Α υ τ α π ά τ ε ς

Το Πάσχα μας υπενθύμισε, ότι μπορείς να θάψεις την Αλήθεια,

εκείνη όμως δεν θα μείνει θαμμένη.

“Χρεοκοπίες ατέλειωτες: 1827, 1843, 1893, 1932, 2010. Το 1999, ήταν η χρόνια που εξοφλήσαμε την τελευταία δόση του χρέους μας μετά την εγκαθίδρυση του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. Η χρονική διάρκεια μέχρι να δημιουργήσουμε επονείδιστα και επαχθή χρέη, που μας ξανάφεραν σε συνθήκες πτώχευσις, κράτησε μόλις 11 χρόνια. Γι αυτά τα 11 χρόνια θα μείνουμε σε διεθνή εποπτεία απροσδιόριστο διάστημα”. (Τάσος Γιαννίτσης)

Το ελληνικό χρέος μετά την μεγαλύτερη αναδιάρθρωση ιδιωτικού χρέους παγκοσμίως (2012), την δεύτερη πρωτιά για την Ελλάδα, μετά το μεγαλύτερο δάνειο που έχει δοθεί σε χώρα από το Δ.Ν.Τ., σε ποσοστό 80% έγινε χρέος προς δημόσιους φορείς. Δηλαδή κατά το μεγαλύτερο μέρος του, είναι χρέος προς τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (E.F.S.F., 2o Μνημόνιο), τα Ευρωπαϊκά Κράτη (διμερή δάνεια του 1ου Μνημονίου), την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ., με τους δύο τελευταίους πιστωτές να αδυνατούν να κάνουν απομείωση, λόγω του καταστατικού τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο E.F.S.F. δανείζει την Ελλάδα με το ίδιο επιτόκιο που αυτός δανείζεται, περίπου 1%, και της παρέχει περίοδο χάριτος για την καταβολή τόκων και κεφαλαίου έως και το 2022.

Η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, για την οποία πολύς λόγος γίνεται από την Παραφύση, διότι αποτελεί τον εμβρυουλκό για να ξεγεννήσει το δικέφαλο τέρας μέτρων από την συνεύρεση της με το 3ο Μνημόνιο, δεν εξαρτάται από το ύψος του ή την μελλοντική του αξία, αλλά από την παρούσα αξία του, δηλαδή από την μέση ωρίμανση του, την εξυπηρέτηση, τα επιτόκια και τον ονομαστικό ρυθμό αύξησης του Α.Ε.Π.

Η Ελλάδα έχει πρωτοφανή υψηλή μέση ωρίμανση, περί τα 18 έτη, απολαμβάνει επίσης πρωτοφανή χαμηλό μέσο επιτόκιο εξυπηρέτησης 2,5% για τα επόμενα 10 χρόνια και για να δοθεί μια αντιληπτή και εύκολα συγκρίσιμη εικόνα, μέχρι και το 2020 η ωρίμανση των ομολόγων της (χρέος), είναι περί τα 50 δισ. ευρώ. Η Πορτογαλία με παρόμοιο Α.Ε.Π. και μέσο επιτόκιο εξυπηρέτησης 4,5% για τα επόμενα 10 χρόνια, έχει ομόλογα ύψους 110 δισ. ευρώ που ωριμάζουν μέχρι το 2020. Εκεί που η κατάσταση είναι πραγματικά δύσκολη είναι στην Ιταλία, καθώς η ωρίμανση των ομολόγων της μέχρι το 2020 πλησιάζει το 1 τρισ. ευρώ. Επίσης το Δ.Ν.Τ. (26/6/15) κατάργησε τον παλιό στόχο μείωσης του ελληνικού χρέους στο 124% του Α.Ε.Π. το 2020 και αισθητά κάτω του 110% το 2022 και έθεσε αντί αυτού τον “κανόνα χρέους”, δηλαδή η ετήσια δαπάνη για χρεολύσια και τόκους να μην ξεπερνά το 15% του Α.Ε.Π. της. Εάν σε αυτά συνυπολογίσουμε ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (Ε.S.M.), που εμπλέκεται στο 3ο Μνημόνιο, απορρίπτει λόγω κανονισμού τα σταθερά επιτόκια, η διευθέτηση του χρέους θα αφορά την βελτίωση της διαχειρισιμότητάς του, η οποία θα βασίζεται κυρίως στην επιμήκυνση του, σε μία περίοδο 50-70 ετών, με διάφορες μεθόδους, και θα εφαρμόζεται στο βαθμό που η Ελλάδα θα υλοποιεί συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Αυτό θα είναι το “διαρκές Μνημόνιο” για μετά το 2018.

Η πρεμούρα της Παραφύση για την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, συνοδεύεται και από δυο μυθεύματα. Το πρώτο είναι ότι η τελευταία φοροκαταιγίδα (8/5), ήταν απαραίτητη προκειμένου να εξευρεθούν τα χρήματα που χρειάζονται για την εξυπηρέτηση του χρέους. Η αλήθεια είναι ότι έγινε και αυτή, για να καλυφθούν οι ζημίες από την διακυβέρνηση της, τους τελευταίους 16 μήνες. Οι ανόητοι χειρισμοί της, ακύρωσαν την πρόοδο που είχε επιτευχθεί με πολλές θυσίες μέχρι το 2014. “Η Ελλάδα ήταν πολύ κοντά να ολοκληρώσει το πρόγραμμά της, είχε ήδη κτυπήσει την πόρτα των αγορών και ήταν εντός τροχιάς για να βγει από το Μνημόνιο”, μας υπενθύμισε προσφάτως (10/4), ο Βάλντις Ντομπρόβοκις αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το δεύτερο μύθευμα είναι πως η ρύθμιση του χρέους, θα δρομολογήσει αυτομάτως την ανάπτυξη. Η αλήθεια είναι ότι προϋπόθεση για σταθερή ανάπτυξη, αποτελεί η άρση των συσσωρευμένων στρεβλώσεων στο οικονομικό περιβάλλον, την Δημόσια Διοίκηση και την Δικαιοσύνη, οι οποίες επιδεινώθηκαν επικινδύνως την περίοδο της διακυβέρνησης της (1). Αυτό που κατάφερε η Παραφύση ήταν να αντικαταστήσει το διπλό έλλειμμα, προϋπολογισμού και ισοζυγίου πληρωμών με το επενδυτικό και χρηματοδοτικό. Δηλαδή ασφυξία ρευστότητας, αποθάρρυνση επενδύσεων,καθυστέρηση στις προοπτικές ανάπτυξης. “Ότι και να πετύχουν οι ΣΥΓΎΡΙΖΑΝΕΛ σχετικά με το χρέος, ο πολιτικός κίνδυνος, δηλαδή η εχθρότητα των κυβερνητικών στελεχών με όσα σημαίνει μια ελεύθερη καπιταλιστική οικονομία, θα παραμένει ο κύριος λόγος εξοστρακισμού μας από τις αγορές”.(Μπάμπης Παπαδημητρίου)

* * * * * * * * * *

Στο θέμα του προσφυγικού, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι έγινε πλήρης προσαρμογή της Παραφύση στον ευρωπαϊκό σχεδιασμό, αποδεχόμενη το κλείσιμο των συνόρων, παρά της περί του αντιθέτου ρητορικής της. Αυτό αποτυπώνεται και στο κείμενο της κοινής ανακοίνωσης Ε.Ε. - Τουρκίας με την επισήμανση “οι ανεξέλεγκτες ροές μεταναστών από τον διάδρομο των δυτικών Βαλκανίων, έχουν πλέον τερματιστεί”. Το μόνο που ζήτησε ο Νήπιος ήταν να μην γίνεται άμεσα και ρητά η επισημοποίηση του κλεισίματος των συνόρων. Ωστόσο ο Ντόναλντ Τούσκ δήλωσε, αμέσως μετά την συνάντηση ότι “η Ελλάδα δεν είναι πλέον χώρα τράνζιτ”. Η Μέρκελ ήταν η μόνη που προσπάθησε με τις δηλώσεις της να σώσει τα προσχήματα, για να μπορεί ο Νήπιος να παραμυθιάζει τους ιθαγενείς του. Η “μητερούλα” της Ευρώπης, τον χρειάζεται ακόμη αυτόν τον “μπάσταρδο αριστερό”, για να τον επιδεικνύει ως το απόλυτο παράδειγμα ενσωμάτωσης στο “ευρωπαϊκό σύστημα”. Τον “ροκ σταρ” της ευρωπαϊκής αριστεράς , που βαυκαλίζονταν ότι με την ανάδειξή του στην εξουσία θα ξεκινούσε την “επανάσταση” κατά του “ευρωπαϊκού κατεστημένου” και κατάντησε ένα παθητικό άθυρμα στα χέρια της γλυκείας εξουσίας και των επαφών που αυτή συνεπάγει με την διεθνή ελίτ, πολιτική, οικονομική και θρησκευτική. Σε αυτό πρέπει να αναζητηθεί και η αποδοχή από την Ευρωζώνη, μέτρων αναξιόπιστων, οικονομικά και αναπτυξιακά, για το κλείσιμο της αξιολόγησης. Η “κάβα μέτρων” περικοπής εξόδων ύψους 3,4 δισ. ευρώ, αποτελεί το μέτρον αυτής της αναξιοπιστίας. Με όρους ευρωπαϊκής πολιτικής, πρόκειται για μια συντριπτική ήτα των κομμάτων της ριζοσπαστικής αριστεράς, που ανεδείχθησαν ως η “φωνή αντίδρασης” κατά των ευρωπαϊκών προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής στις χώρες του Νότου. Την όποια προοπτική επικράτησης τους, βαραίνει πλέον το παράδειγμα της Ελλάδος, ο χαραχτείς δηλαδή από τον ΣΥΡΙΖΑ δρόμος και μάλιστα στην χειρότερη εκδοχή του, αυτής της παραφύση συγκυβέρνησης με την ακροδεξιά. Επίσης η κατ’ ανάγκην “ομολογία” του Νηπίου “περί αυταπατών” στη Βουλή (8/5), αποτελεί και έμμεση ομολογία ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα της Αριστεράς, χρησιμοποίησε για να αναρριχηθεί στην εξουσία, τον πολιτικό αμοραλισμό. Τα γεγονότα αυτά αποτελούν επεισόδια στον νομοτελειακό δρόμο φθοράς της Αριστεράς και όχι βέβαια της Αριστεροφροσύνης. Θυμηθείτε το επεισόδιο με τον επί σειρά ετών αριστεριστή Χαβιέ Σολάνα που τοποθετήθηκε από τις Η.Π.Α. στη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, αλλά και το επεισόδιο της εμπλοκής της τότε λεγόμενης μετριοπαθούς αριστεράς στον “ανθρωπιστικό πόλεμο” κατά της Γιουγκοσλαβίας. V  I  V   A     T  S  I  P   R A . . . (Σχετικά στις αναρτήσεις: “Ο δρόμος έχει την δική του ιστορία..., από αριστερός αριστερόφρων” της 29/11/13 και “Μέρες Απρίλη (2) – Ημέρα Μπαρουφάκειας γοητείας” της 25/5/15).

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως, ομολογημένα πλέον, ο ΣΥνασπισμός ΡΙΖοσπαστικής Αυταπάτης, αυταπατάται επίσης όταν υποστηρίζει ότι αποτελεί την επιτομή του ανθρωπισμού στην αντιμετώπιση του προσφυγικού. Οι “φιλοξενία” στις “φαβέλες” που δημιουργήθηκαν στην Ειδομένη, στο λιμάνι του Πειραιά, το Ελληνικό και οι συνθήκες διαβίωσης σε άλλα κέντρα το αποδεικνύουν καθημερινά. Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα, η απεγνωσμένη προσπάθεια προσφύγων και μεταναστών, που εδώ και ενάμιση μήνα παραμένουν εγκλωβισμένοι στη Χίο, καθώς αργεί η διαδικασία τόσο της επαναπροώθησης όσο και της εξέτασης των αιτήσεων ασύλου, να διαφύγουν με τη βοήθεια μιας φουσκωμένης σαμπρέλας, κολυμπώντας από την Χίο στο Τσεσμέ (9/5).

* * * * * * * * * *

Η επιμονή του Δ.Ν.Τ. για την δραστική περικοπή και την εφαρμογή της “ρήτρας μηδενικού ελλείμματος” στις επικουρικές συντάξεις και τον ανακαθορισμό των ποσοστών αναπλήρωσης των κύριων συντάξεων για την επιβίωση του συνταξιοδοτικού προγράμματος , αποδεικνύεται απολύτως λογική αν λάβουμε υπόψιν την μελέτη για την “ Ανταποδοτικότητα των συντάξεων στην Ελλάδα” των Χρύσας Λεβέντη και Μάνου Ματσαγγάνη του Οικονομικού Πανεπιστημίου. Με αυτήν μας λένε ότι, κατά μέσο όρο, η αξία των συντάξεων γήρατος του Ι.Κ.Α. είναι μεγαλύτερη κατά 63.000 ευρώ από την αξία των κρατήσεων που έγιναν στον εργασιακό βίο των ασφαλισμένων. Πριν ξεκινήσουν οι περικοπές που επέφερε η κρίση, το επιπλέον αυτό ποσό έφθανε τα 123.000 ευρώ. Το χειρότερο είναι ότι η αντικανονική αυτή “επιδότηση” των σημερινών εργαζομένων, παραδόξως μεγάλωνε εκρηκτικά όσο μεγαλύτερη ήταν η σύνταξη. Μάλιστα όσο μικρότερη η ηλικία συνταξιοδότησης τόσο μεγαλύτερη η επιδότηση, η οποία ήταν πάνω από 120.000 ευρώ για τους 54 χρονών,αντί των 33.615 ευρώ για τους 65 χρονών. Εκεί που η “υπερανταπόδοση” κτυπάει κόκκινο είναι στις επικουρικές συντάξεις, η δε προβολή των εκτιμήσεων από το Ι.Κ.Α. στα άλλα Ταμεία δείχνει ότι η επιδότηση γίνεται ακόμη πιο γενναιόδωρη στα Δημοσίου και Δ.Ε.Κ.Ο., ενώ είναι επίσης πολύ εκτεταμένη στα Ταμεία αυτοαπασχολουμένων, ελεύθερων επαγγελματιών και αγροτών.

Ως παραφύση, παρουσιάζεται και ο νέος νόμος για το συνταξιοδοτικό της Παραφύση (8/5), διότι απεμπολεί την βασική αρχή κάθε συνταξιοδοτικού προγράμματος που είναι η ανταποδοτικότητα. Αυξάνει επίσης υπερμέτρως τις εισφορές των αυτοαπασχολούμενων και ελεύθερων επαγγελματιών, εισάγοντας ένα ακόμη αντικίνητρο στην επιχειρηματικότητα, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο και ερείσματα, ώστε η φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή να αποτελούν πλέον κοινωνικά αποδεκτούς τρόπους επιβίωσης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Χαρακτηριστική η δήλωση επιχειρηματία, ότι τον συμφέρει να φοροδιαφύγει 15%, παρά να επιτύχει αύξηση του τζίρου κατά 35%.

* * * * * * * * * *

“Το να έχουμε έναν εχθρό, είναι σημαντικό όχι μόνο για να ορίζουμε την ταυτότητά μας, αλλά και για να διαμορφώνουμε ένα εμπόδιο με το οποίο να μετράμε το δικό μας σύστημα αξιών.” (Ουμπέρτο Έκο)

Η νεοελληνική κοινωνία, έχει μια ιδιότυπη ικανότητα να αναζητά συνεχώς νέους εχθρούς, όχι βέβαια για να αξιολογεί το δικό της σύστημα αξιών, αλλά ως “ αποδιοπομπαίους τράγους” για να μεταθέτει τις δικές της ευθύνες για τα δυστυχή που τις συμβαίνουν. Αυτό έχει δημιουργήσει μια υποκουλτούρα αντιλήψεων περί εθνικής θυματοποίησης, ανάδελφου έθνους που μονίμως κάποιοι άλλοι υπονομεύουν, εποφθαλμιούν και θέλουν να απομυζήσουν τον ανεξάντλητο πλούτο του, οι οποίες τελικά υποκινούν την ανευθυνότητά της. Ένθερμο υποκείμενο αυτής της υποκουλτούρας και η “λαϊκή μάζα Κ.Δ.Ο.Α (Κτηνώδους Δύναμης Οργιώδους Άγνοιας)”, με την καθοριστική συμβολή της οποίας αναρριχήθηκε στην εξουσία ο Νήπιος με την Παραφύση του , την ομολογουμένως χειρότερη κυβέρνησή από την Μεταπολίτευση, στοχοποιώντας ως εχθρό, όποιον και ότι έβρισκε μπροστά του. Σχετικά ο Γ. Παγουλάτος σχολίασε στο Reuters (10/4): “Κάθε φορά που ο Τσίπρας πρέπει να συμβιβαστεί, χρειάζεται να δημιουργήσει έναν εξωτερικό εχθρό. Πρόκειται για έξυπνη εγχώρια πολιτική, αλλά ανόητη διπλωματία.” Να υπενθυμίσω, ότι η Παραφύση εκτός από το αχρείαστο 3ο Μνημόνιο που επέβαλλε στη χώρα, επιχείρησε να της επιβάλλει και ένα “πολιτιστικό Μνημόνιο”, μέσω της επιλογής του Γιαν Φαμπρ στην διεύθυνση του κορυφαίου ελληνικού φεστιβάλ, διευρύνοντας έτσι την οικονομική επιτήρηση της χώρας και σε πολιτιστική.

Μοιραία συνέπεια αυτής της κατάστασης, η αδυναμία του Έλληνα και της κοινωνίας του να προσανατολιστεί, να βάλει επιτέλους ένα φρένο στην πολιτική και πολιτιστική του ημιμάθεια και να δημιουργήσει μια λειτουργική σχέση με την αυτογνωσία. Την τελευταία τρανή απόδειξη αυτής της συνέπειας, μπορούμε να την αναζητήσουμε στα αποτελέσματα της έρευνας της Κάπα Researtch (“Το Βήμα” 17/4). Στην ερώτηση: “Κρίνοντας εκ των υστέρων, θεωρείται ότι ψηφίσατε σωστά ή λάθος σε καθεμία από τις παρακάτω εκλογικές αναμετρήσεις: 5/2012, 6/2012, 1/2015 και 9/2015 ;”, σε ποσοστά 68,5%, 68,3%, 67,9% και 66,2% δήλωσαν αντιστοίχως ότι ψήφισαν ΣΩΣΤΑ. Και στην ακριβώς επόμενη ερώτηση: “Πιστεύετε ότι το σύνολο του εκλογικού σώματος ψήφισε σωστά ή λάθος στις εκλογές αυτές;”, η απάντηση σε ποσοστά 60,5%, 63,3%, 61,5% και 72,3% αντιστοίχως, ήταν ότι ψήφισαν ΛΑΘΟΣ. Υ Π Α Ρ Χ Ε Ι      Ε Λ Π Ι Σ ;

* * * * * * * * * *

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι “οι ποιότητες εξαρτώνται από άλλες ποιότητες”. Ως εκ τούτου και η ποιότητα της Παραφύση είναι ανάλογη της συμπαγούς και εύκολα χειραγωγούμενης “λαϊκής μάζας Κ.Δ.Ο.Α.” που την ανέδειξε στην εξουσία. Είναι αυτή που φωνασκούσε κατά του “mail Χαρδούβελη”, το οποίο περιλάμβανε την λήψη μέτρων ύψους 1 έως 2 δισ. ευρώ και διαδικασία εξόδου από το Μνημόνιο. Είναι αυτή που μας οδήγησε στο 3ο Μνημόνιο, απορρίπτοντας ενδιαμέσως δια Δημοψηφίσματος το “πακέτο Γιουνγκέρ” που περιλάμβανε μέτρα ύψους 3,5 δισ. ευρώ, μέσω του οποίου επιβάλλονται τώρα μέτρα ύψους 5,4 δισ. ευρώ και “κάβα μέτρων” ύψους 3,6 δισ. ευρώ. Αυτή επιχειρείται να μετονομαστεί, για να “χωνευτεί” από τους ιθαγενείς, σε “κόφτη”. Αν σε αυτά συνυπολογίσουμε και τα 3 δισ. μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί τους τελευταίους 15 μήνες, το συνολικό ύψος του πακέτου μέτρων “by Tsipra” με την “κάβα”, ανέρχεται στο ύψος των 12 δισ. ευρώ.

Την “λαϊκή μάζα Κ.Δ.Ο.Α.”, σήμερα συναποτελούν άτομα κολλημένα με τις αριστερές προκαταλήψεις και τα στερεότυπα, τα οποία στην προοπτική διατήρησις της εξουσίας έχουν φανατιστεί πλήρως. Επίσης άτομα τα οποία βρίσκονται σε μια κατάσταση που οι ψυχολόγοι ονομάζουν “γνωστική ασυμφωνία”, δηλαδή βιώνουν την έντονη απόσταση ανάμεσα στο εξωτερικό περιβάλλον (πραγματικότητα) και τις πεποιθήσεις τους. “Η δυσκολία να γεφυρωθεί αυτή η αντίφαση είναι επώδυνη συναισθηματικά (ιδιαίτερα εμείς οι ‘ξύπνιοι’ Έλληνες δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε ότι υπήρξαμε εύπιστοι και αφελείς), κάποιοι από αυτούς τους πολίτες οδηγούνται στον άγονο θυμό, στις θεωρίες συνωμοσίας, στον μηδενισμό και στην πολιτική απάθεια. Σε ορισμένους ίσως να μπαίνουν ιδέες και για ακραίες ή αντισυστημικές επιλογές. (Νίκος Μαρατζίδης)

Αναλόγως, και η ποιότητα της “κοινοπραξίας ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ” ανέδειξε ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Πάκη , τον Προκόπη Παυλόπουλο τον Ανάξιο,ο οποίος προσφάτως, κατάφερε για άλλη μια φορά να επιβεβαιώσει τον χαρακτηρισμό μου.

Κατά την ανακήρυξή του ως επίτιμου δημότη του δήμου Άργους – Μυκηνών (3/5), ανέφερε στην σχετική του ομιλία: “Η οικονομία και το νόμισμα αποκτούν νόημα μόνον όταν υπηρετούν τον άνθρωπο. Η ρήση του Πρωταγόρα συνιστά τον ευρωπαϊκό δείκτη πορείας. ‘Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος’’. Μια αναφορά που στο μέσον μιας παρατεταμένης διαπραγμάτευσης και με νωπά τα γεγονότα του περασμένου Ιουνίου “ είναι άκρως επικίνδυνη και δίνει λαβές για δεύτερες σκέψεις”( Ποτάμι).

Ο Ανάξιος παρουσιάζεται να αγνοεί, τι εννοεί αυτή, η μοναδική διασωθείσα, ρήση του Πρωταγόρα. Αγνοεί ότι με τον Πρωταγόρα εισάγεται το ρεύμα του σχετικισμού και του υποκειμενισμού στην φιλοσοφία. “Για όλα τα πράγματα, μέτρο είναι ο άνθρωπος”, δηλαδή τα πράγματα αποκτούν την αξία που ο άνθρωπος δίνει σε αυτά και ως εκ τούτου κάθε υποκειμενική άποψη για κάποιο θέμα, έχει την αξία της. Και ο Πρωταγόρας έδινε μεγάλη αξία στην διδασκαλία που παρείχε, διότι πιθανόν, ήταν ο πρώτος δάσκαλος που δίδασκε με ανταμοιβή και ήταν ξακουστός για το ύψος των διδάκτρων που έπαιρνε.

Όσον αφορά το “μέτρον” του χρήματος , δηλαδή της νομισματικής αξίας κάθε χώρας, στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον, είναι η κατάσταση της οικονομίας της και απεικονίζεται στις “ισοτιμίες νομισμάτων”. Αν σήμερα είχαμε ως νόμισμα την δραχμή, αυτή θα είχε αξία ανάλογη με αυτήν του μπολιβάρ της Βενεζουέλας του Μαδούρο, δηλαδή για τα σκουπίδια.

* * * * * * * * * *

“Επτά χρόνια Μνημόνια” , πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε ότι “δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά στραβά αρμενίζουμε”, για να υπάρξει μια κρίσιμη μάζα κόσμου, πολίτες που θέλουν να αντιμετωπιστεί η πραγματικότητά μας με όρους πραγματικότητας. Δηλαδή με τελείως διαφορετικό τρόπο, από αυτόν που ακολουθήσαμε , τον επιδεινούμενο τους τελευταίους 16 μήνες. Αυτόν που μας οδήγησε σε μια αποθεσμιμένη Δημοκρατία και κοινωνία, αυτόν που μας οδήγησε στην πτώχευση, αυτόν που μας οδήγησε τελευταία στην διαμόρφωση ενός σημαντικού και συνεκτικού αντι-ευρώ πόλου και μας κατέστησε την μόνη χώρα της Ε.Ε. που παραμένει ακόμη σε Μνημόνιο. Αυτόν που μας κρατά αποκομμένους από την πραγματικότητα που θεωρεί την δημιουργία των απαραίτητων αναπτυξιακών συνθηκών, απαραίτητη προϋπόθεση για να πορευτούμε στον δύσκολο και αβέβαιο δρόμο της ανταγωνιστικής παραγωγικής ανάπτυξης. Ως κοινωνία έχουμε καταντήσει “ένα μάτσο προβλήματα” και πρέπει επειγόντως να βρούμε την δύναμη για την υπέρβασή τους. Το παρελθόν πρέπει επιτέλους να επιστρατευτεί- αξιοποιηθεί για να φωτίσει το παρών και όχι όπως γίνεται συστηματικά από την Παραφύση, για να το συσκοτίσει και στρεβλώσει την πραγματικότητα. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στην φύση δεν υπάρχει παρθενογέννηση, υπάρχουν όμως ερμαφρόδιτες καταστάσεις. Πρέπει επιτέλους να απεγκλωβιστούμε από τον “Υπαρκτό Ελληνισμό” (Στ. Κασιμάτης), που μας επανεγκλώβισε ο αντιμνημονιακός λαϊκισμός, με αποτέλεσμα ο κρατισμός να αποτελεί το σημείο αναφοράς της λαϊκής μάζας, απαξιώνοντας με αυτόν τον τρόπο την αξία της επιχειρηματικότητας. Πρέπει επειγόντως να απαλλαγούμε από τον ιδιότυπο επαρχιωτισμό που μας έχει οδηγήσει η πολιτική της Παραφύση. Δηλαδή ο μνησίκακος εγκλωβισμός της,λόγω της αδυναμίας της να βρει αποτελεσματικές διεξόδους στην ανημποριά της, που την βυθίζει διαρκώς σε σπασμωδικές αυτοαναιρέσεις και αναποτελεσματικές αυτοαναπαραστάσεις, μαζί και την χώρα. Παραδείγματα: Τελικά έκαναν τον “κινέζο” στον Πειραιά, “ξεβούλωσαν” τον αγωγό φυσικόυ αερίου TAP και “ξεσκούριασαν” τις Σκουριές. “Επτά χρόνια Μνημόνια”, πρέπει επειγόντως να λειτουργήσουμε ως μία ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία, να πιστέψουμε σε συλλογικές αξίες ευρωπαϊκές και εθνικές, να οραματισθούμε την εθνική μας υπόσταση.

“Επτά χρόνια Μνημόνια”, πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε ότι ο πραγματικός εχθρός δεν βρίσκεται “εκτός των πυλών”, αλλά “εντός των πυλών” και μέσα μας. Β Ο Η Θ Ε Ι Α Μ Α Σ .

(1) Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση της κατάταξης μελών στην Ε.Ε. με όρους “επιχειρηματικότητας ευκαιρίας” και στην πρώτη θέση όσον αφορά την “επιχειρηματικότητα ανάγκης” (“φραπεκονόμικς”), αποτέλεσμα ενός υπερτροφικού δημόσιου τομέα και του ονείρου της δημοσιοϋπαλληλίας. Πίσω από την πραγματικότητα της λειτουργίας επιχειρήσεων, ως απόρροια της ανάγκης βιοπορισμού, κρύβεται ένα εφιαλτικό τοπίο. Η ανάγκη επιβίωσης χάρη στην φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή φοροκλοπή και παραοικονομία, εις βάρος δηλαδή του κοινωνικού συνόλου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με την “επιχειρηματικότητα ανάγκης” δεν είναι ότι υπάρχει. Είναι ότι ανταγωνίζεται τους άλλους, επιδεινώνοντας την λειτουργία της αγοράς, καταστρέφοντας τις ευκαιρίες.

Ε π ί λ ο γ ο ς

Αστεία και αστειότητες.

Στο “Αστείο” του Κούντερα (1965), ο ήρωας του βιβλίου Λούντβιχ είχε πληρώσει πολύ ακριβά την διάθεσή του να σαρκάσει. Τα λόγια του: “Ο οπτιμισμός είναι το όπιο του λαού. Το υγιές πνεύμα βρωμάει βλακεία. Ζήτω ο Τρότσκι”, του στοίχησαν διαγραφή από το Κόμμα, αποβολή από το πανεπιστήμιο και θητεία στα ορυχεία. Σήμερα στην διακυβέρνηση της χώρας, επιχειρούν εραστές εκείνης της εποχής και σημερινοί θιασώτες του αιρετικού φιλοσόφου Σλαβόι Ζίζεκ, ο οποίος είχε δηλώσει (2013): “Όσοι δεν υποστηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να πάρουν εισιτήριο χωρίς επιστροφή για τα γκούλαγκ”.

Στις αστειότητες της Παραφύση...

* “Έφυγα από την Γαλλία”, ενημέρωσε ο Νήπιος, φεύγοντας από το Παρίσι (13/4) για το Στρασβούργο. Αν φρόντιζε να μάθει και λίγη ευρωπαϊκή ιστορία, ο “αναμορφωτής” της Ευρώπης, θα γνώριζε πως έγιναν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, ώστε το Στρασβούργο να ανήκει στην γαλλική επικράτεια. Και “ξανακτύπησε”, ένα μήνα μετά... “Οι γεωπολιτικές εξελίξεις δημιουργούν την ευκαιρία να ανοιχτούμε σε χώρες όπως η Αίγυπτος, Ιράν και λοιπές Αραβικές χώρες”(Twitter 12/5). Ο Νήπιος δεν έχει μάθει ακόμη ότι το Ιράν δεν συγκαταλέγεται στις Αραβικές χώρες. Και πάλι καλά, που δεν το διαχώρισε από την Περσία, όπως την Λέσβο από την Μυτιλήνη προσφάτως. Εδώ πρέπει να αναζητήσουμε και την αιτία που η Παραφύση είναι κατά της αριστείας.

* Ο Νήπιος, ο “ηγέτης της ευρωπαϊκής Αριστεράς”, μετά την συνάντησή του με τον Ολάντ “ξέχασε” να συναντηθεί με τους συγκεντρωμένους στις “Αγρυπνίες”, τους διαμαρτυρόμενους για τις μεταρρυθμίσεις (απορρυθμίσεις για την Αριστερά) στην αγορά εργασίας που επιχειρεί ο Ολαντ κατ’ επιταγήν της Ε.Ε. Για την ιστορία, μαζί τους συναντήθηκε ο πρώην “σύντροφος” Μπαρουφάκης (17/4).

* “Είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος. Είμαστε το συμφέρον κάθε Έλληνα πολίτη”, έλεγε με στόμφο στις “προγραμματικές δηλώσεις” του, ο Νήπιος. Δεκαέξι μήνες μετά, αποδεικνύεται ότι η Παραφύση πράττει μόνον προς το συμφέρον των ψηφοφόρων της, δηλαδή το 20% των δυνάμει ψηφοφόρων. Μόνο στο “γραφείο Πρωθυπουργού”, έχουν τοποθετηθεί μέχρι σήμερα ως “μετακλητοί’, 110 υπάλληλοι σε θέσεις συνεργατών και ειδικών συμβούλων, που κοστίζουν στο Δημόσιο 180.000 ευρώ τον μήνα.

* “Το προσφυγικό πρόβλημα δεν είναι ελληνικό, είναι καθολικό, για αυτό ήρθε και ο Προκαθήμενος της Καθολικής Εκκλησίας, σε μια κίνηση ιδιαίτερου συμβολισμού”, είπε μιλώντας στον Πάνο Χαρίτο (ΕΡΤ 1, 16/4) αναφερόμενος στην επίσκεψη της “επίγειας ‘Αγίας Τριάδος’ του Χριστιανισμού” στην Λέσβο. Και μετά... έσπασε ένα αυτάρεσκο γελάκι...

* Η Κυβερνητική Εκπρόσωπος στην ανακοίνωσή της για την εργατική Πρωτομαγιά, ανέφερε μεταξύ άλλων για τον νεοφιλελευθερισμό που προσπαθεί να διαλύσει τη χώρα. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι από τους πιο συνηθισμένους σχετλιαστικούς όρους της Αριστεράς στην Ελλάδα. Ο “νεοφιλελευθερισμός” όμως ,προσδιορίζει μια απολύτως ανεξέλεγκτη αγορά, η οποία ποτέ δεν λειτούργησε στον “Υπαρκτό Ελληνισμό”. Δηλαδή, σε μια χώρα γενικευμένου κρατισμού, δεξιού και αριστερού, δεν είχε καμιά θέση ο φιλελευθερισμός, πόσο μάλλον ο νεοφιλελευθερισμός. Αυτό αποδεικνύει πως την παραφύση Αριστερά στην χώρα μας, μόνο τα μυθεύματα που η ίδια κατασκευάζει,μπορούν να την σιτίζουν σήμερα,παγιδεύοντας δια της “λαϊκής μάζας Κ.Δ.Ο.Α”και την χώρα σε ένα “ασάλευτο παρών” (Στέλιος Ράμφος).

* “Εμείς οι Αριστεροί το “ ρουσφέτι” το λέμε “ηθικό πλεονέκτημα” και θα το λέμε όσο κυβερνάμε. Μετά θα ξεχαστεί. (...) Το ρουσφέτι είναι λίγο φυσικότερο και από την φυσική λειτουργία της αναπνοής” ανέφερε σε ομιλία του στη Βουλή (14/4) ο “διανοούμενος” των ΑΝΕΛ Κώστας Ζουράρης. Δια του αυτοσαρκασμού, ως ο εξυπνότερος των “ψεκασμένων”, προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα της Παραφύση.

* “Τι άλλο μπορούσε να κάνει η Κυβέρνηση, όταν έβγαζε στη φόρα τον διάλογο Τόμσεν – Βελκουλέσκου. Το παλεύει με νύχια και με δόντια το Δ.Ν.Τ. Πώς θα το έκαιγε διαφορετικά;” Αυτά είπε στην Βουλή (5/5) ο “σοβαρότερος” των ΑΝΕΛ, “ καρφώνοντας” την Παραφύση, ως την υπεύθυνη για την υποκλοπή.

* “Μέχρι στιγμής το προσωπικό της πρεσβείας έχει επιδείξει πολιτική ωριμότητα και δεν θα λάβει μέτρα εντός Ελλάδας, που θα δημοσιοποιούσαν το πρόβλημα, γεγονός που θα το εκμεταλλευόταν στο έπακρο τα συστημικά μέσα ενημέρωσης για να βλάψουν την Αριστερά τόσο στην Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα”. Αυτά, μεταξύ άλλων, ανέφερε στην επιστολή- παρέμβαση, που απέστειλε ο Νήπιος στον Νικολά Μαδούρο (3/2013), για να του επισημάνει ότι ο τότε πρέσβης της Βενεζουέλας στην Αθήνα Φράνκλιν Ραμόν Γκονζάλες, συστηματικά παρενοχλούσε σεξουαλικά εργαζόμενες υπαλλήλους της πρεσβείας, καθιστώντας τον με αυτόν τον τρόπο, πρωταγωνιστή σε μια πρωτοφανή υπόθεση συγκάλυψις σεξουαλικής παρενόχλησης, σε εργαζόμενες στη χώρα μας. (Η επιστολή δημοσιεύθηκε στο “Πρώτο Θέμα” της 15ης Μαΐου.) Σχετικά να υπενθυμίσω ότι το “Τμήμα Δικαιωμάτων” ορθώς πρωτοστάτησε στην απόσυρση της πασχαλινής διαφήμισης του JUMBO. Αυτήν, με το “κτύπα, κτύπα σαν άνδρας”, δηλαδή με δύναμη το πασχαλιάτικο αυγό, διότι θα αποκαλύπτονταν ότι, “απ’ αυτούς κι αυγά να πάρεις, μέσα κρόκο δεν θα βρεις”. (Παροιμία για τους απατεώνες.)

Σ α ν      ε π ι δ ό ρ π ι ο

Democradura – Δημοκτατορία.

Αυτό που αντιλαμβανόμαστε σήμερα είναι ότι η Παραφύση επενδύει στον κρατικό αυταρχισμό για να επιβιώσει και οι συναυτουργούντες κολλημένοι στις αριστερές τους προκαταλήψεις και στερεότυπα, τώρα που υπάρχει το διακύβευμα της εξουσίας αναδεικνύουν τον φανατισμό τους.

Αυτό που αντιλαμβανόμαστε σήμερα, είναι ότι η Παραφύση φλερτάρει με επιμέρους αντιδημοκρατικές εκτροπές, επιχειρώντας να εφαρμόσει την “δήμο-κτατούρα” στην χώρα μας. Η democradura (“δήμο-κτατορία”: από τη σύνθεση των λέξεων δημοκρατία και δικτατορία), όρος που οφείλεται στον Ουρουγουανό συγγραφέα Εντουάρντο Γκαλεάνο, θέλει να περιγράψει ημιδημοκρατικά καθεστώτα (τύπου Τσάβες, Ορμπάν, Πούτιν) τα οποία έχοντας ορισμένα λαϊκιστικά κοινωνικά στηρίγματα, σέβονται με έναν ιδιόμορφο τρόπο κάποια χαρακτηριστικά της δημοκρατίας (π χ εκλογές), ωστόσο,προκρίνοντας μια αφηρημένη και δημαγωγική διάσταση της “κοινωνικής δικαιοσύνης” για τον “λαό” την οποία συνοδεύουν από την “τιμωρία των ελίτ” , πολιτικών μιντιακών, κ.ά.”

Αν Θέλαμε να προσωποποιήσουμε στη χώρα μας, την έννοια της Δημοκτατούρας η οποία καταστρέφει την υγεία της Δημοκρατίας μας, ασφαλώς θα επιλέγαμε τον υφυπουργό Υγείας της Παραφύση Παύλο Πολάκη. 1) Διότι προ ολίγων μηνών ανάρτησε στο Facebook: “Συμφωνώ και επαυξάνω. Άντε γιατί παραβρώμισε η δουλεία με την πολύ νομιμότητα και δημοκρατία. Το δικό μας πολιτικό σχέδιο ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΝ άνθρωποι ταγμένοι σε άλλες λογικές. ΤΕΛΟΣ”. 2) Υποκατέστησε παρανόμως τις αρμόδιες επιτροπές του ΚΕΕΛΠΝΟ και το Δ.Σ. του, αναλαμβάνοντας να βγάλει μόνος του τα αποτελέσματα του διαγωνισμού για γιατρούς που θα στελέχωναν τους “θαλάμους εντατικής” των Νοσοκομείων. 3) “Κράτησε στον πάγο”, την υπόθεση της πρώτης του εξαδέλφης, αναισθησιολόγου Νεκταρίας Πολάκη στο Νοσοκομείο Ηρακλείου, η οποία είχε παραπεμφθεί στο Πειθαρχικό Συμβούλιο για κλοπή οπιούχων και κατ’ ομολογίαν εξαρτημένη από αυτές, αφήνοντάς την ανενόχλητη να εργάζεται σε αυτό, συμμετέχοντας και στην επέμβαση ρουτίνας, που στέρησε την ζωή της τετράχρονης Μελίνας Παρασχάκη.

Η ελληνική αριστερά με παιδεία της τον ολοκληρωτισμό στα όρια του ιδεασμού, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να τσαλακώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς, προσδοκώντας στον εθισμό της κοινωνίας. Είναι η άλλη όψι των “σταγονιδίων” που έλεγε ο Αβέρωφ ότι απομακρύνουν την Ελλάδα μέρα με την μέρα από την Ευρώπη. Το μοιραίο θα είναι να αφήσουμε τα “σταγονίδια” αυτά να πάρουν την μορφή μπόρας που θα μας πνίξει.

Seedrinker