…ή αλλιώς, το χούι φεύγει τελευταίο.
Το «ήθος
ανθρώπω δαίμων», επιβεβαιώνει και
επιβεβαιώνεται στα αποτελέσματα των
τελευταίων σχετικών επιστημονικών
ερευνών, τα οποία φαίνεται να παραβιάζουν
την μονοδιάστατη αντίληψη, ότι το DNA
αποτελεί το μοναδικό υλικό υπόστρωμα
όλων των βιολογικών πληροφοριών. Δηλαδή
επιβεβαιώνουν ότι τα επίκτητα
χαρακτηριστικά, δύναται να κληρονομηθούν,
εδραιώνοντας την αντίληψη για την
συνάρθρωση των γονιδίων με το περιβάλλον
τους. Δηλαδή δεν είμαστε υποχείρια μόνο
των γονιδίων μας αλλά και των ιδεοληπτικών
εμμονών μας.
Γενικώς
Οι
παλαιότεροι θυμούνται τις εμπειρίες
μιας Ελλάδος που ήταν έξω από την Ευρώπη
(ΕΟΚ). Και δεν ήταν μόνο η εμπειρία της
δραχμής, ή η εμπειρία της αναμονής στο
αεροδρόμιο, στην ουρά των τριτοκοσμικών.
Ήταν και η εμπειρία μιας πολιτικής
ξεχαρβαλωμένης χωρίς προσανατολισμό,
που οδήγησε και στην Δικτατορία, αλλά
και πολλά άλλα που συνδιαμόρφωσαν ένα
κοινωνικό ήθος που εξελίχθηκε στην
προβληματική ελληνική νοοτροπία, που
αποτελεί την κύρια τροχοπέδη στην
εξέλιξη μας ως χώρα.
Το
ευτυχές με τους παραδοσιακούς ηγέτες
όλου του πολιτικού φάσματος, ήταν ότι
είχαν την εμπειρία του Β΄ Παγκόσμιου
Πολέμου, της μετεξέλιξης του στον Ψυχρό
Πόλεμο αλλά και του δικού μας Εμφυλίου.
Και για να μην ξαναζήσουν τέτοιες
εμπειρίες, έχοντας και το αίσθημα
των αναλογιών,
επειδή γνώριζαν πως ήταν ο κόσμος στην
Ανατολική Ευρώπη και των προοπτικών
της χώρας μας εντός της ΕΚ, συμβιβάστηκαν
εν τέλει. Συμβιβάστηκαν ο καθένας με
τον τρόπο του, με τις υποχρεώσεις που
προέβλεπε η συμμετοχή της χώρας μας σε
αυτήν. Όλοι τους κατόρθωσαν να διαχειριστούν
επιτυχώς, μία διάχυτη αντιδυτική
κουλτούρα που διαπερνούσε όλη την χώρα.
Επισκοπώντας
ιστορικά, θα λέγαμε ότι ο «καλός Θεός»
της Ελλάδος, την ύστατη στιγμή, έβαζε
το χέρι του, ώστε σήμερα να ανήκωμεν εις
την Δύσιν, έστω
και προσωρινώς
για ορισμένες
συνιστώσες
της Παραφύση
(υπενθυμίζω ότι έτσι αναφέρομαι στην
συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ). Από τη ναυμαχία
του Ναυαρίνου, την έκβαση του Εμφυλίου,
μέχρι την ένταξη μας στην ΕΟΚ και την
Ευρωζώνη, όλες οι σημαντικές επιλογές
των πολιτικών μας ηγετών, ταυτίστηκαν
με αυτές του δυτικού κόσμου. Αποτέλεσμα,
παρά τις απανωτές κρίσεις της, η χώρα
μας κατέφερε να γίνει η ζηλευτή σε όλα
τα Βαλκάνια χώρα.
Ειδικώς
Ο
αντιδυτικισμός ως ιδεολογικό ρεύμα και
στάση, κατάφερε να επηρεάσει οριζόντια
ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, δεξιά και
αριστερά. Η αντιδυτική τύφλωση, κάνει
τους Αριστερούς να φαντασιώνονται την
διεφθαρμένη και απολυταρχική Ρωσία, ως
προπύργιο ενάντια στον καπιταλισμό.
Τους Δεξιούς να πιστεύουν πως οι Ορθόδοξοι
αδελφοί του «ξανθού γένους», θα μας
σταθούν στις δυσκολίες που περνάμε
εξαιτίας των «μη Ορθόδοξων» Δυτικών.
Παρά
τις επιμέρους διαφορές, οι πολιτικές
δυνάμεις του αντιδυτικισμού, έχουν ως
κοινή συνισταμένη την απέχθεια και την
περιφρόνηση για τις ελεύθερες αξίες
της ανοικτής κοινωνίας, που ταυτίζονται
βεβαίως με τον δυτικό κόσμο. Η έλξη του
αντιδυτικού ρεύματος για υποδείγματα
εξουσίας, στα οποία το ισχυρό κράτος
και παντοδύναμοι ηγέτες επιβάλλονται
πάνω στον λαό, (και δια του λαϊκισμού),
αποθεσμίζοντας εν τέλει την κοινωνία
ελέγχοντας τους θεσμούς, αποκαλύπτει
τη βαθύτερη φύση του, την
αυταρχική.
(ερανισμός από το σχετικό άρθρο του
Νίκου Μαραντζίδη).
Ειδικότερα
Η
αναζωπύρωση του αντιδυτικισμού, είναι
που προκάλεσε σε πολλούς συμπολίτες
μας έναν παράλογο
ενθουσιασμό, που από τις πρώτες ημέρες
της, η Παραφύση, δείχνει περισσότερο
φιλική έναντι της Ρωσίας, απ’ όσο υπήρξε
οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση τα
τελευταία είκοσι πέντε χρόνια, και
μάλιστα εις βάρος των σχέσεων της με
την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ιδιαιτέρως το
δίδυμο Κοτζιά- Καμμένου, δεν μπορεί να
κρύψει την υπερηφάνεια του για την
αναβάθμιση των σχέσεων με το κράτος του
Πούτιν. Γράφω παράλογο ενθουσιασμό,
διότι κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα
ήθελε η χώρα του να προσομοιάζει με το
κράτος του Πούτιν. Μία χώρα με δομικά
προβλήματα δημοκρατίας, όπου οι πολιτικές
δολοφονίες αντιπάλων του Πούτιν,
πολιτικών και δημοσιογράφων, βρίσκονται
στην ημερήσια διάταξη, με τελευταία
αυτή του Μπόρις Νέμτσοφ. Μία χώρα που η
διαφθορά και η φτώχεια την κρατούν σε
απόσταση, όχι μόνον από τις πλούσιες
χώρες της Δύσης, αλλά και από αυτές της
Κεντρικής Ευρώπης, που ήταν «δορυφόροι»
της, την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης.
Σύμφωνα
με τον παγκόσμιο δείκτη ποιότητας της
δημοκρατίας, η Ρωσία βρίσκεται στην 97η
θέση. Σαράντα τρεις θέσεις πίσω από την
Γκάνα και πενήντα έξι θέσεις κάτω από
την «υποδουλωμένη» στα μνημόνια Ελλάδα,
που βρίσκεται στην 41η
θέση. Όσο αφορά την διαφθορά μπορείτε
να φανταστείτε τι συμβαίνει εκεί,
κοιτάζοντας τον πίνακα της Διεθνούς
Διαφάνειας για την παγκόσμια διαφθορά,
στον οποίο η Ελλάδα βρίσκεται στην 80η
θέση και η Ρωσία στην 143η
θέση!!! Τέλος, όσο αφορά τον δείκτη
ανθρώπινης ανάπτυξης, που κατατάσσει
τις χώρες με βάση το βιοτικό επίπεδο
των πολιτών της, η χώρα μας που επικαλείται
«ανθρωπιστική κρίση» για να απαιτεί
δανεικά, βρίσκεται στην 29η
θέση μεταξύ 187 χωρών. Η αχανής και πλούσια
σε ενεργειακά αποθέματα Ρωσία, από την
οποία μάλιστα επανειλημμένως ισχυριζόμαστε
ότι θα δανειστούμε, βρίσκεται μόλις
στην 57η
θέση, πίσω από χώρες όπως η Ουρουγουάη
και η Αργεντινή.
Ο
σημερινός αντιδυτικισμός δια του
αντιμνημονιακού ιδεολογήματος προσέλαβε
αντιευρωπαϊκά χαρακτηριστικά,
σχηματοποιημένα σε αυτό που ονομάζουμε
αντιμερκελισμό. Σε συνδυασμό δε με τις
εξτρεμιστικές αντιλήψεις που διατρέχουν
την Παραφύση οδηγούν σε μια πολιτική,
ανάλογη με αυτή της Ουγγαρίας, δηλαδή
ενισχυτική της εξτρεμιστικής πολιτικής
του τσάρου Πούτιν. Ο Πούτιν αντιλαμβάνεται
την διπλωματία ως επίδειξη στρατιωτικής
και πολιτικής δύναμης, όχι μόνο στην
Ουκρανία και τις Βαλτικές χώρες, αλλά
επίσης στα Βαλκάνια και στη Βόρεια
Θάλασσα. Και όλα αυτά συμβαίνουν, την
στιγμή που η Γερμανία έχει επωμισθεί
να διατυπώσει την απάντηση της Ευρώπης,
για την υπεράσπιση των δημοκρατικών
αξιών, έναντι του νέου αυταρχισμού από
την Ανατολή (συνυπολογίστε και τον
σουλτάνο Ετσεβίτ).
Εμβαθύνοντας
Εμβαθύνοντας
στο εκλογικό αποτέλεσμα διαπιστώνουμε,
εμείς και οι Ευρωπαίοι, ότι η Παραφύση
εκπροσωπεί το 42% του 65% του εκλογικού
σώματος της Ελλάδος, που με την σειρά
του δεν είναι παρά το 1,9% του Ευρωπαϊκού
πληθυσμού.
Εμβαθύνοντας
στο πολιτικό προφίλ της Παραφύση, εμείς
και οι Ευρωπαίοι, μετά και την εκλογή
του Προκόπη Παυλόπουλου στην Προεδρία
της Δημοκρατίας, διαπιστώνουμε ότι
πρόκειται για μια εθνικολαϊκιστική
κυβέρνηση αριστερού προσανατολισμού.
Η Ευρωπαϊκή συνείδηση αναγνωρίζει ότι
τέτοια πολιτικά σχήματα, δεν μπορούν
να συνεισφέρουν θετικά στην πορεία των
απαραίτητων αλλαγών, μεσούσης της 3ης
Βιομηχανικής Επανάστασης, καθώς δεν
έχουν το κατάλληλο βιογραφικό. Και αυτό
διότι ευθύνονται αμέσως ή εμμέσως
διαχρονικά, για τις σημερινές παθογένειες
στην Ευρώπη. Δηλαδή το έλλειμμα στο
ασφαλιστικό, το μεγάλο κράτος της
γραφειοκρατίας, της διαφθοράς και της
χαμηλής παραγωγικότητας, τη συντεχνιακή
δομή της οικονομίας κτλ.. Χώρος στην
Ευρωπαϊκή Ένωση για την κινητοποίηση
μη ιδεοληπτικών δυνάμεων, για την
προώθηση των «αριστερών αιτημάτων»
υπάρχει. Αυτό που δεν έχει αντιληφθεί
η Παραφύση, είναι ότι αυτή η διάθεση δεν
αφορά αλλαγές που εστιάζονται-εξυπηρετούν
τα εξατομικευμένα προβλήματα μιας
χώρας, αλλά που εντάσσονται σε μια
ευρωπαϊκή ατζέντα μεταρρυθμίσεων.
Δηλαδή προωθούν τη συναίνεση, την
συναντίληψη εργοδοτών και εργαζομένων
ότι συνδέονται με μια κοινή μοίρα, την
κυριαρχία της πολιτικής επί της οικονομίας
και γενικότερα για την επίτευξη αυτού
που λέει ο Μάριο Ντράγκι «η ευημερία
του συνόλου αποτελεί βασική προϋπόθεση
για τη σταθερότητα και ευημερία κάθε
μέλους ξεχωριστά».
Εμβαθύνοντας
στην πολιτική της Παραφύση, εμείς και
οι Ευρωπαίοι διαπιστώνουμε ότι επικρατεί
μία ασάφεια, αποτέλεσμα και της αδυναμίας
της να αντιληφθεί, ότι ο αντιπολιτευτικός
λόγος και μάλιστα στείρος, στον οποίο
είχε αποκλειστικά θητεύσει, είναι
αδύνατον να μετουσιωθεί σε πολιτική,
όπως έχει καταδείξει και η σχετική
παγκόσμια εμπειρία. Μία ασαφής πολιτική
όμως, σαφέστατα επικίνδυνη για τη χώρα,
διαπερνά όλους τους κρίσιμους τομείς.
Δηλαδή τις σχέσεις με τους εταίρους
μας, μετά και την πρωτόγνωρη για τα
ευρωπαϊκά δεδομένα επίθεση κατά των
κυβερνήσεων της Ισπανίας και της
Πορτογαλίας, την οικονομία, την εξωτερική
πολιτική, την εθνική ασφάλεια, την
εσωτερική ασφάλεια, την μεταναστευτική
πολιτική.
Το
ευτυχές για την χώρα είναι, ότι οι
τελευταίες κινήσεις της Παραφύση στο
Eurogroup,
δείχνουν ότι άρχισε η κίνηση της
κυβίστησης (προς Θεού, όχι κουλουτούμπα).
Άλλωστε η κυβίστηση, εναρμονίζεται και
με τις προσδοκίες της πλειοψηφίας των
ψηφοφόρων της, οι οποίοι την επέλεξαν
για να μην εφαρμόσει τα υποσχεθέντα.
Για τους ελάχιστους ιδεοληπτικούς
ψηφοφόρους της, αυτούς που περιμένουν
το «μενού» «κατάργηση των μνημονίων με
ένα νόμο κτλ.», προς το παρών τους
συγκρατεί «ταΐζοντας τους», το μήνα
Μάρτιο με «γερμανικές αποζημιώσεις».
Το «μενού» του Απριλίου περιλαμβάνει
«επαναλειτουργία της ΕΡΤ» και βλέπουμε…
Σε αυτό που ελπίζουμε είναι η κυβίστηση
της Παραφύση να μας στοιχίσει λιγότερο
από τα 7 δις ευρώ που στοίχισε στην
οικονομία η κουλουτούμπα της Νέας
Δημοκρατίας. (τριλογία παραμυθιών
Ζάππειο 1,2,3).
Σε αυτό
που μέχρι στιγμής έχει εντρυφήσει
επιτυχώς η Παραφύση είναι η τέχνη της
«μετωνυμίας», για να μην αγγιχθεί η
αλήθεια των γεγονότων. Το αναισθητικό
στους ψηφοφόρους της. Γι’ αυτό και
μετονόμασε την «Τρόϊκα» σε «τρεις
θεσμούς», το «μνημόνιο» σε «συμφωνία»
και το αλαλούμ στην πολιτική της
«δημιουργική ασάφεια». Ο δημιουργικός
αντίλογος σε αυτή την πρακτική της
Παραφύση είναι η επιστράτευση της
«μεταφοράς» προκειμένου να αντιχήσει
η κρυφή ουσία των πραγμάτων. Έτσι στην
προηγούμενη ανάρτηση δήλωσα ότι θα
αναφέρομαι στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ
ως «η Παραφύση», στον Γιάννη Βαρουφάκη
ως «Μπαρουφάκης», ολοκληρώνοντας σήμερα
με το «ο Ανάξιος» όταν αναφέρομαι στον
Προκόπη Παυλόπουλο.
Η
τελευταία εξέλιξη σχετικά με την Τρόϊκα,
είναι ότι αυτή κυριο-λεκτικά
καταργήθηκε, διότι η Παραφύση ασμένως
υιοθέτησε την πρόταση Κολόμπο, να
μετονομασθεί σε Brussel
Group,
με την προσθήκη τέταρτου θεσμού, του
Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης (ESM).
Εμβαθύνοντας
στα «εσώψυχα» μας ως λαού, διαπιστώνουμε
ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να
πυροδοτηθεί ένα βασικό χαρακτηριστικό
γνώρισμα των Ελλήνων, ο αυτοκτονικός
ιδεασμός. Αυτός τα χρόνια της κρίσης
μοιάζει με απασφαλισμένη βόμβα, που
σήμερα απειλεί να διαλύσει ότι πετύχαμε
με θυσίες, για να βγούμε από την κοινωνική
και οικονομική κρίση που μαστίζει τη
χώρα. Με τον όρο «αυτοκτονικός ιδεασμός»
αναφερόμαστε σε «σκέψεις του ανθρώπου
που αφορούν αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.
Μπορεί να είναι χρόνιος και επίμονος,
ή να είναι παροδικός και να πυροδοτείται
από αντίξοα γεγονότα της ζωής». Πιο
λαϊκά χρησιμοποιούμε την φράση
«πυροβολούμε τα πόδια μας» ή «να το
κάνουμε Κούγκι» όπως μας προτρέπει, ο
όνομα και πράγμα Καμμένος, πρόεδρος των
ΑΝΕΛ.
Εμβαθύνοντας
σε προηγούμενες εθνικές καταστροφές ή
δραματικές οπισθοδρομήσεις της χώρας,
διαπιστώνουμε ότι ο κίνδυνος μπορεί να
προκύψει «δια της διολισθήσεως» (Γιάννης
Βούλγαρης). Σε τέτοιες καταστάσεις ο
κίνδυνος δεν προκύπτει από τη Μεγάλη
Απόφαση, αλλά από δευτερεύοντα διλήμματα,
από μικρά βήματα στη λάθος κατεύθυνση
που στην αρχή δεν δείχνουν εκτροχιασμό,
από επιμέρους αλληλοσυγκρουόμενες
σκοπιμότητες, από λαθεμένες εκτιμήσεις
των περιθωρίων κίνησης, από τις ακαμψίες
που προκαλεί η δημαγωγία, από την
αμφιθυμία των επιδιώξεων. Έτσι προκύπτει
το πολιτικό ατύχημα ως ακούσιο αποτέλεσμα
και όχι ως εκούσια επιδίωξη. Η κατάληξη
της κρίσης του 1965 στη δικτατορία του
1967, την οποία λίγοι ήθελαν, αποτελεί
αρχετυπικό παράδειγμα πολιτικής
χρεωκοπίας «δια της διολησθήσεως».
Τέλος
εμβαθύνοντας με αυτοκριτική, θα
διαπιστώσουμε ότι η πιο κρίσιμη
διαπραγμάτευση είναι αυτή που πρέπει
να κάνουμε μεταξύ μας, για να μπορέσουμε
να συμφωνήσουμε, τουλάχιστον στα βασικά
για μια Ελλάδα σε μια Ευρώπη και έναν
κόσμο υπαρκτό και όχι φαντασιακό,
ακολουθώντας την προτροπή του Οδυσσέα
Ελύτη «κάνε άλμα μεγαλύτερο από τη
φθορά».
Επίλογος
Ελληνοφρένεια…
Του Πάκη μωρέ
του Πάκη;
Την
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου ενεστώτος έτους
η Βουλή των Ελλήνων με 223 ψήφους, εξέλεξε
ως νέο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας
τον αριβίστα πολιτικό και καθηγητή του
Συνταγματικού Δικαίου Προκόπη Παυλόπουλο,
στην θέση του αντιστασιακού αγωνιστή
και πολιτικού Κάρολου Παπούλια.
Επειδή
όπως αναφέρει ο Στέλιος Ράμφος, ως λαός
αυτής της χώρας βιώνουμε «ένα ασάλευτο
παρόν», δηλαδή διακρινόμαστε για την
«μνήμη χρυσόψαρου» που διαθέτουμε,
γεγονός που μας απομακρύνει από το
α-ληθινό, την συσσώρευση εμπειρίας και
μας κρατά τελικά σε υπανάπτυξη, υπενθυμίζω.
Ο Ανάξιος
πρωτοπαρουσιάστηκε στην πολιτική σκηνή
το 1996, όταν εξελέγη βουλευτής ως «τσιράκι»
του Κ. Καραμανλή, δηλώνοντας ψευδώς ότι
η παρουσία του στην ενεργό πολιτική
είναι συνυφασμένη με αυτήν του ευεργέτη
του.
Έκτοτε
η πολιτική του διαδρομή αποτελεί τον
εφιάλτη κάθε λογικού πολιτικού.
Σηματοδοτείται από τον νόμο για το
Βασικό Μέτοχο στα Μ. Μ. Ενημέρωσης, που
ως ειδήμων εισηγήθηκε. Ο νόμος τελικά
απορρίφθηκε από την Ε.Ε., ως μη εναρμονισμένος
με το Κοινοτικό Δίκαιο, επιφέροντας
μεγάλο πολιτικό κόστος στην κυβέρνηση
Καραμανλή.
Ως
υπουργός Εσωτερικών το 2008, λόγω της
ανικανότητας του, επέτρεψε οι διαδηλώσεις
για την δολοφονία του Γρηγορόπουλου,
να εξελιχθούν ανεξέλεγκτα, παρά τις
περί αντιθέτου διαβεβαιώσεις του προς
την κυβέρνηση. Αποτέλεσμα να παραδοθεί
στις φλόγες η μισή Αθήνα και να υποστούν
μεγάλες ζημιές οι περισσότερες πόλεις
της χώρας. Η ανικανότητα του ήταν τόσο
μεγάλη, ώστε σχετικά ανεξέλεγκτη
παρέμεινε η κατάσταση για αρκετές
εβδομάδες μετά. Μια κατάσταση που
ανέδειξε ως εφηβικό dress
code
το μπουφάν με ανεβασμένη κουκούλα, που
τους έδινε το δικαίωμα να καταστρέφουν
χωρίς να μπορεί να τους σταματήσει
κανείς. Συνέδεσε το όνομα του με χιλιάδες
προσλήψεις «από το παράθυρο» στο δημόσιο
τομέα, πέραν αυτών που προέβλεπε το
γνωστό ομώνυμο «τέκνο» του, (νόμος
Παυλόπουλου). Τέλος παρ’ ότι ΠΑΡΩΝ
στην πρωινή εκπομπή του Παπαδάκη (ΑΝΤ1),
όταν ο φασίστας Κασιδιάρης βιοπράγησε
κατά της Λιάνας Κανέλη, λειτούργησε ως
ΑΠΩΝ. Τόσο προκλητική ήταν η σχετική
απραξία του, ατολμία του, αδιαφορία του,
εν τέλει αναισθησία του, που αμέσως τα
μέσα κοινωνικής δικτύωσης υιοθέτησαν
την έκφραση «έμεινα Παυλόπουλος» για
να την διακωμωδήσουν.
Του
Πάκη μωρέ, του Πάκη; (από την εκπομπή
«ελληνοφρένεια»)
Σαν
επιδόρπιο
Στο Ιράκ
οι τζιχαντιστές του ISIS,
παραποιώντας τον Ισλαμισμό, σπάνε και
κατεδαφίζουν τα ιστορικά μνημεία ενός
ενδόξου παρελθόντος.
Στην
Ελλάδα οι «τζιχαντιστές» της αναρχίας
παραποιώντας τον Αναρχισμό, αμαύρωσαν
το νεοκλασικό αρχιτεκτόνημα του
Πολυτεχνείου, βάφοντας το ασπρόμαυρο,
καπηλευόμενοι το graffiti.
Και στην Ακρόπολη…
«Το παλιό
πεθαίνει, το νέο παλεύει να γεννηθεί,
τώρα είναι η ώρα των τεράτων». (Αντόνιο
Γκράμσι)
Seedrinker
