Ο τύραννος βρίσκεται μέσα μας…
Η ανάρτηση αυτή συνέπεσε με την
ανακοίνωση διενέργειας του παραφύση Δημοψηφίσματος, ενισχύοντας την
επικαιρότητα της.
Αυτό που
πραγματικά ταλανίζει την ελληνική πολιτική πραγματικότητα, μετά την
Μεταπολίτευση, είναι ένας αντιφατικός αριστερός κομφορμισμός, που το «Κ.Κ.Ε.
Εσωτερικού» (μετεξέλιξη του είναι ο ΣΥΡΙΖΑ), πρώτο νομιμοποίησε στη συνείδηση
του κόσμου. Την πραγμάτωση του ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ, κατασπαταλώντας τους πόρους
ιδίως των δύο πρώτων Κοινοτικών Προγραμμάτων Στήριξης, δημιουργώντας μας ισχυρά
ερείσματα του, σε κάθε δομή του στενού και ευρύτερου Δημόσιου Τομέα. Η αντίφαση
του έγκειται, στο ότι μπορεί σε ένα άτομο να συνυπάρχει, η πίστη στη μαρξιστική
ιδεολογία και η απαίτηση να απολαμβάνει τα αγαθά που μόνο η ελεύθερη οικονομία
μπορεί να προσφέρει. Μία αντίφαση που συνήργησε στη διαμόρφωση νέων εκ αρχής
γερασμένων. Πρόκειται για την ελληνική εκδοχή του αντιφατικού Δημοκρατικού
Σοσιαλισμού,( 1) που επαγγέλονταν, το αριστερό ρεφορμιστικό πολιτικό ρεύμα, που
τότε γοήτευε τους προοδευτικούς κύκλους της Ευρώπης. Ο Δημοκρατικός
Σοσιαλισμός είναι αντιφατικός, διότι
ευαγγελίζεται την συνύπαρξη δημοκρατικών ελευθεριών και κεντρικά ελεγχόμενης
οικονομίας όταν «η οικονομική ελευθερία είναι προαπαιτούμενο κάθε άλλης ελευθερίας»
(Φρίντιχ Χάγεκ).
Αυτή η
αντίφαση βρίσκεται στον πυρήνα του εθνικολαϊκιστικού αντιμνημονιακού
ιδεολογήματος, το οποίο οριοθέτησε, την εποχή της κρίσης, την διχαστική γραμμή
Μνημονιακών και Αντιμνημονιακών δυνάμεων στη χώρα μας. Ένα ιδεολόγημα που
κατέρρευσε με την συμφωνία της 20/02/2015, με την οποία η Παραφύση υιοθετούσε
το β΄ Μνημόνιο, αναλαμβάνοντας την ολοκλήρωση της 5ης αξιολόγησης.
Μία πραγματικότητα που οδήγησε αμέσως μετά, τον Μανώλη Γλέζο, με συνέντευξη
του, να ζητήσει συγνώμη από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑμ «τώρα που βαπτίζουμε το
κρέας ψάρι», διότι και αυτός συνήργησε σε μία ψευδαίσθηση.
Η
καθυστέρηση επίτευξης συμφωνίας με τους εταίρους, από την Παραφύση, λόγω
ανικανότητας, αλλά και του μαξιμαλλιστικού τρόπου διαπραγμάτευσης, η οποία
κυρίως στηρίχθηκε στην εμμονή, ότι το εκλογικό αποτέλεσμα αποτελεί «εξαγώγιμο
προϊόν», ακυρώνοντας έτσι και το momentum της νομής εκλογικής εντολής, αλλά
και τα προεκλογικά μυθεύματα, κατέστησαν επιτακτική την αποκάλυψη ενός νέου
εχθρού. Την δημιουργία δηλαδή μίας νέας διχαστικής γραμμής, υποστηρικτικής στην
αποπροσανατολιστική εθνικολαϊκιστική ρητορική της. Ο εχθρός που οριοθέτησε την
νέα διχαστική γραμμή, δημιουργήθηκε με την μετονομασία των εταίρων και δανειστών μας, σε ξένους
αδίστακτους δανειστές και των μνημονιακών δυνάμεων σε «5η φάλαγγα»
των ξένων δανειστών.
Στη συνέχεια
παραθέτω μέρος σχετικού άρθρου του Στέφανου Κασιμάτη που δημοσιεύθηκε στην
εφημερίδα «Η Καθημερινή» της 21/06/2015.
«Είναι
τελικά κακό να είσαι με τους δανειστές; Κατά την γνώμη μου, κάθε άλλο. Διότι
ποιοι είναι, τέλος πάντων, οι περιβόητοι δανειστές; Κατά κύριο λόγο, είναι οι
εταίροι μας στην Ε.Ε. και ας μας δάνεισαν ακόμη και εκείνοι από τους οποίους
δεν περισσεύουν, το έκαναν επειδή ουδείς άλλος ήταν διατεθειμένος να μας δανείσει.
Ήταν δε απαραίτητο να συμβεί αυτό, διότι το κράτος (όχι οι τράπεζες) είχε στην
πραγματικότητα χρεοκοπήσει και χωρίς τα δάνεια που μας έδωσαν, δεν θα μπορούσε
να καταβάλει μισθούς και συντάξεις. Είμαι βέβαιος ότι εδώ δεν πρέπει να υπάρχει
αντίρρηση ούτε από εκείνους που σήμερα βρίζουν τους δανειστές-και είμαι
βέβαιος- επειδή και αυτοί, ως κυβέρνηση πλέον, να δανειστούν επιδιώκουν.
Το πρόβλημα
δημιουργείται με το λεγόμενο Μνημόνιο. Διότι οι εταίροι-δανειστές δεν μας
δάνεισαν για να πετάξουμε τα λεφτά τους στις μαύρες τρύπες της οικονομίας μας.
Μας δάνεισαν για να συνεχίσουμε να λειτουργούμε το κράτος, ώστε εν τω μεταξύ να
συμμαζέψουμε τις σπατάλες, να αντιμετωπίσουμε τη διαφθορά (π.χ. οι τυφλοί της
Λευκάδας) και να εκσυγχρονίσουμε την οικονομία μας για να γίνει, επιτέλους,
παραγωγική και ανταγωνιστική. Ήταν δε λογικό από κάθε άποψη να τεθεί το ζήτημα
σε αυτήν την βάση, διότι κανείς δεν πετάει τα λεφτά του στο δρόμο, πολύ
περισσότερο, αν σώνει και καλά θέλει να τα πετάξει, δεν τα δίνει σε κάποιον
άλλον για να το κάνει, αφού μπορεί και μόνος του.
Επειδή πολύ
γρήγορα έγινε αντιληπτό σε όλους ότι εμείς αυτοβούλως δεν υπήρχε περίπτωση να
θίξουμε τίποτε από το σάπιο σύστημα, για το οποίο ήμαστε περήφανοι, ανέλαβαν να
το κάνουν εκείνοι για εμάς, συναρτώντας την εκταμίευση των δανείων με την
πραγματοποίηση των μεταρρυθμίσεων, σε μια συμφωνία που ονομάστηκε Μνημόνιο.
Εξαρχής η συμφωνία αντιμετωπίστηκε, στην καλύτερη περίπτωση, με αμφιθυμία εκ
μέρους εκείνων που ανέλαβαν να την υλοποιήσουν. Και ήταν αναμενόμενο ότι θα
συνέβαινε, αφού το ΠΑΣΟΚ (πρωτίστως), αλλά και η Ν.Δ. του Καραμανλή, είχαν
δημιουργήσει το κράτος που χρεοκόπησε. Δυστυχώς αυτή, η αμφιθυμία έκτοτε έδωσε
τον τόνο και στη διαπραγμάτευση και στις απόψεις που διαμορφώθηκαν και
εμπεδώθηκαν στην κοινωνία.
Η απουσία
ξεκάθαρης στήριξης προς την συμφωνία από εκείνους που ανέλαβαν να την
εφαρμόσουν ως αναγκαίο κακό, καθώς και η απουσία σαφούς και ολοκληρωμένης
εξήγησης (ή αφήγησης όπως μάθαμε να τη λέμε) συνέλαβαν ώστε να βρισκόμαστε στη
σημερινή δεινή θέση. Να έχουμε δηλαδή, μία κυβέρνηση στην οποία ψυχωτικοί
κρατούν καίριες θέσεις (έχουμε λ.χ. περιπτώσεις βαρέως ναρκισσισμού,
παρανοειδούς διαταραχής προσωπικότητας, μαρξιστικών φαντασιώσεων κ.α.) και να
βρισκόμαστε σε μια διαπραγμάτευση που διεξάγεται από πλευρά μας με απροκάλυπτα
εχθρική διάθεση».
Τέλος εφόσον
λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι «μία Ελλάδα που θα μπορούσε να διαχειριστεί
αποτελεσματικά την έξοδο από το ευρώ, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει αποφύγει τα
σημερινά χάλια» (Μάρτιν Γούλφ, Financial Times). Επίσης, ότι στην εξέλιξη των λαών
και στα ατυχήματα της ιστορίας, η καθαρή βλακεία συμμετέχει εξίσου
ενεργά με τα κάθε είδους συμφέροντα και το τυχαίο, για να ελαφρύνω την
ατμόσφαιρα, προτείνω να πορευτούμε προς το Δημοψήφισμα σιγοψυθιρίζοντας.
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνιε,
και ξανά προς την δόξα τραβά,
των Δυτικών τη βοήθεια, σχεδόν πάντα
ζητά.
Επιτέλους αυτή τη φορά,
με εταίρους στην Ευρώπη προχωρά.
Ελπίζω ότι
οι «τζιχαντιστές» των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δεν θα θεωρήσουν και αυτούς τους στίχους
«διαβολικούς», όπως θεώρησαν τους παρακάτω στίχους του τραγοδοποιού Νίκου
Πορτοκάλογλου.
Διχασμένη μου πατρίδα
διχασμένη μου καρδιά
μες στα ερείπια σε είδα
να μετράμε τη ζημιά.
Θα περάσει και αυτό
«Θα περάσει και αυτό», αλλά δυστυχώς από πάνω μας…
(σχετικά και στην ανάρτηση της 12/2/15 με τίτλο
«Μετεκλογικώς».)
ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1: Δεν πρέπει να συγχέουμε το Δημοκρατικό Σοσιαλισμό
με τη Σοσιαλοδημοκρατία, η οποία πρεσβεύει μία ανθρωποκεντρική ελεύθερη
οικονομία.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2: Την Δευτέρα 28/6 η Παραφύση έκλεισε τις τράπεζες,
αλλά άνοιξε τον 3ο προπαγανδιστικό της σταθμό την ΕΡΤ 3.
ΠΡΟΣΟΧΗ. Σας προσκαλώ να θυμηθείτε και να διαπιστώσετε το προεκλογικό τηλεοπτικό
σποτ της Ν.Δ., που παρουσίαζε βήμα-βήμα την πορεία της χώρας προς την
χρεωκοπία και την έξοδο από το ευρώ, να υλοποιείται από την Παραφύση. Το
Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, η ευκαιρία να πατήσουμε το pause.
ΝΑΙ, ως ελληνικής καταγωγής,
Ευρωπαίος πολίτης, βαθύτατα ελληνικός, υποστηρίζω την ευρωπαϊκή πορεία της
χώρας μας, εντός του Δυτικού κόσμου, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εντός της
Ευρωζώνης.
Seedrinker
