Ένα
εικονογραφημένο κείμενο
Οι Έλληνες μας έδωσαν την λογική.
Ο Αριστοτέλης ήταν που διατύπωσε
το μεγάλο “επομένως”.
Ζαν Λικ Γκοντάρ.
Κοινό χαρακτηριστικό των ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, δηλαδή
εθνολαϊκιστικών κομμάτων, ασχέτως αν είναι ακροαριστεράς ή ακροδεξιάς
κατεύθυνσης, είναι ο επικοινωνισμός. Δηλαδή, το κύριο μέλημά τους
δεν είναι η αντιμετώπιση των προβλημάτων, αλλά η διαχείριση της εικόνας της
Παραφύση, με κύριο εργαλείο τα ΜΜΕ, έντυπα, τηλεοπτικά, διαδικτυακά. Δηλαδή πως
να δικαιολογήσουν, παραμορφώνοντας την πραγματικότητα, την ανυπαρξία όχι μόνο
σχετικών πολιτικών, αλλά κυρίως την οφθαλμοφανή πλέον ανικανότητά της στην
διακυβέρνηση της χώρας.
Η αγωνία τους να επιβιώσουν αλλά και η παιδεία τους, δεν
τους επιτρέπει να αντιληφθούν ότι οι εθνικές μας καταστροφές, ιστορικά
αποδεδειγμένα, δεν ήρθαν μονομιάς. Χτίζονταν μέσα στον χρόνο και η εξέλιξή τους
επιταχύνονταν, σε περιόδους που οι κυβερνήσεις δημιουργούσαν δια του
επικοινωνισμού εικονικές πραγματικότητες. Όταν αναφέρομαι σε επιβίωσή τους, δεν
εννοώ μόνο στην πολιτική τους. Αν κοιτάξεις τα βιογραφικά των βουλευτών τους
και των βολεμένων τους, διαπιστώνεις για τους περισσότερους, ότι πρόκειται
για λιγούρια που βρέθηκαν με αστυνομικό φρουρό, αυτοκινητάρα
και 7000 ευρώ μηνιαίως. Όσοι από τους υπολοίπους διέθεταν πολιτικό κεφάλαιο και
καλλιέργεια φρόντισαν να αποχωρήσουν, τελευταία η Βασιλική Κατριβάνου (2 πτυχία
και πλούσιο βιογραφικό).
Θεωρώ απαραίτητο να επισημάνω, ότι δεν πρέπει να
συγχέουμε τον επικοινωνισμό με την προπαγάνδα. Η προπαγάνδα αναφέρεται στην
συστηματική προσπάθεια για την διάδοση ιδεών, αρχών,δογμάτων, ενώ ο
επικοινωνισμός στην συστηματική προσπάθεια παραπλάνησης, κυρίως δια της
δημιουργίας αυταπατών. Βρίσκει δε ευήκοα ώτα, κυρίως στο κοινό λαϊκίστικων
κομμάτων όπου κυρίαρχη θέση έχει η συμπαγής λαϊκή μάζα ΚΔΟΑ (Κτηνώδης Δύναμη
Οργιώδης Άγνοια). Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε τις ευθύνες μας, για το ότι
δώσαμε στην Παραφύση την δυνατότητα να καταστρέφει την χώρα, στηριζόμενη από το
20% του εκλογικού σώματος. Επομένως;
Ο ΣΥΡΙΖΑ με κύριο εργαλείο τον επικοινωνισμό και τις
ευκολίες που του παρείχε ο λαϊκίστικος λόγος, πέτυχε και στην “κατάκτηση
των ιδεών”, προοδευτικότητα, ηθικότητα και κοινωνική δικαιοσύνη, οι οποίες
αποτέλεσαν και το εφαλτήριο του για την εξουσία. Την έκφραση “κατάκτηση των
ιδεών” πρώτος χρησιμοποίησε, το 1973, ο γενικός γραμματέας της
Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (C.D.U. -Γερμανία) Κούρτ Μπίντενκοπφ, ενός κόμματος
που προσπαθούσε να απογαλακτιστεί από τον ακραίο συντηρητισμό που επικρατούσε
την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, σε μια ιστορική ομιλία στο συνέδριο του
κόμματος (1). Επομένως;
Κοινό χαρακτηριστικό των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και του
αντιμνημονιακού μπλοκ που ηγούνταν ήταν και παραμένει ο συγκρουσιασμός. Δηλαδή
τις πολιτικές διεργασίες για την επεξεργασία μιας εναλλακτικής και ρεαλιστικής
πρότασης για την υπέρβαση της κρίσης, υποκαθιστούν οι διεργασίες που αποσκοπούν
αποκλειστικά στην παραγωγή καταγγελιών και ελεεινολογιών, στις έστω και
ατελείς λύσεις των αντιπάλων τους και ως εκ τούτου το “αντί” κυριαρχεί στον
λόγο τους.
Ο συγκρουσιασμός, ως μία ιδιαίτερη βαλκανοανατολική,
στείρα και άκρως ανεγκέφαλη εκδοχή του ταξικού αγώνα, άλλωστε αποτελούσε
την κινητήριο δύναμη της πολιτικής συμπεριφοράς της “παρ’ ημίνΑριστεράς”. Το
αταβιστικό της αντανακλαστικό, το επίκεντρο της πολιτικής της, αυτό που την οδηγεί στο να
αδιαφορεί, αν αυτό που επιδιώκει είναι σωστό ή λάθος, αυταπάτη ή
φενάκη, αρκεί αυτό να γίνεται εναντίον κάποιου. Και αυτό το “εναντίον” αποτελεί
το μαγικό ραβδί που μεταμορφώνει την οποιαδήποτε κίνηση, σε
κίνηση του αριστερού χώρου και τον οποιοδήποτε υποστηρικτή της, αυτόχρημα
σε αριστερό προοδευτικό. Αυτό έλαβε και άκρως επικίνδυνες διαστάσεις όταν
οι Συριζαίοι έφθασαν να διακρίνουν την βία σε κακή βία, της Δεξιάς και την
“άλλη βία”, που δεν τολμούσαν βέβαια να την χαρακτηρίσουν καλή, ούτε όμως
να την καταδικάσουν, ασχέτως εάν εδώ και ενάμιση χρόνο που κυβερνούν
προσπαθούν μεταξύ των άλλων να ξεχάσουμε και αυτό. Μία “άλλη βία” για την
όποια δεν απαιτείται ειδική καταδίκη, διότι κατά κάποιο τρόπο ασκείτο για το
καλό του ταξικού αγώνα. Το ¨ναι μεν, αλλά...” χαρακτήριζε τις σχετικές
τους αναφορές. Και όλα αυτά σε ένα περιβάλλον “καθεστωτικού
χουλιγκανισμού” (Χρ. Κασιμάτης) και “ Ιντερνετικού παρακράτους”, στην
εγκαθίδρυση των οποίων συνήργησε, υποστήριξε, ενθάρρυνε τα τελευταία
οκτώ χρόνια, προσφέροντας και την ερμηνεία, ότι αυτό δεν είναι παρά απεικόνιση
της οικονομικής κρίσης, μη αντιλαμβανόμενοι ότι είναι απόρροια της
πολιτισμικής. Πέρυσι τον Μάρτιο η όψη του Πολυτεχνείου επί της οδού
Στουρνάρη καλύφθηκε από μία συμπαγή ζοφερή μουτζούρα. Δεν θεωρήθηκε αυτόχρημα
βανδαλισμός. Μάλιστα ο πρύτανης του Πολυτεχνείου αρνήθηκε να καταδικάσει
την πράξη. Φέτος τον Μάιο ο ΟΑΣΑ προχώρησε στην αλλαγή τωνβραδινών δρομολογίων τα
Σαββατοκύριακα, αυτών που περνούν μπροστά από το Πολυτεχνείο, για να
αντιμετωπίσει τα επεισόδια εμπρησμού τρόλεϊ από τους “τζιχαντιστές του Εξαρχιστάν”. Στο
ανοχύρωτο κέντρο της Αθήνας, ατιμώρητα κάθε είδους χουλιγκάνοι μπορούν
να κηλιδώνουν, να καρατομούν ή να κλέβουν έργα τέχνης,
τα οποία είναι αναποσπάστως συνδεδεμένα με το δημόσιο χώρο και την
αισθητική της πόλης. Η μόνη λύση στην εποχή της Παραφύση “είναι να
μετακομίσει το κέντρο της Αθήνας. Ορισμένοι βέβαια υποστηρίζουν ότι, αντί να
μετακομίσει το κέντρο θα μπορούσε η αστυνομία να μετακομίσει όλους αυτούς. Όμως
αυτό θα ήταν αντιδημοκρατικό, οπότε ξεχάστε το”. (Τάκης Θεοδωρόπουλος).
Τα γεγονότα αυτά πρέπει να θεωρούνται ως
αναμενόμενη εξέλιξη, αν αναλογιστούμε ότι ο Νήπιος ανεδείχθη στην κεντρική
πολιτική σκηνή μετά την αποχώρηση της Ανανεωτικής Αριστεράς από τον ΣΥΡΙΖΑ, ως
επικεφαλής ομάδας ριζοσπαστών της μαρξιστικής άκρας αριστεράς υπό την
μορφή συνιστωσών, οπότε και προέκυψε ένα “πολιτικό πανόραμα” τάσεων που εδώ και
πολλές δεκαετίες είχαν αποβληθεί από την ευρωπαϊκή πολιτική πραγματικότητα.
Σήμερα την “μετά κυβίστησης” εποχή του ΣΥΡΙΖΑ, με τα
παλαιά συγκρουσιακά ερείσματα να έχουν καταρρεύσει, οι βουλευτές του προσπαθούν
να ικανοποιήσουν τα συγκρουσιακά τους αντανακλαστικά, ο καθένας με την ευφυΐα
του... Η ευφυΐα της Καρακώστα επινόησε τους χαμηλοσυνταξιούχους
φοροφυγάδες για να δικαιολογήσει την κατάργηση του ΕΚΑΣ. Η ευφυΐα αυτών που
έζησαν το “ψηφόδραμα”της υπερψήφισης του “νομοσχεδίου ΜΑΜΟΥΘ” (22/5)
επινόησε τον “ανένδοτο” κατά της “αριστεράς παρένθεσης”, παραδεχόμενοι εμμέσως
ότι η Παραφύση έχει χάσει την κοινωνική της νομιμοποίηση.Γεγονός που
επιβεβαιώνουν και τα τελευταία δημοσκοπικά ευρήματα. Χαρακτηριστικότερο,
ότι το 70-80% των ερωτηθέντων δεν πιστεύει ότι οι κυβερνώντες αυταπατήθηκαν,
όπως είχε αναφέρει ο Νήπιος, αλλά ότι ψεύδονται. Η ευφυΐα του Νηπίου
υποκατέστησε τον συγκρουσιασμό με τον πολιτικό αμοραλισμό. Ιδιαίτερα
τρομακτικός ήταν ο τρόπος με τον οποίο αυτός παραδέχθηκε απερίφραστα στη Βουλή,
κατά την ψήφιση της τροπολογίας που απαγορεύει ολοκληρωτικά την άσκηση επιχειρηματικής
δραστηριότητας στους πολιτικούς και τα μέλη των οικογενειών τους, ότι “το
κάναμε με απόλυτο τρόπο, κάποιοι θα πουν με τρόπο υπερβολικό”, δικαιολογώντας
το, με το ότι αισθάνεται θιγμένος εξαιτίας της “λάσπης και χυδαιότητας της
αντιπολίτευσης και συμπλήρωσε τραμπουκίζοντας , “ποίος, θα τολμήσει να
προσβάλει αυτήν την διάταξη στα Δικαστήρια;”(2). Επομένως ;
Όλα αυτά παρουσιάζονται ως νομοτέλεια, αν αναλογιστούμε
ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί μια εκδοχή της ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά ένα
συνονθύλευμα γραφικών, ασχέτων και επικίνδυνων εμμονικών μιαςθρησκειοποιημένης νεομαρξιστικής
ιδεοληψίας. Σε αυτό πρέπει να αναζητήσουμε και το δομικό στοιχείο της
συνύπαρξης τους με τους ΑΝΕΛ οι οποίοι παρουσιάζονται εμμονικοί σε μια πολιτικήθρησκειολάτρισσα. Το επιβεβαιώνει και
το πρόσφατο, πολιτικό-Θρησκευτικό “δρώμενο” του Καμένου (20/5). Με τιμές
“αρχηγού κράτους” υποδέχθηκε στο Πεντάγωνο την εικόνα της Παναγίας Σουμελά, του
οποίου για πρώτη φορά άνοιξε τις πόρτες, τ για να προσκυνήσει ο λαός,
δηλώνοντας: “Η Ιερά Εικόνα της Παναγίας Σουμελά έρχεται στην Αθήνα για να
τονώσει την πίστη μας. Έρχεται στην Αθήνα ως η Μάνα όλων των ευλαβών
πιστών (ψηφοφόρων μας) που θα την (μας) τιμήσουν και θα την προσκυνήσουν (θα
μας ξαναψηφίσουν).
Και όλοι μαζί στην Βουλή, υπερψήφισαν ένα νομοσχέδιο 7,5
χιλιάδων σελίδων, με το οποίο δεν αφήνεται τίποτα αφορολόγητο στη ζωή των
Ελλήνων και εκχωρείται δια του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων, σαφέστατα, εθνική
κυριαρχία στους πιστωτές μας για 99 χρόνια. Ένα νόμο που προσομοιάζει με
ευρωπαϊκό ίδρυμα για τα καθυστερημένα της. Φαντάζομαι τα ολογράμματα των
τρισέγγονων μου, μαζί με τα παιδιά τους , στις 25/1/2115 να συμμετέχουν
(εικονικά) στην συγκέντρωση για την “Ημέρα της Ανεξαρτησίας”.
Όσον αφορά το θέμα του χρέους, οι εταίροι τους οδήγησαν
να αποδεχθούν μια λύση που χαρακτηρίζεται από “δημιουργική ασάφεια” (θυμηθείτε
τον Μπαρουφάκη), η οποία λειτουργεί πάντα εις βάρος του αδυνάτου. Δηλαδή “ακόμη
και οι υποσχέσεις που δόθηκαν σήμερα μπορεί να ξεχαστούν αύριο”(Statfor, αμερικανικό Think
Tank), ή “ακόμη μπορεί να χαρακτηρισθεί παραπλανητική”, ή ότι “για το
χρέος η συμφωνία απέφυγε τις ριζοσπαστικές αποφάσεις, ένα κυνικό τέχνασμα για
να αποφευχθούν οι αποφάσεις εξαιτίας των εκλογών, αυτές αναβάλλονται
για μετά τις γερμανικές εκλογές του 2017”(Politico,αμερικανικό ηλεκτρονικό
περιοδικό), ή ότι “ο Σόιμπλε έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι η
συζήτηση για το χρέος δεν είναι της παρούσης” (Die Zeit, γερμανική
εφημερίδα).
Αυτήν την συμφωνία χρησιμοποίησε, ο Νήπιος,για να εξορκίσει
τον “κόφτη δαπανών” του 3ου Μνημονίου, μετονομάζοντας την σε “κόφτη
χρέους” (3), διότι υιοθετεί την πρόταση του ΔΝΤ που αναφέρεται στο ανώτατο
όριο δαπανών για την εξυπηρέτηση του χρέους, το οποίο δεν πρέπει να υπερβαίνει
ετησίως το 15% του ΑΕΠ αρχικά, για να αυξηθεί στην συνέχεια έως το 20%. Η
ευφυΐα του,τον οδήγησε να θεωρεί αυτό το γεγονός ως κυβερνητική
επιτυχία για μια προβληματική οικονομία που προσπαθεί ανεπιτυχώς εδώ και επτά
χρόνια να ανακάμψει. Ο Βαρουφάκης σε συνέντευξή του στην “Εφημερίδα των
Συντακτών” (4/6), παρουσίασε έναν πίνακα βάσει του οποίου καταδεικνύεται (δεν
υπήρξε σχετική κυβερνητική διάψευση), ότι από το πλαφόν του 15% θα
υπάρξει μικρό όφελος μόνο για δύο χρόνια έως το 2030, το 2022 και το 2023. Ανέφερε
δε: “Αν ο κόφτης του 15% αποτελεί όντως λυτρωτική λύση που καθιστά το χρέος
βιώσιμο, κάτι που δεν ισχύει, τότε τα εύσημα τα αξίζουν ο κ. Σαμαράς και ο κ.
Βενιζέλος, οι οποίοι, όπως δείχνει ο πίνακας, διασφάλισαν πως την περίοδο
2015-2030 οι ετήσιες αποπληρωμές κατά μέσο όρο δεν θα ξεπερνούν το 11% του ΑΕΠ,
με το 2022 και το 2013 να απαιτούν μια περαιτέρω ρύθμιση”. Οι σχετικές
δηλώσεις της κυβερνητικής εκπροσώπου και του υπουργού οικονομικών (μετά
την απόφαση του Eurogroup της 25/5) μιλούσαν για “σημαντική ημέρα για
την χώρα” θυμίζοντας “τον ‘Αχό της εποχής’ του Τζούλιαν Μπάρνς που αναφέρεται στη
ζωή του Ρώσου συνθέτη Ντμίτρι Σοστακόβιτς. Όταν έρχονταν Πρωτοχρονιά, ο
συνθέτης που δεν πίστεψε ποτέ στα μεγάλα λόγια των ηγετών του Κόμματος για την
συνεχή καλυτέρευση της ζωής στην ΕΣΣΔ, δήλωνε σκωπτικά: ‘Ας ευχηθούμε ότι τα
πράγματα δεν θα καλυτερεύσουν κι άλλο”(Μαρία Κατσουνάκη).
Τελικά, για τα μόνα που πρέπει να αισθάνεται
“υπερήφανος” ο Νήπιος, είναι η επιδαψίλευση επαίνων από τους εταίρους, οι
οποίοι δικαίως πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι που πέτυχαν την
θεαματικότερη κυβίστηση Αριστερού, και την “επανεθνικοποίηση”
του χρέους της χώρας. Ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόβσκις,
ανέφερε στα πλαίσια του Brussels Economic Forum (7/6), ότι η
Ευρωπαϊκή Ένωση ανακάμτει. Το πρόβλημα χρέους της Ελλάδος, αφορά
αποκλειστικά την Ελλάδα. Επίσης πρέπει να αισθάνεται “υπερήφανος” για το
τεράστιο ποσό με το οποίο χρέωσε τους Έλληνες για την απομυθοποίηση της
πολιτικής του. Τέλος σίγουρο είναι, ότι ο ιστορικός του μέλλοντος που θα
ασχοληθεί με την περίοδο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θα χρειαστεί την συνδρομή ψυχιάτρων.
Με εύστοχο και άκρως ειρωνικό τρόπο, ο γνωστός
δημοσιογράφος Πίτερ Σπίγκελ σχολίασε την μεταστροφή του ριζοσπάστη Αριστερού
Τσίπρα, σε έναν που παίρνει αντιλαϊκά μέτρα υποκύπτοντας στα κελεύσματα
του Καπιταλισμού, “τουϊτάρωντας”: ¨Ποιος χειρίζεται αυτόν τον λογαριασμό
και τι έκανες στον Αλέξη Τσίπρα;”. Αφορμή στάθηκε η ανάρτηση στο
λογαριασμό του Τσίπρα στο Twitter: “Οι Έλληνες πλοιοκτήτες χαρακτηρίζονται
από εξωστρέφεια, διορατικότητα και καινοτομία στις επενδύσεις και στον τρόπο
λήψης αποφάσεων”.
Τέλος το πολύ “προσκύνημα” των βουλευτών της
συμπολίτευσης, οδήγησε πολλούς από αυτούς σε “έκσταση”, εκδηλούμενη ως
πολιτική παραζάλη (πολιτικό vertigo) με σωρεία βερμπαλιστικών δηλώσεων.
Κορυφαία αυτή της Άννας Βαγενά: “Δεν μας τρομάζουν τα 99 χρόνια του Ταμείου
Αποκρατικοποιήσεων, είχαμε 400 χρόνια σκλαβιάς και αντέξαμε”. Και η πιο
διχαστική, απολύτως συνεπής με την εκ φύσεως λογική της “Αριστεράς μας”, αυτή
του Γιώργου Κυρίτση (αντικατέστησε την προσφάτως παραιτηθείσα Βασιλική
Κατριβάνου), που ανέφερε ότι το κόμμα του εξελέγη εκ νέου τον
Σεπτέμβρη “για να μετακυλήσει, όσο μπορεί τα βάρη στους μενουμευρωπαίους και
αυτό ακριβώς κάνει”, διότι οι ευρωπαϊστές του ΝΑΙ, είναι οι πλούσιοι της
χώρας. (4) Δηλαδή οι αυταπατηθέντες, θέλουν να τιμωρήσουν τους
ρεαλιστές επειδή είχαν δίκιο. Επομένως ;
Η Παραφύση με “ισχυρή προτίμηση στο να αυξηθούν οι φόροι
και έσοδα και όχι να μειωθούν οι δαπάνες”(Βάλντις Ντομπρόβσκις, αντιπρόεδρος
Ευρωπαϊκής Επιτροπής, 15/5/16), αποδεικνύει,για άλλη μια φορά, ότι
επιδιώκει την γενική πληβειοποίηση, ώστε το κοινό της να μην αισθάνεται
αδικημένο. Το δυστύχημα είναι ότι κάτι ανάλογο επιδιώκεται και στην
Παιδεία. Με ένα εκ πρώτης όψεως “φιλικό” τρόπο για τους αγωνιούντες των
Πανελλαδικών ο Φίλης επιχειρεί μέσω της πληβειοποίησης του “μαθήματος των
μαθημάτων”, της Έκθεσης Ιδεών, “ την απονεύρωση της γλώσσας, την επιβολή του
καθεστώτος της αγλωσσίας, κοινώς της συλλογικής ακρισίας. Μια σκέψη μονόδρομο
σαν την υπογραφή του Μνημονίου. (...) Ένα αδιάφορο και επίπεδο κείμενο που
εξαντλείται στην κοινοτοπία του, υπήρξε το θέμα στην έκθεση ιδεών. Έκθεση ιδεών
χωρίς ιδέες. Ένα απόσπασμα περί φιλίας από το έργο του Ευάγγελου Παπανούτσου,
με την εκσυγχρονιστική προσθήκη: ‘Η φιλία στην εποχή των ΜΜΕ, δηλαδή των
μέσων κοινωνικής δικτύωσης’. Παρακάμπτοντας για λόγους πνευματικής υγείας,
την ταύτιση των ΜΜΕ με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το θέμα αποδεικνύει, για
ακόμη μια φορά, πως η έκθεση ιδεών είναι το μάθημα όπου ο μαθητής μαθαίνει να
παπαγαλίζει νομίζοντας πως κατεβάζει ιδέες” (Τάκης Θεοδωρόπουλος )
Να υπενθυμίσω ότι πέρυσι επί υπουργίας του ποιητή Κουράκη
και του φιλοσόφου Μπαλτά, καταργήθηκε η διδασκαλία ενός κορυφαίου για την
Δημοκρατία κειμένου, της δημηγορίας “Περικλέους Επιτάφιος” της “Θουκυδίδου
Ιστορίας”. Ένα μεταμφιεσμένο σε ιστορία, εγχειρίδιο πολιτικής θεωρίας. Σε αυτήν
εμπεριέχεται, και το άκρως επικίνδυνο για την “καρέκλα” τους: “Μόνο
εμείς θεωρούμε πως είναι όχι μόνον αδιάφορος αλλά και αχρείος εκείνος
που δεν ενδιαφέρεται στα πολιτικά”. Ο Θουκυδίδης φιλοδοξούσε το έργο
του να καταστεί “κτήμα εν αεί”, πολύτιμος σύμβουλος των γενεών που θα
ακολουθούσαν. Και αυτό γιατί πίστευε ότι η ανθρώπινη φύση, ουσιαστικά παραμένει
αμετάβλητη και ως εκ τούτου αυτό, θα αποτελούσε εργαλείο, που θα
έδινε την δυνατότητα στους ανθρώπους, να αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη επιτυχία
ανάλογες καταστάσεις στο μέλλον. Επομένως ;
Τέλος, μετά την “ανώμαλη προσγείωση” της στο Ελληνικό, η
Παραφύση αποφάσισε με “πιλότο” την καθεστωτική της νοοτροπία, να προσγειώσει
ανώμαλα και την Ελληνική Δημοκρατία. Προς τούτο, η κυβερνητική εκπρόσωπος
με δήλωσή της (7/6), δεν απέκλεισε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την επικείμενη Συνταγματική
Αναθεώρηση. “Στην ελληνική συνταγματική ιστορία, αλλαγές με ‘διαβουλεύσεις’ και
‘δημοψήφισμα’ επιχείρησε μόνο η δικτατορία” (Ευάγγελος Βενιζέλος). Επομένως;
***********
“Πως θα προχωρήσει ένας άνθρωπος και εν συνέχεια μια χώρα
αν δεν έχει αξίες, αν δεν έχει παιδεία, αν δεν έχει όραμα και αν δεν έχει κάτι
άλλο: Πολιτική. Μιλάμε μόνο για τον ΕΝΦΙΑ, για το ένα, για το άλλο, τι γίνεται
εδώ, παιδιά, τι κάνουμε; Με έναν Πρωθυπουργό που δεν είναι Πρωθυπουργός, είναι
η Κίρκη κι έχει κάνει ένα Κοινοβούλιο μεταλλαγμένο, κι έχει μεταμορφώσει έναν
κόσμο όπως μεταμόρφωνε η Κίρκη τους ανθρώπους”; (Σταύρος Ξαρχάκος)
Επομένως , εμείς οι
πολίτες πρέπει να μείνουμε “όρθιοι”. Δηλαδή με επάρκεια πληροφόρησης,
λογική ικανότητα, ηθική και ευαισθησία, οξυδέρκεια και αμεροληψία και αμείωτες
τις αισθητικές μας απαιτήσεις και αγωνιστικότητα μέχρι το τέλος. Όχι
το δικό μας. Το επερχόμενο δικό τους.
(1) Στο τέλος της ομιλίας του ο Κουρτ
Μπίντεκοπφ ανέφερε: “ Η γλώσσα δεν είναι μόνο το μέσον της επικοινωνίας. Η
γλώσσα είναι ένα σημαντικό μέσον στρατηγικής. Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας
είναι μια επανάσταση νέου είδους. Είναι η επανάσταση της κοινωνίας μέσω της
γλώσσας. Η βίαιη κατάκτηση των κυβερνητικών κτιρίων δεν είναι πλέον προϋπόθεση
για έναν επαναστατικό μετασχηματισμό της κρατικής τάξης. Οι επαναστάσεις σήμερα
πραγματοποιούνται με άλλους τρόπους. Αντί για κυβερνητικά κτίρια, καταλαμβάνονται
οι έννοιες με τις οποίες κυβερνώνται. Η μοντέρνα επανάσταση κατακτά
τις έννοιες και όχι τα μέσα παραγωγής. Η διασφάλιση της κοινωνικής
οικονομίας της αγοράς πρέπει να επαναδιατυπωθεί. Η ευημερία είναι
σημαντική προϋπόθεση της ελευθερίας. Αλλά η ελευθερία πρέπει να είναι δυνατή
ακόμη και αν η ευημερία απειλείται. Τότε μόνο έχει η ελεύθερη τάξη έννοια. Η
ελευθερία μας δεν γεννήθηκε από την ευημερία. Έχει τις ρίζες της στη γνώση,
στον πόνο και στην εμπειρία της μη ύπαρξης ελευθερίας. Αντλεί τη δύναμή της από
την κοινή πίστη στον άνθρωπο”. Αυτές οι έννοιες συνόδευσαν τους
Χριστιανοδημοκράτες της Γερμανίας στη συστηματική προσέγγιση των νέων για
διάλογο και συμμετοχή. Αυτές οι έννοιες αποτέλεσαν τα δομικά
στοιχεία της σημερινής ισχυρής Γερμανίας.
(2) Αυτή η τροπολογία-απαγόρευση, ισοδυναμεί
με την αφαίρεση της δυνατότητας να πολιτεύεται, σε όποιον έχει
σχέση, άμεση ή έμμεση με επιχειρηματική δραστηριότητα. Η τελευταία επιβεβαίωση,
της αποστροφής τους προς την επιχειρηματικότητα. Διακαής πόθος τους η
εισχώρηση στο Δημόσιο. Ο Νήπιος φρόντισε για την Περιστέρα του... Στον νόμο
4386 (11/5) για την έρευνα, επιτρέπεται η μετάταξη καθηγητών δευτεροβάθμιας
εκπαίδευσης στην τριτοβάθμια, χωρίς την σύμφωνη γνώμη των τμημάτων που θα
υποδεχθούν τους μεταταχθέντες. Ένας από τους πιο ηλίθιους νόμους, που στο
όνομα της “πελατειακής ρύθμισις”, χαντακώνει το μέλλον της Πανεπιστημιακής
εκπαίδευσης. Το τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ διατύπωσε
την κατηγορηματική του αντίθεση στην τροπολογία (26/5): “Η προβλεπόμενη
διαδικασία παραβιάζει τα κριτήρια περί ορισμού του διδακτικού προσωπικού των
ΑΕΙ. Πρόκειται για κλειστή, γραφειοκρατική διαδικασία, η οποία δεν συνιστά
δημόσια ανοικτή προκήρυξη. Ακυρώνει την φυσιογνωμία των πανεπιστημιακών
τμημάτων που έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να κρίνουν αυτοτελώς, ποιες είναι
οι ανάγκες τους στη βάση του ακαδημαϊκού τους προγραμματισμού”. Το ψήφισμα τελειώνει
με αμφιβολίες για την συνταγματικότητα του νόμου και επίκληση των δικαστηρίων.
(3) “Η απονεύρωση των λέξεων από τη σημασία
τους, η καταστροφή της γλώσσας είναι το εργαλείο της υποκρισίας,μιας αναξιοπιστίας
που διαβρώνει ακόμη και την απλούστερη συναλλαγή στην καθημερινότητα. Η
υπεράσπιση της γλώσσας θεωρείται αρχαϊσμός. Πρέπει να είσαι συντηρητικός για να
ασχολείται με τόσο ξεπερασμένα ζητήματα και τουλάχιστον κακόπιστος για να
στέκεις στη σημασία των λέξεων. (...) Όταν μιλάω για καταστροφή της γλώσσας,
δεν εννοώ τη σωστή γραμματική και το συντακτικό του γλωσσαμυντορικού
φορμαλισμού. Εννοώ την αδυναμία της γλώσσας να παράγει σκέψη, κοινώς ακρίβεια
σημασίας. Πόσα χρωστάει η αναξιοπιστία του δημόσιου βίου μας, από την πολιτική
ως τα ΜΜΕ και τις καθημερινές συναλλαγές, στην ατιμία των λέξεων που
χρησιμοποιούμε. Λέξεις χωρίς τιμή, διότι έχουν χάσει την σημασία τους. Γι αυτό
και λέμε ότι η κρίση είναι πολιτισμική. Η γλώσσα είναι ζήτημα υπαρξιακό
για ολόκληρη την κοινωνία και την πατρίδα. Και στο πεδίο αυτό θα κριθεί ο πατριωτισμός
όλων μας. Τι είπα τώρα; Μια ακόμη λέξη της ελληνικής, που έχει χάσει προ πολλού
τη σημασία της. Στην ανοιχτή ετήσια συνεδρίαση της Γαλλικής Ακαδημίας
εκφωνούνται δυο λόγοι. Ο ένας είναι ο ‘λόγος περί αρετής’ και ο άλλος ο ‘λόγος για
την κατάσταση της γαλλικής γλώσσας’. Και αυτό από την εποχή του Ρισελιέ (1585-1642)”. (Τάκης
Θεοδωρόπουλος) Για να επισημάνω την σημασία την σημασία της γλώσσας, θα
αναφέρω ότι στην αποτελεσματικότερη διάδοση των ιδεών του
Διαφωτισμού, καθοριστικά συνετέλεσε ο μετασχηματισμός του λεξικολογίου και
η διαφοροποίηση της σημασίας ορισμένων λέξεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι έννοιες
όπως εξουσία, κράτος, κοινωνία, μεσαία τάξη, φύση, επιτυχία, αρετή, πρόοδος,
τεχνική, εμφανίζονται στο καθημερινό λεξιλόγιο των ευρωπαϊκών γλωσσών κατά τον
18ο αιώνα. Η επανάσταση του λεξικολογίου (γλώσσα), ήταν αντίστοιχη της
επανάστασης των ιδεών που αυτό ήθελε να εκφράσει. Η αξία της παιδείας, ως
προαπαιτούμενο μιας λειτουργικής κοινωνίας αναγνωρίζεται μετά την Γαλλική
Επανάσταση, οπότε και καθιερώνεται ως δωρεάν και υποχρεωτική. Επίσης,
αναγνωρίζεται η λειτουργική αξία του παρελθόντος και της πολιτιστικής
κληρονομιάς οπότε και δημιουργούνται τα πρώτα μουσεία. Τέλος, μια
διάσταση ερωτική, σε αυτό το θέμα δίνει το ερώτημα-παράπονο που διετύπωσε ο
ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος: “Γιατί, μου στερήσατε την
υπογεγραμμένη από το ω μέγα;”
(4) Προσεύχομαι, η Παναγία Σουμελά
να “βάλει το χέρι Της”, για να επαναληφθεί ότι είχε συμβεί την προηγούμενη
φορά, τότε που ο Γ. Κυρίτσης πρωτομπήκε στη Βουλή, αντικαθιστώντας
τον Ν. Χουντή που “μετακόμισε” στην Ευρωβουλή στην θέση του Μ. Γλέζου
(15/7/15). Σε δύο μήνες έγιναν εκλογές.
Ε π ί λ
ο γ ο ς
Η σιωπή του Θεού επιτρέπει
την φλυαρία των ιερέων.
Λίγο πριν την έναρξη της ιστορικής Πανορθοδόξου Συνόδου,
της πρώτης μετά το Σχίσμα το 1054, η οποία θα γίνει στην Κρήτη από 16-26
Ιουνίου και “ξεκίνησαν τα όργανα”. Ανέκυψε θέμα καθυστέρησης ή ακόμη και
αναβολής της, γεγονός που απορρίπτει το Οικουμενικό Πατριαρχείο (7/6). Το
θέμα ανέκυψε μετά την ανακοίνωση του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, ότι δεν θα
συμμετάσχει στη Σύνοδο επικαλούμενο οικονομικούς λόγους. Μια απόφαση που
συνοδεύτηκε από αναφορά του Πατριαρχείου Μόσχας, ότι η μη συμμετοχή έστω και
μιας εκ των Εκκλησιών στη Σύνοδο αποτελεί απόλυτο κώλυμα για τη διεξαγωγή της.
Εκκλησιαστικοί παράγοντες ερμηνεύουν τις κινήσεις αυτές,
ως προσπάθεια του Πατριαρχείου Βουλγαρίας να διεκδικήσει την επιστροφή των
οστών του τσάρου Σαμουήλ από το Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης και του
Πατριαρχείου Μόσχας να εμφανιστεί συνδιαχειριστής του συντονιστικού ρόλου του
Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος ανέφερε
σχετικά: “Είναι δυνατόν να καλλιεργούμε τέτοιες διχαστικές αντιλήψεις; Θα
δημιουργήσουμε δύο πόλους μέσα στην Ορθοδοξία;”
Μετά το γεγονός, αυτό θεώρησα απαραίτητο να σας
παραθέσω την επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά με τίτλο “Μέτρο παρακμής η Μεγάλη
Σύνοδος” στην “Καθημερινή” της 12-13/3/2016.
-------- Η
Σύνοδος που έχουν εξαγγείλει οι ανά τον κόσμο “Ορθόδοξες” Χριστιανικές
Εκκλησίες για τον προσεχή Ιούνιο στην Κρήτη, χαρακτηρίζεται “ Μεγάλη”. Όχι σε
αριθμό συμμετεχόντων, αφού δεν πρόκειται να μετάσχουν (όπως ήταν αυτονόητο στις
Οικουμενικές Συνόδους) όλοι οι προεστώτες τοπικών εκκλησιών επίσκοποι. Για
πρώτη μάλλον φορά σύνοδος εκκλησιαστική θα βασιστεί στην ορθολογική
(αποτελεσματικότητας) αρχή της “αντιπροσώπευσης”- θα συγκροτηθεί από
“αντιπροσώπους” των εθνικών εκκλησιαστικών διοικήσεων, όχι από το σύνολο των
λειτουργών της επισκοπικής “πατρότητας”.
Στην Εκκλησία είναι αδιανόητο το “αντιπροσωπευτικό
σύστημα” (όπως και στην αρχαιοελληνική “πόλιν” ήταν αδιανόητη η
“αντιπροσωπευτική δημοκρατία”). Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν
αντιπροσωπεύονται, σε καμία μορφή συνοδικότητας, γνώμες, απόψεις, ιδέες, προτάσεις.
Κατατίθεται μόνο μαρτυρία εμπειρίας, και η αλήθεια της κατάθεσης κρίνεται από
το αν και κατά πόσο η κατατιθέμενη μαρτυρία “κοινωνείται” (πιστοποιείται,
επιμαρτυρείται) από την εμπειρία όλων. Έχει συμβεί στην ιστορία των
Συνόδων η κατάθεση ενός δίχως τίτλους λογιότητας επισκόπου ασήμαντης πληθυσμικά
επισκοπής, να καθορίσει τον “όρο”-απόφαση της συνόδου- να αγνοηθούν στιλπνά
ίσως ρητορεύματα περιώνυμων πατριαρχών και αρχιεπισκόπων.
Ούτε τα θέματα που έχουν επισήμως ανακοινωθεί ότι θα
απασχολήσουν την αναμενόμενη “Μεγάλη” Σύνοδο είναι “μεγάλα” (καίρια, ουσιώδη,
ζωτικά) για τους σημερινούς ανθρώπους. Είναι “μικρά”, κυριολεκτικώς ασήμαντα
θέματα, τελείως άσχετα με τον φωτισμό “νοήματος” της ύπαρξης, του κόσμου, της
Ιστορίας. Οι κοινωνίες που λογαριάζονται “προηγμένες” βυθίζονται ακάθεκτα
ή σε έναν τίμιο μεν αλλά νεκρόφιλο, ολοκληρωτικά αδιέξοδο αγνωστικισμό ή σε
έναν ηδονιστικό πρωτόγονο μηδενισμό, που θεωρεί “χαρά” ζωής αποκλειστικά την
καταναλωτική απληστία και την εξουσιαστική ισχύ.
Σε αυτόν τον στεγνωμένο από κάθε μεταφυσική δίψα και
ερωτική ευαισθησία σημερινό άνθρωπο οι “ορθόδοξες” Χριστιανικές Εκκλησίες
εξαγγέλλουν ότι, ύστερα από δεκατρείς αιώνες συνοδικής σιγής, το μόνο που έχουν
να προσφέρουν είναι ένας εσωστρεφής προβληματισμός σε γλώσσα ξύλινη, ιδεολογικού
στρατοπέδου ή μονόχνοτης σέκτας. Πραγματικά, η εκφραστική που επιλέχθηκε για τη
διατύπωση των θεμάτων της “Μεγάλης” Συνόδου είναι τόσο φορμαλιστική και
γραφειοκρατική, ώστε να παραπέμπει ευθέως στον επαγγελματισμό χαρτογιακάδων ή
στις παρωπίδες κομματικών αγκυλώσεων.
Τα θέματα που επαγγέλλεται να “φωτίσει” η
αντιπροσωπευτική διοικήσεων Σύνοδος, είναι: 1. Η αποστολή της Ορθοδόξου
Εκκλησίας εν τω συγχρόνω κόσμω: Η συμβολή της Ο.Ε. εις επικράτησιν της ειρήνης,
της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης, της αγάπης μεταξύ των λαών
και άρσιν των φυλετικών και λοιπών διακρίσεων. 2. Η Ορθόδοξος Διασπορά:
προτείνεται μεταβατικόν στάδιον δια της ιδρύσεως τοπικών (κατά περιοχάς)
“Επισκοπικών Συνελεύσεων” {αντί τοπικής συνόδου). 3. Το αυτόνομον (μιας τοπικής
Εκκλησίας) και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού: Προϋποθέσεις τοπικής τινος Εκκλησίας δια
να ζητήσει την Αυτονομίαν αυτής εκ της εις ην υπάγεται Αυτοκεφάλου Εκκλησίας.
4. Ο ορθόδοξος γάμος και τα κωλύματα αυτού. 5. Η σπουδαιότης της νηστείας και η
τήρησις αυτής σήμερον: Η Ο.Ε. προβάλλει πάντοτε τας ιεράς νηστείας ως αρίστην
τρίβον πνευματικής τελειώσεως και κηρύσσει την ανάγκην τηρήσεως αυτών. 6.
Σχέσεις της Ο.Ε. προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον: Αι προοπτικαί των
θεολογικλων διαλόγων μετά των άλλων χριστιανικών Ομολογιών προσδιορίζονται
πάντοτε επί τη βάσει της ήδη διαμορφωμένης εκκλησιαστικής παραδόσεως.
Η απορία που γεννιέται από αυτή τη συνοδική θεματική
είναι: Πως διαφοροποιείται η Εκκλησία σήμερα στη συνείδηση των επισκόπων της,
από έναν οποιοδήποτε ¨κοσμικό” κοινωφελή οργανισμό; Κομίζει η Εκκλησία φωτισμό
“νοήματος” της ύπαρξης και συνύπαρξης των ανθρώπων ή “αποστολή” της είναι
απλώς η απομίμηση αρμοδιοτήτων του ΟΗΕ (: “συμβολή εις την επικράτηση της
ειρήνης, δικαιοσύνης, ελευθερίας” κ.λ.π.). Ποια ριζοσπαστική πρόταση θα κόμιζε
η Σύνοδος, αν πίστευε ότι το “κοινωνικό πρόγραμμα” και η δυναμική της Εκκλησίας
είναι πάντοτε η ζωντανή “ενορία-κοινότητα”; Να βρουν στέγη και σήμερα οι
σχέσεις κοινωνίας της ζωής, ελευθερωμένες από τον εγκλωβισμό στον ανέραστο βίο
της ατομοκεντρικής κατασφάλισης.
Θα περίμενε ο κοινός νους μια Σύνοδο εκκλησιαστική, που
να οργανώνει τη ¨Διασπορά” σήμερα των Ορθοδόξων σε επισκοπές και ενορίες
ανυπότακτες στη λοιμική του εθνοφυλετισμού των κρατικών εκκλησιών. Να
καταδείξει και φωτίσει η Σύνοδος την αποτυχία-αμαρτία των “Ορθόδοξων” εκκλησιών
σήμερα: να έχουν διαμελίσει το ενιαίο σώμα της “καθόλου” Εκκλησίας σε εθνικά
“πατριαρχεία” και κρατικές “αυτοκεφαλίες”. Να προειδοποιήσει η Σύνοδος, με
οδύνη και στοργή, ειδικά τους “εν εκκλησία αδελφούς” Ρώσους Ορθοδόξους ότι η
υποταγή των επισκόπων τους στον νεο-τσαρικό ηγεμονισμό των κοσμικών τους
αρχόντων οδηγεί νομοτελειακά στην απόσχισή τους από την “καθόλου” Εκκλησία.
Είναι τεκμήριο παρακμιακής σύγχυσης και
αποπροσανατολισμού να διαπραγματεύεται μια εκκλησιαστική Σύνοδος όρους
“αυτονομίας” και “αυτοκεφαλίας” Εκκλησιών – όχι όρους λειτουργίας της
συνοδικότητας, που χωρίς αυτήν αλλοτριώνεται το εκκλησιαστικό γεγονός σε
ιδεολογία και θρησκεία για ψυχολογική κατανάλωση. Έστω και μόνο για λόγους
σοβαρότητας και συνέπειας, το θέμα που θα δικαιολογούσε τη σύγκληση σήμερα μιας
Μεγάλης Συνόδου, θα ήταν, ίσως: Ποιο το εκκλησιολογικό περιεχόμενο, στο
ιστορικό παρόν , της λέξης “πατριαρχείο”; Και μαζί το ερώτημα; Η “σωτηρία”, στο
χριστιανικό λεξιλόγιο, σημαίνει ατομικό κατόρθωμα ή την αγαπητικά κοινωνούμενη
(εκκλησιαστική)ύπαρξη;
Η διάσωση του θεσμού του γάμου με παγκοσμιοποιημένο το
ατομοκεντρικό “παράδειγμα” τρόπου βίου, είναι ματαιοπονία Το ευ-αγγέλιο της
εκκλησιαστικής εμπειρίας δεν παγιδεύεται να συζητάει ουτοπίες. “Φωτίζει” όμως
τη διαφορά της σύμβασης από το μυστήριο. Και “μυστήριο στα ελληνικά σήμαινε
πάντοτε τη γνώση που κερδίζεται όχι με την διάνοια, αλλά με την εμπειρία
μετοχής. Έτσι μια εκκλησιαστική σύνοδος μόνο μαρτυρεί τον γάμο ως άθλημα
αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς.
Τέλος, για την νηστεία, μοιάζει αδιανόητο μια Σύνοδος
εκκλησιαστική να την εκδέχεται σαν υποχρέωση αξιόμισθη, επομένως ατομοκεντρική
– να παζαρεύει την άσκηση με νοοτροπία ιουδαϊζοντος νομικισμού. Στην Εκκλησία η
νηστεία είναι επίσης “τρόπος” ελευθερίας από τον ατομοκεντρισμό: Να υπακούει η
πρόσληψη της τροφής στην εκκλησιαστικά κοινωνούμενη ομοτροπία, να μεταποιείται
σε ελευθερία η αναγκαιότητα της επιβίωσης. ------------------------------
Την αναβολή της Συνόδου, ζήτησε εκ νέου το Πατριαρχείο
Μόσχας (13/6). Για να συμμετάσχει, θα πρέπει πρωτίστως να δοθούν λύσεις στα
αιτήματα των Ορθοδόξων Εκκλησιών, να υπάρξει εξομάλυνση και όλοι μαζί να
οδηγηθούν σε Πανορθόδοξη Σύνοδο.
Επομένως, μπορούμε έτσι γενικώς να λέμε: “ Δι ευχών των
Αγίων Πατέρων ημών”;
Σ α ν ε
π ι δ ό ρ π ι ο
Ο “κόφτης” και τι τους κόφτει.
***********
Ο “Μαδούρο” της Ελλάδας.
***********
Και στην “Ελλάδα της Νοτίου
Αμερικής” το ίδιο απαιτούν...
Seedrinker
