Μέρες Απρίλη…

Μία παράθεση με παραθέσεις

22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ. 

Η άνοιξη άργησε ένα μήνα, φέτος. Το γεγονός αυτό επανέφερε στη μνήμη μου το βιβλίο της Ρέιτσελ Κάρσον «Η άνοιξη της σιωπής» (Silent Spring) και το σχετικό άρθρο του Τζέι Γκρίφιθς στην Γκάρντιαν, το οποίο αναδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» της 11/10/2012. Σας το παραθέτω: «Ούτε κελάιδισμα ούτε τιτίβισμα ούτε κρώξιμο. Η θλιβερή σιωπή της άνοιξης χωρίς τα πουλιά της, ήταν η κεντρική εικόνα στο φημισμένο βιβλίο της Ρέιστελ Κάρσον «Silent Spring”. Από τη δημοσίευση του, 50 χρόνια πριν, η ανθρωπότητα εξακολουθεί να φιμώνει τις φωνές της φύσης, με τα εντομοκτόνα που εξέτασε η Κάρσον, την καταστροφή των βιότοπων, τη ρύπανση, την υπεραλίευση, την κλιματική αλλαγή, μειώνοντας δραματικά τους πληθυσμούς και οδηγώντας πολλά είδη στην εξαφάνιση.

Οι απώλειες που υφίσταται ο φυσικός κόσμος είναι δικές μας απώλειες, η σιωπή της φύσης φιμώνει κάτι μέσα στον ανθρώπινο νου. Η ανθρώπινη γλώσσα είναι γεμάτη αναφορές στα άλλα ζωικά είδη-τρέχουμε σαν λαγοί, βγάζουμε τα κάστανα απ’ τη φωτιά και το φίδι απ’ την τρύπα, είμαστε «αλεπούδες», «μπούφοι», «γουρούνια», «αετοί». Όταν όμως η εμπειρία μας από τον φυσικό κόσμο συρρικνώνεται, δεν νιώθουμε πια το βάθος των ίδιων μας των λέξεων: η γλώσσα χάνει την λάμψη και τη ζωντάνια της.

Ο ανθρώπινος νους έχει ανάγκη τη φύση για να σκεφτεί βαθύτερα. Παριστάνοντας πως είναι άλλα πλάσματα, τα παιδιά εξασκούνται στην αλληγορία και στην ενσυναίσθηση ταυτόχρονα. Οι πολιτισμοί έχουν από τα πανάρχαια χρόνια αφηγηθεί και διδάξει σε μη ανθρώπινες φωνές. Ο Απόλλων, ο θεός της μουσικής, της ιατρικής και της γνώσης, έπαιρνε συχνά τη μορφή δελφινιού. Τα δελφίνια όμως που γεμίζουν τους ωκεανούς με τις φωνές τους και οι φάλαινες που τραγουδούν σε ρυθμούς θαλασσινής τζαζ-αληθινή γαλάζια ραψωδία- καταδιώκονται ως την άκρη της σιωπής. Κατά την σουμεριανή περίοδο, σύμφωνα με τον θρύλο, αγγελιοφόροι των θεών με τη μορφή ψαριού περνούσαν τις νύχτες τους μέσα στη θάλασσα και την ημέρα δίδασκαν στους ανθρώπους τον ηθικό κώδικα και τις τέχνες. Μετά τον κατακλυσμό, δεν επέστρεψαν, κι έτσι οι σοφοί μεταξύ των ανθρώπων ντύνονταν με μανδύες ψαριού, με λέπια και ουρές, για να διδάξουν τους άλλους.

Η ηλιθιότητα της υπεραλίευσης θα προκαλούσε σοκ στην Κάρσον, η οποία ήταν θαλάσσια βιολόγος. Από την δεκαετία του 1950, όταν δημοσίευσε την τριλογία της «The Sea», τα δύο τρίτα των ψαριών που αλιεύουμε έχουν υποστεί δραματική μείωση. Μηχανότρατες αφανίζουν τον γόνο, λιπάσματα προκαλούν φονική αύξηση του πλαγκτόν και η κλιματική αλλαγή απειλεί δραματικά τη θαλάσσια ζωή.

Οι μάγοι γιατροί της Αμαζονίας λένε ότι κάθε φυτό έχει δικό του «τραγούδι» και ότι για να καταλάβει πως πρέπει να το χρησιμοποιήσεις, πρέπει να ακούσεις τη φωνή του. Το σιωπητήριο που επιβάλλεται στα τροπικά δάση είναι διπλή καταστροφή, όχι μόνο των δέντρων αλλά και της θεραπευτικής γνώσης. Οι γιατροί στις φυλές των τροπικών δασών χρησιμοποιούν φάρμακα που θα ήταν πολύτιμα για τον δυτικό κόσμο. Εκείνοι όμως που αδιαφορούν για τη φύση θέλουν να επιβάλουν σιωπή στους υπερασπιστές της. Η Ρέιτσελ Κάρσον είχε αντιμετωπίσει ψευδείς κατηγορίες ότι η επιρροή της στον περιορισμό των ψεκασμών με DDT προκάλεσε πλήθος θανάτους από ελονοσία. Και στην Αμαζονία, οι γιατροί της ζούγκλας δέχονται επιθέσεις από «ιεραποστόλους» ενώ τα δέντρα καταστρέφονται για να επωφεληθούν έμποροι ξυλείας κα κτηνοτρόφοι. Παίρνουμε τα πιο πολύτιμα φάρμακα που μας δίνει το δάσος για να τα μετατρέψουμε σε χάμπουργκερ.

Στα σιωπηλά δάση, στις σιωπηλές θάλασσες, ο ανθρώπινος νους χάνει τα μονοπάτια της σκέψης και τις αντηχήσεις της γλώσσας του, τοποθετώντας τη σημασία της άγριας φύσης στη λίστα των υπό εξαφάνιση ιδεών. Το δίκτυο της ζωής είναι επίσης δίκτυο σκέψης και ο νους μας έχει τη φωλιά του στην γη που ξέρει να μιλάει και να τραγουδάει. (Σχετικά και στην ανάρτηση της 23/04/2013 με τίτλο «Στο όνομα των πραγμάτων»).

23 Απριλίου (570). Κατά τους Μουσουλμάνους αυτή είναι η ημερομηνία γέννησης του Μωάμεθ (570-632). Όπως και στην περίπτωση του θεανθρώπου Χριστού, έως τον θάνατο του Προφήτη, δεν φαίνεται να υπήρξε καμία γραπτή εκδοχή των αποκαλύψεων, που ο Μωάμεθ ισχυρίζεται ότι δέχτηκε από τον Θεό-Αλάχ. Την τελική και σύγχρονη εκδοχή της Αποκάλυψης στο Κοράνι (στα αραμαϊκά κούρ’ αν «απαγγελία»), έγραψε ο Οθμάν,. 3^ος διάδοχος (χαλίφης) του Προφήτη, που καθοδηγούσε την κοινότητα των πιστών (ουμμά), από το 644 έως το 656.

Ο Τατζ Χαργκέι, μουσουλμάνος θεολόγος και ιμάμης, επικεφαλής του Κέντρου Μουσουλμανικής Εκπαίδευσης της Οξφόρδης και εμπνευστής της καμπάνιας «Πρωτοβουλία ενάντια στη μπούρκα και τη νικάμπ» αναφέρει: «Το Κοράνι είναι πολύ προοδευτικό κείμενο και υποστηρίζει την ισότητα ανάμεσα στα φύλα και την οικονομική αυτονομία των γυναικών. Αυτό που συνέβη είναι ότι στο πέρασμα των αιώνων, ο κλήρος ενθάρρυνε και προέβαλλε μισογυνικές, σεξιστικές ερμηνείες του. Δύο αιώνες μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, οι άντρες άρχισαν να περιστέλλουν τα δικαιώματα των γυναικών γιατί απειλούνταν η υπεροχή τους. Άρα η υποταγή των γυναικών είναι πολιτισμική και όχι θρησκευτική». Να υπενθυμίσω ότι κάτι ανάλογο συνέβη και στον Χριστιανισμό, με πρώτο θύμα στο συμβολικό πεδίο την Αγία Μαγδαληνή την Μυροφόρο.

Ειδικότερα για τους φονταμεταλιστές του Ισλάμ, η μόρφωση των κοριτσιών αναδεικνύεται στο χειρότερο εφιάλτη τους. Και αυτό διότι τα μορφωμένα-εκπαιδευμένα κορίτσια αποτελούν την μεγαλύτερη δύναμη μεταμόρφωσης μιας κοινωνίας, όπως και αξιόπιστες μελέτες επιβεβαιώνουν. Είναι αυτά τα κορίτσια που ως γυναίκες πλέον, δίνουν μεγάλη ώθηση στην οικονομία, ανεβάζοντας τις απαιτήσεις για καλύτερο επίπεδο ζωής και κινητοποιώντας μια ανοδική έλικα εξέλιξης. «Όταν μια χώρα μορφώνει και απελευθερώνει τα κορίτσια της, αυτές οι μορφωμένες γυναίκες γίνονται πολλαπλασιαστές για το καλό. Αν από την άλλη θέλεις να καθηλώσεις τη χώρα σου στην οπισθοδρόμηση, βάλε χειροπέδες στις κόρες σου» αναφέρει σχετικά ο Νικόλας Κριστόφ (The New York Times).

Αυτό το γνωρίζουν καλά και οι ισλαμιστές τρομοκράτες, Ταλιμπάν, μαχητές της Μπόκο Χαράμ και του ISIS. Γι’ αυτό οι Πακιστανοί Ταλιμπάν πυροβόλησαν την 15χρονη Μαλάλα Γιουσαφζάι στο κεφάλι. Γι’ αυτό οι Αφγανοί Ταλιμπάν ρίχνουν οξύ στο πρόσωπο των κοριτσιών που θέλουν να μορφωθούν. Γι’ αυτό οι μαχητές της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία, απήγαγαν κορίτσια από ένα σχολείο και ανακοίνωσαν ότι θα τις πουλήσουν ως σκλάβες.

Το Ισλάμ όπως και ο Χριστιανισμός, στοχεύει στη παγκόσμια εξάπλωση του, χωρίς βέβαια να έχει μιλιταριστικό χαρακτήρα. Οι εξτρεμιστές είναι αυτοί που παρερμηνεύουν το Τζιχάντ σε «ιερό πόλεμο» αντί του «δίκαιος, θεμιτός πόλεμος». Σκοπός του Τζιχάντ είναι η προώθηση ή και προάσπιση του Ισλάμ και όχι η απειλή «ή πιστεύεις ή πεθαίνεις». Παράλληλα ορίζει και την εσωτερική μάχη που πρέπει να δώσει κάθε μουσουλμάνος ενάντια στα πάθη του.

Το πραγματικό πρόβλημα με το Κοράνι είναι ότι βάζει εμπόδια στο δρόμο προς την νεωτερικότητα των ισλαμικών κοινωνιών, καθώς το κράτος του Αλάχ, εκτείνεται αδιακρίτως. στο σύνολο της ανθρώπινης δραστηριότητας (μουσουλμανικό δίκαιο-φικ) και ο άνθρωπος καθίσταται έρμαιο των αυθεντικών διερμηνευτών της βούλησης του. Ως εκ τούτο ο όρος Ισλαμική Δημοκρατία είναι αδόκιμος, λόγω της αντίφασης που περικλείει. Αντιθέτως η Καινή Διαθήκη του Χριστιανισμού, θέτει τις βάσεις της διάκρισης με το «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» (Κατά Ματθαίον 22-21), ανοίγοντας έτσι το δρόμο της Δύσης προς την νεωτερικότητα, καθώς δίνει την δυνατότητα να συγκροτηθεί ως κοινωνικό συμβόλαιο, ο δημόσιος χώρος του ανθρώπινου δικαίου.

Σήμερα οπισθοδρόμηση για την δυτική πολιτισμική παράδοση που διαμορφώθηκε από τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, με κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα την λογοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα και την εγκυκλοπαιδική σκέψη, αποτελεί μία αντίληψη «πολυπολιτισμικότητας» που σχετικοποιεί τις πανανθρώπινες αξιώσεις του πολιτικού και κοινωνικού φιλελευθερισμού. Σύμφωνα με αυτήν, ανελεύθερες και αντιδημοκρατικές παραδόσεις που ανθούν εκτός του δυτικού κόσμου, καταλήγουν να θεωρούνται διατηρητέο δικαίωμα για τους ανθρώπους που υφίστανται στις χώρες τους.

Παρ’ ότι αυτή η άποψη παρουσιάζεται ως προοδευτική, στην ουσία της είναι άκρως οπισθοδρομική και ελιτιστική διότι θεωρεί αυτές τις κοινωνίες ανίκανες να απολαύσουν τα αγαθά της δυτικής ελευθερίας. Η πιο προοδευτική και ελπιδοφόρα στάση, θα ήταν η μετακίνηση του δυτικού κόσμου από την μειωμένης αποτελεσματικότητας πολιτική των κοστοβόρων επεμβάσεων, για την καταπολέμηση του ισλαμικού εξτρεμισμού, στην παροχή βοήθειας για την μόρφωση των κοριτσιών και την ενδυνάμωση των γυναικών, στις χώρες αυτές, η οποία και μικρότερο κόστος έχει και αποδεδειγμένα πολύ πιο αποτελεσματική θα είναι. Το κόστος έντεκα βομβαρδιστικών τύπου STELTH (24 δις. Δολαρίων), επαρκεί για να παρασχεθεί τετραετής πρωτοβάθμια εκπαίδευση σε 135 εκατομμύρια παιδιά που αδυνατούν να πάνε σχολείο!

Γενικεύοντας μπορούμε να πούμε ότι η μόρφωση αποτελεί το πραγματικό «υπερόπλο» της ανθρωπότητας, που αναπτερώνει την ελπίδα της για μια πραγματικά ελεύθερη παγκοσμιωμένη κοινωνία.

25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ (1998).17 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ… Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Η Θεσσαλία», ανοιχτή επιστολή μου, προς τον τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Χριστόδουλο υποψήφιο για τον Αρχιεπισκοπικό Θώκο, με τίτλο «Ως Δεσπότης προς Δεσπότη» (σε ύφος εκκλησιαστικό). Με εκείνη την επιστολή μου, ήθελα να του επισημάνω τα αυτονόητα μιας θεάρεστης Αρχιεπισκοπικής Διακονίας, διότι είχα αναγνωρίσει στο χαρακτήρα του στοιχεία εγωπάθειας και αρχομανίας, ικανά να τον οδηγήσουν στην Ύβριν της καταστρατήγησης της Ευαγγελικής εντολής «τα του Καίσαρα τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» (Κατά Ματθαίον 22-21). Σας παραθέτω αποσπάσματα της:

«Σεβασμιώτατε,

Ως Δεσπότης εξ ονόματος απευθύνομαι σε σας όχι μόνο ως «Δεσπότη», εκ της θέσεως σας, των θρησκευτικών πραγμάτων της περιοχής μας αλλά περισσότερο ως τον πιθανότερο αυριανό «Δεσπότη» των θρησκευτικών πραγμάτων όλης της Ελλάδος, επειδή θέλω να σας εκφράσω της απόψεις τις οποίες θεωρώ μονόδρομο για την επιτυχία του έργου της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Κατ’ αρχάς θα ήθελα να περιγράψω εν συντομία το κοινωνικό περιβάλλον, το οποίο έχει επιβάλει η λογική της οικονομίας της αγοράς, μέσα στο οποίο καλείται να δράσει η Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ζούμε σε μία παγκόσμια κοινωνία της οποίας τα κύρια χαρακτηριστικά είναι η οργανωμένη ανευθυνότητα, η οποία καταστρέφει το περιβάλλον και η συλλογική απληστία η οποία περιθωριοποιεί το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της γης. Ως εκ τούτου ζούμε σε μια κοινωνία που δεν είναι μόνο βαθύτατα ανήθικη αλλά και βαθύτατα μυωπική αν όχι ανόητη.

Σεβασμιώτατε, σε αυτή την κοινωνία, όπου στο περιθώριο εγκαταλείπονται όλο και περισσότεροι αποκλεισμένοι της εργασίας λόγω της ανεργίας, όπου με τον κίνδυνο της περιθωριοποίησης βρίσκονται αντιμέτωποι, λόγω των αλλαγών που συντελούνται στην οργάνωση της εργασίας, όλο και μεγαλύτερες ομάδες του πληθυσμού, οι οποίες και ζουν με τη συνακόλουθη γενίκευση της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να αναδειχθεί ως ο αξιόπιστος φορέας της έμπρακτης χριστιανικλης αγάπης που είναι η αλληλεγγύη. Της αλληλεγγύης ως υποχρέωση κάθε πραγματικού χριστιανού, η οποία καμία σχέση δεν έχει με τον οίκτο τον οποίο με επιτυχία εμπορεύονται τα τηλεοπτικά κανάλια.

Για να μπορέσει όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία να αναγορεύσει ως ο αξιόπιστος φορέας της Χριστιανικής αλληλεγγύης πρέπει:

1. Να επαναφέρει την έννοια για τον «πλησίον» στη διάσταση που της έδωσε ο Ιησούς διατυπώνοντας την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, όπου πλησίον δεν είναι μόνο ο Ορθόδοξος Χριστιανός, είναι ο κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητας, θρησκείας ή δόγματος.

Αυτή, η καθολική έννοια για τον «πλησίον» ήταν που συνετέλεσε στην μεγάλη εξάπλωση του Χριστιανισμού τα πρώτα χρόνια της παρουσίας του. Αυτή ήταν που οδήγησε στην αυταπάρνηση τους χιλιάδες μάρτυρες των πρώτων χριστιανικών χρόνων, αυτή είναι που μπορεί να δώσει και πάλι στην Ορθόδοξη Εκκλησία μία νέα δυναμική.

2. Να διαρρήξει τους δεσμούς της με κάθε οικονομική αλλά και πολιτική εξουσία που χρησιμοποιεί, θελγούμενη από την άσκηση κοσμικής εξουσίας και να βασιστεί στην πραγματική της δύναμη, η οποία είχε πάντα πνευματική διάσταση, γνωρίζοντας ότι η πνευματική αξία αυτοαναιρείται όταν διαγκωνίζεται για την κατάκτηση κάθε τίτλου εξουσίας.

Η απεξάρτηση αυτή πιστεύω ότι θα οδηγήσει αφ’ ενός στη λυσιτελή τακτοποίηση των οικονομικών της, αφ’ ετέρου δε θα οδηγήσει στην πνευματική εξυγίανση αρκετών εκ των λειτουργών της, την οποία και έχουν πραγματικά ανάγκη.

Η μόνη σχέση της με κάθε μορφής εξουσία, θα πρέπει να επικεντρώνεται σε μια και μόνο επιδίωξη: Να αποδίδεται μια πολύ υψηλότερη οικονομική αξία στις ανθρώπινες ζωές και το περιβάλλον.

3. Να δημιουργήσει αποκεντρωμένη διοικητική λειτουργία, με την ανάδειξη των ενοριών ως των αυτοτελών κυττάρων πνευματικού και ιεραποστολικού έργου, συσπειρώνοντας όλους όσους θα ήθελαν να αισθανθούν την υπέρτατη των ικανοποιήσεων, βοηθώντας τον πλησίον τους.

Τα κατηχητικά πρέπει να γίνουν τα «σχολεία αλληλεγγύης», με το να δημιουργηθούν σε αυτά μερικές ομάδες από παιδιά διαφόρων ηλικιών, τα οποία θα αναλάβουν υπό την προστασία τους ανήμπορες οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένους, ασθενείς σε μακροπρόθεσμη βάση.

4. Να εξασφαλίσει ότι η διείσδυση της τεχνολογίας στην εκκλησία δεν θα γίνει εις βάρος της ορθόδοξης παράδοσης, η οποία ταυτίζεται στο μεγαλύτερο μέρος και με τη λαϊκή μας παράδοση, όπως ήδη άρχισε να γίνεται με την χρήση των μηχανικών καμπανών με ηλεκτρονική ρύθμιση.

Ο μηχανικός ήχος, επιθετικός, αιχμηρός και μαζί επιφανειακός ένας ήχος που τρελαίνει διότι στην καρδιά του πάλλεται το μηδενικό νόημα, δεν έχει καμία σχέση με την γεμάτη νόημα χριστιανική διδασκαλία.

Σεβασμιώτατε, τέλος εύχομαι η Θεία Χάρις όπως αυτή προσδιορίζεται από τη Χριστιανική Θρησκεία, να υποδείξει για τον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος τον καταλληλότερο από εσάς, ο οποίος με την σειρά του να την αναδείξει ως το ασφαλέστερο λιμάνι στην ταραγμένη εποχή μας»

Η συνέχεια γνωστή και δυστυχώς. Ο Χριστόδουλος επιχείρησε από Αρχιερέας να γίνει και Δεσπότης (πολιτικό αξίωμα), συγχρωτιζόμενος με κάθε είδους κοσμική εξουσία. Επιχείρησε πολιτικές παρεμβάσεις, με κορυφαία αυτή των «λαοσυνάξεων» και το χειρότερο, διασάλευσε την ενότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας (περίοδος ΄Υβρεως). Και μετά ακολούθησε η νομοτελής περίοδος της Νεμέσεως. Καρκίνος, φρούδες ελπίδες ίασης και το χειρότερο η ψυχοφθόρα «επίσκεψη» της συνείδησης του και ένας θάνατος «υπό τα φώτα των προβολέων»

Τα γεγονότα αυτά αντί να εκληφθούν από το «χριστεπώνυμο ποίμνιο» και τους «ποιμένες», μετά παρρησίας αναλογιζόμενοι, ως ένας «φωνάσκων» θείος οιωνός, ώστε να μάθουν να ζουν (χριστιανικά) πριν είναι πολύ αργά (παραφράζοντας τη ρήση του Λούϊ Αραγκόν), τους οδήγησε να αποδώσουν στον Χριστόδουλο τον χαρακτηρισμό μακαριστός.

Το εύλογο ερώτημα είναι πόσοι από αυτούς που αποκαλούν τον Χριστόδουλο μακαριστό, θα ήθελαν να γίνουν και αυτοί μακάριοι με τον ίδιο η παρόμοιο τρόπο;

29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015. ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ.

Συμπληρώθηκαν οι 100 ημέρες που δεν άλλαξαν την Ελλάδα. Για να τιμήσει το γεγονός η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, συνδιοργανώνει με «μπάφους» στις 9/5/2015 στην πλατεία Συντάγματος, την 1^η Γιορτή Κάναβης (Athens Cannabis Protestinal). Έτσι κι αλλιώς οδηγούν την χώρα σε νέα δοσοεξάρτηση. ΟΙ ΜΠΟΥΦΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΠΑΦΟΥΣ…

31 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015. Καθιερώνεται η 31^η Απριλίου ως «ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΜΠΑΡΟΥΦΑΚΕΙΑΣ ΓΟΗΤΕΙΑΣ»

Ο πρώτος και μεγαλύτερος θαυμαστής-οπαδός- θύμα της «Μπαρουφάκειας γοητείας» είναι ο Τσίπρας. Είναι αυτή που τον παραπλάνησε και όχι, οι εταίροι μας, όπως ανεθρύαστα φωνασκεί.

Είναι η «Μπαρουφάκειος γοητεία», που τον οδήγησε στην αναίρεση της υπογραφής του Γιάννη Δραγασάκη, από το σχέδιο συμφωνίας που αρχικά είχε επιτευχθεί, στο τελικά ως εκ τούτου, αποτυχημένο Eurogroup της 16/12/2015. Αυτό προέβλεπε την ολοκλήρωση της 5^ης μνημονιακής αξιολόγησης από την Τρόϊκα (θεσμούς), παρέχοντας την δυνατότητα στην νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, να αντικαταστήσει μέτρα που περιλαμβάνονταν στο «e-mail Χαρδούβελη», με άλλα ισοδύναμα.

Είναι η «Μπαρουφάκειος γοητεία», που τον οδήγησε να αποδεχθεί την επαχθέστερη συμφωνία της 20/12/2015, η οποία επικοινωνήθηκε μονομερώς από την Παραφύση με «ρήτρα δημιουργικής ασάφειας», αντιπαρερχόμενος ακόμη και την νομοτέλεια, που θέλει την οποιαδήποτε ασάφεια σε μια συμφωνία να λειτουργεί εις βάρος του αδύναμου των συμβαλλομένων. Με την συμφωνία αυτή η Παραφύση καταδίκασε την χώρα σε έλλειψη ρευστότητας, διότι όχι μόνο δεν την εξασφαλίσαμε αλλά αντιθέτως μας πήραν και τα χρήματα του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, με τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ, προεκλογικά, ισχυρίζοντας ότι θα αντιμετώπιζε την ανθρωπιστική κρίση στη χώρα. Και έκτοτε οι κόκκινες γραμμές, έγιναν κόκκινες ΚΡΑΥΓΕΣ…(ΟΥΑΟΥ).

Είναι η «Μπαρουφάκειος γοητεία», που τον οδήγησε να παραχωρήσει την ιστορική ευκαιρία στους εταίρους μας, να εκμεταλλευτούν τις επακόλουθες διαπραγματευτικές παλινωδίες της Παραφύση , για να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα με την στάση τους, στους οπαδούς ανάλογων λαϊκιστικών κομμάτων-κινημάτων, για την αναποτελεσματικότητα-ανικανότητα αυτών, εντός των ευρωπαϊκών θεσμών. Αποτελεί πλέον «ευρωπαϊκό κεκτημένο» ότι το κόστος καθυστέρησης επίτευξης συμφωνίας, αποτελεί το μεγαλύτερο υφεσιακό μέτρο. Στη χώρα μας πυροδότησε μία νέα υφεσιακή πορεία (αποεπένδυση, μείωση κατανάλωσης, φυγή καταθέσεων, έλλειψη ρευστότητας, μείωση αξιοπιστίας, κίνδυνος νέας χρεοκοπίας και Grexit), ώστε ακόμη και η μείωση του στόχου επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος, να αποτελεί μέτρο προσαρμογής στη νέα κατάσταση και όχι μέτρο ανακούφισης.

Εάν ο Μπαρουφάκης ήταν «ο μαίτρ» της «Θεωρίας των Παιγνίων» (έχει συγγράψει και ομότιτλο βιβλίο), θα είχε προτείνει στον Τσίπρα να αποδεχθεί την πρόταση Σαμαρά, μετά την πρώτη ψηφοφορία για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, που προέβλεπε συναινετική εκλογή Προέδρου και εκλογές μετά το τέλος της τουριστικής περιόδου. Αποτέλεσμα, τα επώδυνα μέτρα που θα ακολουθούσαν (5^η μνημονιακή αξιολόγηση), θα βάρυναν και πάλι την συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ αλώβητος και κραδαίνοντας το «παραμύθι της Θεσσαλονίκης», θα οδηγούσε τη χώρα σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Αυτή θα συνέπιπτε με αυτήν της Ισπανίας (εκλογές έως τις 20-12-15), άρα και με την εκλογική προσπάθεια των «αδελφών PODEMOS», δίνοντας μία μοναδική ευκαιρία-δυναμική στους λαϊκιστές, να επιτύχουν τους σκοπούς τους, δηλαδή να δημιουργήσουν προβλήματα στην πορεία για την Ευρωπαϊκή Ενοποίηση.

Έχοντας πάντα υπ’ όψιν ότι ο λαϊκισμός οδηγεί τους λαούς να συναποτελέσουν την «μάζα Κ.Δ.Ο.Α. (Κτηνώδη Δυναμική Οργιώδη Άγνοια)», θεωρώ ότι η «Μπαρουφάκειος γοητεία» λειτούργησε καθοριστικά-λυτρωτικά, προς όφελος της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και την χώρα μας στο ρόλο της «Ιφιγένεια» της. Για τον λόγο αυτό και επικαλούμενος την ιδιαιτερότητα των Ελλήνων, αυθαιρέτως, προσθέτω ακόμη μία ημέρα στο μήνα Απρίλιο την 31^η και την θεσπίζω ως «ΠΑΝΕΥΡΩΠΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΜΠΑΡΟΥΦΑΚΕΙΑΣ ΓΟΗΤΕΙΑΣ»…

Η 31^η Απριλίου αποτελεί το δικό μου μνημόνιο (ιαμβικού ύφους) στην Ιάμβη, την υπηρέτρια του βασιλέα της Ελευσίνας Κελεόν, η οποία κατά τον μύθο, με τα αστεία της, έκανε την περίλυπη Δήμητρα, που απελπισμένη αναζητούσε την Περσεφόνη, να γελάει.

Seedrinker