Επετειακά

Η αλήθεια είναι ανόητε...

Στην ανάρτηση της 12/2/2015 με τίτλο ''Μετεκλογικώς'' και προμετωπίδα ''Κοντός ψαλμός αλληλούια'', μετονόμασα την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε ''Παραφύση'' και τον Γ. Βαρουφάκη σε ''Μπαρουφάκη''. Επεσήμανα δε ,ότι με την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ,οδηγείται προς διευθέτηση στην χώρα μας, επιτέλους,εβδομήντα χρόνια μετά την κομμουνιστική εξέγερση του Δεκεμβρίου 1944,ο τελευταίος ανοιχτός λογαριασμός του Ψυχρού Πολέμου, με την αλήθεια.

Ο Φραντς Κάφκα στο έργο του ''Η Δίκη''υποστήριξε ότι ''ο δρόμος προς την αλήθεια περνάει πάνω από ένα σχοινί,που δεν είναι τεντωμένο σε μεγάλο ύψος,αλλά ακριβώς λίγο πάνω από τη γη. Φαίνεται περισσότερο να προορίζεται να σκοντάφτουν οι άνθρωποι,παρά να βαδίζουν πάνω σε αυτό.'' Μεταπολεμικά,δύσκολα κάποιος θα διαφωνούσε σήμερα,η ελληνική κοινωνία επιβεβαιώνει διαρκώς την δυσκολία της να βαδίσει τον ''δρόμο της αλήθειας''. Η αριστερά με την εξόφθαλμη διαστρέβλωση της ιστορίας της δεκαετίας του '40, και την ιδεολογική κατάχρηση της φοιτητικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου,επεδίωξε και πέτυχε με συστηματικό τρόπο, την κυριαρχία του ψευδορομαντικού αφηγήματος της. Μιας δήθεν άμεμπτης και αγνής πολιτικής παράταξης, που πεισματικά κρατά στα χέρια της τα κλειδία του ''καλού και αληθινού''. Ένα χρόνο πριν, αποκαλύφθηκε ότι η αληθινή της ''αλήθεια'', ήταν η αναρρίχηση της στην εξουσία,ακόμη και με την παραφύση συμπόρευση της με τους ΑΝΕΛ, μια εκ διαμέτρου αντίθετη πολιτική δύναμη,μέχρι πρότινος εχθρική.

''Κανείς στην Ελλάδα σήμερα,ακόμη και οπαδοί του ΚΚΕ,δεν θα ισχυριζόταν πως αν κυριαρχούσε ο ΕΛΑΣ το 1944-46 και η χώρα εντασσόταν στο στο σοβιετικό μπλόκ,θα είχαμε περάσει καλύτερα μέχρι σήμερα. Ευτυχώς που χάσαμε,δήλωσαν κατά καιρούς,αγωνιστές όπως ο Λεωνίδας Κύρκος ή ο Γρηγόρης Φαράκος.'' (Πέτρος Μαρτινίδης) Και εμείς ,ως λαός,ως χώρα που την γλύτωσε, βδελυσσόμαστε τους παράγοντες που συνέβαλαν σε αυτό το γεγονός,αποτίοντας φόρο τιμής σε ότι γεννά ,αυτό από το οποίο γλίτωσες. Εκ πρώτης όψεως παρουσιάζεται ακατανόητο,αλλά δεν είναι,αν σκεφτούμε ότι είμαστε ένας λαός με αχαλίνωτο το θυμικό του,το οποίο αποικιοποίησε,ιδίως τα χρόνια της Μεταπολίτευσης,τη λογική του. Είναι σαν να χαίρεσαι που δεν σε πρόσβαλε κάποιος καρκίνος ,πιστεύεις όμως ότι ο καρκίνος συνιστά μια υπέροχη αρρώστια.

Ένας χρόνος Παραφύση και αποκαλύφθηκε ότι αυτοί που τόσα χρόνια ,επισήμως φλεγόνταν για κοινωνική δικαιοσύνη ,σήμερα φλέγονται να διαπράξουν ,προς όφελος τους αδικίες,έμπλεοι από καθεστωτική νοοτροπία. Και αυτό διότι είναι συνοδοιπόροι, εδώ και δεκαετίες με μια εκφυλισμένη αριστεροφροσύνη σε αριστερισμό και αριστεροσύνη, που μαζί με τον εκφυλισμένο πατριωτισμό σε εθνικισμό, αποτέλεσαν τα τελευταία καταφύγια των εθνολαϊκιστών απατεώνων. Και ίδιο αυτών των απατεώνων, δεν είναι το θάρρος που αποστρέφεται τον εξισωτισμό και τρέφεται από την αναζήτηση του διαρκώς καλύτερου,είναι το θράσος που τρέφεται από τον παρασιτισμό,την εσωστρέφεια,την διαρκή συναλλαγή, την συναναστροφή με το παρωχημένο,και εχθρεύεται οτιδήποτε αγνοεί ή δεν ελέγχει. Οτιδήποτε ξεβολεύει και αφυπνίζει.

Ένας χρόνος Παραφύση και είναι πλέον αυταπόδεικτη η αναξιοπιστία της και οι εκτός πραγματικότητας επιδιώξεις της, εγκλωβίζοντας την χώρα στην μετριοκρατία και τους οικονομικά αδύναμους στο έλεος της. Επιδίωξε να χρησιμοποιήσει την απειλή Grexit και το προσφυγικό ως διαπραγματευτικά της όπλα,όταν ήταν από το 2011 γνωστό,ότι οι εταίροι μας στην Ευρωζώνη ,πλήρωναν για το exit μας και σήμερα απεργάζονται λόγω των παλινωδιών μας στην αντιμετώπιση του προσφυγικού,ένα Grexit από την Ζώνη Σένγκεν. Επιδιώκει να εγκλωβίσει στο έλεος της τους οικονομικά αδύναμους, αρνούμενη πεισματικά την εφαρμογή ενός ευρωπαϊκού κεκτημένου,του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος,αντικαθιστώντας το, με την Κάρτα Σίτισης, που στιγματίζει και την αξιοπρέπεια του δικαιούχου σε κάθε χρήση της. Η αλήθεια είναι ότι αυτή, αποτελούσε την γενική πρόβα του Δελτίου Τροφίμων, ενός εργαλείου απαραίτητου στη διαχείριση της κρίσης που θα ξεσπούσε, αν εφαρμόζονταν το Μπαρουφάκειας έμπνευσης Plan X του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, επιδιώκει να τιμωρήσει με υψηλή φορολογία στο εισόδημα τους, αυτούς, παιδιά οι περισσότεροι φτωχών οικογενειών, που με την αξιοσύνη τους, κατάφεραν να αναδειχθούν σε στελέχη επιχειρήσεων και συμβάλλουν στην επιτυχή πορεία τους, παρά την κρίση.

Ένας χρόνος Παραφύση ήταν αρκετός για το ξεφούσκωμα της αριστερής φούσκας .Η μεγαλύτερη προσφορά μιας πολύ δύσκολης χρονιάς στο μέλλον της χώρας. Μια φούσκα που τροφοδοτήθηκε κυρίως από τον αριστερο-δεξιό αντιμνημονιακό λόγο,ο οποίος έφθασε συχνά στα όρια '' εμφυλίου χαμηλής έντασης'' ,επιχειρώντας να απονομιμοποιήσει τον αντίπαλο και ως προς το εθνικό του φρόνημα. Ένας εμφύλιος, που από ότι αποδείχθηκε δεν γίνονταν στην προοπτική ενός εθνικού επιτεύγματος ,αλλά μιας άγαρμπης κωλοτούμπας ..

Ένας χρόνος Παραφύση και αναβλύζει η ελπίδα. Μια ελπίδα που εδράζεται στην συνειδητοποίηση μιας ιστορικής αλήθειας ,χρόνια τώρα θαμμένης στην ελαφρότητα της εθνικής κοινοτοπίας,δηλαδή ότι η ιστορία, μας έχει αποδείξει,ότι τα μεγάλα και σημαντικά τα πετύχαμε ενωμένοι. Αυτήν την εθνική κοινοτοπία την έχουμε ακούσει δεκάδες φορές ,τελευταία φορά από τον Ανάξιο (Παυλόπουλο),στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του.''Αξίζει να σταθούμε στο ανιστόρητο της κοινοτοπίας. Γιατί, πράγματι ,έχει διαψευστεί επανειλημμένα στη νεότερη ιστορία μας. Η εθνική ενότητα μπορεί να υπήρξε ευχή ή ξόρκι σε μια χώρα που συχνά βίωσε σκληρές πολώσεις, αλλά δεν αποτέλεσε προϋπόθεση «των μεγάλων και σημαντικών» του νέου Ελληνισμού. Αντιθέτως,τα εθνικά επιτεύγματα πραγματοποιήθηκαν σε συνθήκες που περιλάμβαναν εμφύλιες συγκρούσεις χωρίς αυτές να τα ακυρώνουν. Συχνά μάλιστα οι επιτυχίες παρήγαγαν αργότερα ευρύτερες εθνικές συναινέσεις. Αρκούν δύο μακρινά αλλά μείζονα παραδείγματα. Η Επανάσταση του 1821-και η ίδρυση σύγχρονου εθνικού κράτους-συνιστά αναμφισβήτητα το ύψιστο επίτευγμα του νέου Ελληνισμού. Η επίτευξη του επαναστατικού στόχου έγινε παρά το εσωτερικό κόστος του εμφυλίου πολέμου 1824-1826.Και ενώ η Επανάσταση είχε ηττηθεί στρατιωτικά. Το νεοπαγές κράτος δημιούργησε έπειτα τις συνθήκες ευρύτατων συναινέσεων στα κεφαλαιώδη:εμπέδωση της εθνικής ταυτότητας,ηγεμονία των ιδεών της λαϊκής κυριαρχίας και του Συντάγματος. Δεύτερη μεγάλη ιστορική στιγμή ήταν αναμφίβολα η επέκταση του κράτους στα σημερινά περίπου σύνορα κατά την πολεμική δεκαετία 1912-1922.Και πάλι η εθνική ολοκλήρωση έγινε σε συνθήκες εμφυλίου. Ο Εθνικός Διχασμός έφθασε έως την διάσπαση του κράτους. Χρειάστηκε η ζωτική συνάντηση φιλελευθερισμού και της εθνικής ιδέας,χρειάστηκε η χαρισματική πολιτική ηγεσία του Ελευθέριου Βενιζέλου,που είχε την διορατικότητα και την αποφασιστικότητα να στοιχίσει τη χώρα με την νικηφόρα συμμαχία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Παρά τον Διχασμό,το νέο μεγαλωμένο κράτος αφομοίωσε επιτυχώς τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας,ολοκλήρωσε την αγροτική μεταρρύθμιση και ομογενοποίησε διοικητικά σε σύντομο χρόνο τις «νέες χώρες».(Γιάννης Βούλγαρης)

Ένας χρόνος Παραφύση και αυτό που αποδείχτηκε είναι ότι η χώρα χρειάζεται επειγόντως μια νέα πολιτική ηγεσία,που με διορατικότητα θα συλλάβει το «πνεύμα της εποχής» και θα προβάλλει ανάλογους εθνικούς στόχους. Με αποφασιστικότητα δε, θα αντιμετωπίσει -συγκρουσθεί με τις εσωτερικές αντιδράσεις και αδράνειες, παθογένειες μιας αποθεσμημένης κοινωνίας.''Με το ηγέτης δεν εννοώ τίποτε το υπερφυσικό,παρά μόνο το ταίριασμα της εποχής και των αναγκών της, με τις δυνατότητες του ανθρώπου στο τιμόνι.Για όσο κρατήσει αυτό,διότι ποτέ δεν κρατά εσαεί...''(Στέφανος Κασιμάτης)

Ε π ί λ ο γ ο ς

Valentine's Day.

Τα πάντα έχουν μια εξήγηση. Τα πάντα εδράζουν την αλήθεια τους σε μια επιθυμία. Για τον Φρόυντ,ήταν το σεξ. Για τον Γιούνγκ,η επιθυμία επικοινωνίας με το οικουμενικό υποσυνείδητο.

Για να προσεγγίσουμε την αλήθεια του έρωτα, είναι απαραίτητο να σμίξουν αυτές οι δυο προσεγγίσεις. Είναι η επιθυμία επικοινωνίας με το οικουμενικό υποσυνείδητο. Ο « πόθος για την παλιά ενότητα» αναφέρει ο Πλάτων,που δεν είναι τόσο ενότητα με τον άλλον,διότι πριν από τους άλλους,που είναι έξω από μας και στους οποίους απευθύνεται ο έρωτας,υπάρχει η ανάμνηση του άλλου,που κατοικεί μέσα μας. Είναι αυτό από το οποίο διαχωριστήκαμε,για να μπορέσει να ξεκινήσει η ιστορία μας.Είναι το μη-ιστορικό θεμέλιο,ένα τραγικό αίνιγμα, το οποίο, όποιος αγγίζει,μαγεύεται και του παραδίδεται. Εμείς το αποκαλούμε έρωτα.

Με άλλα λόγια, για να ερωτευτείς,πρέπει πρώτα να ερωτευτείς τον έρωτα,δηλαδή να ποθήσεις το μυθικό σου άλλο. Και τότε ασύνειδα επινοείς την εγκοσμικευμένη προβολή του,για να αγγίξεις την μαγεία της αρχέγονης πληρότητας. Εν τέλει μια φαντασίωση,για αυτό το πρόσωπο που επιλέγεις, πάντα θα υπολείπεται των προσδοκιών σου,για αυτό πάντα ο έρωτας θα είναι θνησιγενής. Μόνο ο ανευόδοτος έρωτας δεν κινδυνεύει,γιατί το ανεκπλήρωτο είναι άτρωτο,γιατί δεν μαγεύει αλλά στοιχειώνει, τον πόθο μας.Στην ταινία''Ο υπέροχος Γκάτσμπυ''του Μπαζ Λούρμαν, παρουσιάζεται αυτή η εμμονική και τραγική διάσταση του έρωτα. Τελικά ο έρωτας αποτελεί τον πιο δύσκολο τρόπο γνωριμίας, διότι δεν έχει μέση λύση.Ή αγαπάς όπως εγώ,ή πρέπει να χωρίζεις.

Είναι η επιθυμία μας για σεξ,για ηδονή,λειτουργικό τμήμα του πρωτόγονου εαυτού μας. Είναι το κίνητρο που προέβλεψε και έθεσε η φύση, προκειμένου να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή και βελτίωση του είδους μας. Είναι η επιθυμία για ηδονή που έσμιξε με την επιθυμία για την παλιά ενότητα και γέννησε τον ερωτικό πόθο. Ένα ζευγάρωμα που εξανθρώπισε τον πρωτόγονο εαυτό μας,διότι η επιθυμία για σεξ ως σεξουαλική ανάγκη,κατά τον Πλάτωνα,είναι μια επιθυμία που επιθυμεί τον εαυτό της και όχι τον άλλον. Εξαντλείται στην ίδια της την όρεξη,αρνητική στην ουσία,ψευδής και εφήμερη,που μας εγκαταλείπει εν τέλει στο κενό. Ένα κενό που λάτρεψε κάθε είδους εξουσία,διότι κάθε τι το ερωτικό συνιστά και μια διακήρυξη ποιοτικής ανεξαρτησίας,αμόλυντης από οποιοδήποτε υποκριτικό κοινωνικό ιδεώδες,που αυτές επιβάλλουν. Κάθε κοινωνία για να ελέγξει την ερωτική επιθυμία,ή έβαλε φραγμούς στην εκδήλωσή της ή προσπάθησε να την ''καναλιζάρει''μέσω τελετουργιών μαγικού ή θρησκευτικού χαρακτήρα. Είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός ότι σε κάθε μεγάλο επαναστατικό κίνημα,τίθεται στο προσκήνιο το θέμα του ελεύθερου έρωτα. Οι σύγχρονες εξουσίες δεν απαγορεύουν την ερωτική επιθυμία,προσπαθούν να την ελέγξουν διαφθείροντάς την, μέσω μιας ψευδεπίγραφης ελευθερίας,της ελευθεριότητας. Η ελευθεριότητα , αποτελεί την ακραία απόληξη του δυτικού ατομικισμού και έχει οδηγήσει τον κόσμο μας σε ολοκαύτωμα. Στον οικονομικό τομέα, οδήγησε σε ένα πρωτοφανές ''στέγνωμα'' των πολλών προς όφελος ελαχίστων. Στον κοινωνικό,υπονόμευσε τις ανθρώπινες σχέσεις,στο δε προσωπικό οδήγησε τον άνθρωπο σε ένα πρωτοφανές στα χρονικά,μεταφυσικό ''στέγνωμα''.

Ο έρωτας όμως πάντα, καταφέρνει να βρει ένα δρόμο για να μας μετα-τοπίζει από το κενό στο ά-τοπο. Μια υπέρβαση από τον τόπο που εξελίσσεται η ζωή,σε μια μετέωρη κατάσταση ,εκεί που ο χωροχρόνος χάνει τις διαστάσεις του και την διάρκειά του. Μια υπέρβαση δυνητικώς επικίνδυνη,διότι εκεί δεν παραδίνεται ο ένας στον άλλον,αλλά παραδίνονται και οι δύο,πέρα από κινήσεις και προθέσεις, στο εκτός τόπου και χρόνου ,του οποίου πλησιέστερο ανθρώπινο ομοιότυπο είναι ο θάνατος. ''Δολοφόνησες την ευτυχία μου Δολοφόνε,δολοφόνε...θεέ μου,είναι το τέλος των πάντων''.Αυτή την απάντηση στο υποθετικό ερώτημα ''τι είναι έρωτας;'' είχε ήδη δώσει η Άννα Καρένινα (Κίρα Ναϊτλι) στα μισά της ομώνυμης ταινίας του Τζών Ράϊττ (2012),στη σκηνή που αυτή παραδίδεται στην αγκαλιά του Βρόνσκι και στη χίμαιρα του έρωτα.

Την επικινδυνότητα του έρωτα και τρόπους μη-παράδοσης, άνευ όρων σε αυτόν, προσπάθησα να αποκαλύψω και επικοινωνήσω με τις προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις. Ζητούμενο,μια επίγεια πορεία του,ώστε αυτή να αποτελέσει δυνητικώς, το αφετηριακό γεγονός μιας συμβίωσης με ευζωία. Δηλαδή μια πορεία από τον έρωτα στην ερωτική αγάπη και από εκεί στην ερωτική εκτίμηση. Προηγούμενες αναρτήσεις: '' Τριλογία περί έρωτος και αγάπης'' (15-1-12), ''Ε-ρω-τυμολογικά'' (13-2-13), ''Οδηγίες προς ναυτιλομένους'' (12-2-14) και την πιο ειδική ''Για την επιβίωση στην συμβίωση'' (1-11-10). Σε αυτήν αναφέρω ότι '' στη συμβίωση των δύο φύλων αποδεικνύεται η ανεπάρκεια της βιολογικής ταξινόμησης,εκεί όπου εδρεύει ο έρωτας''.Διευκρινίζοντας επισημαίνω ,ότι η φύση προκειμένου να εξασφαλίσει την βελτίωση του είδους, μας προσανατολίζει στην αναζήτηση του μη-ομοίου. Αντιθέτως θετικό στοιχείο για την επιβίωση μιας συμβίωσης είναι η ομοιότητα.

Τέλος, απολύτως λογικά σκεπτόμενοι ,οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι αξίζει,σε μια ζωή όπου το « ζην επικινδύνως»,μας επιβάλλεται από την πραγματικότητα ,να διακινδυνεύουμε αυτοβούλως εμπλεκόμενοι με τον ΕΡΩΤΑ.

Ύστερα,ο μάγος έσπασε δυο γυάλινα ποτήρια

κι έφτιαξε από τα θρύψαλα νερό,

θα κόβεσαι,είπε

αν μόνη σου το ακουμπάς στα χείλη.

Θα ξεδιψάς,αν πίνετε κι οι δύο.

Στίχοι από το τραγούδι ''Ήρθε ένας μάγος''.Στίχοι-μουσική: Ν.Ζούδιαρης. Ερμηνευτής: Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Σ α ν ε π ι δ ό ρ π ι ο

Ισορροπίες...

Ρ Ω Μ Η : Για να ''αισθανθεί σαν το σπίτι του'' ο πρόεδρος του Ιράν Χασάν Ροχανί, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του στην Ιταλία,φρόντισαν κατά την συνάντηση του με τον Ματέο Ρέντζι στο Καπιτώλιο, να ''ντύσουν''-εγκιβωτίσουν την Αφροδίτη του Καπιτωλίου και άλλα ρωμαϊκά αγάλματα,αντίγραφα ελληνικών, γυμνών γυναικείων θεοτήτων,οι οποίες είναι τσίτσιδες, εδώ και κάτι αιώνες. Ευτυχώς,το γεγονός αυτό προκάλεσε πολιτικό ζήτημα στην γείτονα χώρα. Δυστυχώς, η ζημιά είχε γίνει. Ο πρωθυπουργός της χώρας,ο οποίος παρεμπιπτόντως ,τώρα τελευταία το ''παίζει πολύ πατριώτης'', στο θέμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, παρουσιάστηκε αυτολογοκρινόμενος, να σαρκάζει τον πολιτισμό της χώρας του,δηλαδή την ίδια του την χώρα. Η αυτολογοκρισία, αναφέρεται ως η χειρότερη μορφή λογοκρισίας,διότι είναι αφομοιωμένη στη συνείδηση του αυτολογοκρινόμενου.

Π Α Ρ Ι Σ Ι : Για να ''αισθανθεί σαν το σπίτι του'' ο πρόεδρος του Ιράν Χασάν Ροχανί,κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Γαλλία,οι γυμνόστηθες ακτιβίστριες ''Femen'',με φόντο τον Πύργο του Άϊφελ,συμμετείχαν σε εικονικούς απαγχονισμούς. Ήταν μια διαδήλωση κατά της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,από το καθεστώς της Τεχεράνης, αλλα και των εκτελέσεων που αυτό πραγματοποιεί. Σε 700 υπολογίζονται οι απαγχονισμοί που έγιναν το 2015 στο Ιράν.

Τ Ε Χ Ε Ρ Α Ν Η : Για να ''αισθανθεί σαν το σπίτι του'' ο Νήπιος (Τσίπρας), κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Ιράν,δεν χρειάστηκε να κάνουν τίποτα,διότι το dress-code των καθεστωτικών της Τεχεράνης είναι πανομοιότυπο με αυτό των καθεστωτικών της Αθήνας.

Α Θ Η Ν Α : Στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ''ανέβηκε''πρόσφατα το έργο ''Η Ισορροπία του Nash'',όπου τα ''απομνημονεύματα'' του Σάββα Ξηρού, συνυπάρχουν με κείμενα του νομπελίστα (1957) Αλμπέρ Καμύ. Το κείμενο ενός τρομοκράτη παρουσιάζεται να συνομιλεί, με κείμενα ενός που δεν απασχόλησε,επειδή προϋπήρξε αποκλειστικά κατά συρροήν δολοφόνος,αλλά επειδή είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς και διανοητές του εικοστού αιώνα,η σκέψη του οποίου καταλήγει στην καταδίκη της βίας.

Σκίτσο του Δημ.Χατζόπουλου.

Μετά τον Μπαρουφάκη η ''Ισορροπία του Nash'',επανέφερε στην επικαιρότητα την ''Θεωρία των Παιγνίων''. Αυτή πήρε το όνομα της από τον νομπελίστα(1994) Τζων Φορμπς Νας (1928-2015), αμερικανό μαθηματικό και οικονομολόγο με σημαντικό έργο στην ''Θεωρία των Παιγνίων'' και τα ''μαθηματικά του ανταγωνισμού'', και αποτελεί ένα τρόπο επίλυσης μη συνεργατικών παιγνίων,στα οποία συμμετέχουν δύο ή περισσότεροι παίκτες. Σημείο ισορροπίας Nash, ονομάζεται το σημείο όπου κάθε παίκτης έχει επιλέξει τη στρατηγική του και δεν είναι διατεθειμένος να την αλλάξει,επειδή είναι πεπεισμένος, ότι και κανένας από τους άλλους δεν είναι διατεθειμένος να την αλλάξει. Η θεωρία δεν κρίνει ποιοτικά, την φύση της ισορροπίας που θα επιτευχθεί. Σχετικά με το θεατρικό έργο,η λογική της ισορροπίας του Nash,συνηγορεί στη δυνατότητα μια Δημοκρατική Πολιτεία να αποδεχθεί -ανεχθεί,την τρομοκρατία ως πολιτική πρακτική

Στην ταινία ''Ένας Υπέροχος Άνθρωπος''(A Beautiful Mind-ΗΠΑ-2001) του Ρον Χάουαρντ, που απέσπασε 4 βραβεία Όσκαρ,μεταξύ αυτών και αυτό της Καλύτερης Ταινίας,περιγράφεται η πορεία του μαθηματικού Τζον Νας,από το 1947 έως το 1994.

Στις 28-1-16,το Εθνικό Θέατρο ανακοίνωσε ότι ''κατεβάζει'' την συγκεκριμένη παράσταση, πιεζόμενο από τον σάλο που δημιούργησε η υπόθεσή της.Για να κρίνουμε αυτήν την εξέλιξη πρέπει να αντιδιαστήλλουμε την πρόκληση από την τέχνη. Η πρόκληση είναι προϊόν της κοινωνίας του θεάματος και ως εκ τούτου εδράζεται στην επιφανειακή αντιμετώπιση ενός πιασάρικου θέματος. Η τέχνη αντίθετα είναι απότοκος του κάματου της σκέψης,προϋποθέτει χρόνο και στοχασμό για να κατανοηθεί και εν τέλει παρουσιασθεί ο λαβύρινθος της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα ''απομνημονεύματα Ξηρού'',αποτελούν εκ των πραγμάτων την αποθέωση της υποκειμενικότητας, που μέσω του εθνικού μας θεάτρου,δυστυχώς ,προσπάθησαν να οικειοποιηθούν την επενέργεια κάθε έργου τέχνης,δηλαδή την με αξιώσεις αποδοχή του, ως αντικειμενικότητα.

Στην ''Χώρα της Αν-ισορροπίας'',μπορεί η ''Παραφύση Κυβέρνηση''της να ισχυρίζεται, ότι πίσω από την γενική απεργία της 4ης Φεβρουαρίου ,υποκρύπτονται σχεδιασμοί ανατροπής της,όταν τα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ συνηγορούν υπέρ της απεργίας και το εκδοτικό της φερέφωνο ''Η Αυγή'',κυκλοφορεί με τίτλο ''Λαϊκη Οργή''. Μπορεί,ο δήμαρχος της πόλης μου Αχιλλέας Μπέος,ενώ έχει τεθεί σε αργία,διότι είναι υπόδικος για στοιχηματική απάτη,να συνεχίζει επί της ουσίας ,να ασκεί καθήκοντα δημάρχου,γεγονός που αποδέχονται και επίσημοι φορείς της πόλης. Μπορεί 150 άτομα και οι συντελεστές της παράστασης, να καταλάβουν την Πειραματική Σκηνή (31-1), και να παρουσιάσουν την ''Ισορροπία του Nash''. Μπορεί το παράλογο να κάνει πάρτυ...

Έκτακτη είδηση: Το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, αντιδρώντας στο ''κατέβασμα'' της παράστασης,αποφάσισε να την ''ανεβάσει'' αυτό,αντικαθιστώντας τα κείμενα του Ξηρού,με κείμενα του δικού της δολοφόνου Τζιχάντι-Τζον.

Seedrinker