“Ομορφιά είναι
το σχήμα, που
η αγάπη δίνει
στα πράγματα.” Γιάννης Σβορώνος
Η Γέννηση του
Χριστού αποτελεί πανανθρώπινο γεγονός,
διότι στα μέσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας,
Αυτός έφερε στο προσκήνιο την επ-ανάσταση
της έννοιας της Αγάπης και μαζί την
ελπίδα στον Κόσμο. Τέσσερις αιώνες
πριν, το είχε φωνάξει η Αντιγόνη: “ου
τοι συνέχθην, αλλά συμφιλείν έφην” (δεν
γεννήθηκα να μισώ, αλλά για να αγαπώ).
“Αγάπα τον πλησίον ως εαυτόν” ένας
τρόπος συμβίωσης με τον συνάνθρωπο, τον
εαυτό και το υπερβατικό, αυτό που
“διαχειρίζεται” τους φόβους του
ανασφαλούς θνητού. Ένας τρόπος επιβίωσης
με ευζωία, ακαταμάχητος για τις
συναισθηματικές ανάγκες ενός διαρκώς
μαχόμενου ανθρώπου, αλλά και για τις
ανάγκες ενός νου που δυνητικώς υποστηρίζει
την ενυπάρχουσα στον άνθρωπο ροπή προς
την τελειότητα (εντελέχεια). Ένας τρόπος
να υπερβείς εαυτόν, διότι δυνητικώς σε
απελευθερώνει από την δουλεία / ασφάλεια
/ απαίτηση της αμοιβαιότητας. (Αυτή η
Αγάπη καταργεί την έκφραση “μου φέρθηκε
αχάριστα...”, ενώ η αγάπη του συναισθήματος
είναι αυτή η οποία μας κρατά εξαρτημένους
από ότι έχουμε ανάγκη. Σχετικά στην
ανάρτηση “Τριλογία περί έρωτος και
αγάπης” της 15/1/2012)
Η Γέννηση του
Χριστού, αποτελεί πανανθρώπινο γεγονός,
διότι δίνοντας προοπτική στην σωτηρία
της ανθρωπότητας δια της Αγάπης, διαίρεσε
την Ιστορία σε ένα “πριν” και σε ένα
“μετά” Χριστόν. Δηλαδή εισήγαγε ένα
νέο τύπο χρονικότητας, όχι πλέον
“κυκλικής” όπως εκείνη της φύσης, η
οποία από εποχή σε εποχή επαναλαμβάνει
εαυτόν, εξοβελίζοντας κάθε προοπτική
νοηματοδότησης της. Αλλά ούτε και
“προγραμματικής”, όπως αυτής της
καθοδηγούμενης από το σχέδιο ενός
ανθρώπου και ως εκ τούτου περιορισμένης
χωρικά και χρονικά. Εισήγαγε μια
χρονικότητα “εσχατολογική”, κατά την
οποίαν εν τέλει (έσχατον) υλοποιείται
το αναγγελθέν στην αρχή (σωτηρία της
ανθρωπότητας) και ως εκ τούτου ο χρόνος
νοηματοδοτείται. Και “όταν ο χρόνος
αποκτά νόημα δεν είναι πλέον απλή διαδοχή
ημερών, αλλά γίνεται ‘ιστορία’. Ιστορία
λύτρωσης και σωτηρίας για όποιον
πιστεύει. Ιστορία ανάπτυξης και προόδου
για όποιον έχει αποχωρήσει από τον τόπον
του Θεού, αλλά όχι από το σπίτι του
ανθρώπου, που το μήνυμα του Ιησού μας
έμαθε να θεωρούμε κοντινό στο σπίτι του
Θεού” (Ουμπέρτο Γκαλιμπέρτι).
Η Γέννηση του
Χριστού, έκανε “ορατή” την βία η οποία
συνδέεται με το ιερό και τον σταύρωσαν
. Είναι Αυτός ο οποίος απαγκιστρώνει
τον άνθρωπο από τον μηχανισμό που
καθιστά αναγκαία την Θυσία και το θύμα,
από την λογική της βίας και της
θυματοποίησης, η οποία βρίσκεται στον
πυρήνα του Θρησκευτικού φαινομένου.
Είναι αυτός ο οποίος απελευθερώνει τον
άνθρωπο από την δουλεία, της κατά γράμμα
ερμηνείας των ιερών κειμένων, ωθώντας
εις την σκέψην την οιονεί αφηρημένη ,
την απορρέουσα εκ του πνεύματος. “Το
γαρ γράμμα αποκτείνει, το δε πνεύμα
ζωοποιεί” αναφέρει ο Πάυλος (προς
Κορινθίους Β΄ 3, 6).
Η Γέννηση του
Χριστού, η ενσάρκωση του Θεού , “αποϊεροποιεί
το ιερό”. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος και
αντιστρόφως ένας άνθρωπος ο οποίος
κατοικεί κοντά στον Θεό, υποδηλώνοντας
ότι ο δρόμος προς τον Θεό περνά μέσα από
την Αγάπη (φιλαλληλία, αλληλεγγύη) προς
τον συνάνθρωπο. Ιεροποιεί το ανθρώπινο,
υποδηλώνοντας ότι πρέπει να του αποδίδεται
εκείνη η αγάπη, η οποία προ Χριστού,
επιφυλάσσονταν κυρίως στον Θεό. Σχετικά:
“Ο άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίζεται
ως σκοπός και ποτέ ως μέσον” Καντ. “Η
αξία των αξιών, δηλαδή εκείνος ο παράγοντας
που αποτελεί τη συνθήκη αλήθειας η
αναλήθειας της κάθε αξίας, εξαρτάται
πάντοτε όχι από την αλήθεια της ζωής,
αλλά από το αν μια αλήθεια
εξυψώνει ή απαξιώνει την ζωή. Από το αν
με αυτήν την αξία η ζωή αναπτύσσεται ή
παρακμάζει, τέλος, από την γενναιοδωρία
ή την ένδεια της ζωής εκείνου που
αξιολογεί” Νίτσε
.
*
* * * * * *
Η
γέννηση του Χριστιανιστή κυοφορήθηκε
στην διαπίστωση ότι ο Χριστός εγκαινίασε
ένα νέο τρόπο ζωής επί γης και όχι μια
νέα θρησκεία.
Η
γέννηση του Χριστιανιστή κυοφορήθηκε
από το γεγονός
ότι ο θρησκευτικός θεσμός που δομήθηκε
στα Ευαγγελικά κείμενα,
εκφύλισε
την Εκκλησία του Χριστού ρίχνοντάς την
στο επίπεδο μιας θρησκείας (-ισμού),
αυστηρά δογματικής και τελετουργικής
και μιας ηθικολογίας, του καθήκοντος
και της υποταγής, επιτρέποντας
στην “εξουσία” και το “χρήμα” να την
αλώσουν / διαφθείρουν.
Η
γέννηση του Χριστιανιστή κυοφορήθηκε
από τα Ευαγγελικά κείμενα
τα οποία συνηγορούν ότι
η αγάπη και η ελευθερία αποτελούν το
δίπολο της διδασκαλίας Του. Ο
Ιησούς απαντώντας στην ερώτηση της
Σαμαρείτισσας αν πρέπει να λατρεύει
τον Θεό στον Ναό (Ιεροσόλυμα)
ή στο όρος Γιαζίν (Ιωάννης
4, 19-24) διδάσκει / δηλώνει:
“Πίστεψέ με γυναίκα, είναι κοντά ο
καιρός που δεν θα λατρεύετε τον Πατέρα
ούτε σε αυτό το βουνό ούτε στον Ναό.
(...) Είναι όμως κοντά ο καιρός, ήρθε
κιόλας, κατά τον οποίο οι πραγματικοί
λάτρεις θα λατρεύουν
τον Πατέρα με την δύναμη
του Πνεύματος που αποκαλύπτει την
αλήθεια. (...) Και αυτό σημαίνει πως δεν
υπάρχει πλέον κανένας ιδιαίτερος χώρος
λατρείας του θεού, ο μοναδικός χώρος
είναι το ανθρώπινο πνεύμα.
(...) Η καρδιά του ανθρώπου είναι ο αληθινός
ναός, όπου γίνεται η συνάντηση με το
θείο”. Αυτά
που διδάσκει ο Ιησούς στην Σαμαρείτισσα
είναι η αγάπη και η
εσωτερικότητα της πνευματικής ζωής.
Γενικότερα η ελευθερία της συνείδησης
στην διαμόρφωση της προσωπικότητας
και ειδικότερα στην προσπάθεια κατανόησης
και προσέγγισης του υπερβατικού.
Η
γέννηση του Χριστιανιστή σηματοδοτεί
μία πορεία κατανόησης αυτής της
διδασκαλίας. Διδασκαλία η οποία δεν
κατανοήθηκε από την πλειονότητα των
Χριστιανών ανά τους αιώνες με κύρια
ευθύνη του Ιερατείου, το
οποίο δεν θέλησε, απέφυγε να κατανοήσει
/ εφαρμόσει / επικοινωνήσει.
Δια των λόγων αυτών ο
Ιησούς εκμηδενίζει την αξίωση της
θρησκείας, οποιασδήποτε θρησκείας, να
αποτελεί τον μοναδικό / αποκλειστικό
τόπο της περί Θεού
αλήθειας.
Τέλος,
θεωρώ απαραίτητο να παραθέσω το απόσπασμα
της περυσινής ανάρτησης με τίτλο
“Κεντρική εικόνα:
Τα μαντάτα της Γέννησης” (“Ένα τρίπτυχο
– 2ο μέρος”, 21/12/2016).
Κεντρική
εικόνα: Τα μαντάτα της Γέννησης (1).
Εάν
μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων
και
των αγγέλων,
αλλά
Αγάπη δεν έχω,
τελείως
άχρηστος είμαι
ή
σαν
κενό βαρέλι, που θορυβωδώς κατρακυλά.
Και
αν προφητεύω
και
όλων των μυστηρίων γνώστης είμαι
και
κάθε γνώση κατέχω,
ακόμη
και πίστη δυνατή να έχω
που
και βουνά μετακινεί,
αλλά
Αγάπη δεν έχω,
ένα
τίποτα είμαι.
(...)
Η
Αγάπη υπομένει
είναι
έντιμη,
η
Αγάπη δεν ζηλοτυπεί,
η
Αγάπη δεν είναι αναιδής
και
είναι ταπεινόφρων.
(...)
Όλα
τα αγκαλιάζει,
όλα
τα δέχεται,
πάντα
ελπίζει,
όλα
τα υπομένει.
Η
Αγάπη ποτέ δεν χάνει την αξία της.
Και
οι προφητείες να διαψευσθούν
και
οι γλώσσες να σωπάσουν
και
η γνώση να σβήσει,
(...)
αυτά,
που τελικά
θα παραμείνουν
είναι
η Πίστη, η Ελπίδα και η Αγάπη.
Μόνο
αυτά τα τρία,
με
κορυφαία την Αγάπη. (2)
Ο “Ύμνος της
Αγάπης” σε μουσική του Ζμπίγκνιεφ
Πράισνερ (διασκευή). Από το soundtrack
της ταινίας “Τρία xρώματα:
Η Μπλε ταινία – Trois couleurs:
Bleu”, Γαλλία, Πολωνία, Ελβετία, 1993,
της τριλογίας του Κριστόφ Κισλόφσκι.
https://www.youtube.com/watchv=7OggbB8CuLs&index=2&list=RD7vThs2ymxsw
Η του Χριστού
Αγάπη, δεν έχει σχέση με την εγωιστική
αγάπη του συναισθήματος, αυτήν που μας
κρατά δέσμιους με κάθε τι, στο οποίο
έχουμε “επενδύσει” χρόνο, το συνώνυμο
της ζωής, αυτήν που μας κρατά εξαρτημένους
από ότι θεωρούμε ότι έχουμε ανάγκη.
Η του Χριστού
Αγάπη, δεν αποτελεί τρόπο συμπεριφοράς,
αλλά προσδιορίζει τρόπο ύπαρξης. “Αγάπα
τον πλησίον ως εαυτόν” (Ματθ. 22, 37-39) (3)
Η του Χριστού
Αγάπη, αποτελεί σκοπό ζωής, διότι μόνο
το “αγαθόν”, δύναται να αποτελέσει
σκοπό. Και αυτό σε μία εν συγχύσει εποχή,
όπου τα μέσα εκλαμβάνονται ως σκοποί.
(4)
Η του Χριστού
Αγάπη, αποτελεί το πανίσχυρο αντίδοτο
στο δεδομένο της θνητότητας. Δίνει νόημα
στην ζωή του ανθρώπου.(5)
Η του Χριστού
Αγάπη επιφαίνεται, ως το καταστάλαγμα
Ανεκτικότητας – Φιλαλληλίας –
Αλτρουισμού – Ταπεινότητα -
Ορθοβουλίας – Νόησης.
Η του Χριστού
Αγάπη δια της Αρμονίας της, δίνει
αισθητότητα στο ΆΦΑΤΟΝ του Σύμπαντος.
Η του Χριστού
Αγάπη, δυνητικώς ονοματίζει κάθε άνθρωπο
Δυτικής κουλτούρας Χριστιανιστή.
Η του Χριστού
Αγάπη, δυνητικώς ονοματίζει κάθε άνθρωπο
Light-keeper.
(6)
Σημειώσεις:
1)
Ομότιτλη και η
ανάρτηση της 21/12/13.
2)
Ελεύθερη απόδοση,
μέρους του 13ου
κεφαλαίου, του γνωστού και ως “Ύμνος
της Αγάπης”, της προς Κορίνθιους Α΄
Επιστολής του Αποστόλου Παύλου.
3)
“Αγάπα τον πλησίον
ως εαυτόν”. Ο δεύτερος όρος αυτής της
προτροπής, δηλαδή
το μέτρον της σύγκρισης, περνάει
απαρατήρητος,. Και
αυτό ένεκα της
κοινής αντίληψης, στην οποία εδράζεται
και η έννοια της φιλανθρωπίας, ότι
το επίτευγμα ισοδυναμεί, με το να δείχνεις
την αγάπη σου στον άλλον, τον
οποιονδήποτε τυχαίο άλλον,
χωρίς την διαμεσολάβηση του εαυτού σού.
Κάτι
σαν “ανέγγικτη
συναλλαγή”. Ο
δεύτερος όρος της προτροπής υποδηλώνει,
ότι για να
αγαπήσεις τον πλησίον σου, πρέπει πρώτα
να αγαπήσεις τον εαυτό σου και αυτό με
“αγαθήν και νοεράν φιλαυτίαν” (Μαξίμου
Ομολογητή). “Αγάπα τον εαυτόν ως
πλησίον”
4)
Σχετικά
με τον σκοπό ο Σιμόν Βέιλ αναφέρει:
“Παντού,
χωρίς καμία εξαίρεση, όλα όσα θεωρούνται
σκοποί είναι από τη φύση τους, από τον
ίδιο τους τον ορισμό, από την ουσία τους
και κατά τον πιο αυτονόητο τρόπο
αποκλειστικά και μόνο μέσα. Θα μπορούσαμε
να παραθέσουμε όσα παραδείγματα θέλουμε
σε όλους τους τομείς. Χρήμα, εξουσία,
κράτος, εθνικό μεγαλείο, οικονομική
παραγωγή, πανεπιστημιακά διπλώματα και
πλήθος άλλα. Μονάχα
το αγαθό είναι σκοπός.
Καθετί που ανήκει
στο επίπεδο των γεγονότων, βρίσκεται
στην τάξη του μέσου. Όμως, η συλλογική
σκέψη είναι ανίκανη να υψωθεί πάνω από
το επίπεδο των γεγονότων. Είναι μια
σκέψη ζωώδικη. Δεν διαθέτει την έννοια
του αγαθού παρά ίσα ίσα για να διαπράξει
το σφάλμα, να θεωρήσει αυτό ή εκείνο το
μέσο, ως ένα απόλυτο αγαθό”.
5)
Το νόημα αυτό,
λαμβάνει την μορφή μιας βαριάς ευθύνης.
Να θεωρήσεις την ζωή σου, ως πράξη ύψιστης
προσφοράς στην Εποχή σου και στις γενιές
που θα ακολουθήσουν, ακόμη και
αν έχεις μια ζωή γεμάτη αντιξοότητες
και στερήσεις, παλεύοντας με μοναδικό
εφόδιο το πάθος
σου και την
προσδοκία για το επερχόμενο δημιούργημα.
Ελπίδα σου, να
σταθείς καλότυχος, δηλαδή οι δυσκολίες
“να είναι στα μέτρα σου”. Το
νόημα αυτό αποτελεί το δομικό στοιχείο
του πανανθρώπινου ηθικού κώδικα. Για
να προλάβω τους “multi-culti”,
οι
προτεινόμενοι όροι “Χριστιανιστής”
και “Light-
keeper”, δεν
μπορούν να θεωρηθούν εργαλεία “πολιτισμικού
ιμπεριαλισμού”, διότι ο λόγος του
Χριστού δεν ταυτίζεται με
πολιτισμικές συμπεριφορές (αν
θέλουν να βάλλουν κατά κάποιου “εργαλείου”,
ας βάλλουν κατά του Άι Βασίλη της
Coca
Cola).
Ο λόγος του Χριστού, δομεί την πανανθρώπινη
ηθική, δηλαδή την ηθική της ευθύνης,
έναντι του άλλου ανθρώπου, του πλησίον
μας. Δεν εκβιάζει. Πριν 15 χρόνια περίπου,
στο περιοδικό “Μακρινίτσα” έγραψα:
Πώς να ονομάσω την στιγμή, που μέσα μου
βαθειά, πιστέψω, πως για ν’ αλλάξει ο
κόσμος, πρέπει πρώτα ν’
αλλάξω εγώ. Πρέπει να της δώσω ένα όμορφο
όνομα, θα την πω ΑΥΓΉ. “Με κάθε έγκλημά
μας και με κάθε καλοσύνη μας, γεννάμε
το μέλλον μας” (“Cloud
Atlas”, 2012, των
αδελφών Γουακόφσκι και Τομ Τίκβερ).
6
/ νέα προσθήκη).
Ο
Light-keeper αναγνωρίζει,
ότι ο Ιησούς της Ιστορίας, υποδεικνύει
τον επίγειο δρόμο προς την του ανθρώπου
τελείωση (εντελέχεια),
μια ενυπάρχουσα στον άνθρωπο ανάγκη /
προοπτική / δύναμη, αντίρροπη εις το
ενυπάρχων
βίαιον του ενστικτώδους ανθρώπου. Και
ως εκ τούτου κατανοούμε /
αποδεχόμαστε
ως απαραίτητα στοιχεία για την βελτίωση
του πανανθρώπινου γίγνεσθαι τις
αρχές
της
φιλαλληλίας,
της
αλληλεγγύης,
της
συγχώρεσης και του ελέους (ο Τραμπ μόνο
στις γαλοπούλες). Δηλαδή
αρχές /
ηθικές αξίες, οι οποίες υπερβαίνουν και
την ιστορικότητα και τις σχετικές περί
δικαίου αντιλήψεις κάθε κοινωνίας.
Ο
Light-keeper
αποδέχεται,
ότι ένας ανθρωπολογικός μετασχηματισμός,
ο οποίος σήμερα παρουσιάζεται ως
ουτοπικώς, είναι προδιαγεγραμμένος /
εφικτός, εκκινώντας από
την ιδέα ότι θα έλθει η εποχή κατά την
οποίαν ο εμπειρικός άνθρωπος (και δια
ενός ιδιότυπου ιστορισμού), και το γένος
των ανθρώπων θα “επανενωθούν” τελικά.
Μια
εποχή κατά την οποίαν επιδίωξις
κάθε ανθρώπου θα είναι το
καλόν,
ερχόμενος
σε ευθεία σύγκρουση με τα
ατομικιστικά
και ιδιοτελή
χαρακτηριστικά του.
Πολλοί
θα πουν ότι προσπαθεί να “ορθολοκικοποιήσουν
το ανέφικτο”... Σχετικά
στην ανάρτηση “Στοχαζόμενος
την Αστερόσκονη”, της 18/1/13.
Ο
Light-keeper
με
σύγχρονους κοινωνικοπολιτικούς όρους,
είναι ένας
φιλελεύθερος, ιδιοτύπως
κομμουνιστής. Ένας
φιλελεύθερος του παρόντος, ο προσδοκών
/ επιδιόκων ένα μέλλον ιδιοτύπως
κομμουνιστικό δια της επ-ανάστασης της
Αγάπης. Ένας
ορθολογικά αισιόδοξος,
μαχόμενος για την ανάδυση της εξελικτικής
ευημερίας...
Ο
Light-keeper αναγνωρίζει,
ότι στην εποχή της τεχνολογικής και
πλανητικής οικονομίας, της οποίας
ο
κυρίαρχος σκοπός είναι η αυτό
- ενδυνάμωσή
του, το
ανθρωπολογικό νόημα έχει κατασταλεί
αναδεικνύοντας εις
την θέση του, την του ανθρώπου τεχνολογική
λειτουργικότητα / συμβατότητα με
αυτό.
Ως
πρώτο βήμα αντίστασης / αντιστροφής
αυτής της κατάστασης, προτείνεται η
“πνευματικότητα”. Δηλαδή
στρεφόμαστε / αρκούμαστε / επανακτούμε
τα στοιχειώδη: κρίση, μέτρο, καλλιέργεια
ψυχής και σκέψης (διαφορετική από την
“μόρφωση”), σύνεση, ρεαλισμό, διάκριση
ορθού από
εσφαλμένο,
ωφέλιμου από επιβλαβές, αντίληψη
του
κοινωνικά ωφέλιμου.
Ο
Light-keeper
διαμορφώνεται
από μια και μοναδική στιγμή. Εκείνη
ακριβώς την στιγμή, που δυνητικώς κάθε
άνθρωπος συνειδητοποιεί, ποιος πραγματικά
πρέπει
να είναι
και τον μονόδρομο
που εκ τούτου θέλει να πορευτεί...
Ο
Light-keeper αντιλαμβάνεται
ότι τα
μόνα τα
οποία εξέφρασε ο ιστορικός Ιησούς δια
των Ευαγγελικών
κειμένων
είναι
αγάπη, θυμός (οργή), πένθος (ψυχαναλυτικά:
τα θεμέλια των γνήσιων συναισθημάτων
).
Αγάπη είναι η ίδια η ύπαρξη του. Το πένθος
του, εκδηλώνονταν με
την
λύπη
του
για τον τρόμο με τον οποίο ο άνθρωπος
αντιμετώπιζε την προσωρινότητα της
ύπαρξής του. Και η οργή του εκδηλώνεται
στην Ευαγγελική περιγραφή της πάταξης
των εμπόρων στον Ναό. Ως
εκ τούτου, ευστόχως η γλώσσα μας επιτρέπει
μόνο
την έκφραση / ιδέα “ιερή αγανάκτηση”
(δεν
υπάρχουν, ιερά κακία, ζήλια, απληστία
κλπ.).
Θα
όριζα την
οργή,
ως
εργαλείο
εκτόνωσης
του αρνητικού συναισθηματικού φορτίου,
επακόλουθο διαπραττόμενης
αδικίας, ο
οποίο εάν δεν εκτονωθεί εκπίπτει σε
ψυχοφθόρο θυμό (αρχ.
Θυμός
=
ψυχή), ανοίγοντας τον δρόμο προς το
παράλογο, την
κακότητα και το μίσος.
“Χωρίς
να ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι ορθόδοξοι
στοχαστές απαξιώνουν την φροϊδική
παράδοση. (‘Το
ασυνείδητο, αποτελεί το τελευταίο μεγάλο
ευρωπαϊκό μύθο’ Χρ. Βακαλόπουλος),
μοιάζει παράδοξο, είναι
όμως αλήθεια ότι η ‘μίμηση Χριστού’
σημαίνει και να οργίζεσαι όταν σε
αδικούν. Αλλιώς το ασυνείδητο πιάνει
στα δίχτυα του την επιθετικότητα και
την κρατάει εκεί, στην θέση ενός θεού
του
Κάτω Κόσμου, αθάνατη , ρυθμιστική του
συμφέροντος, ζωγράφο τρομακτικών
εικόνων” (Αγνώστου).
Σχετικά:
* “Ότι με εξοργίζει σήμερα είναι ότι
κανείς πλέον δεν εξοργίζεται. Οι άνθρωποι
είναι έτοιμοι να καταπιούν τα πάντα.
Αποδεχόμαστε τις διαφορετικές μορφές
της διαφθοράς κι αυτό είναι αναμφισβήτητα
εξαιρετικά επικίνδυνο” (Ντόρις Λέσινγκ).
* “Οργή:
μια φλογερή επιθυμία ανταπόδοσης του
πόνου” (Αριστοτέλης). * “Ο θυμός κατοικεί
μόνο στις καρδιές των ανόητων” (
Αϊνστάιν).
Ελπίδα
Του
λογικού την έκπληξη
για
τ’ απαράδεκτα
οργή
ακολουθεί
που
οργή πρέπει να μείνει
την
ελπίδα να ζεσταίνει.
Γιατί
αν η οργή θυμός γίνει
μίσος
και θλίψη, τα σαράκια
σε
καθηλώνουν.
(Από
την ανάρτηση της 12/4/2012 με τίτλο “Η Ζωή
εν Τάφω;”, όπου δημοσίευσα
το ομότιτλο “φυλλάδιο” που είχα εκδώσει
το 1999 (σε
30 αντίτυπα για γνωστούς),
οικειοποιούμενος την
ποιητική φόρμα για να εκφράσω έναν
επιγραμματικό λόγο).
Τέλος
υπάρχει
μια φράση στην Αποκάλυψη (3,
16)
που λέει ότι “Ο Θεός ξερνάει / αποβάλλει
τους χλιαρούς (ούτως ότι χλιαρός ει, και
ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι
εκ του στόματός μου)”. Και
ως “χλιαρούς” σήμερα νοούμε αυτούς,
που άλλα λένε ότι πιστεύουν και τελικά
άλλα κάνουν ή
κάνουν ελάχιστα,
καταλήγοντας συμβιβασμένοι, ευθυνόφοβοι
και οσφυοκάμπτες.
Το
“ο
Θεός ξερνάει τους χλιαρούς”, είναι κατά
κάποιον τρόπο το λογότυπο
των Light-keeper,
των
ακτιβιστών
της αλλαγής, αυτών
που
φτάνουν στη ρήξη, προτίστως
με τον ενστικτώδη εαυτόν τους.
“Μην
με πείτε
ρομαντικό,
γιατί ο ρομαντικός προσπαθεί να ακυρώσει
τον
θάνατο
των πραγμάτων παράγοντας το ομοίωμά
τους, ενώ εγώ αναφέρομαι στην παροδική
άλλα δρώσα αλήθεια ενός ονείρου”
(Ευγένιος Αρανίτσης).
Επίλογος
Η ευλυγισία
είναι, για το σώμα χάρη,
για το νου αρετή,
για την συνείδηση ελάττωμα.
Από
τα hedge funds, στους θεσμικούς (με
SWAP).
(Συνέχεια
απο την προηγούμενη ανάρτηση).
Με
επιτυχία ολοκληρώθηκε το swap ομολόγων
(υπέρ
της ανταλλαγής είχαν ταχθεί όλοι οι
ξένοι οίκοι που είχαν εκδώσει
αναλύσεις για το θέμα).
H
συμμετοχή των επενδυτών στην πρόταση
ανταλλαγής ομολόγων, ολοκληρώθηκε το
απόγευμα της Τρίτης (28/11)
και
έφθασε
το 85,75%
(25,47
δισ. ευρώ),
εκπέμποντας
ένα
“σηματάκι”
ομαλοποίησης της ελληνικής οικονομίας.
Η διαδικασία θα ολοκληρωθεί με τον
διακανονισμό των 5 “νέων” ομολόγων
(25,76
δισ. ευρώ, θα
διέπονται από το αγγλικό δίκαιο)
ο οποίος θα γίνει στις 5/12. Και
επειδή στις
“αγορές” τίποτα
δεν προσφέρεται δωρεάν, η ανταλλαγή
καταλήγει σε αύξηση του χρέους κατά 287
εκατ. ευρώ και αύξηση των ετησίως
καταβαλλόμενων τόκων κατά 233 εκατ. ευρώ
(μέχρι και το 2020 και την προδιαγεγραμμένη
αύξηση των επιτοκίων των παλιών ομολόγων).
Στην
συνέχεια εάν όλα
εξελιχθούν ομαλά, δηλαδή
εάν
έως το Eurogroup ,το αργότερο, της 22ας
Ιανουαρίου υπάρξει κλείσιμο της 3ης
αξιολόγησης, σύμφωνα
με πληροφορίες, ο σχεδιασμός προβλέπει
την έκδοση 3τούς ομολόγου,
ύψους
3-5 δισ. ευρώ.
Ο
Ευάγγελος Βενιζέλος, παρεμβαίνοντας
σχετικά
στην Ολομέλεια της
Βουλής (29/11),
εξέφρασε τη μεγάλη του χαρά “που η
κυβέρνηση αποφάσισε να συνεχίσει αυτήν
την πολιτική, αξιοποιεί τα ομόλογα του
2012, τα λεγόμενα post PSI, ομόλογα τα οποία
κράτησαν ως γέφυρα επικοινωνίας την
Ελλάδα μέσα στις αγορές και τη δυνατότητα
να επανέλθει στις αγορές μετά το τέλος
του προγράμματος στήριξης, τον Αύγουστο
του 2018. (...)
Χαίρομαι
γιατί έτσι έχουμε μία πανηγυρική πράξη
απόλυτης, εκ των υστέρων, υιοθέτησης
και συνέχισης της πολιτικής του 2012”.
Επισήμανε
δε,
ότι εάν
αυτό είχε γίνει από τον Ιανουάριο του
2015 και δεν είχαμε τη ρήξη και τη δευτερογενή
κρίση, προ πολλού θα είχαμε βγει από την
πίεση των μνημονίων και θα είχαμε περάσει
στη μεταμνημονιακή εποχή με την προληπτική
πιστωτική γραμμή που είχε συμφωνηθεί
και αποφασισθεί από το Eurogroup το Νοέμβριο
του 2014. Τέλος
ζήτησε να μην Θυσιαστή
από την Παραφύση η
αναπτυξιακή προοπτική της χώρας, στο
βωμό μίας επικοινωνιακού χαρακτήρα
αφήγησης ενός προπαγανδιστικού
μηχανισμού, περί καθαρής εξόδου από το
μνημόνιο τον Αύγουστο του 2018.
Τα
“βλήματα” στην Βουλή.
(Συνέχεια
από
την προηγούμενη ανάρτηση).
“Κράτα
με να σε κρατώ ν’ ανεβούμε το βουνό...”
Ο
Νήπιος και ο Καμένος δεν
έχουν αντιληφθεί ακόμη, αυτό που δια
του αφορισμού (1)
“τα λάθη μόνο με λάθη καλύπτονται...”
χρόνια πριν προσπάθησα να αποτυπώσω. Ο
μεν Καμένος, κατά
την διάρκεια της συζήτησης,
κατέθεσε στην Βουλή “μη
γνήσια έγγραφα” για να καλύψει τις
πομπές του, ο δε Νήπιος αποκάλυψε δημόσια,
την
πηγή των απόρρητων
πληροφοριών
του
Πρεσβευτή της χώρας μας στην Σαουδική
Αραβία. Ο υπουργός Εξωτερικών, φέρει
επίσης
τεράστια ευθύνη, καθώς όφειλε να αποτρέψει
τον άπειρο και αδαή Νήπιο να
προκαλέσει ζημιά στην χώρα και μάλιστα
μακράς διαρκείας. “Η
υπόθεση της πώλησης βλημάτων στη Σαουδική
Αραβία βρωμάει πανταχόθεν, αλλά ο πανικός
του πρωθυπουργού και των υπουργών του
την κάνει επικίνδυνη για την εθνική
ασφάλεια. Κι αυτό πρέπει να το προσέξουμε...”
(Πάσχος Μανδραβέλης).
Στην
σχετική συνεδρίαση έγινε και πάλι
πασιφανής, η επικινδυνότητα της Παραφύση
για την Δημοκρατία. Οι
ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ
αντιλαμβάνονται
την Δημοκρατία σαν εργαλείο επιβολής
της θέλησης των πολλών. Δημιούργησαν
ένα “πολιτικό υβρίδιο” ανάμεσα στην
“δικτατορία του προλεταριάτου” και
την “θέληση των πολλών”. Την “διδακτορία
ορισμένου χρόνου” στην οποία το
πλειοψηφών κόμμα / κόμματα κυβερνούν
δικτατορικά, μέχρι
τις επόμενες εκλογές.
Γι αυτό άλλωστε και κόπτονται να
εξαντλήσου την τετραετία. “Αν
θέλετε να ξεφορτωθείτε μια και καλή
την Αριστερά, αφήστε την να κυβερνήσει
3-4 μήνες” έχει πει Ο Τσώρτσιλ.
Για
εμάς τον “περιούσιο λαό”, κάντε τους
μήνες χρόνια...
Σημείωση
1.
Οι
αφορισμοί (γνωμικό
/ απόφθεγμα
/ ρητό)
ανέκαθεν με γοήτευαν και τους χρησιμοποιώ
/ τοποθετώ
σαν
προμετωπίδα στις ενότητες των αναρτήσεών
μου.
Οι
ίδιες
οι
λέξεις
αφορισμός (από + ορίζω) και απόφθεγμα
(από
+ φεύγω) σηματοδοτούν
και την διαδικασία δημιουργία του.
Πρέπει να απο-μακρυνθείς να απο-φύγεις
για λίγο την καθεαυτού πραγματικότητα.
Να
“αλληθωρίσεις” ελαφρώς για να την δεις
στερεοσκοπικά (όπως
τις στερεοσκοπικές δισδιάστατες εικόνες)
και
τότε δυνητικώς να συνειδητοποιήσεις
και να αποκρυσταλλώσεις σε λίγες λέξεις
(εκλεπτυσμένα
και τεχνικά άρτια)
ένα νόημα πάνω στον κοινό τόπο, δηλαδή
κοινά κατανοητό / αποδεκτό.
Οι
αφορισμοί με γοητεύουν επίσης
διότι
το
γράψιμο τους
συγγενεύει στενά με αυτό των ποιημάτων.
Δηλαδή αποτελούν
μια εκλεπτυσμένη και τεχνικά άρτια
συμπύκνωση πολιτικών, κοινωνικών,
θρησκευτικών και λογοτεχνικών απόψεων.
Έγραψε, αυτός που “έζησε
με την ελπίδα να γίνει μια ανάμνηση”,
ότι “ακόμη
και τα λουλούδια για να σκορπίσουν την
ευωδία τους πρέπει ν΄ αρχίσουν να
πεθαίνουν” (αναφέρομαι
στον Αντόνιο Πόρτσια). Τελευταία,
ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε μια ατάκα
/ απόφθεγμα ενός εκ
των πρωταγωνιστών της
ταινίας
“Η Αγάπη είναι Παράξενη”: “Μερικές
φορές όταν ζεις με τους ανθρώπους, τους
μαθαίνεις καλύτερα απ’ όσο θα ήθελες”
(“Love
is Strange”, ΗΠΑ,
Γαλλία, Βραζιλία, Ελλάδα, 2014 , σε σκηνοθεσία
Αϊρα Σάκς).
Life-jacket,
η
υποκρισία.
(Άλλωστε,
o
Νήπιος και o
Καμένος είναι funs
των
Jackets).
Το
ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου (30/11), στο
οποίο περιλαμβάνεται η παραίνεση προς
το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να δρομολογήσει
πρωτοβουλίες για να επιβληθεί εμπάργκο
της πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία,
με το επιχείρημα ότι πρόκειται για
πόλεμο δια αντιπροσώπων, χρησιμοποιεί
τώρα σαν σωσίβιο ο ΣΥΡΙΖΑ για να απεμπλακεί
από το σκάνδαλο των “βλημάτων”. Να
υπενθυμίσω: Δεν είναι η πρώτη, αλλά η
τρίτη φορά που στο Ευρωκοινοβούλιο
κατεβαίνει παρόμοιο ψήφισμα. Μάλιστα,
το πρώτο ανάλογο ψήφισμα, τον Φεβρουάριο
του 2016, το είχε υπογράψει και ο Στ.
Κούλογλου και το είχαν ψηφίσει όλοι οι
ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή την νέα
κωλοτούμπα μανουβράρει από τις 28/11 ο Ν.
Φίλης.
* “Δεν είναι περίεργο ότι, μολονότι τόσο
ογκώδης και δυσκίνητος, ο Φίλης
αποδεικνύεται εκπληκτικά ευέλικτος
στις μανούβρες. Δείτε πόσο αριστοτεχνικά
–και, ασφαλώς, υποκριτικά– αντιπολιτεύεται
την κυβέρνηση, στην περίπτωση των
περίφημων βλημάτων. Εγείρει το ζήτημα
των αμάχων της Υεμένης, που προφανώς θα
είναι οι παράπλευρες απώλειες από τη
χρήση των βλημάτων, ενώ στο παρελθόν
έχει υπερψηφίσει δύο φορές τη συγκεκριμένη
σύμβαση στην επιτροπή. Και όχι μόνο!
Διαμαρτύρεται, ενώ υφίσταται και άλλη
παρεμφερής σύμβαση, για την πώληση
αεροπορικών βομβών, η οποία προφανώς
δεν τον ενοχλεί το ίδιο. Δεν αμφιβάλλω
ότι τον νοιάζει η τύχη των αμάχων, θυμάται
όμως τώρα ότι τον νοιάζει, επειδή αυτό
βολεύει για να υπονομεύσει τη θέση του
Π. Καμμένου στην κυβέρνηση και να εντείνει
τη δυσανεξία που προκαλεί αυτή η
συνεργασία στην αριστερή πτέρυγα του
κόμματος. Και το κάνει ‘τόσο όσο’, όπως
λέμε. Διότι ο ίδιος, σε συνεργασία με
τον Θ. Παφίλη του ΚΚΕ, έρχεται να προσφέρει
διέξοδο στην κυβέρνηση, προτείνοντας
την ψηφοφορία για την ακύρωση της
συμφωνίας, με το πρόσχημα του καημού
για την Υεμένη. Δείχνει, δηλαδή, τι κακό
μπορεί να κάνει στην κυβέρνηση· κι
έρχεται έπειτα να δείξει και τι καλό
μπορεί να κάνει, αν θέλει. Βάσει του
γνωστού διαχωρισμού, που τόσο γλαφυρά
τον διατύπωσε ο Λίντον Τζόνσον, ο Φίλης
είναι η κλασική περίπτωση του τύπου,
που είναι προτιμότερο να τον έχεις μέσα
στη σκηνή για να ουρεί προς τα έξω, παρά
έξω για να ουρεί προς τα μέσα...” (Στεφ.
Κασιμάτης).
Το
τοτέμ του λαϊκισμού.
Τοτέμ
(το):
ζώο, φυτό, αντικείμενο ή φυσικό φαινόμενο,
που θεωρείται από πρωτόγονους λαούς,
ότι συγγενεύει μυστηριακά με άτομο ή
άτομα, τα οποία και προστατεύει.
Τοτέμ,
του καθ’ ημάς λαϊκισμού (το):
Αντικείμενο
ανθρωπόμορφο (σακάτικο),
που έχει το πρόσωπο του Νηπίου Το
“δεν πληρώνω” (εγχωρίως,
εξωχωρίως)
στην θέση της καρδίας. Το
“κανένα σπίτι σε χέρι τραπεζίτη” και
την “σεισάχθεια” στην θέση των χεριών
και
“αντιμνημόνια” στα κοντά ποδάρια του
(το ψέμα έχει...).
Στην
χώρα του “υπαρκτού Ελληνισμού”,
θεωρείται
ότι συγγενεύει μυστηριακά
(ιδεοληπτικά)
με την
λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ
(Κτηνώδης Δύναμη Ωργιώδης
Άγνοια), την
οποία και προστατεύει (εκτός
κοινής λογικής).
Και
η επίκαιρη μεθερμήνευση του:
Πριν
από την κρίση, οι πλειστηριασμοί κατοικιών
ήταν πολλαπλάσιοι αυτών που πρόκειται
να πραγματοποιηθούν τώρα.
Σύμφωνα με την “Καθημερινή”, το 2009,
όταν τα κόκκινα δάνεια δεν ήταν πάνω
από το 6% του χαρτοφυλακίου των τραπεζών,
οι πλειστηριασμοί ακινήτων ξεπέρασαν
τις 52.000. Έκτοτε,
άρχισε η καθοδική πορεία για να φτάσουμε
στο σήμερα, που οι πλειστηριασμοί
ακινήτων φθάνουν περίπου τις 6.000, παρά
του ότι
τα κόκκινα δάνεια αντιπροσωπεύουν το
43% του χαρτοφυλακίου . Αυτό
που συνέβη, ήταν η ανάδειξη των
πλειστηριασμών σε τοτέμ της πορείας
του
σκληρού αντιμνημονιακού μπλοκ
προς την εξουσία (ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ,
Χρυσή Αυγή).
Και κάπως έτσι, η λαϊκίστικη ρητορική
επέτρεψε
τους
μπαταχτσήδες και
προέτρεψε
τους άλλους
να μην
εξυπηρετούν
τα
δάνεια
τους, μεταφέροντας
το κόστος στην κοινωνία.
Η
απάντηση της κοινής λογικής στο ερώτημα:
Ποιος
τελικά
θα πληρώσει τους “δεν πληρώνω”;
*
“Η
άνοδος της πολιτικής επιρροής της
σημερινής πλειοψηφίας (2013) συμπίπτει
με την εκτόξευση της άρνησης πληρωμών,
που οδήγησε στον πολλαπλασιασμό των
κόκκινων δανείων παρά τη βελτίωση της
οικονομικής συγκυρίας. Μέχρι εκείνη τη
στιγμή, η ζημία που είχε υποστεί το
τραπεζικό σύστημα από την κρίση και τη
μερική πτώχευση των κρατικών ομολόγων
δεν είχε διαλύσει το χαρτοφυλάκιο των
τραπεζών” (Μπάμπης Παπαδημητρίου).
*
“Το
αυτονόητο έχει γίνει ο δικός μας
“Σισύφειος
βράχος”,
που οι Θεοί μάς τιμώρησαν να μην μπορούμε
να τον σπρώξουμε έως την κορυφή” (Τάκης
θεοδωρόπουλος).
*
Τελικώς,
μπορεί οι
Έλληνες
να μην ψηφίζουν
ΠΑΣΟΚ, αλλά η Ελλάδα
είναι ΠΑΣΟΚ...
Αλί
και τρισαλί(μονο)...
Σε αυτόν που θα γνωρίσει τον Καζαντζάκη
μέσα από την ομώνυμη ταινία τραγέλαφο
του Γιάννη Σμαραγδή (την
επιτομή του κιτς στον
Ελληνικό κινηματογράφο).
Χίλιες φορές, να μην τον γνωρίσει ποτέ...
*
“Τα
άσχημα λόγια που θα ακολουθήσουν στην
περίπτωση του ‘Καζαντζάκη’, είναι
προϊόν
μιας επαλήθευσης.
Αυτή τη μόνη φορά πήγα
σινεμά κακοπροαίρετα,
πήγα σινεμά με διαφορετικού
τύπου αγωνία:
θα
ήταν πράγματι τόσο πολύ κακό, όσο η φήμη
που το συνόδευε και όσο φαινόταν στο
τρέιλερ; Η
απάντηση είναι ένα απερίφραστο ‘Ναι’.
Ναι, ότι
κι αν έχεις ακούσει κι ότι κι αν έχεις
φανταστεί, και πάλι θα
είναι λίγο όταν έρθεις αντιμέτωπος με
αυτήν καθαυτή την ταινία. (...)
Ο κινηματογράφος, ο ελληνικός ή ίσως
όχι ο ελληνικός, χρωστάει μια κανονική
ταινία πάνω στον Νίκο Καζαντζάκη”...
(Old
Boy, www.elculture.gr
).
Επίκαιρη
επισήμανση.
Προς την λαϊκή μάζα ΚΔΩΑ:
Ποινικοποιείται η μούντζα στον νέο
Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Επισημαίνω
μόνο το μούντζωμα. Το
αυτό-μούντζωμα, δυνητικώς λυτρωτικό
για εσάς, επιτρέπεται απολύτως, αν
όχι επιβάλλεται,
παντού και πάντα, κάθε ώρα και στιγμή...
Το
μυαλό πονάει όταν δεν μεγαλώνει...
Και η γνωστή
“κουλτουριάρα” αοιδός εκστόμισε (3/12)
χωρίς αιδώ κάτι αηδίες του τύπου “είμαι
τροτσκίστρια και ψηφίζω ΚΚΕ”. Κάτι
που ακούστηκε και σαν βεβήλωση της
μνήμης των εκτελεσθέντων
Ελλήνων τροτσκιστών από το ΚΚΕ (την
ΟΠΛΑ). Σχετικά ο Ανδρέας
Εμπειρίκος είχε αναφέρει: “Γλύτωσα την
εκτέλεση γιατί με συνέλαβαν ως γόνο
πλούσιας οικογένειας και όχι ως παλαιότερα
τροτσκιστή”.
Και
συνέχισε
η
αοιδός,
“η Ε.Ε. είναι δικτατορική” και
“εάν υπήρχε ο επαναστάτης ηγέτης, θα
ανέβαινα μαζί του στο βουνό”.
Και
ο βο(υ)λευτής Φλωρίνης του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας
Σέλτσας,
καλεί τους απεργούς να ακυρώσουν το το
νομοσχέδιο με το οποίο πωλούνται
λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ, δηλώνοντας
παράλληλα ότι αυτός πάραυτα θα το
υπερψηφίσει.
Και
τα της
Παραφύση παιδιά τα
λεγόμενα
“δικά
μας παιδιά”, αφέθηκαν
απολύτως ελεύθερα να εκπαιδευτούν στην
καταστροφή κατά την πορεία μνήμης του
Αλέξη
Γρηγορόπουλου
(6/12).
Και
σηματοδοτούν την παραφύση πραγματικότητα
, του “υπαρκτού Ελληνισμού”: “Άνθρωποι
που εκθέτουν σε βία τον κόσμο και
στοχεύουν ιδιωτική και δημόσια περιουσία
αντιμετωπίζονται ως αντικαθεστωτικοί,
αντιμνημονιακοί ή απλά ελεύθερα
εκφραζόμενοι ανήλικες και αφήνονται
ελεύθεροι.
Υπάρχει
μία κοινωνία, η οποία βιώνει καθημερινά
εκβιασμούς, απειλές, διάχυτη βία,
οργανωμένο έγκλημα, ανασφάλεια και
κυρίως έναν ευτελισμό των θεσμών από
την κυβέρνηση
με κορυφαίο παράδειγμα τη δικαιοσύνη.
Όλοι όσοι πιστεύουμε σε φιλελεύθερες
αρχές και στον ορθολογισμό πρέπει να
κρατήσουμε καθαρό το μυαλό μας και
στέρεη τη σπονδυλική μας στήλη” (Στεφ.
Κασιμάτης).
Και
η κοινοτοπία:
Επεμβάσεις
Κοντονή, υπουργού Δικαιοσύνης στην
Δικαιοσύνη. Και
το
συμπέρασμα;
Η Αριστερά δεν τα πάει καλά με τη
Δικαιοσύνη, αλλά αυτό είναι γνωστό και
από την Ιστορία, και
γενικώς με οτιδήποτε δεν μπορεί να
ελέγξει απόλυτα...
Και
η
κορύφωση.
Ο
ακραιφνής
μαρξιστής
Ευκλείδης Τσακαλώτος, περιχαρής κτύπησε
το καμπανάκι λήξης
της συνεδρίασης στην Wall
Streete (12/12)
και
μαζί, με τον πιο επίσημο τρόπο, την λήξη
του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζω και της
Παραφύση.
Γενικώς,
τρικυμία
εν κρανίω (εγχώρια),
του
τύπου:
“Θα βγάλω το παιδί Ερνέστο, αλλά θα το
στείλω στο ιδιωτικό αγάπη μου”. Η
λογική του Νηπίου. Η
λογική του παραλόγου.
Τρικυμία
εν κρανίω, made
in USA.
Ο
Τραμπ αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ ως
πρωτεύουσα του Ισραήλ (5/12), ισχυριζόμενος
ότι το έκανε για την προώθηση της ειρήνης
στην περιοχή. Με
κάθε του κίνηση, δείχνει ότι, σαν νέος
Ηρόστρατος, αυτό που τον ενδιαφέρει
είναι να γραφτεί το όνομά του στην
Ιστορία με μεγάλα γράμματα, και ας είναι
ως καταστροφέας.
Η
αλεπού στο παζάρι ή ο Ερντογάν στην
Αθήνα (7/12).
Δέκα
λεπτά, προέβλεπε το πρόγραμμα της
Προεδρίας για τις δημόσιες δηλώσεις
των 2 προέδρων και ο Ανάξιος αναρμοδίως
θεώρησε σωστό μια “on
camera” διαπραγμάτευση
με τον Ερντογάν. Και
έδωσε την ευκαιρία στον Σουλτάνο να
προσθέσει με τον πιο επίσημο τρόπο δίπλα
στο “θέμα του Αιγαίου” και το “μειονοτικό
της Θράκης”. Και
το χειρότερο, στην δευτερολογία του ο
Ανάξιος (άλλο ένα παράδοξο), αναγνώρισε
την δυνατότητα νομικής ερμηνείας στην
“Συνθήκη της Λωζάνης”. Κάτι σαν την
“δημιουργική ασάφεια” του Μπαρουφάκη,
στο
Μνημόνιο. Και η ασάφεια λειτουργεί πάντα
εις βάρος του πιο αδύναμου εκ των
συμβαλλομένων. Αυτό
είναι
τελευταίο κτύπημα του
Ανάξιου, ενός
κατά συρροήν “εμπρηστή” με κορυφαία
του
ενέργεια τον εμπρησμό
της
Αθήνας,
μετά την δολοφονία του Γρηγορόπουλου.
Εδώ
που τα λέμε,προσομοίαζε και με debate.
Η κανονικότητα θέλει τέτοιες
επισκέψεις να σηματοδοτούν μια περίοδο
βελτίωσης των
σχέσεων μεταξύ των χωρών.
Η από την Παραφύση διοργανωθείσα,
σηματοδότησε μια επιδείνωση των σχέσεων
με την Τουρκία. Η τελευταία, η
αποχαιρετιστήρια κίνηση του Σούλτάνου,
κατά την επίσκεψή του στην Θράκη το
επιβεβαιώνει. Παρέκκλινε
από τα “σχετικώς
συμφωνηθέντα”, εκφωνώντας
δημόσια ομιλία στην αυλή του μειονοτικού
σχολείου, αντί
αυτής προς
τα παιδιά εντός
του
σχολείου
όπως είχε
προσυμφωνηθεί (λίγο
αργότερα μίλώντας κατ’ ιδίαν στους
μαθητές, τους είπε: “Μια σημαία ένα
Έθνος ένα Κράτος”).
Και
ακολούθησαν λίγες ημέρες μετά στην
τουρκική Βουλή (112/12),
οι εμπρηστικές δηλώσεις του
αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης
Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου
με τις οποίες αμφισβητούσε
την
κυριαρχία της Ελλάδος σε 12 + 1 (Ίμια) νησιά
του Αιγαίου (μίλησε
για ελληνική κατοχή νησιών).
Και
οι προκλητικές δηλώσεις συνεχίζονται
έως σήμερα...
Τελικώς,
για
ποιον λόγο έγινε αυτή η επίσκεψη; Για
να μας υπενθυμίσει, εκτός
των άλλων,
ο
Σουλτάνος
το θέμα των οχτώ Τούρκων στρατιωτικών
ή ότι μπορεί να μας πνίξει με νέους
πληθυσμούς μεταναστών; Η
μήπως για να μετατρέψει σε διμερές θέμα
από διεθνές, αυτό του Πατριαρχείου;
Για
να
επιδείξει
η Τουρκία
την
αυτοπεποίθηση της
για τον νέο περιφερειακό ρόλο που
διεκδικεί
και τον
Σουλτάνος
ως
τον
πλέον καθαρό και εμφατικό πομπό αυτού
του μηνύματος. Και
εμείς; Για
να επιδείξουμε
το
τρισυπόστατο
της αυτοκαταστροφής μας : Ανάξιος –
Νήπιος – Καμένος (δια
της απουσίας του).
Και
τα
κερασάκια
στην τούρτα: Ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζίας
(τρομάρα μας) ανέφερε σχετικά στην
Επιτροπή Εξωτερικών της Βουλής,
κραδαίνοντας την “Ελεύθερη Ώρα”
(14/12): Με λίγα λόγια, ότι η τηλεοπτική
συνέντευξη του Ερντογάν στον Αλέξη
Παπαχελά (ΣΚΆΙ, 5/12), “χάλασε” την
επίσκεψη, διότι η πίεση των ερωτήσεων
του δημοσιογράφου ήταν μεγάλη και
περίπου ανάγκασαν τον Ερντογάν να πει
αυτά που είπε για την Συνθήκη της Λοζάνης.
Επίσης είπε ότι ο ΣΚΆΙ “υπέκλεψε” την
συνέντευξη, από το της Παραφύση Αθηναϊκό
Πρακτορείο Ειδήσεων, υπονοώντας ότι
εκεί είχε την δυνατότητα να λογοκρίνει
τις ερωτήσεις... Αποθέσμιση, δημιουργία
εχθρών, λογοκρισία και η “δικτατορία
περιορισμένου χρόνου” προ των πυλών
(ανέχεται τις εκλογές). Και η Παραφύση
ανταποκρινόμενη (;) στο αίτημα του
Ερντογάν, λίγες ημέρες μετά (15/12) δια
του αρμόδιου υπουργού Κώστα Γαβρόγλου,
άνοιξε θέμα νέου τρόπου εκλογής του
Μουφτή της Μουσουλμανικής μειονότητας
στην Θράκη ( ως ορθολογικοποίηση την
ανέφερε). Αλληλούια...
Τα Χριστούγεννα
του “κουλτουριάρη” ή μια σκαλωσιά για
να στηθεί το χριστουγεννιάτικο δένδρο...
*
“Καλά Χριστούγεννα’ ή ‘πλάκα μας
κάνεις’; Εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι
το χριστουγεννιάτικο δένδρο των
Ιωαννίνων. Ο δήμος είχε την ωραία ιδέα
να αναθέσει τον σχεδιασμό του φετινού
δένδρου της πόλης στους φοιτητές της
Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου
Ιωαννίνων. Οι φοιτητές, από την πλευρά
τους, είχαν τη χειρίστη ιδέα να
φιλοτεχνήσουν μια πιο φθηνή, πιο πρόχειρη,
κυβιστική σμίκρυνση του Πύργου του
Τάτλιν. Δεν έχει και πολλή σημασία αν ο
Σοβιετικός αρχιτέκτονας Βλαντιμίρ
Τάτλιν σχεδίασε τον Πύργο ως μνημείο
της Τρίτης Διεθνούς, ούτε η επιπολαιότητα
(προφανώς και η αμάθεια) εκείνων που το
ενέκριναν για να στηθεί. Χριστουγεννιάτικο,
πάντως, δεν είναι. Και έχει σημασία αυτό,
γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι γιορτή
των νοσταλγών του κομμουνιστικού
ολοκληρωτισμού· τα Χριστούγεννα είναι
για τα παιδιά. Οι καλικάντζαροι ας
περιμένουν ακόμη δύο εβδομάδες...”
(Στεφ.
Κασιμάτης).
Στους
“κουλτουριάρηδες”, έτσι για να το
κάψουν τα φετεινά Χριστούγεννα, προτείνω
να δουν και μια ταινία που μιλάει για
παιδιά, την “Child 44” (Αγγλία,
ΗΠΑ, 2015 του Ντανιέλ Εσπινόζα).
Κουλτουριάρηδες
Γεύσεις,
και μόδες του νου
συνεχές
κυνηγητό
για
ένα νόημα δοτό.
Με
το “δρώμενο” που θα συμβεί
νομίζουν
ότι συμμετέχουν στη ζωή.
Διακηρύξεις,
διαμαρτυρίες πάντα μπροστά,
ποτέ
δεν ρισκάρουν πραγματικά.
(Από
την προαναφερθείσα ανάρτηση “Η Ζωή εν
Τάφω;” της 12/4/2012).
Χριστούγεννα
στο “στρουμφοχωριό”.
...
ότι
το γαλάζιο χρώμα είναι το απολύτως
ακατάλληλο, για χριστουγεννιάτικη
φωτο-διακόσμηση
και
μάλιστα καθολικής. Και
ενώ τα
Χριστούγεννα είναι μια καθαρά
“εξωστρεφής” εορτή χαράς, στο
νυχτερινό Στρουμφοχωριό αισθάνεσαι
σαν κάτι
να σε πλακώνει, σαν
κάτι να θέλει να εμποδίσει την χαρά...
Και
αυτό διότι
το γαλάζιο χρώμα είναι
ένα “εσωστρεφές” χρώμα.
Είναι
το χρώμα
της ουράνιας συνείδησης, της αρμονίας
και της ηρεμίας. Συμβολίζει την αθανασία,
το νου, την αποκάλυψη, την σοφία, την
ευσέβεια και την ψυχρότητα. Επιπλέον,
αντιπροσωπεύει την μάθηση και τα υγιή
συναισθήματα, ενώ ευνοεί την γνώση.
Ενισχύει την αφοσίωση, τη σταθερότητα,
την μεγαλοψυχία, την πιστή φιλία και
την μετρημένη ζωή. Έχει
ηρεμιστικές ιδιότητες και
κατευνάζει τα πάθη. Για
τον λόγο αυτό και
έχει
επιλέγει να φωτοδοτεί (εναλλακτικά
του λευκού),
τον
επί της σκεπής σταυρό των
εκκλησιών.
Απεβίωσε ο
“Επισκέπτης” μας.
Ο “Φώτης της πόλης μας” (Βόλος), ήταν
άνθρωπος ενός “άλλου κόσμου”, ήταν
ένας σύγχρονος “δια Χριστόν σαλός”.
“Επισκέπτονταν” καθημερινά
την πόλη για να μας μεταφέρει φως, από
το “φως της ψυχής” του...
Να μας μεταδώσει το μήνυμα της Αγάπης,
της μόνης δύναμης που μπορεί να
επ-αναστήσει τον άνθρωπο. Και το “φως”
αυτό έσβησε στις 13/12/2017. Αιωνία σου η
μνήμη Φώτη...
Εις μνήμην του Βασίλης
Μπεσκένης. Απεβίωσε αδόκητα ο
δημοσιογράφος του ΣΚΆΙ Βασίλης Μπεσκένης
(αρχισυντάκτης δελτίων ειδήσεων), 43ων
ετών από καρδιακή ανακοπή (17/12). Ο Μπεσκένης
ήταν ένας ιδιότυπος, για τα ελληνικά
δεδομένα πολιτικός ρεπόρτερ - συντάκτης
– αναλυτής, θα έλεγα αγγλοσαξονικού
ύφους. Ήταν ένα είδος δημοσιογράφου που
δύσκολα συναντάς στην χώρα μας, αξιόπιστος,
ευγενικός, φλεγματικός, ευρυμαθής,
άριστος χρήστης του λόγου και ως εκ
τούτων με τεκμηριωμένη και σαφώς
διατυπωμένη άποψη. Τελικώς ο Μπεσκένης
ήταν ο Μπεσκένης.
Η συνάδελφός του Άννα Μπουσδούκου είπε
για τον Βασίλη: Μειδιούσε δεν χαμογελούσε,
αλλά αγαπούσε οι γύρω του να γελούν.
Όταν το πρωί του έλεγα καλημέρα, ο Βασίλης
μου έλεγε “προτρέχεις”... Ad
Deum (εις Θεόν / αντίο) ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΆΦΕ...
Η
ομολογία.
Οι ξένοι
(θεσμοί)
έριξαν τον Σαμαρά, ομολόγησε στην Βουλή
ο πρόεδρός της Νίκος Βούτσης (13/12).
Ήταν το φυσικό επακόλουθο της άρνησης
των Σαμαρά, Βενιζέλου να προσφέρουν ως
εγγύηση των παρεχομένων δανείων, κατ’
απαίτηση του Σόιμπλε και την δημόσια
περιουσία της χώρας. Δηλαδή αυτό ακριβώς
που έκαναν οι Νήπιος, Καμένος, αυτοί που
εκλέχθηκαν για να σκίσουν τα μνημόνια
και να “χορέψουν” τις χρηματαγορές.
Και
συνεχίζει να στηρίζει τον Νήπιο ο διεθνής
παράγων, έναν
χρήσιμο ηλίθιο,
διότι υπογράφει πάραυτα ότι του ζητήσουν.
Και ειδικότερα οι Ευρωπαίοι πιστωτές
μας, θα
έχουν πετύχει δια του Νηπίου αυτό ακριβώς
που επιδίωκαν.
Δέσμευση της Δημόσιας περιουσίας της
χώρας για 99 χρόνια, μακροχρόνια εποπτεία
δια του χρέους και αποδέσμευσή τους από
την υποχρέωση παροχής δανείων. Δηλαδή
μνημόνιο διαρκείας άνευ κόστους. Και
το χειρότερο, ευκολότερο έλεγχο της
χώρας, λόγω του κατακερματισμού των
πολιτικών δυνάμεων, εάν η απλή αναλογική
εφαρμοστεί τελικά. Για
τον λόγο αυτό και τρέμουν
την πιθανή αποτυχία της Παραφύση.
Την
δική του απάντηση στο Ν. Βούτση, για το
πως έπεσε η κυβέρνησή του, έδωσε ο Αντώνης
Σαμαράς από το βήμα του συνεδρίου της
ΝΔ (16-17/12). “Ήρθε
ο Βούτσης και μας είπε ότι μας έριξαν
οι ξένοι. Δεν τα θυμάται καλά. Από μέσα,
από την Ελλάδα μας έριξαν. Οι απέξω
μπορεί να βοήθησαν. Οι ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Χ.Α.
και ο Κουβέλης μας έριξε”.
*
“Η Ελλάδα
έχει ανάγκη σήμερα περισσότερο παρά
ποτέ από μια ενισχυμένη αναλογική ή,
ακόμα καλύτερα, από ένα πλειοψηφικό
εκλογικό σύστημα. Ο Νικόλαος Πλαστήρας,
που έγινε πρωθυπουργός το 1951 χάρη στην
απλή αναλογική, ως καλός πατριώτης
αντιλαμβανόταν ότι η χώρα του χρειαζόταν
σταθερότητα και ανάπτυξη και γι’ αυτό
αποδέχθηκε το πλειοψηφικό για τις
επόμενες εκλογές, το οποίο όμως ευνοούσε
τον πολιτικό του αντίπαλο Αλέξανδρο
Παπάγο. Θα ήταν άραγε ρεαλιστικό να
περιμένουμε ανάλογη άδολη συμπεριφορά
από τους σημερινούς πολιτικούς της
Βουλής μας; Η απλή αναλογική ευνοεί ως
γνωστόν τα κόμματα που δεν έχουν
διαφορετικά ελπίδες επιβίωσης, και όλα
μαζί αποσταθεροποιούν με τις δοσοληψίες
τους το πολιτικό σύστημα. Ο γάμος
συμφέροντος του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ θα
γίνει ο κανόνας και όχι η εξαίρεση σε
μια μελλοντική Βουλή της αναλογικής.
Κάτι σαν τα μυθολογικά τέρατα, τη Χίμαιρα
ή τη Σφίγγα. Οι εκλογές του Μεσοπολέμου
που έγιναν με απλή αναλογική υπήρξαν
βραχύβιες ενώ τις ακολουθούσαν στρατιωτικά
κινήματα. Πού να φανταστεί ο καημένος
ο Πλαστήρας ότι κάποτε στο μέλλον θα
αποφάσιζαν άτομα όπως ο κ. Λεβέντης για
το επόμενο εκλογικό μας σύστημα, χωρίς
καμιά υστεροβουλία βέβαια...” (Θάνος
Βαρέμης).
Black
to black: Το κέντρο σκέψης ACAPS, που
εδρεύει στη Γενεύη σε έκθεσή του με
τίτλο “Ανθρωπιστική Επισκόπηση: Μια
ανάλυση των σημαντικών κρίσεων για το
2018” (28/11), προβλέπει ότι οι ανθρωπιστικές
κρίσεις στον κόσμο μας, θα επιδεινωθούν
τον ερχόμενο
χρόνο. Και αυτό διότι δεν
προβλέπεται, οποιαδήποτε ύφεση στους
εμφυλίους πολέμους που μαίνονται στην
Αφρική, στην βελτίωση της κατάστασης,
που προσομοιάζει σε λιμό, στις περιοχές
που μαστίζονται
από τον πόλεμο και στην μείωση της
απειλής της εξτρεμιστικής
ισλαμιστικής βίας.
Αυστηρώς
κατάλληλο, δια κινηματογραφόφιλους.
Ποίαν Αγγλίδαν ηθοποιόν σας θυμίζει η
κάτωθι εικονιζόμενη; (κα Μαίρη Σινατσάκη).
Η απάντηση καρκινοβατεί: Ιλτιάν Αρίκ.
Και κάτι
σεμνό...
Το Ισλάμ καθιερώνει την “σεμνή μόδα”.
Άλλωστε ο Σεΐχης Ιμπν Ελ Αράμπι (13ος
αι.) είχε πει: “Ο Θεός ποτέ δεν μπορεί
να ιδωθεί με άυλη μορφή.
Μια ωραία γυναίκα είναι η τελειότερη
μορφή του Θεού”.
Σαν επιδόρπιο
“Η
ειλικρίνεια είναι το μόνο στέρεο έδαφος
για
κάθε συνείδηση” Ιμάνουελ Καντ.
Η
Ορθοδοξία παρότι είναι “διφυσιτική”,
παρουσιάζει μια δυσκολία στην κατανόηση
της ανθρώπινης φύσης του Χριστού και
ως εκ τούτου, παρουσιάζεται να κλείνει
προς τον “μονοφυσιτισμό”. Αυτός
είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ορθόδοξοι
αγαπούν περισσότερο τον Χριστό του
Σταυρού, με αποτέλεσμα την μεγάλη σημασία
που δίνουν
στα Άγια
Πάθη και τον εορτασμό της Ανάστασής
Του (Πάσχα). Αυτός
είναι και ο λόγος για τον οποίο οι
“μονοφυσιτικές” “Αντιχαλκιδόνιες”
(1) Αρχαίες
Εκκλησίες της Αιθιοπίας, της Αρμενίας,
η Κοπτική της
Αιγύπτου και η Συρο-Ιακωβιστική,
Θεωρούνται / είναι αποδεκτές ως Ορθόδοξες.
Ο Χριστιανισμός
της Δύσης (Καθολικοί, Προτεστάντες,
Ευαγγελιστές κλπ.), έχοντας δεχτεί
ισχυρότατες έμμεσες επιδράσεις από
τον Αρειανισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο
Χριστός δεν είναι Θεός, αλλά ο “τέλειος
άνθρωπός” (2), παρουσιάζεται
παρότι είναι “διφυσιτικός”, να αγαπά
περισσότερο τον Χριστούλη της Φάτνης.
Αποτέλεσμα ο λαμπρός εορτασμός των
Χριστουγέννων στην Δύση και εμείς να
λέμε: “Πάσχα στην Ελλάδα, Χριστούγεννα
στην Ευρώπη”.
Σημειώσεις:
1.
Η
Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος
(Χαλκηδόνα,
451) ασχολήθηκε με την
διαφωνία (επικρατούσε
για μια εκατονταετία περίπου),
στην απόδοση του Χριστολογικού δόγματος
μεταξύ
των
δύο μεγάλων θεολογικών σχολών,
της
“μονοφυσιτικής”
Αλεξανδρινής
και
της “διφυσιτικής”
της
Αντιόχειας.
Μια
συμβιβαστική προσέγγιση
είχε διαμορφωθεί στην
Σύνοδο
της Εφέσου (431)
η οποία καταδίκασε το Νεστοριανικό
δόγμα (είχε
ταυτιστεί με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως
Νεστόριο, περ. 386-περ.451).
Σύμφωνα
με αυτό
ο Χριστός υπήρξε ως 2 ξεχωριστά πρόσωπα
και όχι ως ενιαίο.
Ο
άνθρωπος Ιησούς και ο Υιός του Θεού ή
Λόγος. Η
καταδίκη
αυτή οδήγησε στο Νεστοριανό Σχίσμα.
Η
Σύνοδος
της
Χαλκηδόνας
αποφάσισε ότι σωστότερη δογματική
εκδοχή
είναι η
“διφυσιτική”
: “εις
Χριστόν εν δύο φύσεσι μετά την ένωση”
χωρίς
να αναιρεί την Εφεσιανή συμβιβαστική
φόρμουλα “μια
φύση του Θεού Λόγου σεσαρκωμένη”
όπως είχε
διαμορφωθεί
από τον
Αρχιεπίσκοπο
Αλεξάνδρειας Κύριλλο
(431).
Μετά
την απόφαση της Χαλκηδόνας πολλές
εκκλησίες αποσχίστηκαν λόγω του ότι
θεώρησαν το δόγμα ως Νεστοριανικό.
Αυτές είναι γνωστές ως Αντιχαλκηδόνιες
εκκλησίες.
2.
Στην
εκδοχή της “αίρεσης του Αρειανισμού”,
δυνητικώς
βασίζεται η
ελπίδα της ανθρωπότητας ότι δια της
Αγάπης δύναται να ανακαλύψει τον δρόμο
της συνεχούς αυτοβελτίωσης της.
Αυτήν
την “τρικυμία
εν κρανίω”του Χριστιανισμού, περιγράφει
μυθιστορηματικά ο
Ντοστογιέφσκι στην νουβέλα “Ο Μεγάλος
Ιεροεξεταστής”, μια διήγηση η οποία
ανατρέχει στην Σεβίλη του 16ου αιών:
Κάποιο πρωί, μετά την Θεία Λειτουργία,
εμφανίζεται στα προπύλαια της Μητρόπολης
ο Ιησούς και όπως στις ευαγγελικές
διηγήσεις, ανασταίνει ένα νεκρό κοριτσάκι,
το οποίο έχουν έτοιμο προς ταφή. Το
θαύμα συγκινεί σφόδρα τους παρευρισκομένους,
οπότε κάνει την εμφάνισή του ο επιχώριος
Καρδινάλιος, γνωστός ως ο Μέγας
Ιεροεξεταστής. Αναγνωρίζει αμέσως ότι
ενώπιον του βρίσκεται ο Ιησούς, αλλά
πάραυτα διατάζει την σύλληψή του και
τον
εγκλεισμό
του
στο
δεσμωτήριο της Μητρόπολης. Το βράδυ ο
Καρδινάλιος επισκέπτεται τον κρατούμενο
Ιησού, στον οποίο και επιτίθεται
φραστικώς, ωρυόμενος ότι η αναπάντεχη
εμφάνισή του, δυσκολεύει το έργο της
Εκκλησίας. Μα Εκείνος τον αιφνιδιάζει.
Τον πλησιάζει και τον
ασπάζεται με Αγάπη. Έξαλλος ο Καρδινάλιος
, ανοίγει
την πόρτα του δεσμωτηρίου και απευθυνόμενος
στον Ιησού τον προστάζει: “Πήγαινε. Και
μην ξαναρθείς ποτέ πια. Χάσου από τα
μάτια μου...”. Και έκτοτε δεν επανήλθε...
Στον
“Μεγάλο Ιεροεξεταστή” αποδίδεται
μυθιστορηματικά η κατά μέγα μέρος
πραγματικότητα του Χριστιανισμού
(ιστορικά επιβεβαιωμένη). Συμπερασματικά,
πορεύτηκε διαστρεβλώνοντας
τις
ευαγγελικές αξίες, οι οποίες προκάλεσαν
ενδοχριστιανικώς
και
εκατόμβες
θυμάτων λόγω
θεολογικών διαφορών,
προκειμένου
το Ιερατείο της, στο όνομα της ανθρώπινης
αδυναμίας, να θεμελιώσει την δική του
εξουσία.
Οι
πρακτικές του εκκλησιαστικού
θεσμού
ανέτρεψαν
το επαναστατικό μήνυμα του Χριστού, για
να επιτρέψει στην ανθρωπότητα “να πέσει
ξανά στα 4 πόδια της” όπως λέει ο
Κίργκεργκαρντ.
Παράδειγμα:
Η
σύγκρουση εικονολατρών – εικονομάχων
παρ’
ολίγον
να οδηγήσει σε κατάρρευση την Βυζαντινή
Αυτοκρατορία.
Την
επικράτηση της εικονολατρίας (Ζ
Οικουμενική Σύνοδος, 787), αυτό
το φονικό,
εορτάζει
η Εκκλησία
την 1η Κυριακή της Σαρακοστής,
γνωστή
ως Κυριακή της Ορθοδοξίας. Αυτήν την
Κυριακή, εκφέρονται και
οι 7 “αναθεματισμοί κατά των Ελλήνων”
με κάθε επισημότητα, παρουσία των κατά
τόπου πολιτικών και στρατιωτικών αρχών
της χώρας.
Αυτά
και άλλα πολλά του παρελθόντος και του
παρόντος,
με
έχουν οδηγήσει να αποδεχτώ
/ λειτουργώ /
επικοινωνώ την διαπίστωση ότι η Εκκλησία
του Χριστού τελικά εξέπεσε σε θρησκεία.
Και
παρ’ ότι από την ίδρυσή της είχε
εναντιωθεί αρνούμενη
να προσφέρει στον αρχαίο κόσμο “τω
Καίσαρι τα του Θεού”, γρήγορα συνδέθηκε
αμφίδρομα
με την εξουσία (ενεργώντας αλλά και
συμπαρατασσόμενη, οικειοποιούμενη
πολιτική εξουσία). Ως
εκ τούτου και
αυτοπροσδιορίζομαι πολιτισμικά
(στοιχεία
συνοχής)
Χριστιανός Ορθόδοξος
(Έλλην Χριστιανός) και
κατά
πίστην / πεποίθησην
Χριστιανιστής. Δηλαδή
πιστεύω
ότι
η
εντολή του Ιησού είναι
μία και μοναδική: Πορεύσου
στον
δρόμο που γράφει: “Αγάπα τον πλησίον
σου ως εαυτόν” και πίστεψε,
είσαι
ελεύθερος,
για Εμένα ότι θέλεις... .
Ο
Φρέντερικ Λενουάρ στο βιβλίο του “Ο
Χριστός φιλόσοφος” διευκρινίζει
ότι ο “ο λόγος του Ιησού (...) δεν ακυρώνει
τελείως την αξία των τελετουργιών, των
θεσμών, των συλλογικών θρησκευτικών
πράξεων. Δηλώνει όμως ότι αυτά είναι
απλώς τα μέσα και όχι ο τελικός σκοπός.
(...) Ο άνθρωπος έχει ανάγκη της τελετουργίας.
(...) Επειδή
είναι κοινωνικό όν, χρειάζεται να
εορτάζει την πίστη του με τους άλλους
με συλλογικές τελετουργίες και με
λειτουργίες (πολιτισμική
ταυτότητα)
(...) Οφείλει
όμως να σκύψει βαθιά μέσα του, στα εσώψυχά
του, όπου θα συναντήσει τον Θεό του, όπως
υπενθυμίζει ο Χριστός: ‘η βασιλεία των
ουρανών εντός υμών εστίν’(Λουκ. 17, 21)”.
Τέλος
θεωρείται
αυτονόητο, ότι κάθε γηγενής (γη + γίγνομαι)
/
ιθαγενής (ίθυς / αληθινός + γένος) Έλληνας
πολίτης, πιστός, Σταλινιστής (της 4ης
μονοθεϊστικής θρησκείας), μεταμοντέρνος
κουλτουριάρης
και
άθεος, είναι πολιτισμικά και Ορθόδοξος
καθώς είναι
υποκείμενος
της
διαχρονίας
του Ελληνικού.
Αυτό
το αυτονόητο αποτελεί το δομικό στοιχείο
και των
εννοιών
εθνική / πολιτισμική ταυτότητα,
πατριωτισμός. Και
είναι
εντυπωσιακό πώς αυτό
το
“πολιτισμικό
αυτονόητο”
παραμένει εν υπνώσει. Ίσως,
λόγω
του ότι
εν τη αφέλεια
μας, το
θεωρούμε ως μη απαραίτητο,
αγκιστρωμένοι
στις αιώνιες ταυτολογίες που μας βοηθούν
να μη σκεφτούμε. Έλληνες
είναι οι Έλληνες.
Και ποιοι είναι οι Έλληνες;
Μα οι Έλληνες.
Αποτέλεσμα
κανένα
από τα δομικά στοιχεία
της
ελληνικής
ταυτότητας
(Ιστορία και Θρησκευτική, γλώσσα και
μουσική) να
μην
καλλιεργείται στην εκπαίδευση.
*
Η εθνική ταυτότητα δομείται δια
του πράττειν. “Την
καθημερινή πράξη: Στη λέξη κατέφυγε και
ο Μαρξ (praxis) για να ξεχωρίσει τις αφηρημένες
ιδέες από το ένσαρκο στην καθημερινότητα
βίωμα.
Και
αυτές οι πράξεις συγκροτούσαν
το αυτονόητο, συγκεκριμένο αντίκρισμα
της φράσης ‘εμείς οι Έλληνες’.
(...)
Η
‘πράξη’ δεν μπορεί να διασωθεί τεχνητά,
με προπαγάνδες και συναισθηματικές
ηθικολογίες, η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω.
Ελληνισμός πολιτικός πια δεν υπάρχει,
η Ελλάδα είναι ένα κράτος μεταπρατικό,
θεμελιωμένο στη μίμηση και στην ξιπασιά,
κράτος που επίμονα και μεθοδικά
καταστρέφει τη γλώσσα στα σχολεία και
στα κανάλια, ακυρώνει με χίλια δυο
μηχανεύματα τη συνέχεια του Ελληνισμού,
αλλοτριώνει την ένσαρκη στον λαϊκό
πολιτισμό μεταφυσική σε ιδεολόγημα
‘επικρατούσας θρησκείας”
(Χρ. Γιανναράς).
Για
του αρνητές
των
προαναφερομένων
περί
Χριστιανισμού,
παραθέτω
σπαράγματα
από το κείμενο του Μπενεντέτο Κρότσε
με τίτλο “Γιατί δεν μπορούμε να μην
λεγόμαστε χριστιανοί” απάντηση στο
δοκίμιο του Μπέρτραντ Ράσελ “Γιατί δεν
είμαι χριστιανός”. “Όταν κάποιος
διεκδικεί για τον εαυτό του το
όνομα του χριστιανού, δεν μπορεί γενικά
να ξεφύγει από μιαν ορισμένη υποψία
επιτηδευμένης ευλάβειας και υποκρισίας,
γιατί η υιοθέτηση αυτού του ονόματος
χρησίμεψε συχνά για να τροφοδοτεί μιαν
αυταρέσκεια και για να συγκαλύπτει
πράγματα πολύ διαφορετικά από το
χριστιανικό πνεύμα. (...) Ο χριστιανισμός
υπήρξε η πιο μεγάλη επανάσταση που
πραγματοποίησε ποτέ η ανθρωπότητα. Τόσο
μεγάλη. Τόσο πλήρης και τόσο βαθιά, τόσο
γόνιμη σε συνέπειες, τόσο απρόσμενη και
τόσο ακαταμάχητη στη υλοποίησή της,
ώστε να
μην εκπλήσσεται κανείς επειδή αυτή
εμφανίστηκε ή μπορεί ακόμη να εμφανίζεται
σαν ένα θαύμα, σαν μια αποκάλυψη από
ψηλά, σαν μια άμεση παρέμβαση του θεού
στα ανθρώπινα πράγματα, που δέχτηκαν
από Αυτόν έναν εντελώς νέο νόμο και
προσανατολισμό. Καμία άλλη επανάσταση,
καμία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις
που σηματοδοτούν τις εποχές της ανθρώπινης
ιστορίας δεν αντέχει στη σύγκριση, καθώς
φαίνονται όλες αποσπασματικές και
περιορισμένες.
(...) Ο
λόγος έγκειται στο ότι η χριστιανική
επανάσταση έδρασε στο κέντρο της ψυχής,
στην ηθική συνείδηση και στο ότι, δίνοντας
έμφαση στην εσωτερικότητα και την
ιδιαιτερότητα της συνείδησης, φαίνεται
να έδωσε σε αυτήν τη συνείδηση μια νέα
αρετή, μια νέα πνευματική οντότητα, που
μέχρι τότε έλειπε από την ανθρωπότητα.
(...)
Και ο νόμος αυτής της ηθικής συνείδησης
πηγάζει μόνον από την εσωτερική φωνή
και όχι από τις εξωτερικές εντολές και
διδαχές, που αποκαλύπτονται
όλες
τους ανεπαρκείς για να πετύχουν τον
ηθικό σκοπό και όλες τους, με τον έναν
ή άλλον τρόπο στην αισθησιακή ή
ωφελιμιστική ποταπότητα. Και η αφοσίωση
σε αυτόν το νόμο υπήρξε αφοσίωση αγάπης,
αγάπης για όλους τους ανθρώπους χωρίς
καμία διάκριση, αγάπης για όλα τα πλάσματα
του θεού, αυτού
του Θεού που είναι Θεός
αγάπης
και
που δεν είναι διαχωρισμένος από τον
άνθρωπο και που κατεβαίνει προς τον
άνθρωπο...
Οι
άνθρωποι οι μεγαλοφυίες, οι ήρωες που
προηγήθηκαν του χριστιανισμού
πραγματοποίησαν εξαιρετικές πράξεις,
δημιούργησαν θαυμαστά έργα και
μας μεταβίβασαν ένα πελώριο θησαυρό
μορφών, σκέψεων και εμπειριών. Αλλά αυτό
που δεν μπορεί να βρεθεί σε όλους αυτούς,
είναι αυτό που μας ενώνει και που μας
κάνει αδελφούς και που μόνον ο
χριστιανισμός
έδωσε στην ανθρώπινη ζωή. (...)
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν μια άλλη
αποκάλυψη και θρησκεία, παρόμοια ή
ανώτερη από αυτήν
που
ο Χέγκελ αποκαλούσε “απόλυτη θρησκεία”,
θα έρθει στο ανθρώπινο γένος σε ένα
μέλλον το οποία τώρα δεν μπορούμε να
διακρίνουμε”.
Στο
σπίτι
μου έχω κρεμασμένο
ένα
μικρό ποιημάτων ημερολόγιο.
Κυριακή
3 Δεκεμβρίου 2017
υπέρλαμπρο
το φεγγαράκι.
Και
πίσω του έχει γραμμένα
τα
παρακάτω λόγια:
“Μες
στο
στόμα ξεχασμένο
ένα
όνειρο
χαμένο
μια
λεξούλα
που δεν είπες
κι
ένα θαύμα που δεν είδες.”
Ας
την εκστομίσουμε...
*
Σας
Εύχομαι
Καλά
Χριστούγεννα
και
Καλότυχο
το
2018
See
dri
nker
Seedrinker
