Ε ξ ω χ ώ ρ ι α

“Το παλιό πεθαίνει, το νέο παλεύει να γεννηθεί,

τώρα είναι η ώρα των τεράτων” (Γκράμσι).

ΗΠΑ: Με την Παγκοσμιοποίηση, ο οικονομικός θεσμικός χώρος πέτυχε να επιβληθεί των άλλων θεσμικών χώρων - πολιτικού, κοινωνικού, πολιτιστικού, πολιτισμικού – και η “λογική” του, να τους αποικιοποιήσει. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη διαδραμάτισε η τηλεόραση, διότι ως μέσον, συνέβαλλε στην αποδυνάμωση του Λόγου και την ανύψωση της ψυχαγωγίας, ως την μεγαλύτερη αρετή των δημοσίων πραγμάτων. Στις ΗΠΑ, εκεί που όλα διαδραματίζονται στην “διαπασών”, η πανδαμάτωρ εικόνα κατόρθωσε να παράγει χρήμα , ακόμη και από το τίποτα, αρκεί αυτό το τίποτα να υπηρετεί την καταναλωτική μανία.

Η χαρακτηριστικότερη και πιο προβεβλημένη σχετική περίπτωση, αυτή της Κιμ Καρντάσιαν, μιας διασημότητας, κυριολεκτικά του κώλου. Πριν περίπου δύο χρόνια, κυκλοφόρησε ένα νέο παιχνίδι για κινητά τηλέφωνα, που φέρει το όνομά της, το οποίο και την έκανε πλουσιότερη κατά 15 εκατομμύρια δολάρια από τις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας του. Σενάριό του: Ο παίχτης (το θύμα), να επιτύχει να μετατρέψει μια ανερχόμενη αναγνωρίσιμη (του τίποτα), σε διασημότητα και παγκόσμιο αστέρι, ακολουθώντας τον “τρόπο της Κιμ”. Δηλαδή, συναντήσεις με τους κατάλληλους ανθρώπους, μην αφήνοντας πάρτι για για πάρτι ανεκμετάλλευτο και αγοράζοντας και φορώντας τα σωστά ρούχα, εννοείται, ακολουθώντας πάντα τις οδηγίες της Κιμ.

Μεταφερόμενοι στο χώρο της Αμερικανικής πολιτικής επισημαίνω τα λόγια του Αλ. Τοκβίλ (“Η Δημοκρατία στην Αμερική”): “Η πολιτική στην Αμερική είναι η πολιτική του τυπωμένου λόγου. Νομίζω πως τότε είχαμε σοβαρή πολιτική. Οι άνθρωποι διάβαζαν βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά, μπροσούρες και φυλλάδια. Είχαν να κάνουν με ιδέες και εναλλακτικές προτάσεις. Όταν έχεις πολιτισμό της εικόνας, το αποτέλεσμα είναι να έχεις στην τηλεόραση απομίμηση δημόσιας συζήτησης...” (Σχετικά στην ανάρτηση της 2/4/14 “Το πέρασμα- ‘Το Αντί, ένα επίτομο λεξικό...’ στο λήμμα ‘προμοκρατία’).

Την ποιότητα της σημερινής αμερικανικής πολιτικής πραγματικότητας, μπορούμε να την διαπιστώσουμε, από τις ποιότητες των κυριοτέρων υποψηφίων στις προκριματικές εσωκομματικές εκλογές των δυο μεγάλων κομμάτων, για την ανάδειξη των υποψηφίων τους στης επικείμενη εκλογή Προέδρου. Στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, ήταν αυτές του Ντόναλντ Τραμπ, Μάρκο Ρούμπιο και Τεντ Κρουζ. Στο “ντιμπέιτ” μεταξύ Τραμπ και Ρούμπιο (3/16), ο ανεκδιήγητος Τραμπ βεβαίωνε τα περίπου δύο εκατομμύρια τηλεθεατών του, ότι “τον έχει πιο μεγάλο”, υποδεικνύοντας με το χέρι του, το σημείο ανάμεσα στα σκέλη του. Και αυτό, ως απάντηση στον αντίπαλό του, που προηγουμένως είχε δηλώσει ότι “έχει γερή γροθιά” και θα κατανικήσει τους αντιπάλους του. Ένα μήνα μετά, ο μοναδικός πλέον αντίπαλος του Τραμπ, ο Τεντ Κρουζ, ανέβασε στην ιστοσελίδα του μια παλιά γυμνή φωτογραφία της συζύγου του Τραμπ, από την εποχή που αυτή ήταν μοντέλο, με τίτλο: “Επισκεφθείτε τη Μέλανι Τραμπ, τη μέλλουσα ‘πρώτη κυρία’ σας”. Η απάντηση του Τραμπ ήταν επίσης “φωτογραφική”. Ανέβασε στην ιστοσελίδα του, μια φωτογραφία της συζύγου του Κρουζ, η οποία είναι άσχημη στο πρόσωπο, με τίτλο: “Μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις”. Την “ευρωπαϊκή ματιά” στα γεγονότα αυτά, δίνει ο αρθρογράφος του “Der Spiegel”, αναφέροντας ότι αυτό είναι μια ακόμη ένδειξη ότι “η Αμερική βιώνει σήμερα όχι μόνο πολιτική χρεοκοπία αλλά και ηθική”. Επίσης ότι αυτή η “απύθμενη πτώση του πολιτικού και ιδεολογικού περίγυρου των Ρεπουμπλικανών, οφείλεται στο ότι ‘επί δεκαετίες’, αυτοί οικοδόμησαν μια κουλτούρα υποτίμησης των δημόσιων αγαθών και των υπηρεσιών, υποστηρίζουν πολιτική για την Παιδεία που αποκλείει τους μη προικισμένους και επιτρέπουν σε δισεκατομμυριούχους, όπως οι αδελφοί Κοτς να διευθύνουν την πολιτική του κόμματος και να τοποθετούν τους υποψηφίους κλειδιά”. Μια κατάσταση που τελικά το περιοδικό την χαρακτηρίζει μη αναστρέψιμη.

Ενδοσκοπώντας στην αμερικανική πραγματικότητα, θα διαπιστώναμε ότι ένα περίγελο, πριν λίγα χρόνια, της show biz, ένας πλούσιος μεν, αποτυχημένος δε κατασκευαστής, ο Ντόναλντ Τραμπ, βρίσκεται σήμερα ένα βήμα από το κατώφλι του Λευκού Οίκου, καθώς εξελέγη (19/6), ως ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την Προεδρία των ΗΠΑ. Με σύνθημα “η Αμερική πάνω απ’ όλα”, αυτό το αουτσάιντερ, δεν είναι ούτε συντηρητικός ούτε καν Ρεπουμπλικανός, είναι από μόνος του ένας ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ “αλλά Αμερικάνα”. Είναι ένα μείγμα αριστερού οικονομικού λαϊκισμού και δεξιού εθνικισμού. Για τα δεδομένα των ΗΠΑ, είναι προϊόν της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας ανάκαμψης από αυτήν, στο μεγαλύτερο μέρος της, αυτής που συνήθως, εμείς οι Ευρωπαίοι “βλέπουμε” ότι υπάρχει, στις ταινίες του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου. Αυτόν τον “εθνολαϊκισμό”, που απειλεί το Δυτικό φιλελεύθερο οικοδόμημα ο Τάκης Θεοδωρόπουλος το χαρακτηρίζει ως “την δυτική εκδοχή του παράφρονος Θεού της Τζιχάντ”.

Ο Τραμπ, είναι επίσης προϊόν του σκληροπυρηνικού ρεπουμπλικανισμού, που φλερτάρει με μια ακροδεξιά τύπου Λεπέν, ο οποίος μετά την εξαφάνιση της Σάρα Πέιλιν (Tea Party), δεν είχε μέσον έκφρασης. Είναι αυτός, ο ακραιφνής υποστηρικτής της οπλοκατοχής, σε ένα κράτος που ίδρυσαν μετανάστες, που ισχυρίζεται σήμερα ότι ο μεγάλος αριθμός νέων μεταναστών, νομίμων και παρανόμων, που ζουν και εργάζονται στις ΗΠΑ, είναι οι υπεύθυνοι για την εγκληματικότητα και τον οικονομικό μαρασμό που βιώνει μια σημαντική μερίδα Αμερικανών. Είναι αυτός, που προσπαθεί να συσκοτίσει την αλήθεια που θέλει, τους μετανάστες κάθε κοινωνικού status να αποτελούν το συγκριτικό πλεονέκτημα, οικονομικό και δημογραφικό, των ΗΠΑ. Είναι αυτός, που σε τελική ανάλυση , επιχειρεί, αν δεν έχει ήδη μετατρέψει, τη χώρα σε πολιτική πυριτιδαποθήκη.

Το επικίνδυνο είναι ότι το τελευταίο πεντάμηνο οι δύο νέοι σύμβουλοι επικοινωνίας του (Ρικ Γουάιλ και Πολ Μάναφορτ), επιχειρούν να μετατρέψουν την επιθετική άγνοια του Τραμπ σε πλήθος ζητημάτων, σε ικανότητα κατανόησης των ανησυχιών των απλών ανθρώπων. Εάν δε κάνει και την περιώνυμη στροφή του προς το κέντρο, τότε θα μιλάμε για τον “Αμερικάνο Τσίπρα”, ένα επικίνδυνο κατασκεύασμα που μπορεί να απειλήσει σοβαρά τους Δημοκρατικούς στις Προεδρικές εκλογές. Το επικίνδυνο επίσης είναι, ότι μεγάλο μέρος της αμερικανικής λαϊκής μάζας ΚΔΟΑ, αυτό των οργισμένων λευκών της εργατικής μικρομεσαίας τάξης, αποξενωμένων τελείως από την πολιτική, απαισιόδοξο για το μέλλον, αδιάφορο για την άγνοια και τον ρατσισμό που επιδεικνύει ο Τραμπ, είναι δεκτικό , αν όχι γοητευμένο από αυτόν τον αλλόκοτο, άσχετο, διχαστικό, χυδαίο υποψήφιο. Το ελπιδοφόρο είναι ότι σήμερα την επικράτηση του Τραμπ πολεμούν και πολλοί παραδοσιακοί συντηρητικοί που δεν μπορούν να ανεχτούν αυτό το κατασκεύασμα. Σχετική και η ανακοίνωση της ανεξάρτητης, υποψηφιότητας – έκπληξη στις ΗΠΑ (8/8). Αυτής του πρώην αξιωματούχου της CIA και συμβούλου των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο Έβαν ΜακΜάλιν, με την ελπίδα να αποτελέσει την εναλλακτική λύση των Συντηρητικών, έναντι αυτής του Τράμπ. Μια υποψηφιότητα που αντιμετωπίζει δυσκολίες, λόγω της καθυστερημένης εκδήλωσής της , με την τυπικότητα για την ανάδειξη υποψηφίου, για τις Προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου. Ίδωμεν...

Με αυτό το εξώφυλλο και τίτλο “Meltdown”, δηλαδή κατάρρευση, το αμερικανικό περιοδικό καταγράφει την καθοδική πορεία του Τράμπ τις τελευταίες εβδομάδες, αποτέλεσμα μιας σειράς κακών χειρισμών και εμφανίσεων στα αμερικανικά ΜΜΕ.

Στο Δημοκρατικό κόμμα, οι κυρίαρχες υποψηφιότητες ήταν αυτές της Χίλαρι Κλίντον και του Μπερνι Σάντερς. Η Κλίντον κατηγορήθηκε ότι με την υπονόμευση του εσωκομματικού της αντιπάλου, κατάφερε τελικά να αποσπάσει το χρίσμα της προεδρικής υποψηφίου των Δημοκρατικών. Κατηγορίες που επιβεβαιώθηκαν, με την διαρροή 20.000 εσωτερικών e.mailes της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής (DNC), τα οποία αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα των WikiLeaks (22/7). Η Ρουθ Ρόζεν, καθηγήτρια πολιτικής ιστορίας στο Μπέρκλεϊ αναφέρει σχετικά: “Η Κλίντον δεν εμπνέει τον έναν στους Αμερικανούς, ούτε καν την πλειοψηφία των γυναικών του κόμματός της, όπως θα περίμενε κανείς για μια υποψήφια που φιλοδοξεί να γράψει ιστορία ως η πρώτη γυναίκα πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ. Λευκές, νέες γυναίκες, ηλικίας κάτω των 45 ετών, στηρίζουν τον 74χρονο σοσιαλιστή γερουσιαστή Μπερνι Σάντερς, επειδή μαζί του μπορούν να ονειρευτούν οικονομική ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Ενώ η Κλίντον συμβολίζει την διαφθορά του χρήματος και της πολιτικής εξουσίας”.

ΤΟΥΡΚΊΑ: Τον Μάρτιο του 2014, λίγους μήνες πριν εκλεγεί πρόεδρος, ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, απόλυτα ειλικρινής, έδωσε μια σαφή γεύση της στρατηγικής που θα ακολουθούσε. Αυτή απαιτούσε τη φίμωση κάθε αντιπολιτευόμενης φωνής, αξιώνοντας να τερματιστεί η πρόσβαση σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χαρακτηρίζοντας, ειδικότερα το Twitter ως την “χειρότερη απειλή για την κοινωνία”, δηλαδή απειλή στις αυταρχικές του επιδιώξεις.

Τον απαραίτητο γι’ αυτές τις επιδιώξεις, “εχθρό του Έθνους” τον είχε υποδείξει από το 2013. Ήταν τότε που δύο πολύκροτες δικαστικές έρευνες, είχαν οδηγήσει στη σύλληψη υπουργών της κυβέρνησής του για διαφθορά, τους οποίους και αναγκάστηκε τελικά να απομακρύνει, αλλά και του ίδιου του γιου του, που απ’ ότι φάνηκε, κρατούσε το “ταμείο του μπαμπά”. Τότε για να αποπροσανατολίσει την “μουσουλμανική μάζα ΚΔΟΑ”, το οποίο και επέτυχε, κατηγόρησε τους επικριτές του ότι ανήκουν σε μία “παράλληλη δομή” - όχι βέβαια των “Γκρίζων Λύκων” που υποθάλπει – οργανωμένη από τον Τούρκο ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιούλεν και το κίνημα Χιμζέτ, με στόχο την ανατροπή του. Εχθρός, είναι ο πρώην “μέντορας”του, αυτοεξόριστος από το 1999 στην Πενσιλβανία τω ΗΠΑ, του οποίου η μετριοπαθή και ειρηνόφιλη διδασκαλία, απολύτως απαραίτητη την “εποχή των τζιχαντιστών”, εμπνέει εκατομμύρια μουσουλμάνους σε όλον τον κόσμο σήμερα. Είναι αυτός, τον οποίο σήμερα ο Ερντογάν κατηγορεί ως υποκινητή του αποτυχημένου “στρατιωτικού πραξικοπήματος των 12 ωρών” (15/7). Είναι αυτού το σπίτι στο χωριό Κουρουτσούκ, το οποίο σήμερα ο Ερντογάν θέλει να μετατρέψει σε... δημόσιες τουαλέτες, πάντα βέβαια, ικανοποιώντας το αίτημα των κατοίκων.

Μετά το πραξικόπημα, εν ριπή οφθαλμού, έγινε η αποπομπή 2800 δικαστικών και εισαγγελέων, περιλαμβανομένων, 5 μελών του ανώτατου δικαστηρίου. Η κίνηση αυτή δείχνει ότι υπήρχε έτοιμη λίστα “προγραφών” και ένδειξη προθέσεων συστηματικής παραβίασης συνταγματικών διατάξεων από τον Ερντογάν, στην επιδίωξή του να γίνει “σουλτάνος” ενός ψευδούς Προεδρικού συστήματος. Τις επόμενες ημέρες, ο Ερντογάν κήρυξε την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης (3μηνη), ώστε απροσκόπτως να επιδοθεί σε ένα “κυνήγι μαγισσών”, κατά στελεχών της δημόσιας διοίκησης , της Δικαιοσύνης και της Ανώτερης Ισλαμικής Αρχής, εκπαιδευτικών κάθε βαθμίδας, δημοσιογράφων και μέσων ενημέρωσης, επιχειρηματιών, φιλάνθρωπων, αθλητών, καλλιτεχνών και απλών ανθρώπων, τους οποίους κατηγορεί ως συνεργαζόμενους και συμπαθούντες τον “εχθρό”- Γκιούλεν. Χαρακτηριστικό είναι ότι διατάχθηκαν να αναστείλουν την λειτουργία τους, 3 πρακτορεία ειδήσεων, 45 ημερήσιες εφημερίδες , 15 περιοδικά και 16 τηλεοπτικούς σταθμούς (τηρουμένων των αναλογιών, περίφημα τα πάει και ο Νήπιος, που θέλει να κλείσει 3-4 από δαύτους στη χώρα μας). Οι διώξεις στον στρατό δεν περιορίστηκαν στους πραξικοπηματίες, έλαβαν εκτεταμένη μορφή και οι αλλαγές που ακολούθησαν στην ιεραρχία και τις δομές του, ήταν σαρωτικές, με σκοπό να τον καταστήσει όργανο των Ισλαμιστών . Σχετική και η ογκώδη συγκέντρωση πλήθους, ενός και πλέον εκατομμυρίου, αισθητικής Κιμ Γιονγκ Ουν, που διοργάνωσε ο Ερντογάν στην Κ Πολη (21/7). Μια “παράσταση”, επίδειξη ισχύος του “νέο-σουλτάνου”, που απευθύνονταν κυρίως προς το εξωτερικό, στην “σκηνή” της οποίας παρέταξε σύσσωμη την αντιπολίτευση, εκτός των Κούρδων και την στρατιωτική ηγεσία, ο αρχηγός της οποίας μίλησε μάλιστα , στο συγκεντρωμένο πλήθος.

Οι σχετικοί τίτλοι στα Ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης, κινήθηκαν μεταξύ των: “Η δημοκρατία στην Τουρκία σκοτώθηκε” και “Η δημοκρατία έχασε με την επικράτηση του Ερντογάν, όπως θα έχανε και αν επικρατούσαν οι στρατιωτικοί”. Αυτό που δεν μπορεί να γίνει ακόμη κατανοητό, είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει Ισλαμική Δημοκρατία και αυτό διότι πρόκειται για δύο συστήματα δικαίου οργάνωσης των κοινωνιών, το Ισλαμικό και το Δημοκρατικό, με εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις. Το Ισλαμικό αντλεί την νομιμοποίησή του από τον Θεό και ως εκ τούτου στη φύση του Ισλάμ οι έννοιες πολιτεία-θρησκεία, είναι έννοιες αλληλένδετες, ενώ το Δημοκρατικό αντλεί την νομιμοποίησή του από τον Δήμο (Λαό). Η Κάρεν Άρμστρονγκ αναφέρει σχετικά: “Η πολιτική ήταν πάντα για το Ισλάμ, η σκηνή της θρησκευτικής αναζήτησης. Σωτηρία δεν σημαίνει λύτρωση από την αμαρτία, αλλά δημιουργία μιας δίκαιης κοινωνίας, στην οποία το άτομο μπορεί ευκολότερα να προχωρήσει στην παράδοση όλης της ύπαρξής του, που οδηγεί στην εκπλήρωση. Η πολιτεία είναι συνεπώς ζήτημα υπαρκτικής σπουδαιότητας και καθ’ όλη την διάρκεια του 20ου αιώνα έχουν γίνει η μια μετά την άλλη οι απόπειρες να δημιουργηθεί ένα πραγματικό ισλαμικό κράτος”. Σχετικά, το κάλεσμα του “νέο-σουλτάνου” στους πιστούς (ο πιστός στη θέση του πολίτη), σε προσευχή από το τέμενος του Προεδρικού(;) Μεγάρου, αλλά και η απόφαση της Ισλαμικής Αρχής, οι νεκροί πραξικοπηματίες να μην τύχουν θρησκευτικής κηδείας και να ενταφιαστούν σε ξεχωριστό νεκροταφείο. Το γεγονός πάντως είναι, ότι ο “νέο-σουλτάνος” μιλάει κατ’ ευθείαν στην καρδία των απλών ευλαβών μουσουλμάνων, στα πολυπληθή χαμηλότερα από κάθε άποψη στρώματα, τα οποία δεν έχουν αξιώσεις για φιλελεύθερες, δημοκρατικές, ευρωπαϊκές πορείες και άλλα τέτοια...

Στο μόνο θέμα που παρουσιάζεται να δυσκολεύεται από το Ισλάμ ο Ερντογάν , είναι στην αντιμετώπιση της επιδεινούμενης, λόγω αυτών των γεγονότων, Τουρκικής οικονομίας. Η δυσκολία προέρχεται από την δογματική προσήλωση της Τουρκικής κυβέρνησης, στην πολιτική χαμηλών επιτοκίων, την στιγμή που η αύξηση των επιτοκίων, θεωρείται το ενδεικνυόμενο μέτρο για την αντιμετώπιση της παρατηρούμενης μεγάλης φυγής κεφαλαίων. Αυτή η δογματική προσήλωση, έχει ως αφετηρία την θρησκευτική παραδοχή ότι ο τόκος είναι “καταραμένος”, επικαιροποιημένη βέβαια, κατά την προσφιλή τακτική των μονοθεϊστικών θρησκειών, ιδιαίτερα μάλιστα σε θέματα που άπτονται του χρήματος. Σήμερα “καταραμένα” είναι μόνο τα υψηλά επιτόκια, αυτά δηλαδή που υπερβαίνουν τον τρέχοντα πληθωρισμό.(1)

ΡΩΣΊΑ: Σήμερα, της Ρωσίας ηγείται ο Βλαντιμίρ Πούτιν, που δεν είναι μόνο από τους επιδραστικότερους ανθρώπους στον πλανήτη, σύμφωνα με το περιοδικό Time την λίστα Forbes και την διεθνή κοινή γνώμη, αλλά και αυτός που κατόρθωσε να ανορθώσει το κύρος της Ρωσίας μετά την κατάρρευση ΕΣΣΔ (Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών). Κάνοντας μια παρένθεση σχετική με προαναφερθέντα, θα επισημάνω ότι και ο όρος Δημοκρατικός Σοσιαλισμός, είναι επίσης όρος αδόκιμος. Και αυτό διότι ενώ ο σοσιαλισμός λειτουργεί βασισμένος σε μια κεντρικά ελεγχόμενη οικονομία, για την δημοκρατία, η οικονομική ελευθερία αποτελεί την προϋπόθεση κάθε άλλης ελευθερίας, διότι “ο άνθρωπος δεν είναι μόνο πολιτικό ον αλλά και οικονομικόν και κοινωνικόν” (Αριστοτέλης). Στις Δημοκρατίες, η οικονομική ελευθερία αποτελεί εκδήλωση του δικαιώματος του ανθρώπου για ελευθερία, γι’ αυτό και κατοχυρώνεται συνταγματικά (στο Σύνταγμά μας, με το άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 3).

Επανερχόμενος, ο Πούτιν ξεκίνησε την καριέρα του στο Λένινγκραντ (Πετρούπολη) όπου γεννήθηκε και “κατέκτησε” την Μόσχα. Από σύμβουλος Διεθνών Σχέσεων, το πρώην ηγετικό στέλεχος της KGB κατέληξε στο τιμόνι της Ρωσίας, το οποίο και κρατά σταθερά τα τελευταία 17 χρόνια. Αυτή είναι η εικόνα με την οποία θέλει να παρουσιάζεται στην Διεθνή Κοινότητα. Όταν όμως “κοιτάζεται στον καθρέπτη” του, φαντασιώνεται τον τσάρο Πέτρο τον Μέγα (1682-1725). Αυτόν, που απελευθέρωσε τη χώρα από την απειλή των Σουηδών , των Πολωνών και των Ουρανών με την νίκη του στο Πολτάβαν (1709), που εξασφάλισε στη Ρωσία, ευρωπαϊκά θαλάσσια σύνορα. Αυτόν, που εφήρμοσε μια μεταρρυθμιστική πολιτική με πνεύμα απολυταρχικό και στρατοκρατικό. Αυτόν, που ενίσχυσε την ρωσική εθνική συνείδηση, η οποία είχε αφυπνιστεί από τον ιδρυτή της δυναστείας των Ρομανόφ Μιχαήλ Γ΄ (1613-1645). Άλλωστε, αυτός είναι ο “νέο-τσάρος”, που παρέλαβε μια πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά διαλυμένη χώρα, με υπηκόους των οποίων η ρωσική συνείδηση, μόλις λίγα χρόνια πριν είχε αφυπνιστεί (μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης,1989) και εφαρμόζοντας μια μεταρρυθμιστική πολιτική, με το αναγκαίο πνεύμα (απολυταρχικό και στρατοκρατικό) για την τότε επικρατούσα κατάσταση. Συνεπικουρούμενος δε, στον οικονομικό τομέα, από την υψηλή τιμή του πετρελαίου, κατάφερε να καταστήσει πάλι την Ρωσία μια μεγάλη παγκόσμια δύναμη.

Ένας εξωχώριος, χωρίς παρωπίδες παρατηρητής, αυτό που “βλέπει” στον Πούτιν, είναι έναν νέο-μαφιόζο, πρώην πράκτορα της KGB, το “καταλληλότερο” πρόσωπο για να αντιμετωπίσει την νέο-μαφία της πρώην νομενκλατούρας, που “διαμέλιζε τα ιμάτια” της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ιδιαίτερα επί της εποχής Γιέλτσιν.(2) Είναι αυτή η εκπαίδευσή του στην KGB, που τον έκανε ικανό να χρησιμοποιήσει, όχι μόνο αυταρχικές αλλά και εγκληματικές μεθόδους (δολοφονίες αντιπάλων, εντός και εκτός της Ρωσίας), για να αντιμετωπίσει-ελέγξει την τότε κατάσταση. Είναι αυτή η εκπαίδευση του, που τον κάνει ικανό σήμερα να εξοντώνει κάθε σοβαρό του αντίπαλο, είτε πρόκειται για πολιτικό είτε για δημοσιογράφο και να ασκεί μια ασφυκτική πίεση στα ΜΜΕ που το αντιπολιτεύονται. Και αυτή η “πολιτική” του, παρατηρείται, να μην συναντά ιδιαίτερες αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας, λες και εκλαμβάνεται ως η κανονικότητα, από τους Ρώσους. Αυτό μπορεί να μας γίνει κατανοητό, αν αναλογιστούμε ότι ο ρωσικός λαός δεν έχει καμία δημοκρατική εμπειρία. Όταν στην Ευρώπη και την Αμερική ο αστικός ουμανισμός έθετε τις βάσεις της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μέχρι και την καθολική της επικράτηση, αυτοί τελούσαν υπό αυταρχικά καθεστώτα (Τσαρικό και Κομμουνιστικό).

Ο πρώην κομμουνιστής Πούτιν, ο σημερινός νέο-τσάρος, φορέας ως εκ τούτου και της ρωσικής παράδοσης, έχει αντιληφθεί πλήρως την σημασία του “όπιου του λαού” στην συνοχή της αχανούς και πολυφυλετικής χώρας του. Ιδιαίτερα της Ορθοδοξίας, μέσω της οποίας σήμερα , προσπαθεί να εμφυσήσει στον ρωσικό λαό πίστη σε υψηλά ιδανικά, θυμίζοντάς τους, τις επιτυχίες ενάντια στον ξένο κατακτητή και την ένωση όλων των Σλάβων υπό την αιγίδα της Ρωσίας, κατά τα πρότυπα του Ρώσου διανοουμένου Νικολάι Ντανιλέφσκι (1834-1906). Ο Ντανιλέφσκι υπήρξε μεγάλος θεωρητικός του εθνικομπολσεβικισμού και του ευρωασιατισμού και οι αντιλήψεις του τοποθετούνται χρονικά, στην τελευταία φάση του σλαβόφιλου κινήματος. Χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια επιστημονικής συστηματοποίησης των διαφόρων σχετικών ρομαντικών διαθέσεων, με σαφώς αντιδυτικό πνεύμα.

Αυτόν τον Εθνικομπολσεβικισμό – Ευρωασιτισμό προσπαθεί να αναβιώσει σήμερα ο Πούτιν. Δεν είναι τυχαίο ότι σύμβουλός του σε θέματα γεωπολιτικής, είναι ο ιδεολογικός ηγέτης της ρωσικής Νέας Δεξιάς, ο 54χρονος φιλόσοφος Αλέξανδρος Ντούγκιν. Ο Ντούγκιν τονίζει ότι το ρωσικό έθνος είναι φορέας κορυφαίας αποστολής στον πλανήτη, αυτή της ενοποίησης της Ευρασίας, που θα αναδείξει το δικό της πολιτικό-κοινωνικό σύστημα, το οποίο βέβαια, θα απορρίπτει τον δυτικό φιλελευθερισμό-καπιταλισμό και όλα τα οικονομικά και πολιτικά παράγωγα του. Αποδέχεται την αρμονική συμβίωση της ορθόδοξης και ισλαμικής κουλτούρας, δεδομένου ότι αμφότερες, είναι ενάντια στον ιουδαϊσμό και τον καθολικισμό. Αυτή η ιδεολογία προϋπήρχε στο πολιτικό τοπίο και ενδυναμώθηκε την περίοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, με την σύγκλιση Ρώσων εθνικιστών και αμετανόητων σταλινικών (ότι συμβαίνει στη έρμη την χώρα μας, με τη Παραφύση), ώστε να αποτραπεί η πιθανότητα πρόσδεσης της Ρωσίας στην Δύση. Αντιδρούσαν δε, σε κάθε προσπάθεια του Γκορμπατσόφ να εισάγει στην οικονομία και την κοινωνία φιλελεύθερες λύσεις και ιδιαίτερα στην μετριοπαθή στάση του έναντι του Πολέμου του Κόλπου, γεγονός που κατά πολλούς οδήγησε στην πτώση του. Να επισημάνω ότι τα ευρωασιατικά όνειρα του Πούτιν φτάνουν μέχρι την Σερβία, μη αποκλείοντας και την χώρα μας εάν δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες (έξοδος από το ευρώ - Ευρωπαϊκή Ένωση, κατάρρευση της οικονομίας και λοιπά...), συνθήκες για τις οποίες, αδήλως, αλλά εμφανώς για τους μη εθελοτυφλούντες, εργάζεται η Παραφύση).

Τέλος, αν κατορθώναμε να μπούμε στο μυαλό του Πούτιν, θα σκοντάφταμε στη σκέψη του, η Ρωσία να αποτελέσει την μετεξέλιξη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας (κάτι ανάλογο επιδιώκει και ο Ετσεβίτ με την Οθωμανική). Γνωρίζει ότι ο γάμος του Ρώσου ηγεμόνα Βλαδίμηρου, με την πορφυρογέννητη πριγκίπισσα Άννα, αδελφή του Βασιλείου του Β΄ (τέλος 10ου αι. , εποχή που ολοκληρώθηκε και ο εκχριστιανισμός των Ρώσων), ήταν αυτός που έδωσε τότε στην Ρωσία διεθνές κύρος. Αποτέλεσε δε το αφετηριακό γεγονός, ώστε ο βυζαντινός πολιτισμός να αποτελέσει την βάση του ρωσικού πολιτισμού και της ρωσικής πνευματικής παράδοσης. Άλλωστε μετά την πτώση της Κ. Πολης (1453), η Μόσχα καθίσταται πρωτεύουσα της Χριστιανοσύνης η “ Τρίτη Ρώμη. Σήμερα παρατηρούμε την υποταγή της Ρωσικής Εκκλησίας στον νέο-τσαρικό ηγεμονισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι το Πατριαρχείο Μόσχας με τους δορυφόρους της, Πατριαρχεία Αντιόχειας, Βουλγαρίας, Ουκρανίας, δεν συμμετείχαν στην ιστορική Πανορθόδοξη Σύνοδο (Κρήτη, 16-26/6), αμφισβητώντας με αυτόν τον τρόπο, τα “Πρωτεία” του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Στις 8 Αυγούστου, με την συνάντηση του Πούτιν και του Ερντογάν στην Πετρούπολη, ξεκίνησε η προσπάθεια αποκατάστασης των διαταραγμένων σχέσεων τους (δεν αναφέρομαι σε χώρες, διότι αναφέρομαι σε νέο-τσάρο και νέο-σουλτάνο), λόγω της κατάρριψης ρωσικού βομβαρδιστικού από τουρκικό μαχητικό στα σύνορα της Τουρκίας με την Συρία. Ο Πούτιν και ο Ερντογάν είναι δύο αυταρχικοί ηγέτες με μεγάλες γεωπολιτικές φιλοδοξίες, οι οποίες θα τους ξαναφέρουν σε τροχιά σύγκρουσης, μιας και έχουν αλληλεπικαλυπτόμενες σφαίρες επιρροής στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, σε περιοχές της Μ. Ανατολής, στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία. Παράδειγμα, στο ανοικτό μέτωπο της Συρίας ο Ερντογάν υποστηρίζει τους Σουνίτες αντάρτες και ο Πούτιν τις αλαουιτικές κυβερνητικές δυνάμεις.

Επιστέγασμα αυτού του κειμένου, αν βοηθήσει στον συσχετισμό και την ερμηνεία γεγονότων και καταστάσεων, άλλωστε Αύγουστος είναι, ας ερωτοτροπήσουμε και με την εφυϊα. Επίσης, εάν ακόμη και ένας, συνειδητοποιήσει ότι αυτά που απειλούν σήμερα τις φιλελεύθερες δημοκρατικές κοινωνίες μας, είναι ο εθνολαϊκισμός, εξωχώριος και ενδημών, καθώς και ο μεταμοντέρνος σχετικισμός, σήμερα ειδικότερα ο πολιτισμικός. Σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέουμε την έννοια του δημοκρατικού πλουραλισμού, με αυτήν της μεταμοντέρνας πολυπολιτισμικότητας, όταν μάλιστα η πραγματικότητα σήμερα έχει την “αναίδεια” να την διαψεύδει με αιματηρό τρόπο.

Φόρεσε ότι θες, αρκεί βέβαια, να μην κρύβεις το πρόσωπό σου. Να ξέρεις όμως, οι κανόνες του παιχνιδιού, δεδομένοι...

(Η μουσουλμάνα αθλήτρια συμμετείχε στην “καπιταλιστική γιορτή”,

αυτή των χορηγών και διαφημιστών)

Σημειώσεις:

(1) Το Θέμα που προέκυψε με τους 8 Τούρκους στρατιωτικούς, ζητώντας πολιτικό άσυλο στη χώρα μας, δεν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε ως πρόβλημα, αλλά ως εξαιρετική ευκαιρία, να ρεφάρουμε έστω και λίγο, στο παιχνίδι της Τουρκίας. Αυτό, των συνεχών προκλήσεων στον αέρα, με τις οποίες εμείς έχουμε αποκτήσει μια παθητική εξοικείωση (εθνική απονεύρωση). Κατάσταση που έχει οδηγήσει τους συμμάχους μας, να την θεωρούν πλέον ως δεδομένη και το χειρότερο, μας “έχει υποκλέψει το status quot του Αιγαίου, εγκαθιστώντας το στην συνείδηση της παγκόσμιας κοινότητας, ως αμφισβητούμενη περιοχή” (Νικ. Κατσίμπρας). Να ρεφάρουμε λοιπόν, με μια εκκωφαντική τήρηση της νομιμότητας, στο θέμα του πολιτικού ασύλου.

(2) Η νέο-μαφία της πρώην Σοβιετικής νομενκλατούρας, οικειοποιήθηκε και μετέφερε στον “καπιταλιστικό κόσμο”, μεγάλο μέρος της “υπεραξίας” που είχε παράξει ο λαός με θυσίες, “υπηρετώντας το ιστορικό του πεπρωμένο” στην διατήρηση της παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον είχαν πείσει ότι εργάζεται υπηρετώντας την “νέα πίστη”, αυτή της κομμουνιστικής ουτοπίας, στην πραγματικότητα, εντός ενός ψευδεπίγραφα προλεταριακού και σοσιαλιστικού συστήματος, το οποίο στους “άπιστους” επεφύλασσε , ή την φυσική τους εξόντωση ή τον εξοβελισμό τους στην “επίγεια κόλαση” των γκούλαγκ. Και αυτή η περίπτωση ακολούθησε μια νομοτέλεια, από την αρχαιότητα διαπιστωμένη, που θέλει κάθε “καταραμένο” απόθεμα, δηλαδή αυτό που συγκεντρώνεται διαπράττοντας “ύβριν”, να υπόκειται στην διαδικασία της “νέμεσις”. Οι παλαιότεροι, μας το έχουν επισημάνει, με το “ανεμομαζώματα διαολοσκορπίσματα”. Επισημαίνω, ότι το κομμουνιστικό σύστημα είναι εφαρμόσιμο μόνο σε κοινωνία ανθρώπων με πλήρη αυτεπίγνωση. Ουτοπικό.

Ε π ί λ ο γ ο ς

Yes, Bordello Camp, Greece.

Στο θέμα του μεταναστευτικού, όπως και στην πλειονότητα των θεμάτων που καλείται να διαχειριστεί η Παραφύση αυτό που επικρατεί είναι η απουσία συγκεκριμένης πολιτικής, το κενό της οποίας, επιδιώκει να το καλύψει δια του επικοινωνισμού. Στην επικοινωνιακή διαχείριση του προσφυγικού, βρήκε σύμμαχό της το εθνικό μας αντανακλαστικό, αυτό ενός αδιέξοδου συναισθηματισμού. Αποτέλεσμα, ένα σύνθετο πρόβλημα να υποβιβαστεί σε απλό “ζήτημα φιλοξενίας” και “ανθρωπισμού” και όπως πάντα, ο ανερμάτιστος εθνικός ναρκισσισμός, μας οδήγησε στο ότι αυταπόδεικτα, έχουμε το δίκαιο με το μέρος στον τρόπο αντιμετώπισής του. Αποτέλεσμα, οι εταίροι μας στην Ε.Ε, να κλείσουν τα σύνορά τους , μην επιτρέποντας την μετακίνηση προσφύγων προς αυτούς, εγκλωβίζοντας στην χώρα μας, περίπου 60.000 πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες. Αυτή η κατάσταση ενδημούσα σε μία αποθεσμιμένη πολιτεία, ήταν αδύνατον να μην παράξει νέες εκφυλιστικές καταστάσεις.

Είχαμε την εμφάνιση των “μεταναστοπατέρων”. Την εποχή ΠΑΣΟΚ, ήταν οι “εργατοπατέρες”, που κατασπάραξαν τις σάρκες της χώρας, οικειοποιούμενοι με κάθε δυνατό τρόπο μεγάλο μέρος των Ευρωπαϊκών προγραμμάτων οικονομικής στήριξης της. Την εποχή των ΣυριζΑνέλ, είναι οι “μεταναστοπατέρες”, που κατασπαράζουν τις σάρκες των μεταναστών, οικειοποιούμενοι μεγάλο μέρος των σχετικών Ευρωπαϊκών προγραμμάτων, υποκαθιστώντας μάλιστα στην αρχή της κρίσης και άνευ κανενός ελέγχου, την Παραφύση στις σχετικές αρμοδιότητες. Η χειρότερη έκφανσή της, αυτή της “Ειδομένης” του Ελληνικού. Και σήμερα συνεχίζουν, υπό την πλήρη ασυλία της Παραφύση, να παρέχουν πανάκριβες και υποβαθμισμένες τις “υπηρεσίες” τους, κυρίως σε θέματα φιλοξενίας και σίτισης των μεταναστών.

Είχαμε, στο αποκορύφωμα της κρίσης, την εμφάνιση ΜΚΟ της μιας ημέρας στην Ειδομένη, σε μια χώρα όπου η διαχείριση του προσφυγικού παραχωρήθηκε ατύπως και ανεξέλεγκτα σε κάθε είδους ΜΚΟ. Για να αποτυπώσω το μέγεθος του μπάχαλου, θα αναφερθώ στην κατηγοριοποίηση των δεκάδων ΜΚΟ που είχαν παρουσία στην Ειδομένη, τα νησιά και αλλού, την οποία έκανε, στην “υπηρεσιακή” γλώσσα, στέλεχος της ΕΛ.ΑΣ.: “Οι ΜΚΟ αυτές μπορεί να χωριστούν σε έξι κατηγορίες. Πρώτον από Ελλάδα και εξωτερικό, όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, Γιατροί του Κόσμου, Οικόπολις, Praksis και άλλες, που έχουν χρήσιμη και διαφανή παρουσία. Δεύτερον, υπάρχουν ΜΚΟ ‘τρίτου’ ρόλου που προσφέρουν μικρού βεληνεκούς βοήθεια, στοχεύοντας τις δωρεές των ευαισθητοποιημένων πολιτών. Υπερπροβάλλουν μέσω Internet το ελάχιστο που προσφέρουν, αλλά και τους τραπεζικόυς λογαριασμούς τους για κατάθεση χρημάτων. Τρίτη ομάδα είναι κάποιες ΜΚΟ από το εξωτερικό που διέβλεψαν την ‘πελατεία’ των προσφύγων για να πουλήσουν, με το αζημίωτο, στους μετανάστες από σύνδεση Internet ως ασκήσεις γυμναστικής ή είδη μικρεμπορίου. Το τέταρτο γκρουπ αρωγών των μεταναστών που χρειάζεται ειδική προσοχή είναι αυτές που φέρεται να χρηματοδοτούνται από την Τουρκία, από χώρες της Μέσης Ανατολής. Ορισμένες έχουν συνδεθεί στο παρελθόν με στρατολόγηση ή μεταφορά χρημάτων εν ονόματι του ISIS. Το ‘όχημα’ αυτού του είδους ανθρωπιστικής βοήθειας είχε χρησιμοποιηθεί και ως προκάλυμμα για την μετακίνηση Ευρωπαίων ισλαμιστών στη Μέση Ανατολή. Στο πέμπτο γκρουπ συμπεριλαμβάνονται τρεις-τέσσερις ομάδες αρωγής προσφύγων από ‘συλλογικότητες’ στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη που επιζητούν ‘ανοικτά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης’ και ενθαρρύνουν κινητοποιήσεις τους σε αστικά κέντρα και την ύπαιθρο. Επίσης ομάδες αντιεξουσιαστών από την Ισπανία, τη Γερμανία και την Ιταλία που έχουν επαφές με ορισμένα άτομα του ίδιου χώρου σε Θεσσαλονίκη αλλά και Αθήνα τα οποία έχουν λογική ‘αρωγής’ αλλά και συγκρουσιακή διάθεση. Τον πλέον απροσδιόριστο ρόλο σε αυτό το γκρουπ, όμως φαίνεται να έχουν οι μεμονωμένοι ‘αλληλέγγυοι’ που συρρέουν από πολλές χώρες του εξωτερικού” (Σχετικά με τις ΜΚΟ, στην ανάρτηση της 11/3/14 με τίτλο “Επίκαιρες επισημάνσεις”).

Οι μεμονωμένοι “αλληλέγγυοι”, συλλειτουργούν υπό την αιγίδα του Aid Delivery Mission (δεν πρόκειται για ΜΚΟ), ο οποίος εμφανίζεται στο Διαδίκτυο να δίνει μόνο ένα τηλέφωνο, καθώς και ένα λογαριασμό σε τράπεζα του Άμστερνταμ. “Συλλογικότητες”, αντιεξουσιαστές και “αλληλέγγυοι”, είναι αυτοί που υποκινούν τα επεισόδια, τις καταλήψεις και τις απεργίες πείνας των μεταναστών και γενικώς θεωρούν επιτυχία τους την δημιουργία ανεξέλεγκτων καταστάσεων. Η δηλητηριασμένη από στερεότυπα “αριστερή” τους σκέψη, “αγκαλιασμένη” με την ανθρωπιστική έξαψη της Παραφύση, καταλήγουν στο αφελές και επικίνδυνο συμπέρασμα, ότι όσοι υποφέρουν είναι πάντα αγγελούδια και ως εκ τούτου δεν μπορεί ανάμεσα τους να βρεθούν φανατικοί, ελαφρόμυαλοι, άνθρωποι τέλος πάντων που υπό συνθήκες είναι πιθανόν να εγκλιματίσουν... Σε όλους αυτούς η Παραφύση “παραχώρησε” για την κατασκηνωτική τους περίοδο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο (No Border Camp, Thessaloniki). Με αυτό δε ως ορμητήριο, δημιούργησαν μια γενικευμένη αναταραχή και ανασφάλεια στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Μετά δε το πέρας της κατασκηνωτικής τους περιόδου στο Αριστοτέλειο, όπου και άφησαν τα αναρχικά τους περιττώματα, το δημοκρατικό αποτύπωμα της Παραφύση, πολλοί συνέχισαν τις διακοπές τους στις “καταλήψεις” της πόλης.

Η απαράδεκτα καθυστερημένη επιβολή της νομιμότητας σε 3 “καταλήψεις” της Θεσσαλονίκης, η οποία και έγινε, μόνο και μόνο, διότι είχαν εκδοθεί σχετικές δικαστικές αποφάσεις εκκένωσης , δημιούργησε μείζων θέμα εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλά κυβερνητικά και κομματικά στελέχη του συντάχθηκαν με το μέρος των διαμαρτυρόμενων παράνομων καταληψιών, πιστοί στο ιδεολόγημα ότι υπάρχει ένα είδος βίας, αριστερόστροφης βέβαια, η οποία ως εκ τούτου πρέπει να γίνεται αποδεκτή ή το ελάχιστον ανεκτή. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσομοιάζει με την ινδουιστική θεότητα της καταστροφής και του θανάτου, Κάλι, αυτή με τα τέσσερα σπαθοφόρα χέρια , τα οποία αδυνατεί να ελέγξει και ως εκ τούτου ξιφουλκούν αναμεταξύ τους. Οι σχετικές αντιδράσεις των αναρχικών και εκτός της Θεσσαλονίκης, επεκτάθηκαν και σε άλλες πόλεις της χώρας.

Κορυφαία και πρωτόγνωρη, αυτή της εισβολής τους στην Μητρόπολη της Θεσσαλονίκης, κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Η Δικαιοσύνη αθώωσε τους συλληφθέντες αναρχικούς ( Αυτόφωρο), για αυτήν τους την ενέργεια, αποκαλύπτοντας με τον πιο επίσημο τρόπο τον κοινωνικό μας μιθριδατισμό. Τις επόμενες ημέρες ακολούθησαν και άλλες προσβολές σε “εκκλησιαστικούς στόχους”. Πόσο αληθινά ηχούν τα λόγια της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας, με αφορμή αυτή την εισβολή: “Αφού ουδείς πέτυχε να τους εμπνεύσει σεβασμό για οτιδήποτε στην ζωή τους, μόνο τη λύπη μας διατυπώνουμε, λέγοντάς τους: ‘Είστε η αποτυχία μας’. Η αποτυχία μας ως κοινωνία, ως σχολείο, ως οικογένεια, ως δημοκρατία”.

Να επισημάνω, ότι στις χώρες του εξωτερικού, από τις οποίες προέρχονταν αρκετοί από τους αθωωθέντες καταληψίες - μέχρι και από την Γουινέα και την Ν. Ζηλανδία yπήρχαν – ισχύει αυτό που εδώ και κάποιους αιώνες διετύπωσε ο Τζον Λοκ. Δηλαδή, ο άνθρωπος από τη φύση του είναι προικισμένος με την θέληση και την δύναμη να διατηρεί την “περί-ουσία” του, δηλαδή την ζωή του, την ελευθερία του, τα υλικά αγαθά του, από αυτούς που τα επιβουλεύονται. Προκειμένου να δημιουργηθεί το δυνατόν ασφαλέστερο περιβάλλον, οι άνθρωποι, αυτός είναι και ο σπουδαιότερος λόγος, ενώνονται σε κοινωνίες και υπόκεινται σε κυβερνήσεις. Αποτέλεσμα στις χώρες αυτές οι αναρχικοί να μην τολμούν να παρανομήσουν και μάλιστα ατιμωριτί. “Κορόιδα είναι, να παρανομήσουν εκεί; Αφού υπάρχει το θεματικό πάρκο ‘Η ωραία Ελλάς’, που καλωσορίζει κάθε ψυχοπαθή καταστροφέα, εφόσον εμφορείται από αντικαπιταλιστικά ιδεώδη” (Στ. Κασιμάτης).

Τέλος, βρίσκω απολύτως λογική την απόφαση του αρμόδιου υπουργείου - Παιδείας και όχι Καταστροφής, που ορισμένοι κακοβούλως το αποκαλούν – να “αποζημιώσει” με 40.000 ευρώ, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο για τις “φθορές” που προξένησαν οι “κατασκηνωτές”, φυσικά και με χρήματα “δικά μας”. Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν, τις αντιδράσεις που διατυπώθηκαν για αυτήν την απόφαση του Φίλη. Ορισμένοι δε, έφτασαν στο σημείο να διαμαρτυρηθούν, επειδή λέει, πριν λίγο καιρό δεν βρέθηκαν τα 9.000 ευρώ που θα επέτρεπαν σε μερικά “φυτά” από την χώρα μας να συμμετάσχουν στην Ολυμπιάδα των Μαθηματικών. Αυτό που βαραίνει γενικώς την “συντήρηση” στην χώρα μας, είναι ότι αδυνατούν να αντιληφθούν την πολιτική και πολιτισμική σημασία του ΜΠΆΧΑΛΟΥ. Δυστυχώς...

Και ενώ, όλα αυτά τα ωραία, συμβαίνουν στο “ Yes, Bordello Camp, Greece”, στο μακρινό Ρίο...

Η “ιδιωτική πρωτοβουλία” είχε 3 επιτυχίες: Στο “όνομά της” (απορρέει από τις δηλώσεις και τα σχετικά πεπραγμένα της) , η Ελληνίδα πρωταθλήτρια της σκοποβολής Άννα Κορακάκη, κατέκτησε στις 7 Αυγούστου, το “Χάλκινο” μετάλλιο στα “10 m με αεροβόλο πιστόλι” και στις 9 Αυγούστου, μετά από 12 χρόνια, το πρώτο “Χρυσό” μετάλλιο για την χώρα μας, στα “25 m”. Επίσης έγινε η πρώτη Ελληνίδα που κατακτά 2 μετάλλια στους ίδιους Ολυμπιακούς Αγώνες (31οι Ολυμπιακοί Αγώνες – Ριο, Βραζιλίας). Να υπενθυμίσω ότι ο Νήπιος απέτυχε επί 4 συναπτά “τρίμηνα”, να “βρει στόχο Ανάπτυξη” - το 2ο τρίμηνο τρέχοντος έτους ήμασταν η μόνη χώρα τη Ε.Ε. σε ύφεση.

Ανήμερα Δεκαπενταύγουστου, ο “Άρχοντας των Δακτυλιδιών” Λευτέρης Πετρούνιας χάρισε στην χώρα μας, το 2ο “Χρυσό” Ολυμπιακό μετάλλιο στους “ κρίκους”.

Στη χώρα μας, “από τις ολόγυρα κορφές ερχόταν, μέσα στο γλυκό λυκόφως, ο αντίλαλος ο βαθύς της μικρής καμπάνας. Σήμαινε η Κοίμηση. Ακούγαμε από μακριά, με τ’ αυτιά της ψυχής, την κατανυχτική παράκληση: ‘Από των πολλών μου αμαρτιών ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή’. Ξέραμε πως οι άνθρωποι είχαν βαρύτατα αμαρτήσει. Είχαν εκφαυλίσει και το σώμα τους και την ψυχή τους. Κι εκείνος ο αντίλαλος ερχόταν να σταλάξει παρηγοριά, ν’ ανοίξει και πάλι την πύλη της ειρήνης. Συντριβή και ανάπαυση” (Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, “Ένα άλλο π.Χ. ή μ.Χ.”).

Σ α ν      ε π ι δ ό ρ π ι ο

Οι νεότεροι, να “γκουγκλάρετε”...

Πολάκης, ο Τόμπρας του ΣΥΡΙΖΑ.

Βοήθειά μας...

Seedrinker