Μ ι ά α χ τ ί δ α

Από την πόρτα της λήθης, διαφεύγει η αλήθεια.

Επικουρία στην συγγραφή των αναρτήσεων μου, όπως έχω και παλαιότερα αναφέρει, προσφέρει η άποψη-πεποίθηση, ότι μπορούμε να αποκαλύψουμε-προσεγγίσουμε την αλήθεια (η μη λήθη) των πραγμάτων, διερευνώντας την διαχρονική τους εξέλιξη, αυτό που ονοματίζω ιδιότυπο ιστορισμό. Προσδιορίζω τον “ιδιότυπο ιστορισμό” ως την μέθοδο ερμηνείας των γεγονότων που εντάσσει λειτουργικά την χρήση του παλαιού “καθεστώτος ιστορικότητας”(Φρανσουά Αρτόγκ), όπου το παρελθόν φωτίζει το μέλλον, στο σημερινό ιστορικό γίγνεσθαι, της συνεχούς επιτάχυνσης των αλλαγών (χρόνου) λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης, που το θέλει να αυτοπροσδιορίζεται μόνον ως προς το μέλλον. Λογο-παιχνιδίζοντας θα έλεγα ότι το “αύριο ξεκινάει πάντα χθες” και αυτό μπορεί να εικονιστεί με τις σχετικές λέξεις μας: “χθεΣήμερΑύριο” (σχετικά, στην ανάρτηση “Επίκαιρες επισημάνσεις. - Σημείωση 7” της 11/3/14).

Ως εκ τούτου η σημερινή υπανάπτυξη του ανθρώπου οφείλεται στην “αδυναμία συσσώρευσης εμπειρίας”(Πέδρο Χουάν Γκουντιέρες), γεγονός που εμποδίζει και τον λαό να συνειδητοποιήσει “ότι είναι παντοδύναμος, μπορεί και να αυτοκτονήσει”(Γεώργιος Παπανδρέου). Αποτέλεσμα, συχνός να είναι ο καταγγελτικός - μη γόνιμος λόγος, ότι οι δυτικές δημοκρατίες είναι ¨ψευδείς”. “Οι επικριτές των θα πρέπει να μας εξηγήσουν ποίες είναι τάχα οι ‘αληθινές’ δημοκρατίες στον υπόλοιπο κόσμο. Σε κάθε περίπτωση όμως αν μιλήσουμε αυστηρά για τη φιλελεύθερη δημοκρατία , αυτή είναι καθαρά επινόηση της Δύσης και εκ του αποτελέσματος γνωρίζουμε, ότι δεν έχει ως σήμερα επινοηθεί άλλος τρόπος για την προστασία της πολιτικής ελευθερίας όλων των πολιτών, χωρίς εξαιρέσεις. Ποιος την εγγυάται. Εκείνο το κράτος που ενσαρκώνει την ‘αυτοκρατορία του νόμου’. Διότι μόνο αυτό, διασφαλίζει ότι η ελευθερία σου δεν κινδυνεύει από την ασυδοσία του άλλου” (Τζιοβάνι Σαρτόρι, “Η δημοκρατία σε 30 μαθήματα”).

Στη χώρα μας, ο λαός αμφισβητεί την Δημοκρατία σχεδόν με εμμονή, μη αντιλαμβανόμενος ότι αυτός, είναι ο κύριος υπεύθυνος για την υποβάθμισή της, διότι δια της ψήφου του ή και της αποχής του, καθίσταται συνυπεύθυνος της ποιότητας του πολιτικού προσωπικού της χώρας, πυροδοτώντας έτσι και την “έλλειψη εμπιστοσύνης” που την “στοιχειώνει”. Και απειλείται σήμερα η φιλελεύθερη δημοκρατία στη χώρα μας, διότι εξαρτάται από ένα εκλογικό σώμα που δεν έχει ακόμη απογαλακτιστεί από την λαϊκή μάζα Κ.Δ.Ο.Α., στην οποία μετέχουν και οι απέχοντες. Εθελοτυφλώντας, δεν αντιλαμβάνεται ότι η Δημοκρατία όσο και να απογοητεύει είναι δημοκρατία. Δηλαδή σου επιτρέπει να απογοητευτείς, κάτι που απαγορεύει η “τυραννία”, η οποία προσφέρει μόνο την ψευδαίσθηση της συντήρησης των κεκτημένων και επιβάλλει την προσήλωση σε ιδέες και καταστάσεις παραμορφωμένες σε φόβητρα.

Μπορούμε να ελπίζουμε όμως, διότι η σημερινή εξέλιξη της ανθρωπότητας, μέσα από κρίσεις οικονομικές, πολιτικές, πολιτισμικές και περιβαλλοντικές έχει επιτευχθεί. “Κεμάλ, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωράει”, είπε ο ποιητής (Ν. Γκάτσος) και εμείς τραγουδήσαμε σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Και η Δημοκρατία, γέννημα πολέμου είναι. Αυτός γέννησε την απαίτηση των γεωργών για συμμετοχή στα κοινά, ως αποζημίωση για τους κοινούς κινδύνους, όταν αυτοί κλήθηκαν να πολεμήσουν για την πόλη δίπλα στους ευγενείς, τους κατ’ αρχήν πολεμιστές. Και η συμμετοχή των “άλλων” διευρύνονταν, όσο διευρύνονταν και οι στρατιωτικές ανάγκες της πόλης. Ένα νέο πολιτισμικό σύστημα για την λειτουργία της πόλης γεννήθηκε, το δημοκρατικό (πολιτ-ισμός: η ιδεολογία της πόλης). Η κοινή ρίζα των λέξεων πόλις , πόλεμος, πολιτισμός είναι εξαιρετικά διαφωτιστική. Επειδή στις μέρες “είναι της μοδός” τα “αμεσοδημοκρατικά μυθεύματα”, θα επισημάνω ότι η Άμεση Δημοκρατία λειτούργησε στα πλαίσια της πόλης-κράτος των Αθηνών, με περιορισμένο και αυστηρά προσδιοριζόμενο εκλογικό σώμα. Στην Εκκλησία του Δήμου και στα δικαστήρια, δικαίωμα ψήφου είχαν μόνο οι άρρενες Αθηναίοι πολίτες, δηλαδή αυτοί που θα καλούνταν να υπερασπιστούν με την ζωή τους την πόλη,αλλά και αν εξέδιδαν ψήφισμα για πόλεμο, ήταν αυτοί οι ίδιοι θα καλούνταν να το εφαρμόσουν. Ο Καστοριάδης, ο οποίος θεωρούσε την άμεση δημοκρατία ως την μόνη πραγματική δημοκρατία, το καταγράφει με λεπτομέρειες στο “Η ελληνική ιδιαιτερότητα”. Και αυτό διότι υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη Δημοκρατία και την Ρωμαϊκή Republica, πρόγονο της σύγχρονης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, διαφορά που περιέργως δεν έχει αποτυπωθεί στη γλώσσα μας.

“Δύο φαντάσματα στοίχειωναν την αθηναϊκή δημοκρατία: η στάση και η τυραννία του δήμου. Κάτι σαν αυτοάνοσα νοσήματα της, για να χρησιμοποιήσω μια ιατρική αναφορά, που εμφανίζονται όποτε οι σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες προσφεύγουν στην άμεση ψήφο (δημοψήφισμα). (...) Το δημοψήφισμα γίνεται η αιχμή του εθνικολαϊκισμού, αφού στη χώρα του ‘περίπου’ έχει γίνει ταυτόσημο με την περισσότερη δημοκρατία” Κατηγορηματικός, από άλλη οπτική, με όσους υποστηρίζουν τη συμμετοχική ή την άμεση δημοκρατία και ο Τζιοβάνι Σαρτόρι : “η υπερπολιτικοποίηση οδηγεί τον πολίτη να καταντάει υπηρέτης της δημοκρατίας, αντί η δημοκρατία να βρίσκεται στη δική του υπηρεσία”. Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω, ότι αυτό που πραγματικά χρειάζονται οι δημοκρατίες μας είναι ποιότητα, γεγονός εκθετικά συνδεδεμένο με την ποιότητα του εκλογικού σώματος κάθε χώρας.

“Θα έμπαινε η Ελλάδα στην Ε.Ε. το 1980, αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άκουγε τον Ανδρέα Παπανδρέου που ζητούσε επιτακτικώς δημοψήφισμα; Προφανώς όχι, καθώς ήδη από τότε το ΠΑΣΟΚ επέλαυνε προς την εξουσία με κεντρικό σύνθημα ‘ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο’. Αλλά γιατί, άραγε, ο πανούργος Παπανδρέου δεν έκανε ούτε εκείνος δημοψήφισμα το 1981; Διότι ήξερε πολύ καλά την δύναμη του λαϊκισμού,(ο ίδιος άλλωστε την ανήγαγε σε πολιτική τέχνη), και ως νοήμων πολιτικός δεν επιθυμούσε μια τέτοια εξέλιξη και ας την υπόσχονταν στα μπαλκόνια” (Κ. Ζούλας)

Σημείωση (1)

Πριν ένα χρόνο η κιτς απομίμηση του Ανδρέα, ενσαρκωμένη στον Νήπιο, νηπίου σε καλλιέργεια και πολιτικό κύρος, οδήγησε την χώρα σε μια παρωδία δημοψηφίσματος, το “κερασάκι” σε μια διαπραγμάτευση παρωδία, η οποία κόστισε στην χώρα, όπως ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτησή μου περί τα 100 δισ. ευρώ. Η επιβεβαίωση των υπολογισμών μου, ήρθε αρχικά στα μέσα Ιουνίου όταν, ο πρόεδρος της Τ.Ε. Γ. Στουρνάρας υπολόγισε το κόστος στα 80 δισ. ευρώ, για να ακολουθήσει ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλιν, σε μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική συνέντευξη (ΣΚΑΪ 22/6) σχετικά με το κόστος των “ χειρισμών Βαρουφάκη” στην ελληνική οικονομία, να το υπολογίσει σε περισσότερα από 100 δισ. ευρώ. Και συνεχίζει ακάθεκτος ο Νήπιος να ζημιώνει την χώρα. Πριν μερικές ημέρες (10/7), στην Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Βαρσοβία, την πιο κρίσιμη αφότου κατέρρευσε ο κομμουνισμός στην Ευρώπη, ο Νήπιος΄την θεώρησε ως την κατάλληλη ευκαιρία να υπερασπιστεί τον “φίλο του τον Πούτιν”, όπως του ανέφερε ο πρόεδρος Ομπάμα στην κατ’ ιδίαν συνάντησή τους. Την ίδια στιγμή που αναζητά επενδύσεις και υποστηρικτές για “γενναίες ρυθμίσεις” στο θέμα του χρέους. Και για να μην ξεχνάμε, ένας “φίλος” που ευθύνεται για την πρώτη αλλαγή συνόρων στην Ευρώπη, στον αιώνα μας, με την εισβολή και τελικά προσάρτηση της Ουκρανικής Κριμαίας στην Ρωσία (18/3/14), την εμφυλιοπολεμική κατάσταση στην ανατολική Ουκρανία η οποία και οδήγησε στην κατάρριψη του αεροσκάφους των Μαλαισιανών Αερογραμμών, για την οποία κατηγορήθηκαν οι φιλορώσοι αυτονομιστές αντάρτες. Αυτός ο “φίλος”, σήμερα αρνείται να εφαρμόσει πλήρως, τις προϋποθέσεις που τέθηκαν τον Φεβρουάριο του 2015 από την Ε.Ε. ( τότε είχαμε και το πρώτο “επαναστατικό” σκίρτημα του Νηπίου εναντίον της.), για την ειρήνευση στη Ουκρανία, ο λόγος για τον οποίο έχουν παραταθεί επισήμως οι κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία κατά 6 μήνες (1/6/16). Αυτός ο “φίλος”, είναι που αναζωπυρώνει με κάθε ευκαιρία, την νέα ψυχροπολεμική κατάσταση, που απειλεί τον κόσμο μας.

Μετά το οικονομικό έρεβος, ο Νήπιος επιχειρεί με την καθιέρωση της “απλής αναλογικής”, να οδηγήσει τη χώρα και σε πολιτειακό, λόγω και της θεσμικής διάστασης του θέματος (2). Επίσης επιχειρεί την άγρα ψήφων από ανήλικους, δίνοντας το δικαίωμα ψήφου σε όσους ημερολογιακά είναι 17 ετών (δηλαδή και από τα 16), πιστεύοντας ότι εκεί θα βρει αφελές (λόγω ηλικίας) ακροατήριο για το μύθευμα, περί της αντισυστημικότητάς του. Αρνείται όμως το δικαίωμα ψήφου στους μισό εκατομμύριο περίπου συμπολίτες μας, που αναγκάστηκαν να φύγουν λόγω της κρίσης από το 2008 και μετά, και είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους. Αρνείται επίσης και το “σπάσιμο” των μεγάλων εκλογικών περιφερειών, εκεί όπου επιβραβεύεται εκλογικά η αναγνωρισιμότητα και όχι η αναγνώριση. Η επιλογή του, δεν έχει καμία σχέση με τις παλιές αξίες και τα πιστεύω της Αριστεράς. Θα είναι αφελής όποιος δεν αναγνωρίσει ότι αυτή, αποτελεί πασιφανώς τμήμα μιας ακόμη μάχης του για την “καρέκλα”. “Πάντως, έχει μια κάποια γοητεία η απλή αναλογική. Δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να προκύψει για το κράτος, ιδιαιτέρως μάλιστα, όταν έχεις να κάνεις με τα δικά ‘μας’ κόμματα και τους ‘δικούς’ μας πολιτικούς” (Μπάμπης Παπαδημητρίου). Το γεγονός είναι ότι στη χώρα μας επιβεβαιώνεται απολύτως η ρήση των Χέγκελ και Σοπενχάουερ, με τις προεκτάσεις που της έδωσαν οι Μαρξ και Μπακούνιν: “η Ιστορία επαναλαμβάνεται” ... “την μια φορά σαν τραγωδία και την άλλη σαν φάρσα” ... “κάποιες φορές η κωμική επανάληψη της Ιστορίας μπορεί να είναι πιο τρομερή από την αρχική τραγωδία”. Και τον ιδιαίτερο τόνο σε αυτήν την επανάληψη, σαφώς τον δίνει ο Λεβέντης.

Στην ανάρτηση με τίτλο “Μετεκλογικώς” (12/2/15), ανέφερθηκα την άποψη του Στ. Κασιμάτη ότι στη χώρα μας, μένει ακόμη ανοικτός ένας λογαριασμός του Ψυχρού Πολέμου και κατά φοβερή σύμπτωση μάλιστα, το ζήτημα πάει να διευθετηθεί, εβδομήντα ακριβώς χρόνια μετά την κομμουνιστική εξέγερση του Δεκεμβρίου του 1944. Το υπενθυμίζω για να σας επισημάνω, ότι παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις τους (αυτές κυριολεκτικά μας τρομάζουν), στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει μια μη ευρωπαϊκή Ελλάδα. Το “Plan X”, η εκπόνηση του οποίου είχε ¨παραγγελθεί” από τον Νήπιο δια του Μπαρουφάκη και αποκαλύπτει στο βιβλίο του ο Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ, ένας εκ των “εκπονητών” του, περιελάμβανε κήρυξη κατάστασης ανάγκης, ακόμη και εμπλοκή του Στρατού. Επρόκειτο στην ουσία, για πρόβα πραξικοπήματος στη Ελλάδα από την Παραφύση, το πρώτο ομολογημένο σχέδιο αποκοπής της Ελλάδος από τον Δυτικό Κόσμο μετά τον Εμφύλιο. Και μετά τι θα γίνονταν; Σιγά μην νοιάζονται για το “μετά”, τα παιδιά του χάους, που παθαίνουν ονείρωξη με την “δικτατορία του προλεταριάτου”. Σοσιαλισμός και βαρβαρότητα. Εδώ που τα λέμε, μια πρόγευση την έχουμε... Ως εκ τούτων και ως πολίτες, πρέπει σήμερα να είμαστε πανέτοιμοι να λειτουργήσουμε και ως (αναγραμματισμός) οπλίτες της Δημοκρατίας μας. (3)

Ο λαϊκισμός και τα αδυσώπητα ψέματα που επένδυαν στον εκφοβισμό των ψηφοφόρων, ιδιαίτερα στο θέμα των προσφύγων, επικράτησαν και στο μεγάλης κοινοβουλευτικής παράδοσης Ηνωμένο Βασίλειο (Η.Β.), κατά την προ – δημοψηφισματική περίοδο, το οποίο πάντα έδειχνε μια παρελκυστική τάση έναντι της Ε.Ε. (4) Τελικά το οδήγησαν στο Brexit με ποσοστό 51,9% έναντι 48,1% του Bremain. Ένα γεγονός που φέρνει στην Ευρώπη, κοντά την άκρα Δεξιά με την άκρα Αριστερά. Παρόμοια στρατηγική σύμπνοια μεταξύ τους, έχει να υπάρξει από την εποχή του Μεσοπολέμου.

Ο Ντέιβιντ Κάμερον παρουσιάζεται ως ο άνθρωπος που έπαιξε την Ευρώπη στα ζάρια... Τζόγαρε για δεύτερη φορά (η πρώτη με την Σκωτία) και υποσχέθηκε στους συμπατριώτες του ένα δημοψήφισμα για την Ε.Ε., όχι βέβαια για πατριωτικούς λόγους. Ήθελε απλά να ικανοποιήσει τους ευρωσκεπτικιστές στο κόμμα του. Ήταν καθαρός και όπως τώρα γνωρίζουμε, ανεύθυνος οπορτουνισμός που αυτή τη φορά δεν του βγήκε. Και για να μην ξεχνάμε, τον ίδιο δρόμο είχε βαδίσει πέρυσι το καλοκαίρι και ο Νήπιος.(5)

Διαφωνώντας με τον Κούρτ Τουχόλσκι, Θα πω ότι ο λαός δεν κατανοεί μόνο τα περισσότερα λάθος, αλλά δυστυχώς αισθάνεται και για τα περισσότερα λάθος. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την δημοσκόπηση του “ You Go”, η οποία έδειξε ότι οι μεγαλύτερης ηλικίας και οι μικρότερου μορφωτικού επιπέδου, ήταν αυτοί που περισσότερο ψήφισαν υπέρ του Brexit. Το 75% των ψηφοφόρων μεταξύ 18 – 24 ετών και μόλις το 39% αυτών που ήταν άνω των 65, ψήφισαν υπέρ της παραμονής. Αυτό εξηγείται από το ότι στις μεγάλες ηλικίες υπάρχουν ακόμη ισχυρά κατάλοιπα της “βρετανικής αλαζονείας” και λόγω του ότι αυτοί, καταρχήν αντιστάθηκαν στον φαινομενικά ανίκητο στρατό του Χίτλερ. Τους λείπει αυτό το βάρβαρο σοκ της ήττας και της κατοχής που υπέστησαν η Γαλλία και οι άλλοι λαοί, άλλα και μεταπολεμικά οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί. Δεν είχαν ποτέ την βαθιά επιθυμία να ξεπεράσουν τις καταστροφές του πολέμου μέσα από την ευρωπαϊκή ενοποίηση, αλλά και έχουν ξεχάσει την α-λήθεια, ότι η Ευρώπη ήταν πριν την ευρωπαϊκή ενοποίηση η “Μαύρη Ήπειρος”, λόγω των πολέμων που την συγκλόνιζαν τους δύο προηγούμενους αιώνες.

Ο Νήπιος ο “επαναστάτης”, στις σχετικές με το Brexit δηλώσεις του, παρουσιάζεται να αγνοεί ότι το Η.Β. έχει δικό του νόμισμα, άρα και νομισματική πολιτική, γεγονός που προκάλεσε τον δημοσιογράφο του Reuters στη χώρα μας, στην ανταπόκρισή του για την ομιλία του στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ να γράψει: “Ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας, του οποίου η επανάσταση ενάντια στην πολιτική της Ε.Ε. προκάλεσε κρίση στην Ένωση πέρυσι, ωστόσο αναγκάστηκε από την Ευρωζώνη να αποδεχθεί περισσότερους όρους ως αντάλλαγμα για ακόμη ένα πρόγραμμα διάσωσης, δήλωσε το Σάββατο (25/6 ) ότι δεν κατηγορεί τους Βρετανούς για την ψήφο υπέρ της αποχώρησης, άλλα τους ηγέτες της Ε.Ε.”. Εγχωρίως, στις 5/7 ο Νήπιος ως υποκείμενο της ψυχοπαθολογίας, δεν δικαιολογείται διαφορετικά, δεν παρέλειψε να εόρτασει με την “παρέα” του την πρώτη επέτειο του δικού τους ΟΧΙ.

Την “προηγούμενη ημέρα” του Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο: Η βουλευτής των Εργατικών Τζο Κοξ (1974-2016), ένθερμη υποστηρικτής του Bremain δολοφονείται από ακροδεξιό.

Την “επόμενη ημέρα” στο Ηνωμένο Βασίλειο:

* Ο Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον τελεί υπό παραίτηση.

* Αναζωπυρώθηκαν οι αποσχιστικές τάσεις σε Σκωτία και Β. Ιρλανδία, περιοχές που υπερίσχυσε το Bremain.

* Το Συντηρητικό κόμμα βρίσκεται σε διαδικασία ανάδειξης ηγέτη-πρωθυπουργού. Το “αστέρι” του και πρωτεργάτης της εκστρατείας υπέρ του Brexit, εξέπληξε τους πάντες με την απόφασή του να μην συμμετάσχει στην διαδικασία. Σε ανάλογη διαδικασία έχει εισέλθει και το εργατικό κόμμα, μετά την υπερψήφιση πρότασης μομφής που κατέθεσαν 172 βουλευτές του κόμματος κατά του φιλο- μαρξιστή ηγέτη τους Τζέρεμι Κόρμπιν, διότι του καταλογίζουν ευθύνες για την υπερψήφιση του Brexit. Το “αστέρι” της εκστρατείας υπέρ του Brexit και ηγέτης του δεξιού Κόμματος Ανεξαρτησίας παραιτήθηκε από την ηγεσία του κόμματος δηλώνοντας κυνικά , ότι εγώ την δουλειά μου την έκανα, και πολύ χρόνο διέθεσα... Ως καιροσκόπος δε, “ξέχασε” να παραιτηθεί και από Ευρωβουλευτής. Ως πραγματικός κύριος (lord), ο Επίτροπος Λόρδος Χιλ, υπέβαλλε άμεσα την παραίτηση του στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τελικά η αλλαγή σκυτάλης στην Ντάουνινγκ Στριτ έγινε στις 13/7. Νέα πρωθυπουργός του Η.Β., ανέλαβε η Τερέζα Μέι,η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός, μετά την Θάτσερ.

* Η συναλλαγματική αξία της στερλίνας έναντι του δολαρίου και του ευρώ σε ιστορικά χαμηλά. Μεγάλες απώλειες στη “αγορά” του Λονδίνου. Στις “αγορές” παγκοσμίως, υπήρξαν σε μια ημέρα, απώλειες 2,1 τρισ. $. Ο υπουργός Οικονομικών Τζορτζ Όσμπορν δήλωσε ότι η νέα κατάσταση απαιτεί αύξηση φόρων και μείωση δαπανών (δηλαδή κάτι σαν αυτο-μνημόνιο). Ο ιδρυτής και πρόεδρος της Virgin δήλωσε: “Την ‘επόμενη ημέρα’ οι βρετανικές αγορές έχασαν περισσότερα απ’ όσα κατέβαλε η Βρετανία στην Ε.Ε. από την ένταξή της, τόσα χρόνια πριν”. Επίσης ότι η εταιρεία του έχασε το 1/3 της αξίας της και κατευθύνεται προς την ύφεση και την καταστροφή.

* Πλήθυναν οι καταγγελίες μειονοτήτων, πως βιώνουν ρατσιστικές συμπεριφορές από ομάδες ακροδεξιών Βρετανών, οι οποίοι πολλές φορές δεν μένουν μόνο στις φραστικές επιθέσεις.

* Οι Βρετανοί άρχισαν να συνειδητοποιούν το κόστος της επιλογής και πολλοί από τους υποστηρικτές του Brexit δηλώνουν μετανιωμένοι με την επιλογή τους. Δυστυχώς, “η συνείδηση καθυστερεί” (Μαρξ) και πολλοί συνάνθρωποι δεν την “περίμεναν” ποτέ στην ζωή τους. “Ανάγκη στήνε” μας έχει συστήσει ο Αριστοτέλης. Μέσω on line καμπάνιας, οι υποστηρικτές του BREMAIN, συγκέντρωσαν τις απαιτούμενες υπογραφές (4.000.000 και πλέον, έναντι των 100.000 που απαιτούνταν), για να συζητηθεί το θέμα στην αίθουσα Γουέστμινστερ Χολ της Βουλής των Κοινοτήτων, εκεί όπου συζητούνται οι on line αιτήσεις, το οποίο όμως δεν έχει νομοθετικές αρμοδιότητες. Εδώ, θεωρώ απολύτως απαραίτητο να επισημάνω, την διαφορά του αμεσοδημοκρατικού δημοψηφίσματος το οποίο διχάζει, διότι δεν προστατεύει την μειοψηφία (το ζούμε και εμείς) και της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, της οποίας ένας από του θεμέλιους λίθους, είναι η προστασία της μειοψηφίας. Βέβαια υπάρχει και η δυνατότητα “ η Βουλή των Κοινοτήτων να συστήσει την αρμόδια επιτροπή, ώστε να ανακυρήξει το Brexit επαχθές, απεχθές, επονείδιστο και μη βιώσιμο”(Στ. Κασιμάτης). Τις μεγαλύτερες όμως δυνατότητες ανατροπής του αποτελέσματος συγκεντρώνει ο δοκιμασμένος τρόπος “Bend it like Tsipras”, παράφραση του τίτλου της βρετανικής κωμωδίας “Bend it like Beckham” (“Καν’το όπως ο Μπέκαμ”,2001, του Γκούριντερ Τσάντα), όπου και πρωτοθαύμασα την Κίρα Νάϊτλι.

Συμπέρασμα, η Βρετανία που ποτέ δεν ήταν σίγουρη ότι ανήκει στην Ευρώπη, κινδυνεύει σήμερα από Μεγάλη να καταλήξει δύο μίζερα νησιά. Επίσης, το ξύπνημα εν μέσω εφιάλτη που βιώνουν οι Βρετανοί, καλό είναι να μην αποτελέσει μόνο παράδειγμα προς αποφυγήν, αλλά και ώθηση για να προχωρήσει η ιστορία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι “ο λαός όταν δεν εκπαιδεύεται από τα άκρα, δεξιά ή αριστερά λίγη σημασία έχει, δείχνει να προτιμά την σταθερότητα, την ευρωπαϊκή προοπτική, επιλέγουν εν τέλει, την ίδια την ουσία της δημοκρατίας”(Δημ. Αθηνάκης).

Στο πλαίσιο της υπάρχουσας Ε.Ε. επιχειρείται η πέμπτη απόπειρα ευρωπαϊκής ενοποίησης, η οποία παρά τα προβλήματά της, δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες προσπάθειες. Την ουσιώδη διαφορά εντοπίζει ο Βρετανός ιστορικός Ιαν Μόρις. Επισημαίνει, ότι επί 5000 χρόνια αφότου εμφανίζονται τα πρώτα κράτη στο σημερινό Ν. Ιράκ, το μοντέλο ενοποίησης ξεκινά πάντα με την πολιτική ενοποίηση δια της κατακτήσεως και από εκεί προχωρεί προς την οικονομική και πολιτισμική ενοποίηση. Η πρώτη φορά που επιχειρείται αντιστροφή του υποδείγματος, δηλαδή προηγείται η οικονομική ενοποίηση και να έπεται η πολιτική και μάλιστα με δημοκρατικά μέσα, είναι με αυτή της Ε.Ε. Όσο θα παραμένει στην ιστορική μνήμη ο Εικοστός Αιώνας, ως συνώνυμος ενός πολέμου που κράτησε με διαφορετικές μορφές, από το 1914 έως το 1989 η Ε.Ε. θα παραμένει “ένας θρίαμβος που γεννήθηκε μέσα από την ήττα”.

Συνεπώς, παρουσιάζεται ως νομοτελειακό, για το κεντρικό πυρήνα αυτής της ενοποίησης, την Ευρωζώνη, κατ’ αρχάς η δημοσιονομική πειθαρχία και η αυστηρή τραπεζική εποπτεία, στην πορεία πρός την πλήρη οικονομική ενοποίηση. Η επιτυχής εξέλιξη αυτής της πορείας, θα φέρει τα ευρώ-ομόλογα και η κατάληξή της την αμοιβαιοποίηση του χρέους των μελών της.

“ Ένας από τους μεγάλους κινδύνους της εποχής, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν καταστροφή για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, είναι η ανάδειξη του ανορθολογισμού, του παραλόγου μπροστά στο οποίο πρέπει να επαγρυπνούμε”(Ζακ Λε Γκοφ, ιστορικός, 1924-2014). Εκφάνσεις του ανορθολογισμού είναι ο Ευρωσκεπτικισμός, ο εθνολαϊκισμός των άκρων, καθώς και η μεταμοντέρνα “προοδευτική” αντίληψη-ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητας, η οποία αποτελεί σήμερα τον εν δυνάμει κίνδυνο για την ελευθερία και την ασφάλεια της, με τις εστίες κοινοτισμού που δημιουργεί- υποστηρίζει στην κοινωνική μας πραγματικότητα και οι οποίες λειτουργούν αντιβαίνοντας το ευρωπαϊκό ιδεώδες της κοσμικότητας, δηλαδή τον διαχωρισμό του θρησκευτικού από το πολιτικό. (6) Να επισημάνω ότι άλλο φρονεί η πολιτισμική ποικιλομορφία (πλουραλισμός, Σύμβαση UNESCO ,2015), η οποία έχει επικυρωθεί από 130 κράτη και υποστηρίζεται ισχυρά και με συνέπεια από την Ευρώπη.

Τέλος δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι το όλον οποιουδήποτε πράγματος- όντος, είναι μεγαλύτερο από τα μέρη που το συναποτελούν, με επακόλουθο η προσπάθεια διαχωρισμού της αντίληψης του στα στοιχειακά του μέρη, ενώ είναι χρήσιμη στην περιγραφή του, είναι μάταιη στην αντίληψη της ουσίας του. Γι’ αυτό ας επιτρέψουμε το φαντασιακό μας να αποικιοποιηθεί από το “Ευρωπαίος πολίτης, Ελληνικής καταγωγής”, δηλαδή από έναν νέο πατριωτισμό, τον ευρωπαϊκό (αν απειλούμαστε πολιτισμικά, απειλούμαστε από αυτοκτονικές τάσεις). Άλλωστε και ο δρόμος της Ιστορίας, στην ταμπέλα του γράφει ενότητα...

Σημειώσεις:

1. Αφού αντιπαρέλθετε τα “ορνιθοσκαλίσματα του Νηπίου, δοκιμάστε να μεταφράσετε την έκφραση “απεριόριστη εκτίμηση” για το Σινικό Τείχος σε όποια γλώσσα γνωρίζετε. Απεριόριστη εκτίμηση για τον Παρθενώνα; Εδώ δεν πρόκειται μόνο για θέμα γλώσσας. “Είναι θέμα παιδείας και ναρκισσιστικής άνεσης. Μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα. Για να εκτιμήσεις κάτι σημαίνει ότι κατά κάποιο τρόπο το κοιτάζεις και λίγο αφ’ υψηλού και κρίνεις την τιμή του. ‘Εκτιμώ τις προσπάθειες του γιου σας στα μαθηματικά, αλλά πρέπει να προσπαθήσει λίγο ακόμη...”(Τάκης θεοδωρόπουλος). Για την έλλειψη παιδείας του Νηπίου και όχι μόνο, μιας και πρόσφατη σχετική έρευνα κατέδειξε ότι το 30% περίπου των Ελλήνων έχει αδυναμία κατανόησης κειμένου, υπεύθυνο είναι το σύστημα της “εκδημοκρατισμένης παιδείας” που επικράτησε, κατ’ αρχήν στα Πανεπιστήμια μετά την Μεταπολίτευση και ανδρώθηκε την “εποχή της Πασοκαρίας”. Ένα σύστημα με μότο “όλοι πτυχίο”, που “καλλιέργησε” συνεπώς την ήσσονα προσπάθεια στην Παιδεία, διαχέοντας την με αυτόν τον τρόπο και σε όλο το κοινωνικό μας γίγνεσθαι. Την περίοδο αυτή έλαβε χώρα και η δεκαετής “Οδύσσεια” του Νηπίου προς την απόκτηση πτυχίου. Πιστεύω δε ανεπιφύλακτα, ότι το όνομά του θα φιγούραρε μεταξύ των “εκλεκτών”, του καταλόγου φοιτητών που θα περνούσαν οπωσδήποτε τα μαθήματα, αυτού που όλες οι φοιτητικές κομματικές νεολαίες ενεχείριζαν στον υποψήφιο, με τον οποίον είχε συμφωνηθεί, να έχει την υποστήριξή τους κατά τις Πρυτανικές εκλογές. Την επικαιροποίηση αυτής της κατάστασης επιχειρεί με κάθε τρόπο η Παραφύση. Τελευταίο της “κτύπημα”: Επέβαλλε με νόμο να “ξεμάθουμε” ότι το Άριστα υπονοεί βαθμολογική επίδοση 10 ή περίπου 10. Σήμερα αριστούχοι θεωρούνται όσοι έχουν επιτύχει βαθμολογία 6,5 και άνω. Η άγνοια δεν είναι ντροπή. Η βίαιη όμως επιβολή της ημιμάθειας μέσω μιας ¨εξισωτικής πολιτικής”, είναι ίδιον αυταρχικού ή αυταρχικών καθεστώτων. Εάν δεν μπορώ εγώ να ανεβώ στο επίπεδό σου, θα φροντίσω να κατεβείς εσύ στο δικό μου. Όσον αφορά το ταξίδι του Νήπιου και της παρέας του στην Κίνα, μην φαντασθείτε ότι επρόκειτο για επίσκεψη εργασίας. Ήταν το δεύτερο ταξίδι σε “παιδική χαρά” των ονείρων τους. Δυστυχώς, το πρώτο τους στην Βενεζουέλα εξελίχθηκε σε εφιάλτη. Αυτή την φορά ήταν πιο προσεκτικοί, πήγαν στη χώρα ενός οικονομικά επιτυχημένου μονοκομματικού καθεστώτος. Αυτό είναι το όνειρό τους και για την Ελλάδα του αύριο. Πήγαν στην “παιδική χαρά” του κομμουνισμού. Σε ένα μεταλλαγμένο κομμουνισμό, ασφαλώς, ωστόσο απόγονο του αυθεντικού. Και το “χαρούμενο” είναι, σε έναν νεοκομμουνισμό που πέτυχε και δεν απειλείται. Και το ακόμη πιο “χαρούμενο” ήταν ότι η επίσκεψη έγινε με “ηχητικό χαλί” την ομιλία του ηγέτη της Κίνας Σιν Τζινπίνγκ(1/7), με αφορμή την 95η επέτειο του ΚΚΚ: “Ο μαρξισμός πρέπει να είναι η θεμελιώδης καθοδηγητική αρχή μας, διαφορετικά το κόμμα θα χάσει την ψυχή και την κατεύθυνσή του”. Και αυτά, στον απόηχο της σκλήρυνσης της “ιδεολογικής πειθαρχίας” στα πανεπιστήμια και στον Τύπο. Και τα δισεκατομμύρια λαού της Κίνας που υποφέρουν; Η αναγκαία θυσία στην “μεγάλη ιδέα”. Πάντως αυτοί που συναντήσαν και μερικά ακόμη εκατομμύρια “συν-τρόφων” της κομματικής νομενκλατούρας και της οικονομικής ελίτ, έμαθαν ότι τα περνούν μια χαρά. Όταν επέστρεψαν οι “imitation”, οι “αυθεντικοί”, ξεκίνησαν την προσκυνηματική τους εκδρομή στο μαυσωλείο του Χο Τσι Μινχ στο Ανόι (επίσκεψη αντιπροσωπείας του ΚΚΕ υπό τον Δ. Κουτσούμπα στο Βιετνάμ στις 12/7).

2. Τους θεσμικούς λόγους που καθιστούν πολιτειακά επικίνδυνη, την εφαρμογή στις εκλογές της χώρας μας της απλής αναλογικής, αναφέρει μεταξύ άλλων σε άρθρο του ο Ν. Μαρατζίδης. Το σχετικό απόσπασμα: “Υπάρχει και θεσμική διάσταση. Σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη, το συνταγματικό πλαίσιο επιτρέπει την αναζήτηση σχηματισμού κυβέρνησης επί μήνες. Αυτό συνέβη στην Ισπανία μετά τις εκλογές του 2015. Επιπλέον αλλού απαντά το φαινόμενο της κυβέρνησης μειοψηφίας, είναι πχ. συνήθεις στην Δανία. Αντίθετα, η Ελλάδα επέλεξε να εισαγάγει στο Σύνταγμά της μια ιδιαίτερη αυστηρή ρύθμιση. Το σύστημα των διερευνητικών εντολών, όπως ισχύει μετά την αναθεώρηση του 1986, επιτάσσει τον σχηματισμό κυβέρνησης σε 10-12 ημέρες μετά τις εκλογές, διαφορετικά διενεργούνται νέες. Εξάλλου, το ελληνικό Σύνταγμα δεν ανέχεται τον εξαρχής σχηματισμό κυβέρνησης μειοψηφίας. (...) Στην Ελλάδα το πρόβλημα δεν θα είναι απλή “ακυβερνησία”. Σε εμάς λόγω των αυστηρών συνταγματικών προθεσμιών, η ακυβερνησία θα απειλήσει να επιφέρει, κυριολεκτικά, συνταγματική καρδιακή ανακοπή. Να προκηρύξει δηλαδή η χώρα εκλογές μία φορά και κατόπιν να αναγκάζεται να κάνει εκλογές κάθε μήνα. Δωδεκαήμερη προθεσμία για σχηματισμό κυβέρνησης, μαζί με απλή αναλογική και ένα κατακερματισμένο πολιτικό σύστημα, είναι υπέρμετρα μεγάλο ρίσκο. Τέλος σε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα, υπάρχει και η απλή αριθμητική. Η δεδομένη αδυναμία συμμετοχής κάποιου κόμματος στην κυβέρνηση, είτε με δική του επιλογή, πχ. ΚΚΕ, είτε με επιλογή των υπολοίπων, πχ. η Χρυσή Αυγή, συνεπάγεται ότι οι 151 βουλευτές θα αναζητούνται σε ένα σύνολο 250 και όχι 300, κάτι που δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τον σχηματισμό πλειοψηφίας”. “Μεγάλη αναταραχή, Θαυμάσια κατάσταση”, όπως είπε και ο Μάο. Την επίσημη έναρξη της προσπάθειας σφετερισμού, της λόγω ηλικίας ανωριμότητας και της εκ φύσεως “αντισυστημικότητας” των νέων, προς άγρα εκλογικής πελατείας μέσω “παιδομαζώματος”, όταν αυτό θα καθίστατο απαραίτητο για την πολιτική του επιβίωση, είχε κάνει ο Νήπιος τον Σεπτέμβριο 2013. Το είχα επισημάνει στην ανάρτηση της 28/9/2013 με τίτλο “Miss Violence- Επίλογος” αναφέροντας: “ Ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης απευθυνόμενος στους μαθητές ΕΠΑΛ των Αθηνών, στου οποίου τον Αγιασμό για την νέα σχολική χρονιά παρευρέθηκε, τους προέτρεψε να αντισταθούν, υπονοώντας σαφώς να κάνουν κατάληψη στο σχολείο συμπαραστεκόμενοι στις προγραμματισμένες απεργίες των καθηγητών τους, ώστε και αυτοί να μπορούν να απεργούν αζημιώτως . Στο όνομα της πολιτικής σκοπιμότητας, τελείως ανεύθυνα έως εγκληματικά “ο Τσίπας , ο μικρός, στο όνομα” παρότρυνε σε παράνομη ενέργεια ανώριμες, λόγω ηλικίας προσωπικότητες μη διστάζοντας ακόμη και εισπήδηση στη γονική κηδεμονία”

3. Επιστολή-έγκληση προς την Παραφύση, σχετικά με τους χειρισμούς των Ν. Παππά και Χρ. Σπίρτζη (χειραγώγηση της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων για την διαχείριση του τηλεοπτικού φάσματος), απέστειλε ο αρμόδιος κοινοτικός Επίτροπος Γκ. Έντιγκερ, θέτοντας έτσι την Ελλάδα στον προθάλαμο της παραπομπής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Επίσης θεωρείται ενδεικτική των προθέσεων της Κομισιόν και για το ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών. Με την αντισυνταγματική διαδικασία χορήγησης άδειας σε μόνο 4 τηλεοπτικούς σταθμούς, που βρίσκεται εν εξελίξει, επιχειρεί τον αντιδημοκρατικό έλεγχο της δημόσιας ενημέρωσης. Είναι οι ίδιοι, που ενώ πριν δύο χρόνια “επαναστατούσαν” κατά του “μαύρου” στο μπάχαλο της ΕΡΤ, από τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ , σήμερα επιχειρούν να ρίξουν “μαύρο” σε 2-3 από τους εν λειτουργία σήμερα τηλεοπτικούς σταθμούς. Οι ενέργειες αυτές της Παραφύση του “Υπαρκτού Ελληνισμού”, την καθιστούν εξέχων μέλος του τρίο της “Συμμαχίας των Ανελεύθερων” (ποια συμμαχία των χωρών του Νότου και φαιό-πορτοκαλί ά-λογα). Η Ουγγαρία και η Πολωνία, χώρες που διετέλεσαν μέλη του καταρρεύσαντος Σοβιετικού Μπλοκ, συναποτελούν την “συμμαχία”. Σκοπός αυτής της “συμμαχίας”, με ηγέτιδα δύναμη την Ουγγαρία, είναι με ποικίλα βήματα να επιτύχουν τον απόλυτο έλεγχο των ΜΜΕ στις χώρες τους. Στην Ουγγαρία, η προσπάθεια ελέγχου ξεκίνησε με την επιστροφή του Βίκτορ Ορμπάν στην εξουσία το 2010, μέσω μιας κυβερνητικά ορισμένης ρυθμιστικής αρχής, υπό την Μόνικα Καράς, η οποία επιβλέπει την αδειοδότηση των μέσων. Έχει ευρύτατες εξουσίες να λογοκρίνει έντυπα,online, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς δημοσιογράφους, αν κρίνει ότι το περιεχόμενο κειμένων ή εκπομπών είναι μεροληπτικό ή προσβλητικό ( στη χώρα μας, προς το παρόν, αυτή η αρμοδιότητα είναι αποκεντρωμένη και επιτελείται από την ΕΣΗΕΑ). Στην Πολωνία η προσπάθεια ελέγχου των ΜΜΕ, ξεκίνησε αμέσως μετά την εκλογή της Μπεάτα Σίντλο (18/11/15), η οποία μάλλον, έχοντας ως παράδειγμα την Παραφύση, κατάργησε τις αρμοδιότητες του Εποπτικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, του οποίου οι αρμοδιότητές περιήλθαν στην κυβέρνηση.

4. “Η διαδικασία του άρθρου 50 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ε.Ε. εφαρμόζεται, πλέον, για πρώτη φορά, όχι όμως για ένα «κανονικό» μέλος της, ήτοι ούτε ιδρυτικό αλλά ούτε και ενεργό. Το Η.Β., αφού προσπάθησε στη δεκαετία του ’50 να ματαιώσει τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, προέβλεψε (όχι με αγγλική ακρίβεια) την παταγώδη αποτυχία της, αντέπραξε (ή έστω επεχείρησε να) μέσω της δημιουργίας της ΕΖΕΣ, με τα γνωστά αποτελέσματα, ανέκρουσε στη συνέχεια πρύμναν και υπέβαλε αίτηση ένταξης, απερρίφθη δις λόγω του γαλλικού βέτο, ευδοκίμησε στην τρίτη αίτηση και, εν τέλει, εντάχθηκε στην ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία με 23 χρόνια καθυστέρηση. Μόλις δέκα χρόνια μετά (το 1984), κατάφερε το πρώτο (μετά τη διεύρυνση) σοβαρό πλήγμα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, μέσω του («επίκαιρου») αιτήματός του για διόρθωση στο ισοζύγιο εισροών και εκροών του προς τον κοινοτικό προϋπολογισμό («I want my money back»). Από την απλή παραβολή των επίσημων στοιχείων, σαφώς προκύπτει ότι η τελική συμμετοχή του Η.Β. στον κοινοτικό προϋπολογισμό ήταν, έκτοτε, μηδαμινή, ενώ τα παράπλευρα οφέλη του από τη λειτουργία του Λονδίνου ως χρηματοπιστωτικού κέντρου της Ε.Ε. έβαιναν άθικτα και αναπτυσσόμενα, παρά τη μη συμμετοχή του στο ευρώ (!). Η Ευρώπη απεδέχθη, για λόγους ιστορικής συγκυρίας και εν τέλει πολιτικής αδυναμίας, τα συνεχή αιτήματα εξαίρεσης του Η.Β. από τα νέα πεδία ενοποίησης, ιδίως, δε, από τη συναρπαστική περιπέτεια του ενιαίου νομίσματος. Η πολιτική ανάγκη για «κλείσιμο» της συμφωνίας οδήγησε, τον Δεκέμβριο του 1991, τους Mitterand και Kohl στην αποδοχή του αγγλικού εκβιασμού. Το Η.Β., όμως, μη προσυπογράφοντας και συμμετέχοντας στο σημαντικότερο τμήμα της Συνθήκης για την Ε.Ε. (Μάαστριχτ), έθεσε, έκτοτε, εαυτόν «εκτός κινήματος», πορεία της οποίας ενδιάμεσος σταθμός αποτελεί η εν εξελίξει θλιβερή διαδικασία: το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετείχε πραγματικά στην Ε.Ε. από τότε που αυτή δημιουργήθηκε, το 1991. Ακολούθησαν πολλαπλές και σημαντικές «εξαιρέσεις» από την ενοποιητική λειτουργία, με πλέον πρόσφατη τη συμφωνία της 18ης.2.2016, η οποία δεν θα προλάβει καν να τεθεί σε εφαρμογή” (Θάνος Π. Γκέκας).

5. Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση παρουσίασε ο αρθρογράφος του Reuters Νιλ Ανμακ, κατά την οποία η παιδεία που έλαβε ο Βρετανός πρωθυπουργός στο Ίτον, μπορεί να συμβάλλει στην εξήγηση της αλλόκοτης απόφασής του να προχωρήσει σε ένα δημοψήφισμα, που ρίσκαρε τόσα πολλά για τόσα λίγα, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στην ευρωσκεπτικιστική πτέρυγα του κόμματός του. “Παρότι έξοχο σχολείο, το Ίτον δεν φημίζεται για την κατανόησή του προς αυτό που ονομάζουμε ‘χαμηλότερες τάξεις’, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται μεγάλο μέρος του αγγλικού πληθυσμού που δεν κατοικεί στο Λονδίνο. Από την στιγμή που ένα αγόρι φθάνει στο Ίτον νιώθει ιδιαίτερο και σπανίως ενθαρρύνεται να λάβει υπόψη του τις ζωές όσων είναι λιγότερο τυχεροί από αυτό και να προβληματιστεί πάνω σε αυτές. Πώς θα μπορούσε, επομένως, ο Κάμερον να κατανοήσει την απόγνωση που νιώθουν οι ψηφοφόροι των χαμηλότερων αυτών τάξεων και την ανάγκη τους να δουν στους μετανάστες και στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον αποδιοπομπαίο τράγο για την οργή και την αγανάκτησή τους”.

6. “Επί του πιεστηρίου”: Τρομοκρατική ενέργεια χθες το βράδυ(14/7), στην Νίκαια της Γαλλίας, ημέρα Εθνικής Εορτής στην χώρα, με 84 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Από τα πρώτα στοιχεία, τρομοκράτης ένας “μοναχικός λύκος”, δημιούργημα των “κοινοτήτων”, που λειτουργούν και ως “μήτρες” της μουσουλμανικής ριζοσπαστικοποίησης των Ευρωπαίων Μουσουλμάνων. Δεν είμαι μάντης κακών. Δυστυχώς, οι “ διάχυτες πολυπολιτισμικές εμμονές” δεν μας έχουν επιτρέψει να συνειδητοποιήσουμε επαρκώς, ότι το Ισλάμ αποτελεί ένα πλήρες σύστημα δικαίου, που απαιτεί να ρυθμίζει την ζωή κάθε πιστού παντού και πάντα με νόμους απόλυτους, διότι αυτοί έχουν παραδοθεί από τον Θεό. Βασίζεται σε ένα φιλοπολεμικής ταυτότητας κείμενο, το Κοράνι το οποίο “κείται” και για εξτρεμιστικές του ερμηνείες, αλλά και “εξασφαλίζει” στους πιστούς του υπερασπιστές πλουσιοπάροχη “άλλη ζωή”. Είναι αυτό που εργαλειοποιεί το Ισλάμ. Γιατί, δεν εργαλειοποιούνται σήμερα και άλλες θρησκείες και δόγματα; Δεν υπάρχουν κατατρεγμένοι στις τάξεις τους; Πρόκειται για την 3η, ισλαμικού χαρακτήρα, τρομοκρατική ενέργεια στην Γαλλία τους τελευταίους 16 μήνες . Γιατί, αυτή η προτίμηση στην Γαλλία; Διότι αυτή αποτελεί ιστορικά τον υπ’ αριθμ έναν εχθρό του Ισλάμ, καθώς ήταν η “μήτρα” των Σταυροφοριών αλλά και των ιδεών της νεωτερικότητας - ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη - που αντιστρατεύονται το δικό τους πολιτισμικό υπόδειγμα. Επίσης, σήμερα εκεί υπάρχει και η “ευκολία” των 5.000.000 Γάλλων, μουσουλμάνων στο θρήσκευμα. Τέλος αναρωτιέμαι, πόσο ικανοποιημένοι πρέπει να αισθάνονται σήμερα, οι υποκινητές της “Αραβικής Άνοιξης” που διέλυσε κράτη όπως την Λιβύη, την Συρία και παρ’ ολίγον την Αίγυπτο, και άνοιξε το¨τζίνι” του ISIS, αλλά και αυτοί που υποδαυλίζουν σήμερα ένα νέο “ψυχροπολεμικό κλίμα” στον κόσμο μας, αποσταθεροποιώντας τον και προσθέτοντας έτσι, “βούτυρο στο ψωμί των τζιχαντιστών”;

Ε π ί λ ο γ ο ς

Το καλό, το κακό και το άσχημο.

Το καλό: Στην ανάρτηση “Ο υπέροχος Γκάτσμπυ” (30/6/13), είχα επισημάνει ότι “ο κτισμένος και άκτιστος χώρος όπως διαμορφώθηκε διαχρονικά στη χώρα μας, ιδιαίτερα μεταπολεμικά, αποτελεί το τριτοκοσμικό μας διαβατήριο στην αθλιότητα, αυτός που προανήγγειλε και εξιστορεί τον εκφυλισμό και εκχυδαϊσμό της κοινωνίας μας με τα γνωστά επακόλουθα. Και αυτό διότι η αρχιτεκτονική, που είναι η μόνη εκθετημένη σε όλους τέχνη, “γραδάρει” ανά πάσα στιγμή το πολιτισμικό στάτους και προαναγγέλλει τα επερχόμενα.

Μια αύρα ελπίδας, από τα παράλια του Φαλήρου, φύσηξε πάνω από τη χώρα με τα εγκαίνια-παρουσίαση του “κτισμένου και άκτιστου” χώρου του Κέντρου Πολιτισμού, ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. “ Τα υλικά της αρχιτεκτονικής του είναι φως, αέρας και αύρα”, τόνισε ο αρχιτέκτονας του σπουδαίου αυτού έργου Ρέντζο Πιάνο. Και η ελπίδα σκίρτησε ξανά μέσα μας, έστω και για λίγο. Και αυτήν την ανάσα ελπίδας, μας την έδωσε η ιδιωτική πρωτοβουλία που παρέδωσε ένα “κόσμημα” στην ώρα του, με ποσοστά τελειότητας που φέρνουν αυθορμήτως στο νου μας, σε εμάς τους διαβιούντες στη χώρα του “Υπαρκτού Ελληνισμού”, το “πολύ καλό για να είναι αληθινό”. Το μόνο που φαντάζει ως απειλή γι αυτό το αρχιτεκτόνημα, είναι το πως θα μπορέσει το Δημόσιο, με την εγνωσμένη διοικητική ανεπάρκεια και κακοδιαχείριση, να ανταποκριθεί στο κόστος συντήρησής και τις απαιτήσεις λειτουργίας ενός τέτοιου εύρους πολιτιστικού έργου.

Το σύγχρονο αυτό “κληροδότημα” αποτελεί την αναβίωση αυτού που αποκαλώ “αριστο-κρατική φιλανθρωπία”. Έλληνες της διασποράς,μορφωμένοι, οικονομικά επιτυχημένοι, με μεγάλες περιουσίες, υπό την επίδραση των ιδεών του Διαφωτισμού και του Ουμανισμού, συνειδητοποίησαν, ότι η επι-τυχία τους δεν οφείλεται αποκλειστικά στις ικανότητές τους, αλλά ότι σε αυτό συνέβαλε και η “καλοτυχία” τους. Ας πούμε, κάτι ανάλογο με αυτό που εμείς σήμερα αποκαλούμε “timing”. Και θέλησαν να επιστρέψουν μέρος αυτής της “καλοτυχίας” τους, στους “άτυχους” και δοκιμαζόμενους συμπατριώτες τους στην Ελλάδα. Ο πιο δόκιμος τρόπος στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, ήταν μέσω κληροδοτημάτων. Με αυτόν τον τρόπο οι Αβέρωφ, Αρσάκης, Γεννάδιος Στουρνάρης, Τοσίτσας, Σίνας και πολλοί άλλοι σε όλη τη χώρα, με τα δημιουργήματά τους άφησαν μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά που ακόμη και σήμερα κάνει αισθητή την παρουσία της. Προσφορά τους είναι το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, η Γεννάδιος Βιβλιοθήκη, η Ακαδημία Αθηνών, το Εθνικό Αστεροσκοπείο, το Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο και πολλά άλλα. Η πατρίδα για να του τιμήσει, τους χαρακτήρισε και τους αποκαλεί Μεγάλους Ευεργέτες.

Το κακό: Στις 26 Ιουνίου έληξε η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδοξίας στην Κρήτη και παρ’ ότι αυτή έγινε την εβδομάδα της Πεντηκοστής, το Άγιο Πνεύμα δεν την επιφοίτησε. Το κακό είναι ό απέτυχε να στείλει μήνυμα ενότητας στα περίπου 300 εκατομμύρια των Ορθόδοξων Χριστιανών σε όλο τον κόσμο. Οι δηλώσεις, στο παρά πέντε, μη συμμετοχής τεσσάρων Ορθόδοξων Πατριαρχείων (Μόσχας, Αντιόχειας, Βουλγαρίας και Ουκρανίας), έπληξαν τον οικουμενικό χαρακτήρα της Συνόδου και έφεραν στο προσκήνιο την χρόνια διελκυστίνδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριαρχείου Μόσχας, το οποίο αμφισβητεί τα “Πρωτεία” του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Σχετικά με την Σύνοδο ο Χρ. Γιανναράς ανέφερε: Με την “θρησκειοποίηση” της Εκκλησίας (αρχικά στην μεσαιωνική Δύση και προοδευτικά με την παγκοσμιοποίηση του δυτικού “παραδείγματος” σε όλο τον “χριστιανικό” κόσμο) οι όροι άλλαξαν ριζικά. Μιλάμε για “συνοδική” και εννοούμε σύσκεψη στελεχών ιδεολογικής παράταξης, μιλάμε για “εκκλησία” και εννοούμε εθνική θρησκεία υποταγμένη στην εξουσιολαγνεία και στις σκοπιμότητες του κράτους – στην ωφελιμο-θεωρία του φολκλόρ. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως έχει (και προσπαθεί να διασώσει) τα “πρωτεία τιμής” στη Μια Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία. Τα “πρωτεία” στην Εκκλησία δεν έχουν χαρακτήρα εξουσιαστικού προνομίου, είναι μόνο σταυρική διακονία. Το πρωτείο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως είναι ότι, μόνο αυτός συγκαλεί σύνοδο των επισκόπων όλων των Ορθόδοξων Εκκλησιών και προεδρεύει σε αυτήν. Αν χαθεί αυτός ο ενικός άξονας ενότητας οι “Ορθόδοξες” Εκκλησίες θα είναι και θεσμικά μια Προτεσταντική ομοσπονδία εθνοφυλετικών αυτοκεφαλιών.

Το άσχημο: Η μετριότητα επιβάλλεται παντού. “ Εν τω μεταξύ, με τέχνη αντάξια του λαϊκισμού που μας κυβερνά, άνοιξε κι η Επίδαυρος φέτος. Και πώς αλλιώς αφού ο Αριστοφανικός ‘Πλούτος’ παρουσιάστηκε σε ‘διασκευή και σκηνοθεσία’ του Γιώργου Κιμούλη. Να μη του βγει το συριζέϊκο στη παράσταση. Του βγήκε αντάμα με ολίγον Μπέκετ. Περισσότερη φλυαροσοφία γνησίως κιμουλική (εξ ου και φουλ οι μπακαλιάροι διδακτισμοί του στιλ ‘Πλούτος, είναι να είσαι πάνω απ’ όλα άνθρωπος’). Και ακόμη περισσότερη ‘επιθεώρηση’, κι ας δήλωναν ‘απαπά’. Βλέπεις με μπακαλιάρους δεν γεμίζει το πουγκί στην περιοδεία. Έτσι μετατράπηκε η θεά Πενία σε Κριστίν Λαγκάρντ, αφού αυτή μας έφερε την φτώχεια, ντε. Την οποία και ‘σκατοχλεμπονιάρα’ αποκάλεσαν και ‘δολοφόνα’ βεβαίως και ποικιλοτρόπως την ‘επιθεώρησαν’, ιδίως με λαϊκίστικες κορώνες του στιλ ‘μας δανείζεις για να πληρώνουμε τα κέρδη σου’ ή ‘ως και τη χώρα, μας ανάγκασαν να βάλουμε ενέχυρο’. Αριστοφάνης γιαχνί, ‘Πολιτικό’ όμως και με ‘προοδευτικό πρόσημο” (Βασίλης Αγγελικόπουλος).