«Αν ανέβεις σε λάθος τρένο, είναι ανώφελο μετά
να τρέχεις στο διάδρομο του στην αντίθετη
κατεύθυνση» Ντίτριχ Μπόνχεφερ, γερμανός
θεολόγος που εκτελέστηκε από τους Ναζί.
Υπάρχει μία ρήση που αναφέρει ότι «η
αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος». Μία ρήση που εδράζει την αλήθεια της
στην ενυπάρχουσα στον άνθρωπο, ροπή προς την τελειότητα, την Αριστοτελική
«εντελέχεια». Και αυτό διότι όταν η ροπή αυτή ενεργοποιηθεί, δηλαδή όταν
εγκαίρως μάθεις πιο είναι το «ωραίον», γιατί δεν γεννιέσαι με αυτή την αίσθηση,
συντάσσεσαι σε ένα αδιόρατο και σχεδόν αυτοματικό σύστημα αντιδράσεων, έτσι
ώστε ότι κατάφορα δεν ανταποκρίνεται σε αυτό να το αποδιώκεις. Τότε είναι που
αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι την ζωή σου σαν έργο τέχνης, σαν ένα καμβά που
πρέπει να «ζωγραφίσεις», δηλαδή να παρουσιάσεις εν τέλει κάτι το ό-μορφο.
Στην σημερινή πραγματικότητα αυτή η ενεργοποίηση, είναι δυνατόν
να επιτευχθεί μέσω της μόρφωσης των νέων και της επι-μόρφωσης (πολιτισμικής)
των μεγαλύτερων. Και μόρφωση σημαίνει πνευματική και ηθική καλλιέργεια, για να
αποκτά ο αυριανός πολίτης νέα μορφή, ευ-μορφή, ό-μορφη ώστε να συμπράττει στην
επίτευξη του ω-ραίον (στην ώρα του), δηλαδή στην επίτευξη της αρμονίας και
ειδικότερα στην εύρυθμη λειτουργία της πολιτείας. Αυτή είναι η ουσία της μόρφωσης
και όχι όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα, ως ένα αποκλειστικά χρηστικό
εργαλείο, που τελικά μας αποκόπτει από κάθε είδους πνευματικότητας και κάθε
διάθεση ανιδιοτέλειας, το οποίο εν τέλει συντελεί σε έναν όλο και εντονότερο
ναρκισσισμό, σ’ ένα όλο και πιο αντιαισθητικό κοινωνικό γίγνεσθαι. Και η
πολιτισμική επιμόρφωση σημαίνει την προσπάθεια επανασύνδεσης του λαού με την
«ιδεολογία της πόλης» δηλαδή την ιδεολογία μιας θεσμισμένης πολιτείας. Αυτή η
μόρφωση συμβάλλει και στο να γίνει αντιληπτό ότι η πραγματική φύσις του
ανθρώπου συνιστάται στην εν-αρμόνιση της, μετά τη «κατά φύσιν». Ζωή δηλαδή στη
λογικότητα του «ομολογουμένως τη φύσει ζην» (Στωϊκή φιλοσοφία). Εν τέλει δηλαδή
να ταυτιστούμε με την Συμπαντική Πραγματικότητα. Άλλωστε η συμμετρία ήταν αυτή
που οδήγησε και τον Αινστάϊν στην διατύπωση της Γενικής θεωρίας της
Σχετικότητας, της οποίας η επέτειος των 100 χρόνων από την διατύπωση της,
εορτάζεται φέτος.
Η πρωτοφανής σημερινή αποδοχή, ανοχή,
σιωπή του μεγαλύτερου μέρους την κοινωνίας μας, σε ότι πιο αντιαισθητικό έχει
συμβεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής
παιδείας, γενικής αποδοχής, τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η οποία στο όνομα του
«εκδημοκρατσμού» της, την οδήγησε στην εκτρωματική έκφανση που βιώνουμε σήμερα.
Μία παιδεία της ήσσονος προσπάθειας, της ισοπέδωσης, των καταλήψεων. Μία
παιδεία πολέμια κάθε αξιολόγησης. Και αυτό όταν είναι γνωστό ότι η αξιολόγηση δεν είναι μόνο
διαδικασία, είναι νοοτροπία που βοηθά να κρίνεις, να συγκρίνεις, να εκλέξεις,
όχι μόνο όσους σε κολακεύουν αλλά και όσους σε αμφισβητούν. Έτσι δημιουργήθηκε
η χώρα της μη αξιολόγησης, η χώρα όπου η αποτελεσματικότητα στο δημόσιο τομέα
αποτελεί άγνωστη λέξη, η χώρα της σχετικοποίησης των πάντων, η χώρα όπου δεν
υφίσταται η διάκριση σωστού-λάθους. Μία διάκριση που αντανακλάται και στα
υποκείμενα, με αποτέλεσμα να διαμορφώνεται στην ανθρώπινη αντίληψη η διάκριση
κακός-μέτριος-άριστος.
Η νομοτέλεια αυτής της δυσ-αρμονίας
είναι που οδήγησε την χώρα μας στην καθολική της χρεοκοπία, δηλαδή στην χρεοκοπία
όλων των θεσμικών της χώρων, πολιτικού-κοινωνικού-οικονομικού-πολιτισμικού. Η
νομοτέλεια αυτής της δυσαρμονίας είναι υπεύθυνη για την μη έγκυρη παραγωγή και κυρίως για τη μη
δημόσια διάχυση του αισθητικού πολιτισμού. Ως εκ τούτου φτήνηνε και η λεκτική
επικοινωνία των μαθητών προς όφελος μιας βίας ενδοσχολικής. Ομοίως και η
λεκτική επικοινωνία, η ουσιαστική, εντός της κοινωνίας μας, ακυρώνει την τόσο
απαραίτητη για την Δημοκρατία δια-λόγου συν-ζήτηση, προς όφελος κάθε είδους
βίας εντός ενός δημόσιου χώρου, ως εκ τούτου ά-μορφου και ά-σχημου. Επακόλουθο
η αισθητική της Δημοκρατίας μας να αποικιωποιηθεί από το ψέμα, ως μια εύληπτη
και ευπρόσδεκτή εναλλακτική «αλήθεια». Και αυτό διότι το α-μόρφωτο άτομο
αρνείται να αντιμετωπίσει την αλήθεια. «Άλλες φορές την απωθεί ή τροποποιεί την
σημασία της ή αποδίδει σε άλλα άτομα την προσωπική του σχέση με αυτήν, κρύβοντας
ή κρυβόμενος από την αλήθεια», αναφέρει σχετικά ο ψυχίατρος Μανώλης Μανωλάκης.
Άλλωστε ο Μπρεχτ στα «Πολιτικά Κείμενα» έγραψε ότι «η αλήθεια θέλει θάρρος
για να την πεις και οξυδέρκεια για να την αναγνωρίσεις». Η έλλειψη θάρρους
και οξυδέρκειας αποτελούν το δίπολο μέσα στο οποίο κινήθηκε η βουτηγμένη στο
ψέμα πολιτική της Παραφύση. Μία χαμερπής πολιτική, αν αναλογιστούμε ότι
πολιτική με το Π κεφαλαίο, είναι αυτή που μπορεί να κρατά τους πολίτες σε μια
στενή σχέση με την πραγματικότητα.
Μία πραγματικότητα κυριολεκτικά ΚΙΤΣ,
διότι το κιτς επισημαίνει την ποιότητα εκείνη που διαλαλεί κατά τρόπο
χονδροειδή ότι είναι ψεύτικη, ο δε ψυχισμός του διακατέχεται από το μένος
έναντι στα όρια, το μίσος για οτιδήποτε καθιστά δύο τάξεις πραγμάτων
διαφορετικές. Τέτοια επιδρομή πολιτικού και αισθητικού κιτς είχαμε να δούμε από
την εποχή της Χούντας, που επέβαλε βιαίως το ιδεολόγημα του ελληνοχριστιανικού
πολιτισμού και η οργανική του ένταξη στη φύση των πραγμάτων, ήταν το αναγκαίο
προϊόν του οράματος που είχαν οι χουντικοί για τη χώρα.
Σήμα κατατεθέν του σημερινού
πολιτικού και αισθητικού κιτς είναι το dress code που ακολουθήθηκε από τα κυβερνητικά
στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατά
την συμμετοχή τους στις συνεδριάσεις της Βουλής. Σε όλους μας είναι γνωστό και
αποδεκτό, ότι με «άλλα ρούχα» πρέπει να πηγαίνεις στην εκκλησία την Κυριακή το
πρωί και με άλλα την Κυριακή το βράδυ στα μπαράκια. Το dress code της εκκλησίας αποπνέει το αίσθημα του
σεβασμού στον χώρο και στα τεκταινόμενα κατά την Θεία Λειτουργία και του μπαρ μία διάθεση χαλαρή,
ανοικτή στο φλέρτ. Εφ’ όσον θεωρήσουμε ως αυτονόητο τον σεβασμό των βουλευτών
μας στην Δημοκρατία, πρέπει και στην Βουλή την «εκκλησία του Δήμου» της
αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας να εισέρχονται με τον προσήκοντα σεβασμό, διαχέοντας
έτσι και την αίσθηση αυτού του σεβασμού στους πολίτες. Αυτονόητη λοιπόν η
επανάκαμψη του dress code της Βουλής, δυστυχώς σήμερα με όρους
υποχρεωτικότητας, που να περιλαμβάνει σακάκι και γραβάτα για τους βουλευτές και
ανάλογη ενδυμασία για τις συναδέλφισες τους, η οποία θα έδινε και το μήνυμα της
προσπάθειας αναβάθμισης της σοβαρότητας και του κύρους, σ’ ένα θεσμό που έχει
τρωθεί τα τελευταία χρόνια. Είναι ψυχολογικά αποδεδειγμένο ότι θα βοηθούσε να
επικρατήσει άλλη ατμόσφαιρα στις συζητήσεις, οι βουλευτές να δείχνουν προτίστως,
αυτοσεβασμό στο λειτούργημα τους, ώστε να γίνουν πιο συγκρατημένοι στα λόγια
και την συμπεριφορά τους.
Το dress code της Βουλής δεν είναι ζήτημα
τυπολατρίας και κομφορμισμού, είναι θέμα αμοιβαίου σεβασμού και εμπιστοσύνης. Ο
Αριστοφάνης το αναφέρει «ο καλύτερος τρόπος να συστήσεις κάποιον είναι η
εμφάνιση του». Ο ιδιωτικός τομέας το αναγνωρίζει. Στα κοινοβούλια των εταίρων
μας αναγνωρίζεται. Είναι αυτά τα κοινοβούλια που αποφάσισαν για το 1ο
,2ο και σήμερα για το 3ο μνημόνιο, που περιλαμβάνει και
ότι δεν είχαμε, λειτουργώντας αναξιόπιστα, εφαρμόσει από τα προηγούμενα δύο
«Και το μνημόνιο είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι το μοναδικό κείμενο πολιτικής
που έθεσε συγκεκριμένους στόχους, δεσμευτικούς για το σύνολο του ελληνικού
κράτους» έλεγε στις 11/10/2013 ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας
και λοιδωρήθηκε από αυτούς που σήμερα συναποτελούν την Παραφύση και τους
υποστηρικτές τους. Είναι αυτοί που προσπάθησαν για έξι μήνες να πορευθούν χωρίς
μνημόνιο (χρόνος αμνημόνευτος), γεγονός που στοίχισε στη χώρα το άξιο
–μνημόνευτο ποσόν των 70 δισ. Ευρώ.
Αυτό που βίωσε η χώρα το τελευταίο
επτάμηνο ήταν μια Παραφύση που
συναποτελούνταν από επαγγελματίες τρίτης κατηγορίας, μεσαία στελέχη του
συνδικαλισμού και διανοούμενους με οικονομολόγους που δεν διανοήθηκαν ποτέ
τίποτα το ουσιαστικό. Το μόνο που διανοήθηκαν, τα χρόνια της κρίσης, ήταν αντιμνημονιακά
φληναφήματα «της δραχμής», πλημμυρισμένα από εθνολαϊκιστικές κορώνες, με τις οποίες δίνονταν το ελεύθερο
στον καθένα να αλωνίζει στο χώρο του δημοσίου και στον δημόσιο χώρο, με τις πιο
βάναυσες διαθέσεις, με κυρίαρχο σύνθημα «δεν υπάρχουν θεσμοί παρά μόνο λαός».
Μία Παραφύση συνώνυμο της
καταστροφής. Ο δεκάλογος αυτής της καταστροφής σε γενικές γραμμές και σε
προσομοίωση ακροστιχίδας έχει ως εξής:
Κ ατάφερε ο Τσίπρας να κλονίσει κάθε σχέση εμπιστοσύνης
με τους εταίρους μας και τους θεσμικούς εκπροσώπους της Ε.Ε.. Εναρκτήριο
λάκτισμα, ήταν η αυτονόητα παραφύση για τους εταίρους μας συνεργασία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ
που συγκρότησαν μια αριστερό-ακρο-δεξιά Παραφύση (κυβέρνηση).
Α πέτυχε ο Τσίπρας να διαπραγματευτεί με τους εταίρους
μας, εγκλωβισμένος στην αντιμνημονιακή ιδεοληψία του και τα σχετικά φληναφήματα
που είχε εκστομίσει. Η ένδοια στελεχών που μαστίζει τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τους οδήγησε
στη συγκρότηση μιας Παραφύση, θέατρο σκιών, που επί έξι μήνες έπαιζε το έργο «Ο
Χαϊκάλης Υπουργός». Η εισπρακτική «αποτυχία» του έργου, τον ανάγκασε εν τέλει,
να ανεβάσει την μονόπρακτη κωμικοτραγωδία «Εγώ ο κολοτούμπας», με αυτόν
αποκλειστικό πρωταγωνιστή. Η αγάπη του Τσίπρα στο «θέατρο» φαίνεται και από το
γεγονός ότι οι εκλογές που προκαλεί η ανευθυνότητα του, να σηματοδοτούνται και
από μια «παράσταση Χαϊκάλη».
Τ ραπεζική αργία 21 ημερών, capital control επ’ αόριστον, αναστολή εργασιών
Χρηματιστηρίου Αθηνών 5 εβδομάδων, πλήρης εκτροχιασμός του προϋπολογισμού,
οικονομική ύφεση, αύξηση της ανεργίας, τα αποτελέσματα της 6μηνης επιτυχημένης
κατά Τσίπρα διαπραγμάτευσης, με κόστος 70 δις. € για την οικονομία της χώρας.
Την επαναλειτουργία του Χρηματιστηρίου (3-8-15) ακολούθησε κατάρρευση, με
λογιστική απώλεια κατά την πρώτη ημέρα επαναλειτουργίας του 7,9 δις. €. Η
μετοχική αξία των συστημικών τραπεζών εξαϋλώθηκε ώστε σήμερα να χρειάζονται
επανακεφαλοποίηση. Μέχρι τα 0,03 € κατρακύλησε η τιμή της μετοχής της Eurobank (24-8-15), όσο κοστίζει δηλαδή ένα γάντι
λαστέξ μίας χρήσης σε τιμή προσφοράς (100 γάντια 3,33-Lidl 29-8-15).
Α ποτέλεσμα, της επιτυχημένης κατά Τσίπρα, διακυβέρνησης
από την Παραφύση, η εκτόξευση των δανειακών αναγκών της χώρας για την επόμενη
τριετία στα 85 δις €, τα οποία προστιθέμενα στο υπάρχων χρέος, το καθιστούν
πλέον δύσκολα βιώσιμο. Η ποιοτική διαφορά του τρίτου και επαχθέστερου
Μνημονίου, που υπογράφηκε από τον αντιμνημονιακό Τσίπρα, από τα προηγούμενα,
είναι ότι υποθηκεύει τη Δημόσια Περιουσία μέχρι το ποσόν των 50 δις €, και το
χειρότερο ενυπάρχει σε αυτό μία
ωρολογιακή βόμβα (Σόϊμπλε), που αν εκραγεί, λόγω ανικανότητας της νέας
κυβέρνησης να το εφαρμόσει, θα μας εκτινάξει εκτός Ευρωζώνης.
Σ ε τρεις εκλογικές αναμετρήσεις κατάφερε να οδηγήσει
την χώρα σε περίοδο 8 μηνών ο Τσίπρας αποδεικνύοντας περίτρανα ότι αποτελεί το
πολιτικό υβρίδιο μαξιμαλισμού-αμοραλισμού, επιβεβαιώνοντας και την σχετική
αναφορά μου στην ανάρτηση της 8/12/14 με τίτλο «Αλλέως (2)».
Τ ρεις οι κορυφαίες επιλογές προσώπων του Τσίπρα: Παυλόπουλος-Κωνσταντοπούλου-Βαρουφάκης.
Τρεις επιλογές που δημιούργησαν αλγεινή εντύπωση για την χώρα μας στο εξωτερικό
και στο εσωτερικό πυροδότησαν μία άνευ προηγουμένου (πρωτοφανή) σύγκρουση
μεταξύ των τριών Πολιτειακών Θεσμών και όχι μόνο, και μετέτρεψαν την λειτουργία
της Βουλής (της Κωνσταντοπούλεια) σε φαρσοτραγωδία. Η αισθητική του
«μπαχαλάκια» Τσίπρα για την Δημοκρατία σε πλήρη ανάπτυξη. Απόδειξη η μη
αντιμετώπιση του θέματος Κωνσταντοπούλου, που δίνει πλέον την δυνατότητα στη
«δικτατορίσκο» να παραμένει ο 3ος Πολιτειακός Παράγοντας, ο οποίος
και αντικαθιστά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε περίπτωση κωλύματος του, μέχρι
την εκλογή του νέου Προέδρου της Βουλής, μετά της εκλογές της 20-9-15.
Ρ ήμαξε, μετά την χώρα και τον ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας με την
κυβίστηση του, οδηγώντας το σε εμφύλιο, με ορατό αποτέλεσμα ένα «από-κομμα»
του, αυτό της Λαϊκής Ενότητας με αρχηγό τον Λαφαζάνη, από το πουθενά, να
εισχωρήσει στην διαδικασία των διευρευνητικών εντολών για σχηματισμό
Κυβέρνησης, μετά την παραίτηση της Παραφύση.
Ο υδέν κακόν αμιγές καλού. ΝΑΙ, σύσσωμη σχεδόν η αντιπολίτευση,
αντιλαμβανόμενη έγκαιρα την ανικανότητα του Τσίπρα να λάβει αποφάσεις, πέτυχε
να κρατήσει τη χώρα εντός της Ευρωζώνης, εντός της Ε.Ε., εντός του Δυτικού
Κόσμου. Ανέδειξε το «κίνημα της σφυρίχτρας», το πρώτο σκίρτημα της εν υπνώσει
αστικής συνείδησης τα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Απαραίτητη προϋπόθεση για την
συγκρότηση της κοινωνίας πολιτών, στην οποία προαπαιτούμενο της κάθε
διεκδίκησης του πολίτη αποτελεί η εκπλήρωση των υποχρεώσεων του προς αυτήν,
δηλαδή η συμβολή του στην θεσμισμένη λειτουργία του. Το πεδίο δε της πρακτικής οικονομίας συνέβαλε στην
διεύρυνση της χρήσης του πλαστικού χρήματος και του e-banking στις καθημερινές συναλλαγές. Το
πρώτο σοβαρό πλήγμα κατά των κλεφτών του Φ.Π.Α.
Φ λωμόσαμε κυριολεκτικά στα παράδοξα τους τελευταίους
επτά μήνες. Μετά το «παράλληλο πρόγραμμα» (με το Μνημόνιο) που εξήγγειλε ο
ΣΥΡΙΖΑ έχουμε και την παρακάτω δήλωση του Βούτση στον ΣΚΑΙ (24-8-15) «Αν δεν
τύχουμε μίας νέας έγκρισης (σ.σ. από τον λαό), δεν είναι απαραίτητο να
μετέχουμε, στην υλοποίηση του προγράμματος που ψηφίσαμε, αλλά μπορούμε να
στηρίξουμε ή να ψηφίσουμε συγκεκριμένα μέτρα για τα οποία έχουμε δεσμευτεί».
Δηλαδή αν δεν είμαστε, εμείς κυβέρνηση «γαία πυρί μειχθήτω…» ή «ΟΔΟΣ
ΕΛΛΗΝΩΝ-ΑΠΟΝΤΩΝ ΥΠΕΥΘΥΝΩΝ».
Ή ταν αυτή η 8μηνη περίοδος ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η επιτομή των
αποτελεσμάτων της εισβολής του ΚΙΤΣ στον ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΕΣΜΙΚΟ ΧΩΡΟ.
Ο Τσίπρας παρ’ ότι οδηγήθηκε λόγω
ανικανότητας σε παραίτηση, γητευμένος από την επτάμηνη σχέση του με την εύχυμη
κυβερνητική εξουσία, θέλει να την υφαρπάξει εκ νέου, αντικαθιστώντας το
αντιμνημονιακό του μύθευμα με αυτό περί «κοινωνικού-πολιτικού ΣΥΡΙΖΑ». Ένα νέο
μύθευμα με το οποίο επιχειρεί να εξορκίσει την ισχυρή στον ΣΥΡΙΖΑ κουλτούρα της
«Αριστερής Πλατφόρμας» και το δραχμολάγνιο παρελθόν του. Ήταν αυτός που ανέφερε
«ότι το νόμισμα δεν είναι φετίχ». Είναι αυτός που σήμερα παρουσιάζει τον εαυτό
του ως φετίχ στο εκλογικό σώμα.
Ένα μύθευμα, υβρίδιο του «εκτός πραγματικού» με το υπερβατικό θρησκευτικού
τύπου (πίστη), το οποίο απευθύνεται κυρίως στο «ποιμνιοστάσιο» της Λαϊκής Μάζας
ΚΔΟΑ (Κτηνώδης Δύναμη Οργιώδης Άγνοια).
Ακολουθεί ένα μετά παρρησίας μήνυμα αφύπνισης
προς τους αυτοεγκλωβισμένους του «ποιμνιοστασίου» : Το νέο μύθευμα του ΣΥΡΙΖΑ,
είναι το νέο δίκτυ για να παραμείνεις ακόμη άβουλος, στα χέρια ενός πολιτικού
κομφορμισμού, ο οποίος μετερχόμενος διάφορες μορφές και μεταμφιέσεις,
αποδυναμώνει την δημοκρατία, καθώς σε ακυρώνει ως πολίτη, δηλαδή άτομο της ελεύθερης
γνώμης του κριτικού πνεύματος της συνειδητής επιλογής. Δεν μπορεί εσαεί να σας αντιμετωπίσουμε ως
θύματα λαϊκιστών και λαοπλάνων. Αν παρ’
όλα αυτά εσύ ακόμη πιστεύεις ότι δεν έσφαλες με την επιλογή σου, συμπορευόμενος
έτσι με την Παραφύση και τα μυθεύματα του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να γνωρίζεις ότι
υπάρχετε για να επιβεβαιώνεται η ρήση του Κλάϊστ «το πνεύμα δεν μπορεί να
σφάλει, εκεί όπου δεν υπάρχει». Υπάρχετε για να επιβεβαιώνετε και την δικιά
μου ρήση «η προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, το
λαϊφ-σταϊλ του Μ Α - Α Κ Α…».
Τέλος για σένα «ιδιώτη» (idiot: ηλίθιος-βλάκας) που νομίζεις ότι θα
κοροϊδέψεις-αποφύγεις την πολιτική με την αποχή σου από τις εκλογές ή
ψηφίζοντας «πολιτικά ανέκδοτα», μετά τις εκλογές η πολιτική θα σε μαζέψει
με την απόχη της, είτε το θέλεις είτε όχι.
Επίλογος
«Αναγνωρίζω τα λάθη μου, είμαι
έτοιμος να πληρώσετε γι’ αυτά»
Λεζάντα γελοιογραφίας του Αρκά
Σε
«Πολιτισμό της αιδούς» και «Πολιτισμό της ενοχής» αναφέρεται ο E.R. Dodds στο βιβλίο του «The Greeks and the Irrational» (1959). «Στον πρώτο που διαρκεί,
έως την εποχή του Ομήρου, όποιος βλάπτει κρίσιμα την κοινότητα οφείλει να την
εγκαταλείψει οριστικά, συνειδητοποιώντας το ανεξίτηλο όνειδος για το κακό που
επέφερε. Στον δεύτερο έχει πια επινοηθεί η ενοχή και ο εξιλασμός. Εκείνος που
βλάπτει την κοινότητα μπορεί να αναλαμβάνει την ευθύνη και αφού κάνει μερικές
θυσίες στους Θεούς, να παραμείνει στους κόλπους της, με το ενδεχόμενο να
αναδειχθεί έως και λαοφιλής ηγεμόνας».
Η επινόηση της ενοχής και του
εξιλασμού της, με την ανάληψη της ευθύνης της, εδράζονταν στην υπό διαμόρφωση
τότε άποψη, η οποία διατυπώθηκε διευρυμένα, πολύ αργότερα στα λατινικά με
το «απόλυτο δίκαιο, ίσον απόλυτη αδικία»
αλλά και στην διατυπωμένη την εποχή του Αριστοτέλη άποψη «ότι η εξαγωγή αποτελεσμάτων και η ακριβολογία είναι αρκετά
απλή στα μαθηματικά, δυσκολότερη στο πεδίο της Φύσης και ακόμη δυσκολότερη στα
κοινωνικά ζητήματα».
Στη σύγχρονη αντιπροσωπευτική δημοκρατία εξελίχθηκε σε
αυτό που ονομάζεται «ανάληψη πολιτικής ευθύνης». Παρουσιάζεται ως σαφώς
διακριτική από τις άλλες μορφές ευθύνης, ποινική, αστική, πειθαρχική, ηθική, οι
οποίες όμως μπορεί να την συντρέχουν. Η κύρωση της πολιτικής ευθύνης, αποτελείται
με την απώλεια της εξουσίας του υποκειμένου της. Στο δικό μας
πρωθυπουργικό κεντρικό σύστημα, ο κύριος υποκείμενος της είναι ο Πρωθυπουργός.
Η έννοια της πολιτικής ευθύνης
ενυπάρχει σε κάθε θεσμισμένη Δημοκρατία. Εκεί όπου λειτουργεί η «κοινωνία των
πολιτών», ανεξάρτητα από κομματικούς μηχανισμούς. Εκεί, όπου το να είσαι μέλος
σε μία ομάδα δεν έχει ως αυτοσκοπό την διεκδίκηση, αλλά περιλαμβάνει και μια
ουσιαστική διάθεση για προσφορά. Εκεί δηλαδή που λειτουργεί η «αστική συνείδηση».
Μετά την Δικτατορία τα χρόνια της
Μεταπολίτευσης αντί να αναπτυχθεί η τόσο απαραίτητη για την ανασυγκρότηση της
Δημοκρατίας, κοινωνία των πολιτών «αναπτύχθηκε ένα είδος ελληνικής εκδοχής της civil society. Σε αυτήν κοινωνικές ομάδες,
ασκούσαν σημαντική επιρροή στο κράτος δια μέσου της δραστηριοποίησης των μελών
τους στα πολιτικά κόμματα. Έτσι διαμορφώθηκαν οι ομάδες πίεσης που προωθούσαν ότι
τους συνέφερε» (Στάθης Καλύβας). Μετά δε την λαίλαπα των λαϊκιστών του ΠΑΣΟΚ,
το συνανήκειν σε μια ομάδα έγινε συνώνυμο του συγκαρπώνομαι, η δε δημοκρατική
έκφραση της λαϊκής βούλησης μετουσιώθηκε στο γενικό και απροσδιόριστο «δίκαιο
του λαού». Ο άτυπος κοινωνικός έλεγχος που θα μπορούσε να ασκήσει η κοινωνία
των πολιτών αλλά και ο αυτοέλεγχος του κάθε πολίτη, κυρίαρχος στην κουλτούρα
της, έδωσε την θέση της σε μια γενικευμένη ανευθυνότητα στο όνομα του «δίκαιου
του λαού» αλλά και την κατάχρηση των προοδευτικών εννοιών «κοινωνική
προσαρμογή», «ενσωμάτωση» ή «ένταξη». Η δε ευθύνη των πολιτικών εξαλείφθηκε και
αυτή στο όνομα του λαού, ο οποίος του εξέλεξε. Αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών
μία αναιμική ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών και παράλληλα η ανάδυση μιας
εύκολα χειραγωγούμενης λαϊκής μάζας της Λαϊκής Μάζας ΚΔΟΑ( Κτηνώδης Δύναμη
Οργιώδης Άγνοια). Σήμερα αυτή την λαϊκή μάζα συναποτελούν ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ,
της Λα. Ε., της Χρυσής Αυγής, ψηφοφόροι γραφικών κομμάτων και οι απέχοντες. Στα
χρόνια της Μεταπολίτευσης ελάχιστες φορές οι πολιτικοί αποδέχθηκαν πολιτική
ευθύνη για ενέργειες ή παραλήψεις τους και όταν αυτό έγινε, έγινε στα πλαίσια
ενός ελιγμού τακτικής για την διατήρηση της εξουσίας τους. Πρώτος διδάξας ο Α.
Παπανδρέου με το ιστορικό «mea culpa» (Ιούνιος 1988), όταν «στριμώχθηκε»
από την αντιπολίτευση (Μητσοτάκης), για την διπλωματική προσέγγιση με την
Τουρκία, εις βάρος του Κυπριακού ζητήματος. Παρέμεινε στην εξουσία και μετά
ήλθε το σκάνδαλο Κοσκωτά, στα ειδικά δικαστήρια κτλ. Ακολούθησε ο Κ. Καραμανλής
(Δεκέμβριος 2008) όταν «στριμώχθηκε» από
το σκάνδαλο Βατοπεδίου. Παρέμεινε στην εξουσία και μετά ήλθε η πτώχευση της
χώρας.
Σήμερα ζούμε το «έκανα λάθος» του Α.
Τσίπρα για την λαθεμένη επιλογή προσώπων, για την λαθεμένη εκτίμηση του
συσχετισμού δυνάμεων στην Ε.Ε., για την λαθεμένη τακτική διαπραγμάτευσης που
βασίστηκε στον εκβιασμό των εταίρων μας με την απειλή της εξόδου της χώρας μας
από την Ευρωζώνη. Ένας ελιγμός τακτικής εκ μέρους του με την ελπίδα ότι θα τον βοηθήσει να επανέλθει στην εξουσία μετά
την παραίτηση του, λόγω της διάσπασης του κόμματος του. Ένας ελιγμός τακτικής
που χωρίς ντροπή ο ίδιος ακυρώνει, εκστομίζοντας παιδαριώδεις σαχλαμάρες για να
γεφυρώσει τον προ Μνημονίου εαυτό του, με τον μετά τον Μνημόνιο.
Με τις εκλογές της 20/09/2015 δίνεται
η δυνατότητα στους πολίτες να καταλογίσουν ακέραια την πολιτική ευθύνη στον Α.
Τσίπρα, για την καταστροφή που υπέστη η χώρα τους 7 μήνες της διακυβέρνησης του,
αλλά και στους συναποτελούντες την λαϊκή μάζα να επανακτήσουν την ατομικότητα
τους ως πολίτες πλέον ΚΑΤΑΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ τον
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ…
Σαν επιδόρπιο
«Το πρόβλημα με τα πολιτικά ανέκδοτα
είναι ότι εκλέγονται» Χένρι Κέϊτ ,
αμερικανός κωμικός
Στην ανάρτηση «Φύση ανθρώπω δαίμων»
(Μάρτιος 2015), ανέφερα ότι η Παραφύση, κυριολεκτικά κατήργησε την Τρόϊκα,
διότι ασμένως είχε υιοθετήσει την πρόταση Κολόμπο, να μετονομασθεί σε Brussel Group, με την προσθήκη 4ου
θεσμού του ESM στο υπάρχων σχήμα της Τρόϊκας.
Η νέα τριετή δανειακή σύμβαση με την
Ε.Ε. ύψους 86 δις. €, το υπάρχον τετραμερές σχήμα ελέγχου της εφαρμογής της,
μετονομάσθηκε σε «quarteto». Μία ιταλική λέξη που αναφέρεται σε
μουσική σύνθεση για τέσσερα όργανα ή φωνές.
Θα ήταν συνεπέστερο, ως διάδοχη λέξη
της «Τρόϊκα», μιας και αυτή κυριολεκτικά αντιστοιχεί με ρωσικό όχημα παρόμοιο
με έλκυθρο, που το σέρνουν τρία άλογα, να επιλεχθεί η ελληνική λέξη «Τέθριππο».
Η αρχαιοελληνική λέξη τέθριππο αντιστοιχεί με άρμα, που το έσερναν τέσσερα
άλογα και συμμετείχε σε ιππικούς αγώνες και κυρίως αρματοδρομίες. Με τον τρόπο
αυτό θα συμμετείχαμε και στον εορτασμό του ΟΗΕ «2015-Διεθνές έτος φωτός», μιας
και το τέθριππο παρουσιάζεται, στην μυθολογία μας, ως το άρμα του θεού
Απόλλωνα.
Μία εναλλακτική θα ήταν και «quadriga», που αντιστοιχεί σε ρωμαϊκή
πολεμική άμαξα, την οποία έσερναν τέσσερα άλογα, συμμετείχε σε αρματοδρομίες
και εθεωρείτο έμβλημα θριάμβου και δόξας. Αναπαράσταση μιας quadriga, βρίσκεται στο Βερολίνο, στην στέγη
της Πόλης του Βραδεμβούργου με ηνίοχο την αρχαιοελληνική θεά Νίκη!!!
Τέλος, ανοήτως ο προεκλογικός λόγος
ορισμένων κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΠΟΤΑΜΙ)
επιμένει στον διαχωρισμό του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος (νέος
άξονας ΠΑΛΙΟ-ΝΕΟ).
Ανοήτως, διότι όλα είναι ενότητα,
όπως άλλωστε οφθαλμοφανώς σημαίνεται και στις σχετικές λέξεις Χθε Σ ήμερ Αύριο.
Seedrinker
