό του Αρχαίου Κόσμου, εκδόσεις Δομή). “Το αποπομπαίο ήγουν θύμα, συμφιλιώνει τις κοινότητες και υποκρύπτει έτσι την σοβούσα εσωτερική τους κρίση, διαφυλάσσοντας τα ‘κεκτημένα’ της”. Οι Συριζαίοι, κορρεννύουν έτσι την οργή τους πάνω στον υπουργό Οικονομικών και πάραυτα νιώθουν αποκαθαρμένοι. Επειδή τα γεγονότα τρέχουν, να επισημάνω και την ουσιαστική διαφοροποίηση από την κυβερνητική γραμμή στη οποία προχώρησε ο υπουργός Οικονομικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής (28/2), που συνεδρίασε με αντικείμενο την ενημέρωση για το Eurogroup της 20ης Φεβρουαρίου. Ο κ. Τσακαλώτος “απαρνήθηκε” την ευφορία του Μεγάρου Μαξίμου σχετικά με το κλείσιμο της αξιολόγησης, ξεκαθαρίζοντας ότι “δεν υπάρχει πολιτική συμφωνία”.

Ο Γρηγόρης Ψαριανός έγραψε: “Του Ευκλείδη εν Αυλίδι...”

Μια α-NASA από την άλλη ΓΗ, την εξωγήινη ζωή: Η ΝΑSA ανακοίνωσε (22/2), ότι ανακαλύφθηκαν 7 εξωπλανήτες που βρίσκονται στην “κατοικήσιμη ζώνη”, σε απόσταση 39,5 έτη φωτός από την Γη, στον αστερισμό του Υδροχόου. Την εποχή του Υδροχόου, στον αστερισμό του Υδροχόου (σχετικά στην ανάρτηση της 18/1/13 “Στοχαζόμενος την αστερόσκονη”)...

Η Άνοιξη πουλάει... Ο πίνακας του Γκούσταβ Κλιμτ “Κήπος με τα λουλούδια”, πωλήθηκε σε δημοπρασία του Οίκου Sotheby’s στο Λονδίνο (2/3), έναντι 59 εκατομμυρίων δολαρίων.

Συνέντευξη του Νηπίου στο “Documento” (5/3): Η δημοσίευση της “ευχαριστήριας επιστολής”, του Νηπίου προς τον Κώστα τον Μικρό, για τις “τρικλοποδιές” του στον Κυριάκο Μητσοτάκη...

Οι ψεκασμένοι: “Όπως μας υπενθύμισε η δημοσκόπηση της περασμένης Κυριακής (5/3), το 25% των Ελλήνων πιστεύει ότι μας ψεκάζουν. Επομένως, ναι, μας ψεκάζουν. Διαφορετικά, τέτοια υψηλή συγκέντρωση αβυσσαλέας ηλιθιότητας σε μια πληθυσμιακή ομάδα δεν εξηγείται...” (Χρ. Κασιμάτης)

Για γέλια και για κλάματα: 6 Μαρτίου ώρα 11.40: Ο Νήπιος στο της Παραφύση Συμβούλιο μιλά έμπλεος επικοινωνιακού λυρισμού για “Άνοιξη μετά μουσικής της ελληνικής οικονομίας”, αναφερόμενος στην ανάπτυξή της. 6 Μαρτίου ώρα 12.14: Η προγραμματισμένη, προσέξτε η προγραμματισμένη ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ , τον χαρακτηρίζει “φάλτσο”, ανακοινώνοντας ύφεση 1,1% στο 4ο τρίμηνο, η οποία οδηγεί σε ύφεση 0,05%, συνολικά για το 2016. 6 Μαρτίου, αργότερα: Το “Focus”, στην ηλεκτρονική του έκδοση αναφέρει: “Ο Αλ. Τσίπρας πανηγυρίζει, η χώρα βουλιάζει”. Tsipras Statistics.

(σσ. “Πρόβα Ορχήστρας – Prova d’ Orchestra”, Ιταλία, 1978 του Φρεντερίκο Φελίνι).

“Θα κατανοήσετε τη δύσκολη θέση της πλειοψηφίας, αν κάνετε τον ακόλουθο υπολογισμό: Όταν ο κ. Τσίπρας παρέλαβε την κυβέρνηση, οι προβλέψεις όλων –κυριολεκτικώς όλων– για την τριετία που είχε μπροστά του ήταν η ακόλουθη: +2,9% το 2015, +3,7% το 2016 και +3,1% το 2017. Αντ’ αυτών, η αναμενόμενη επίδοση εκτιμάται σε -0,2% και -0,05% και ίσως +2,5%, αντιστοίχως. Η διαφορά είναι μεγάλη. Τουλάχιστον 7 εκατοστιαίες μονάδες ή 15 δισεκατομμύρια ευρώ. Δεν ήταν λάθος μόνον η πολιτική αλλά και ο “πολλαπλασιαστής Τσίπρα”! (Μπάμπης Παπαδημητρίου)

Νήπιος, το “σήμα κατατεθέν” της “εκδημοκρατισμένης παιδείας” (και των δυνατοτήτων καταστροφής που αυτή παρέχει στη χώρα μας): “Η κοινωνία θα ευημερεύσει», είπε με την τόσο ενοχλητική (παρότι πλέρια δημοκρατική) αμορφωσιά του (σσ. ο Νήπιος στο της Παραφύση Συμβούλιο). ‘Ευημερεύω’, όπως εφημερεύω, διανυκτερεύω και, γιατί όχι, ‘εκπροσωπεύω’ (το οποίο χρησιμοποιείται πια ευρέως). Εμένα, πάντως, αυτό το λάθος του Τσίπρα κάπως με άγγιξε. Ένιωσα –δεν έχω πρόβλημα να το πω– ένα σκίρτημα τρυφερότητας και αυθόρμητα, μου ξέφυγε ένα ‘α, το καημένο...’. Διότι αυτό είναι το είδος του γλωσσικού λάθους που κάνουν συχνά οι μαθητές στην πρώτη τάξη του λυκείου. Τέτοια είναι όμως η πνευματική ηλικία του. Οι ιδέες του για τη ζωή και τον κόσμο είναι της Α΄ Λυκείου, στην καλύτερη περίπτωση. Μετά θυμήθηκα ότι ο σαραντάρης που κουβαλάει την άγνοια και την επιπολαιότητα ενός δεκαεξάρη συμβαίνει να είναι ο πρωθυπουργός της χώρας μου” (Χρ. Κασιμάτης).

Σύγχρονος κανιβαλισμός: “Νυχτερινός Ανταποκριτής – Nightcrawler”, ΗΠΑ, 2014, του Νταν Γκιλρόι. “Μια ταινία που σκιαγραφεί το υπαρξιακό πορτρέτο ενός ανθρώπου που στις παρυφές του αμερικανικού ονείρου, ηγείται μιας διαδρομής θανάτου, σατιρίζοντας ταυτόχρονα με τους όρους ενός θρίλερ, τη μανία ενός πλανήτη για την ωμή βία”. Το μειονέκτημά της, είναι ότι δεν το “τερματίζει, όπως παραδέχεται “κομψά” και ο σκηνοθέτης της : “Προσπαθήσαμε να μείνουμε κινηματογραφικά ουδέτεροι”. Η ταινία αυτή ως μια “cult παραβολή πάνω στον αμοραλισμό”, θέτει τον θεατή προ των ευθυνών του, δυστυχώς περιοριζόμενη στα όρια της “χολιγουντιανής” διδάκτικότητας. Σχετικά: Και η μετά-αλήθεια εμπεριέχει κανιβαλισμό. Και “το ζητούμενο στήν ζωή μου, να μην χάσω εμένα...”.

Μεταναστοπατέρες. Είχα εγκαίρως επισημάνει – αναφερθεί στο θέμα, στον Επίλογο της ανάρτησης “Εξωχώρια” (17/8/16). Ανέφερα: “Έχομαι την εμφάνιση των ‘μεταναστοπατέρων’. Την εποχή ΠΑΣΟΚ, ήταν οι ‘εργατοπατέρες’, που κατασπάραξαν τις σάρκες της χώρας, οικειοποιούμενοι με κάθε δυνατό τρόπο μεγάλο μέρος των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων οικονομικής στήριξης της. Την εποχή των ΣυριζΑνέλ, είναι οι ‘μεταναστοπατέρες’, που κατασπαράζουν τις σάρκες των μεταναστών, οικειοποιούμενοι μεγάλο μέρος των σχετικών Ευρωπαϊκών προγραμμάτων, υποκαθιστώντας μάλιστα στην αρχή της κρίσης και άνευ κανενός ελέγχου, την Παραφύση στις σχετικές αρμοδιότητες”. Και η επιβεβαίωση ήρθε με το σχετικό άρθρο του“Guardian” (9/3): “Το συνολικό ποσό των 803 εκατ. δολ., που έχει διοχετευτεί στην Ελλάδα για το προσφυγικό, αντιπροσωπεύει την πιο ακριβή ανθρωπιστική ανταπόκριση στην ιστορία. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, αν υπολογίσει κανείς ότι τα χρήματα αυτά προορίζονται για την κάλυψη των αναγκών 1.030.000 ανθρώπων που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα από το 2015, το κόστος ανά δικαιούχο αγγίζει τα 780 δολ. ανά πρόσφυγα”. Ωστόσο, συνεχίζει ο Guardian, “το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κεφαλαίων χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση των αναγκών των τουλάχιστον 57.000 ανθρώπων που εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα μετά το κλείσιμο των συνόρων στις 9 Μαρτίου 2016 και, με βάση αυτά τα δεδομένα, το κόστος ανά δικαιούχο εκτοξεύεται στα 14.088 δολάρια!”. Ένας ανώτερος αξιωματούχος στον τομέα της βοήθειας υπολογίζει ότι για κάθε 100 δολάρια που δαπανώνται για την Ελλάδα, έως και 70 δολάρια χάνονται!

Το της Παραφύση καθεστώς: Μετά το Νόμο Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, τις Υπουργικές αποφάσεις Πολάκη για τις απομακρύνσεις των διοικητών νοσοκομείων, ήρθε στις 10/1 και ο Νόμος “Μπαλτά-Κουράκη” να προστεθεί στον πλούσιο κατάλογο των πολιτικών της Παραφύση που καταρρέουν ως αντισυνταγματικές, με αποφάσεις του Συμβουλίου της Επίκρατείας. Μιας Παραφύση που κατά τα λεγόμενα του Νηπίου της, “πρεσβεύει ότι είναι κάθε λέξη του Συντάγματος”.

Επιτέλους κατέληξαν στην Παραφύση, θα το λένε αναδίπλωση.

Ελλάς, Πάρκο Ανόητων – Greek, Park Silly (GPS) στα “τσιπρίνγκλις” : Είναι χαρακτηριστικά τα ευρήματα της τελευταία έρευνας του ινστιτούτου “διαΝΕΟσις” (8/3). Οριακά, σε ποσοστό 53,5% πιστεύουμε ότι η συμμετοχή στην Ε.Ε. μας ωφέλησε. Στη χώρα που ευνοήθηκε όσο λίγες από τα ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά προγράμματα, μόνο το 26% βλέπει ότι βγήκαμε κερδισμένοι σε επίπεδο ευημερίας. Περίπου 6 στους 10 Έλληνες πιστεύουν πως από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. περισσότερο ωφελημένη βγήκε η Ε.Ε. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι ότι αυτό πιστεύουν και 8 στους 10 αγρότες, γεγονός άκρως ενδιαφέρον, εάν αναλογιστεί κανείς τα ποσά των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων που μπήκαν στη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Επίσης, σε σχέση με τον περασμένο Απρίλιο έχει μειωθεί η θετική άποψη για την παραμονή στο Ευρώ, από 73,9% σε 59,6%. Το 76,6% μάλιστα θεωρεί ότι η σύγκλιση της Ελλάδας με τις άλλες χώρες της Ε.Ε. δεν είναι εφικτή ( περίπου σε αυτά τα ποσοστά, κινείται και το τμήμα των συντοπιτών που δυνητικώς τροφοδοτεί η λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ).

Τελευταία (10/3), παρακολούθησα την ταινία “Τιμπουκτού – Timbuktu”, Μαυριτανία, Γαλλία, 2014 του Αμπντεραμάν Σισακό. Την ιστορία κινεί, ο θάνατος μιας αγελάδας με το όνομα GPS, “ένα κατάλληλο σύμβολο για μια χώρα που έχει χάσει το δρόμο της”, σύμφωνα με τον Peter Bradshaw (Guardian). Ήταν αδύνατο να μην σκεφτώ την χώρα μας... Το αποτυπώνω στον τίτλο του θέματος. Τα “τσιπρίνγλις” μιλάει και ο υφυπουργός Τ. Πετρόπουλος, αυτός που με τεράστια αυτοπεποίθηση κατήγγειλε από το βήμα της Βουλής τα «φακ νιουζ» (fake news, πλαστές ειδήσεις)

Α λα Τούρκα, Α λα Γκρέκα: “Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που οι οπαδοί του κ. Τσίπρα κράδαιναν φωτογραφίες της κ. Μέρκελ με αγκυλωτό σταυρό στη θέση του βαφτιστικού της. Δεν έχει σημασία αν, λίγο παρακάτω, στην ίδια πλατεία οι Ελληνες οπαδοί των ναζί μούντζωναν μαζί τους το κοινοβούλιο και απαιτούσαν να καεί το πρώην ανάκτορο του Οθωνος και νυν ναός της δημοκρατίας. Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που όσοι συνομιλούσαν με τους Ευρωπαίους εταίρους βαφτίζονταν πάραυτα «γερμανοτσολιάδες» και ο αειθαλής Μανόλης Γλέζος απειλούσε την Ευρώπη με τις απαιτήσεις των γερμανικών αποζημιώσεων. Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που ο υπουργός Αμυνας της Ελλάδας απειλούσε πως θα γεμίσει ένα αεροπλάνο με τζιχαντιστές και θα τους στείλει στο Βερολίνο για να αναλάβουν δράση. Δεν πάνε πολλά χρόνια από τότε που ο κ. Τσίπρας ξεσήκωνε τα πλήθη με την πολεμική ιαχή «Go back κυρία Μέρκελ». Ηταν ωραία τα χρόνια εκείνα, σχεδόν ανέμελα. Τη βρώμικη δουλειά την έκαναν άλλοι και οι ίδιοι είχαν αναλάβει τον καλό ρόλο της αντιευρωπαϊκής αντίστασης υποσχόμενοι εθνική αξιοπρέπεια και προπαντός ελπίδα. Αυτά θυμήθηκα διαβάζοντας ότι ο κ. Ερντογάν ταύτισε τους Ολλανδούς με τους ναζί και απείλησε την Ευρώπη και τη Δύση ολόκληρη με αντίποινα. Δεν είπε και τίποτε διαφορετικό απ’ αυτό που έλεγαν οι δικοί μας. Απλώς το είπε α λα τούρκα” (Τάκης θεοδωρόπουλος). Και μην ξεχνάτε ότι: Χωρίς την βλακεία, κανένας απατεώνας δεν προκόβει...

Τους σιχάθηκε, μέχρι και ο σύντροφος Κιμούλης: Παραιτήθηκε (μετά από 17 ημέρες) από την θέση του προέδρου του ΔΣ του Κέντρου Πολιτισμού, Ίδρυμα “Σταύρος Νιάρχος”, ο Γιώργος Κιμούλης (16/3).

Ολλανδικές εκλογές (15/3): Μετά τις νίκες των εθνολαϊκιστών στην Ελλάδα (Νήπιος), Αγγλία (BREXIT) και ΗΠΑ (Τραμπ), ο εθνολαϊκισμος έχασε την μάχη της Ολλανδίας, με την ήτα του ακροδεξιού Γκερτ Βίλντερς, του “ενός ανδρός”, δηλαδή χωρίς κομματικά όργανα και της κυριολεκτικά “μια σελίδα πρόγραμμα”, Κόμματος Ελευθερίας (PVV). Οι Πολίτες αφυπνίστηκαν. Ρεκόρ συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία 82%, από το 88% των εκλογών του 1977. Η “μητέρα των μαχών” κατά του εθνολαϊκισμού, θα δοθεί στις Γαλλικές εκλογές. Η Ε.Ε. μόνο όταν υπερβεί – ακυρώσει, δια του “δημοκρατικού πλουραλισμού”, την μεταμοντέρνα, σχετικιστική αντίληψη περί βιώσιμου “πολιτισμικού μοντέλου”, θα μπορέσει να αντιμετωπίσει δραστικά τον αριστερό-δεξιό εθνολαϊκισμό. Σχηματικά θα έλεγα, ότι πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα, “είναι η Τουρκία Ευρώπη”; Δηλαδή θα υπερασπισθεί επιτέλους τον πολιτισμό της; Θα αντιληφθεί επιτέλους το ιστορικό και πολιτισμικό ρήγμα, που την χωρίζει από την Τουρκία; Θα αντιληφθεί επιτέλους ότι δεν μπορεί να συγκροτηθεί πολιτική κοινωνία, χωρίς πολιτισμική κοινότητα; Σχετικά σας προτείνω να δείτε την ταινία “Το Αρνάκι”.

60η επέτειος των Συνθηκών της Ρώμης (25/3): Στις 25/3/1957 υπογράφτηκαν, από το Βέλγιο, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Ολλανδία, οι ιδρυτικές συνθήκες της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (ΕΚΑΕ), οι οποίες άρχισαν να ισχύουν από την 1/1/1958. Να τις χιλιάσει..

Σαν επιδόρπιο

8 Μαρτίου, Ημέρα της Γυναίκας.

Γυναίκες αντισταθείτε στον μετά-μοντέρνο φεμινισμό. Την παγίδα που σας εγκλωβίζει σε μια αφύσικη συμπεριφορά. Ο Μπαλζάκ την περιέγραψε: “Όταν οι γυναίκες μιμούνται τους άντρες αποκτούνε όλα τα ελαττώματά τους, χωρίς να παίρνουν καμία αρετή τους”. Σας προτρέπω να δείτε τις ταινίες: 1) “Η Πηγή των Γυναικών – La Source des Femmes”, Γαλλία, 2011 του Ράντου Μιχαλεάνου, 2) “Το Αρνάκι – Kuzu”, Τουρκία – Γερμανία, 2014, του Κουτλούν Αταμάν και 3) “Το Ηφαίστειο – Ixcanul (Volkano)”, Γουατεμάλα – Γαλλία, 2015 του Χάιρο Μπουσταμάντε.

Και πάλι Γκούσταβ Κλιμτ : “Οι τρεις ηλικίες της γυναίκας”, 1905.

Ως παλαιόθεν πολιτικοποιημένος, αλλά όχι κομματικοποιημένος είχα προτείνει και ενστερνιστεί το ταμπού του “ΚΚΕ Εσωτερικού” ισοπεδωτικού γυναικείου dress code, για να αποφεύγω τις κακοτοπιές στον έρωτα. Οι παλαιότεροι, θα με καταλάβουν...

Σημείωση: Οι ταινίες που αναφέρονται στην ανάρτηση προβλήθηκαν από την “Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας Βόλου”, www.provoles.gr .

Seedrinker