Ε π ι σ κ ο π ι κ ώ ς

Η ηθική είναι διαφορετική από χώρα σε χώρα,

ο ηθικός κώδικας κοινός.

            Ένα ακριβώς χρόνο πριν [7/1/15],ξεκίνησαν να μετρούν οι 54 ώρες πού συγκλόνισαν την Γαλλία και μαζί όλο τον κόσμο. Την τρομοκρατική επίθεση στο σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo με 12 νεκρούς, μεταξύ των οποίων και 5 κορυφαίοι Γάλλοι σκιτσογράφοι, ακολούθησε η ομηρία σε Εβραϊκό παντοπωλείο και την δολοφονία τεσσάρων ομήρων. Δεκαεπτά συνολικά οι νεκροί, μεταξύ των οποίων και οι 3 τρομοκράτες, οι οποίοι δρούσαν για λογαριασμό της Αλ Κάιντα Υεμένης. Εννέα μήνες μετά [13/11/15] το Παρίσι, για δεύτερη φορά, δέχεται μπαράζ τρομοκρατικών επιθέσεων από δολοφόνους τού ISIS, με θύματα κυρίως νέους [129 νεκροί και 350 περίπου τραυματίες].

            Η δεύτερη ενέργεια αποτελούσε κυριολεκτικά πολεμική επίθεση του Ισλαμικού Κράτους στην Πολιτισμική Πρωτεύουσα της Ενωμένης Ευρώπης  που αποτυπώθηκε με την επίκληση από την Γαλλία τού άρθρου 42, παράγραφος 7, της Συνθήκης της Ε.Ε. Αυτό προβλέπει ,ότι εάν ένα κράτος μέλος ,δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφος της, τα άλλα κράτη μέλη έχουν την υποχρέωση να το βοηθήσουν με όλα τα μέσα πού διαθέτουν, βάσει τού άρθρου 51 τού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

            Χαρακτηρίζω το Παρίσι ως Πολιτισμική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, όχι μόνο για τα σπουδαία και καθοριστικά παρελθόντα, αλλά και για τα διαδραματιζόμενα παρόντα. Στη Γαλλία λαμβάνει χώρα η κρίσιμη δοκιμή, αποτελεί το σκηνικό όπου μπορεί να ληφθεί η τελική απόφαση για την μοίρα της Ευρώπης του 21ου αιώνα. Έχει τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό, ο οποίος και αντιμετωπίζεται πιο θετικά από ότι στην υπόλοιπη Ε.Ε. Ένα μεγάλο μέρος του, είναι από τα πιο ενσωματωμένα, αλλά επίσης και ένα μεγάλο μέρος του είναι από τα πιο ριζοσπατικοποιημένα στην Ε.Ε. [Το 16% των Γάλλων πολιτών εξέφρασε υποστήριξη στον  ISIS]. Και εάν η ισλαμική ριζοσπαστικοποίηση κερδίσει έδαφος ή μεταλαχθεί σε κάτι πιο διεισδυτικό και επικίνδυνο, θα το πετύχει εκεί. Και εάν η διαβόητη ευρρωπαϊκή ακροδεξιά συνεχίσει την μεταμόρφωση της από περιθώριο σε κυρίαρχη τάση, η αλλαγή πιθανότατα θα συμβεί εκεί. Είναι επίσης η Γαλλία εκείνη πού καλείται, για ιστορικούς, πολιτισμικούς και γεωγραφικούς λόγους, να γεφυρώσει το κενό ανάμεσα σε ευρωπαϊκό Βορρά και Νότο.  Άλλωστε η Γαλλία, είναι ιστορικά αποδεδειγμένα, το ευρωπαϊκό θέατρο συγκρούσεων ισχυρών δυνάμεων,απολυταρχικών-δημοκρατικών,καθολικών-αντικληρικών,κομμουνιστών-φασιστών και σήμερα ο τόπος ''όπου οι πολιτισμικές αβεβαιότητες σχετικά με το Ισλάμ, το κοσμικό κράτος τον εθνικισμό την Ευρώπη για την νεωτερικότητα, υποδηλώνουν ότι σύντομα δεν αποκλείεται να γεννηθούν νέες δυνάμεις. Αν η Ευρώπη μπορεί να ακόμη να γράψει αληθινή ιστορία για το καλό ή το κακό ίσως θα γραφτεί στη La Belle France.'' [Ross Douthat]

            Λίγες ημέρες μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo, την Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015 και ώρα Ελλάδος 3μ.μ.,περισσότεροι από 40 ηγέτες κρατών, μεταξύ των οποίων και ηγέτες πού δεν είναι υποδείγματα ανοχής και σεβασμού προς τις ατομικές ελευθερίες στις χώρες τους [π.χ. Ετσεβίτ], ηγήθηκαν μιας τεράστιας διαδήλωσης, περίπου 2 εκατ. ανθρώπων, πού ξεκίνησε από την πλατεία Δημοκρατίας και κατέληξε στην πλατεία τού Έθνους. Διαδήλωσαν ότι το δίκαιο όσο και η παράδοση, επιβάλουν την έλλειψη διακρίσεων με βάση τη φυλή, τη θρησκεία ή το φύλο, αρκεί οι πολίτες να αποδέχονται τα τρία ιδεώδη της δημοκρατίας, την ελευθερία, την ισότητα και την συνύπαρξη [αδελφοσύνη]. Μία προσέγγιση πού χρονολογείται από την Γαλλική Επανάσταση και είναι ριζωμένη στην ζωή των Γάλλων, αναγνωρίζοντας-ανακυρήσωντας έστω και σιωπηρά, το Παρίσι ως την πρωτεύουσα του Δημοκρατικού Κόσμου.

            Σήμερα είναι ανάγκη να θυμηθούμε τον αφορισμό πού αναφέρει ότι όταν δεν υπάρχει λύση σε ένα πρόβλημα τότε αυτό παύει να αποτελεί πρόβλημα. Ως εκ τούτου, ας θεωρήσουμε ως κοινωνία, το πρόβλημα της τρομοκρατικής απειλής ως άλυτο πρόβλημα [όχι βέβαια ως κρατικοί μηχανισμοί αντιμετώπισής τους], και ας συνεχίσουμε να ζούμε χωρίς φόβο. Οποιαδήποτε σχετική απώλεια, ας την θεωρήσουμε το σημερινό τίμημα της ελευθερίας μας. Αυτή η θεώρηση, αποδυναμώνει και εν δυνάμει αδρανοποιεί την τρομοκρατία, η οποία μέσω τού φόβου πού προκαλεί, θεριεύει.

            Γεγονός απαισιόδοξο είναι, ότι τα δημοκρατικά ιδανικά φαντάζουν υπερβολικά απόμακρα και κενά στους πιστούς μουσουλμάνους, πού παραδοσιακά δεν διακρίνουν απόσταση μεταξύ της θρησκείας και της δημόσιας ζωής, διότι ο κυρίαρχος φορέας κοινωνικοποίησής τους είναι ο λόγος τού Κορανίου, δηλαδή μία ετερόνομη διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας. Από την στιγμή πού η ηθική ξεφεύγει από τα εγκόσμια, κάθε Μουλάς οποιουδήποτε δόγματος μπορεί να την στρεβλώσει μέχρι θανάτου. Στο πλαίσιο αυτής της ηθικής ετερονομίας ,διάφοροι πείθονται να ανατιναχθούν σε καφετέριες, κέντρα διασκέδασης και στάδια φωνάζοντας ο θεός είναι μεγάλος''. Στην σχετική ανάρτηση της 25/5/15 με τίτλο ''Μέρες Απρίλη...[23 Απριλίου 570]'' ανέφερα'' το πραγματικό πρόβλημα με το Κοράνι, είναι ότι βάζει εμπόδια στο δρόμο προς την νεωτερικότητα των κοινωνιών, καθώς το κράτος τού Αλλάχ εκτείνεται αδιακρίτως στο σύνολο της ανθρώπινης δραστηριότητας [μουσουλμανικό δίκαιο-Φικ] και ο άνθρωπος καθίσταται έρμαιο των αυθεντικών διερμηνευτών της βούλησης Του. Ως εκ τούτου ο όρος Ισλαμική Δημοκρατία, είναι αδόκιμος λόγω της αντίφασης πού περικλείει''.

            Σχετικά επίκαιρα παραδείγματα, η ανακοίνωση πού εξέδωσε το κορυφαίο θρησκευτικό σώμα της Τουρκίας η ''Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων [Diyaget]'', στην υποψήφια για ένταξη στην Ε.Ε. Ισλαμική Δημοκρατίας της Τουρκίας, σύμφωνα με την οποία τα αρραβωνιασμένα ζευγάρια δεν πρέπει να κρατούνται χέρι-χέρι, αλλά ούτε να περνούν χρόνο μόνοι τους. Δεύτερο παράδειγμα, η εκτέλεση με την κατηγορία της τρομοκρατίας τού σιίτη κληρικού Σεΐχη Νίμρ αλ Νίμρ στην Σουνιτική Σαουδική Αραβία, η οποία την οδήγησε σε διαμάχη με το ισχυρότερο Σιιτικό κράτος το Ιράν, επικινδύνως εξοπλισμένα αμφοτέρως. Το τελευταίο επεισόδιο στη διαμάχη μεταξύ των δύο δογμάτων τού Ισλάμ, πού έχει τις ρίζες του 1400 χρόνια πριν, δηλαδή την εποχή αμέσως μετά τον θάνατο τού Μωάμεθ [632 ]. Μία αντιπαράθεση πού έχει να κάνει με τον τρόπο διαδοχής του.

            Οι Μουσουλμάνοι συχνά θεωρούν τις δυτικές αξίες ξένες, ίσως και βλάσφημες, ενώ πιστεύουν ότι προσπαθούν να τούς επιβληθούν ως μία νέα μορφή αποικιοκρατίας, αυτή την φορά πολιτισμικής. Σε αυτό συνηγορούν και οι απόψεις ενός μεταμοντέρνου πολτού δήθεν προοδευτικών, οπαδών του political correct. Ένας πολτός ιδεοληπτικών βασισμένων στην θεωρία της πολυπολιτισμικότητας, πού διατυπώθηκε από την αριστερά μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, παρακλάδι τού Διεθνισμού, τού χωρίς σύνορα ιστορικο-υλιστικού μηδενισμού και αμοραλισμού. Είναι δομημένη σε μία επιλεκτική αναφορά στο άρθρο 10 της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων τού Ανθρώπου και τού Πολίτη της Γαλλικής Επανάστασης [1789]. Επιλεκτική διότι ενώ αναφέρονται στο ''ουδείς επιτρέπεται να ενοχλείται για τις πεποιθήσεις του περιλαμβανομένων των θρησκευτικών'' παραβλέπουν το ''υπό τον όρο ,η εκδήλωση των πεποιθήσεων να μην διαταράσσει [...]την δημόσια τάξη.'' Ένας πολτός ιδεοληπτικών  πού  στην ουσία μπλοκάρει την διαδικασία ενσωμάτωσης τους και υποδαυλίζει τις αντιπαραθέσεις των μεταναστών, με τις κοινωνίες των οποίων αποτελούν πλέον συστατικά στοιχεία ή φιλοξενούνται. Ένας πολτός ιδεοληπτικών, πού δεν αντιλαμβάνεται ότι ο δυτικός πολιτισμός είναι ο πρώτος που απεδέχθη την ύπαρξη άλλων πολιτισμών και σήμερα προσπαθεί να κατανοήσει το Ισλάμ. Το ερώτημα είναι ,το Ισλάμ θέλει να κατανοήσει ή να εξισλαμίσει;

            Το ερώτημα αυτό, επικαιροποίησε ο εφιάλτης πού έζησαν εκατοντάδες γυναίκες το βράδυ της παραμονής Πρωτοχρονιάς ,στο κέντρο της Κολωνίας και όχι μόνο εκεί, από πρόσφυγες και μετανάστες προσφάτως αφιχθέντες στην Γερμανία. Το όνομα του, ''taharrush'' και ονοματίζει την σχεδιασμένη ομαδική σεξουαλική κακοποίηση μέσα στο πλήθος, συνήθως με βίαιες χειρονομίες, μία πρακτική άγνωστη στην Ευρώπη έως προσφάτως.

            Σήμερα πού η Ευρώπη δέχεται κύματα προσφύγων και παράνομων μεταναστών, αυτό πού πρέπει να υπερασπισθεί είναι η μορφή τού πολιτισμού της, έχοντας υπ' όψιν ''ότι η ποσότητα όταν περάσει ένα κρίσιμο σημείο, μετατρέπεται σε ποιότητα.'' [Ένγκελς]. Είναι η μάχη τού πολιτισμού ενάντια της εν δυνάμει βαρβαρότητας των -ισμών, πού ταλανίζουν για 2000 χρόνια την ανθρωπότητα. Είναι οι -ισμοί πού μπορούν να  μετατρέψουν μια ιδέα σε ιδεοληψία και μία πίστη σε δόγμα, με εν δυνάμει τον κίνδυνο οι εκπρόσωποι τους, να θεωρήσουν τούς εαυτούς τους, ως τούς αλάνθαστους κριτές των άλλων ανθρώπων και να αισθανθούν πως μπορούν μέχρι και να τούς εξοντώσουν. Είναι η επαναεπιβεβαίωση της ύπαρξης οικουμενικών αξιών, οι οποίες δεν είναι μονάχα της Ευρώπης και της Δύσης, αλλά εκείνες πού γίνονται ή πρέπει να γίνονται σεβαστές πανανθρώπινα. Είναι αυτές πού διέπουν την ''ανοικτή κοινωνία'' όπως την περιέγραψε ο Καρλ Πόπερ ''είναι εκείνη στην οποία τα άτομα έχουν να αντιμετωπίσουν προσωπικές αποφάσεις, εν αντιθέσει με τις κολεκτιβιστικές ή άλλες κοινωνίες, η συνοχή των οποίων βασίζεται σε κάποιο 'μαγικό' δεσμό, όπως π.χ. η θρησκεία.''

            Μη δυνάμενος να αποφύγω τον πειρασμό θα επισημάνω ότι οι ''μουλάδες'' τού ΣΥ.ΡΙΖ.Α., διαλαλώντας έναν βαθειά συντηρητικό αριστερολαϊκισμό, πού φαντασιώνονταν μία μετάλλαξη της πραγματικότητα, δημιούργησαν την καταπιεστική και οπισθοδρομική λαϊκή μάζα Κ.Δ.Ο.Α., μέσω της οποίας επιτέθηκαν στην ελληνική οικονομία με μπαράζ τρομοκρατικών ενεργειών το 2015.

            Επανερχόμενος και εξειδικεύοντας ,θα επισημάνω ότι το ''προσφυγικό'' δεν είναι αποκλειστικά θέμα ευρωπαϊκής πολιτικής αλλά και πολιτισμικό και συνεπώς ηθικό. Η ηθική μας, αυτή πού μας επιβάλλει να τούς αποδεχόμαστε και να τούς περιθάλπουμε, η ίδια μας απαγορεύει να ανεχόμαστε τις νοοτροπίες και τα έθιμα τους πού αντιβαίνουν τον πανανθρώπινο ηθικό κώδικα περί ελευθερίας, ισότητας και αξίας της ανθρώπινης ζωής. Γενικεύοντας ,θα επισημάνω ότι ο ευρωπαϊκός ουμανισμός παρουσίαζε πάντα δύο πρόσωπα. Το ένα αυτό της ίσης αξίας, της ίσης αξιοπρέπειας όλων των ανθρώπων ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και φυλής. Αξία οικουμενική πού οφείλουμε να καλλιεργήσουμε και να συνεχίσουμε να διαδίδουμε στον κόσμο. Το άλλο του πρόσωπο, αυτό πού θέλει τον άνθρωπο μόνο υποκείμενο της φύσης και τού κόσμου. Τον θεοποιημένο άνθρωπο, τον άνθρωπο τον προορισμένο να κατακτήσει τον κόσμο. Αυτόν τον άνθρωπο  οφείλουμε να εγκαταλείψουμε. Οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε, να διαχωρίσουμε, όλα όσα αποκαλύφθηκαν αμφίσημα και επικίνδυνα στην ευρωπαϊκή  ιστορία, με μία ειλικρινή διάθεση αυτοκριτικής και όχι να αυτομαστιγωνόμαστε συνεχώς, όπως προτείνει ο μεταμοντέρνος πολτός των αλάνθαστων αριστερο-κουλτουριάρηδων.

            Οι ''θυσίες τού Παρισιού'' ανέστησαν την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, μέσω της οποίας ξεπρόβαλλε μια μορφή κοινής γνώμης, αυτή της ευρωπαϊκής κοινωνίας των πολιτών. Είναι αυτή πού μπορεί να καλύψει το λεγόμενο ''δημοκρατικό έλλειμμα'' της Ε.Ε., δημιουργώντας το αίσθημα τού συνανήκειν, ανάχωμα στους εθνικούς εγωισμούς. Είναι αυτή πού μπορεί να αποτελέσει το αντίδοτο στην σταδιακή πολιτική ,ηθική και πολιτισμική κατάπτωση της Ε.Ε., όπως αυτή παρουσιάζεται μυθοπλαστικά επιβεβαιωμένη στο βιβλίο ''Υποταγή'' τού Μισέλ Ούελμπεκ, ο οποίος επίσης ''προβλέπει'' και το εφιαλτικό σενάριο μιας Ισλαμοποιημένης Ευρώπης.

            ''Παραδόξως το χάος στο οποίο κινδυνεύει να βυθιστεί η ανθρωπότητα εμπεριέχει την τελευταία της ελπίδα. Γιατί; Καταρχήν, επειδή η εγγύτητα του κινδύνου ευνοεί τη συνειδητοποίηση, η οποία μπορεί έτσι να διευρυνθεί και να πολλαπλασιαστεί για να φτιάξει μια μεγάλη πολιτική επίγειας σωτηρίας. [...]Η ανθρωπότητα διαθέτει τις γενικές αρετές που επιτρέπουν τη δημιουργία νέων.[...] Οι γενικευμένες κρίσεις που την κλυδωνίζουν θα μπορούσαν να φέρουν τη ζωτική μεταμόρφωση. Πρέπει να περάσουμε από την απελπισία για να ξαναβρούμε την ελπίδα.'' [ Εντγάρ Μορέν]

            ''Για τον ζηλωτή της γνώσης, τον εραστή της σοφίας, τον λάτρη των απόκρημνων ερωτημάτων και του επίμοχθου στοχασμού, η σύμπτωση να ζει συγκαιρινός με κοσμογονική ιστορική ανακατάταξη [κατάρρευση πολιτισμικού παραδείγματος και κυοφορία καινούργιου], είναι προνόμιο, δώρο συναρπαστικό. Για τους πολλούς[...] δυσεξέλεγκτη αντίδραση, στην ανασφάλεια που γεννά το άγνωστο καινούργιο, είναι η εθελούσια τυφλότητα.'' [Χρήστος Γιανναράς] [ Σχετικά και στην ανάρτηση ''Στοχαζόμενος την αστερόσκονη'' της 18/1/2013.]

            Για το τέλος άφησα το ερώτημα που διετύπωσε ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Φίλιπ Ντικ ''είμαστε στ' αλήθεια άνθρωποι ή κάποιοι από εμάς είμαστε απλές μηχανές αντανακλαστικών.''

Ε π ί λ ο γ ο ς

Αθάνατο πενάκι...

     

      

            Η κοπέλα σκύβει και φιλάει τον Βολινσκί, ενώ εκείνος σκιτσάρει απορροφημένος. Φύλακας-άγγελος που στέκει από πάνω του σε κάποιον απροσδιόριστο παράδεισο. Είναι βέβαια μουσουλμάνα-και είναι πολύ όμορφη. Δίνει στον Βολινσκί ένα μητρικό φιλί. Θα μπορούσε όμως να είναι και το φιλί της κόρης προς τον πατέρα ή ένα πολύ ερωτικό φιλί της συζύγου ή της συντρόφου ή της ερωμένης στον άνδρα που αγαπά.

            Το σχέδιο που  κοσμεί αυτό το σημείωμα έκανε τον γύρο του κόσμου λίγες μόλις ημέρες μετά το φονικό στο Παρίσι. Ο Μίλο Μανάρα απέτισε τον δικό του φόρο τιμής στον κορυφαίο συνάδελφό του, που έφυγε τόσο βάναυσα επειδή απλώς εξασκούσε την τέχνη του. Φέρει την σφραγίδα του μεγάλου Ιταλού όχι μόνον επειδή η κοπέλα είναι πανέμορφη και υπέροχα ερωτική, μα κυρίως διότι όλη η σύνθεση αποπνέει αυτό τον ιδιαίτερο ''μαναρικό'' συνδυασμό ερωτισμού και τρυφερότητας, πονηριάς και στοργής, έλλειψης και πληρότητας. Το απαλό αυτό φιλί θα μπορούσε να είναι φιλί καλωσορίσματος, φιλί διακοπής απ' τη δουλειά για ένα ευχάριστο διάλειμμα, θα μπορούσε να είναι φιλί αποχαιρετισμού.[ Ηλίας Μαγκλίνης]  

              Λ Υ Σ Σ Α   Γ Ι Α   Ζ Ω Η . . .

Σ α ν   ε π ι δ ό ρ π ι ο

Επιβεβαιώσεις και εκτιμήσεις...

                        Στις 31/10/2013 στην ανάρτηση ''Με απαντοχή.[2.Η εκλογική νίκη της Μέρκελ.]'', συμπερασματικά ανέφερα ''Αναγκαστικά λοιπόν ,ο ιστορικός του εγγύς μέλλοντος θα επεκτείνει τον χαρακτηρισμό < μανούλα>, που της έχουν προσδώσει οι Χριστιανοδημοκράτες, για να περιγράψει την προσφορά της στην Ε.Ε.'' και όλοι τότε με κοιτούσαν ,τουλάχιστον, παράξενα. Ένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση αποτελεί το γεγονός ότι η κ. Μέρκελ επιλέγει ως το Πρόσωπο της Χρονιάς 2015, από το περιοδικό ΤΙΜΕ. Επιλέγει για τον ρόλο που διαδραμάτισε στην διατήρηση της σταθερότητας στην Ευρώπη, σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ιστορίας της. Όπως αναφέρει το περιοδικό στην διάρκεια του 2015 υπήρξαν ''όχι μια και δυο, αλλά τρείς ξεχωριστές περιστάσεις που δημιούργησαν αμφιβολίες για το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου ως ιστορικό πείραμα. Η προοπτική της ελληνικής χρεοκοπίας που απείλησε ευθέως την ύπαρξη της Ευρωζώνης, η προσφυγική κρίση που έθεσε υπό αμφισβήτηση την πολιτική ανοιχτών συνόρων και οι αιματηρές επιθέσεις στο Παρίσι, που έφεραν ξανά τη δυσπιστία στα κράτη μέλη και την τάση να κλείσουν τις πόρτες τους σε κάθε ξένο στοιχείο.'' Το αμερικανικό περιοδικό υποστηρίζει ότι με την συνολική στάση της  η Άγκελα Μέρκελ έδειξε ότι η δύναμη της Γερμανίας μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την σωτηρία αντί για καταστροφή. Αυτό το συμπέρασμα δεν είναι αυθαίρετο ,όταν προέρχεται από ένα από τα πιο έμπειρα και έγκυρα συντακτικά επιτελεία του κόσμου. ''Η Μέρκελ παρουσίασε ένα διαφορετικό σύνολο αξιών ανθρωπισμού ,γενναιοδωρίας, ανοχής.''

            Μετά τους Time, οι Financial Times και οι δημοσιογράφοι του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων [A.F.P.] ,για τους ίδιους λόγους, ανακηρύξαν την κ. Μέρκελ ως το Πρόσωπο της Χρονιάς 2015.

            Στην ανάρτηση ''Σουρεάλ...'' της 13/6/2012,συγκρίνοντας τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με το ΠΑ.ΣΟ.Κ του Ανδρέα Παπανδρέου,  κατέληγα στο συμπέρασμα ότι εάν επικρατούσε ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιβεβαιώνονταν αυτό που επισήμαναν οι Σοπενχάουερ και Χέγκελ ότι ''η ιστορία επαναλαμβάνεται...''. Ο Μάρξ το συμπλήρωσε με το '' την μια φορά σαν τραγωδία και την άλλη σαν φάρσα'' και ο Μαρκούζε επέκτεινε '' κάποιες φορές η κωμική επανάληψη της ιστορίας ,μπορεί να είναι πιο τρομερή από την αρχική τραγωδία.''

            Και συνέβη το 2015. Και πως ξεμπερδεύεις με το 2015,το οποίο δεν είναι χρονιά ,είναι ιδέα. Την ιδέα του υβριδισμού, μιας ιδεοληπτικής αιτιολογίας ηλιθιότητας, με την ανικανότητα. Αυτό είναι '' ένα τεράστιο σχέδιο'' όπως είχε πει και ο Ντε Γκωλ, όταν κάποιος τον υποδέχθηκε στο απελευθερωμένο Παρίσι με ένα πανό που έγραφε '' θάνατο στους ηλιθίους''.

            Σε προηγούμενες αναρτήσεις, ανέφερα ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επαναθέσμιση της Ελληνικής Δημοκρατίας, την αφύπνιση της ''αστικής συνείδησης'', αυτής που μεταμορφώνει την λαϊκή μάζα σε πολίτες. Το 2015 είχαμε τα πρώτα επεισόδια- ενδείξεις αφύπνισής της. Ως πρώτο θεωρώ την μεγάλη συγκέντρωση για την ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ - ΑΡΙΣΤΕΙΑ - ΓΝΩΣΗ ενάντια στον μηδενισμό-ισοπέδωση-ελάσσονα προσπάθεια που προωθούσε η Παραφύση, με το νομοσχέδιο Μπαλτά για την Παιδεία. Ακολούθησαν οι μεγάλες συγκεντρώσεις υπέρ του ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα.

            Οι εκτιμήσεις μου για το 2016 συγκλίνουν στο ότι θα πρόκειται για μια δύσκολη χρονιά γεμάτη διαψεύσεις. Τα ελπιδοφόρα επεισόδια αφύπνισης της αστικής συνείδησης θα πυκνώσουν. Ήδη μετράμε, την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας και τις διαδηλώσεις ''της γραβάτας'' κατά του ''ασφαλιστικού''.  Τα Χριστούγεννα του 2016 θα μας βρουν βασίμως αισιοδοξούντες.

                Με αυτό το σκίτσο ο Αρκάς διακωμωδεί τις αθρόες προσλήψεις συγγενών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στο Δημόσιο.[ Κωδική ονομασία, μετακλητοί υπάλληλοι.] Ο ράπερ Γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Ιάσονας Σχινάς-Παπαδόπουλος, ''ραπάροντας συριζέικα'' το αντιστασιακό παρελθόν των προγόνων του, προέβει στην τοποθέτηση συγγενών και φίλων στο πολύπαθο Δημόσιο.

Seedrinker