Αλλέως

Ένα κείμενο H.D. (υψηλής ευκρίνειας).

Αντί προλόγου θα αναφερθώ στην άποψη που διετύπωσα πριν είκοσι περίπου χρόνια για το «one night stand», την εποχή που η κοινωνία μας άρχισε να αποικιοποιείται από το life – style, τότε που μεσουρανούσε το περιοδικό ΚΛΙΚ. Υπενθυμίζοντας αναφέρω ότι το life – style στηρίζεται στην μεγεθυμένη προβολή στην κοινωνία, του συμπτωματικού ή περιστασιακού ή των συνηθειών μιας αριθμητικά περιορισμένης ελίτ. Πρόκειται για το έπος της εκμηδένισης των κοινωνικών αντιστάσεων, εδραιωμένου στη βλακώδη γενική συγκατάθεση, πετυχαίνοντας μάλιστα την υποταγή προτείνοντας άλλοθι στους υποταγμένους, ώστε οι προσταγές του να κυριεύσουν ολόκληρη τη σφαίρα δράσης χωρίς την παραμικρή αντίσταση.
Το «one night stand» αποκάλυπτε την απεγνωσμένη προσπάθεια του πραγματικά αδύναμου φύλλου, να φέρει στα μέτρα του (να ελέγξει) την γυναικεία σεξουαλικότητα. Αυτή που στην κορύφωση της «δεν τελειώνει» όπως στον άνδρα, αλλά «φτάνει» και ως εκ τούτου χρειάζεται και «επιστροφή», γεγονός που φαντάζει «γολγοθάς» στο ανδρικό φύλλο, εκ φύσεως με χαμηλότερο συναισθηματικό IQ, από αυτό του γυναικείου.
Το «one night stand» προσπαθεί να επιβάλλει εκβιαστικά την πολυγαμία στο γυναικείο φύλλο, στο όνομα ψευτοπροοδευτικής ισότητας, η οποία προκλητικά (ασύνειδα σκόπιμα), επιχειρεί να ταυτίσει την ισοτιμία των δυο φύλλων με την εκ της φυσιολογίας ανομοιότητα τους. (άλλο ίσος άλλο όμοιος). Αναφέρω ασύνειδα σκόπιμα, η ορμέμφυτη πολυγαμική διάθεση του ανδρικού φύλλου, ενώ δίνει την εντύπωση ότι συνηγορεί υπέρ της ανδρικής υπεροχής, στην πραγματικότητα αποκαλύπτει το ζητούμενο από την «οικονομία τη φύσης» στην πληθυσμιακή σχέση των δυο φύλλων, δηλαδή άνδρες δεν χρειάζονται πολλοί…
Το σημερινό ζητούμενο είναι να καταδείξουμε στους νέους ότι άλλο η απελευθέρωση που αναζητούν – διεκδικούν και άλλο το life – style μέσω των οποίων προσπαθούν να την διεκδικήσουν, που εν τέλει αποτελεί και μια εικονική αντιμετώπιση ζωής. Να τους καταδείξουμε ότι αυτό είναι πάντα συντηρητικό, ακόμη κι αν έχει εικονικές εκρήξεις που μπορεί να προκαλέσουν στους γονείς τους, διότι πάντα σηματοδοτεί μια υποταγή σε μια μαζική διαταγή που φαντάζει προχωρημένη. Να τους πείσουμε ότι απελευθέρωση σημαίνει να δέχονται τους άλλους όπως είναι, και ζητούμενο της να δημιουργήσουν το προσωπικό τους style - life, δηλαδή την έκφραση του εαυτού τους, μέσα στην εποχή τους.

Σχέση «υποδόρια» με το προηγούμενο θέμα έχει και το θέμα της θεσμικής κατοχύρωσης της συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Αυτή καθυστερεί αδικαιολόγητα, παρ’ ότι θα μπορούσε επαρκώς να τακτοποιηθεί με την επέκταση του Συμφώνου Κοινωνικής Συμβίωσης, ώστε να τα περιλαμβάνει. Αναφέρω επαρκώς, διότι αυτή η συμβίωση δεν μπορεί να ονομαστεί γάμος, καθώς δεν έχει καμιά σχέση με το σημαινόμενο. Ο γάμος σημαίνει την νόμιμο ένωση άνδρα και γυναίκας με σκοπό την δημιουργία οικογένειας, δηλαδή ομάδας ανθρώπων που συνδέονται με δεσμούς αίματος, που μπορούν να δημιουργηθούν μόνο μέσω της τεκνοποίησης.
Το θέμα είναι ότι ειδικά τη λέξη γάμος, δεν πρέπει να την αφήσουμε να κακοτυχήσει όπως τόσες άλλες, που τις αφήσαμε να χρησιμοποιούνται όπως θέλει ο καθένας. Το χειρότερο δε να χρησιμοποιείται η ίδια η λέξη για να πει πράγματα όχι μόνο διαφορετικά, αλλά πολύ συχνά απολύτως αντίθετα, γεγονός που περιγράφεται με τον στίχο του τραγουδιού των Chicks on speed. «Οι λέξεις εργάζονται σκληρά για σας». Προσδίδοντας μια άλλη διάσταση σε αυτό το στίχο, η λέξη γάμος παρουσιάζεται να εργάζεται σκληρά για μας, διατηρώντας ένα επιπλέον νόημα, που μας διαφεύγει. Κατά τον Χάϊντεγκερ αυτό το απροσδιόριστο, το πλεονάζον νόημα των εννοιών βρίσκεται έξω από τις αντιληπτικές μας δυνατότητες και συνιστά τον πυρήνα της έννοιας του ιερού.
Ο πυρήνας της έννοιας του ιερού στη λέξη γάμος, ανακαλεί την αρχέγονη ενότητα των δυο φύλλων. Τότε που το πρώτο πλάσμα στον κόσμο ήταν μισό άνδρας και μισό γυναίκα (Ινδουισμός). «Το Ανδρόγυνο της μυθολογίας μας, το ανίκητο ον, ένωση άνδρα και γυναίκας που κινούνταν σαν τροχός και ο καθένας έβλεπε το άλλο μισό του κόσμου. Ένας δεσμός συνυφασμένος από δυο ελευθερίες και την αβίαστη αποδοχή της δέσμευσης και της ευθύνης, απέναντι στους νόμους της αμοιβαιότητας. Μια πληρότητα που εξόργισε τους θεούς, γι’ αυτό και ο Ζεύς τους χώρισε. Αυτό το εσωτερικό ήθος του Ανδρόγυνου ενστερνίστηκε και η νέα Θρησκεία του Χριστιανισμού, συνοψίζοντας το στο «έσονται εις σάρκαν μίαν» στο γάμο ένα από τα Μυστήρια της. (από την ανάρτηση της 13/2/2013 με τίτλο Ε – ρω – τυμολογικά)».
Επεκτείνοντας επισημαίνω ότι ο πολιτικός γάμος δεν αποποιείται και ως εκ τούτου και δεν αντιστρατεύεται την ιερότητα του. Αυτό που επισημάνει γενικώς, είναι ότι η προσέγγιση του ιερού, είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση, ώστε να διαμεσολαβείτε αποκλείστηκα δια των θρησκειών.
Ο πολιτικός γάμος, εγχώρια, δεν αποποιείται και δεν αντιστρατεύεται την θρησκευτική πολιτισμική μας ταυτότητα και παράδοση (είμαστε 10.000 χρόνια Έλληνες και 2000 χρόνια Χριστιανοί). Αυτό που δηλώνει γενικώς, είναι ότι μια δημοκρατική πολιτεία, δεν ανέχεται και απαγορεύει στους οικειοποιημένους εκπροσωπούντες, και καπηλευόμενους το ιερό, μέσω των Θρησκειών, να εμπλέκονται στο πολιτικό της γίγνεσθαι, εκμεταλλευόμενοι την Θρησκευτικότητα του «ποιμνίου» τους.

Κάθε επιλογή έχει και το τίμημα της. Το τίμημα για τα ομόφυλα ζευγάρια το επιβάλλει η ίδια η φύση, αφαιρώντας τους την δυνατότητα τεκνοποίησης. Ένα γεγονός που δεν επικυρώνεται κοινωνικά, διότι τους δίνεται η δυνατότητα να αποκτήσουν παιδιά μέσω της υιοθεσίας και της διαδικασίας της παρένθετης μητέρας. Μια επικύρωση που ενώ παρουσιάζεται ψευδεπίγραφα ως προοδευτική, διότι στην πραγματικότητα κρύβει κινδύνους για την ανθρώπινη εξέλιξη, διότι αντιβαίνει στην ανθρώπινη φυσιολογία (δεν αναφέρομαι στην διευκόλυνση της).
Σχετικά με την μέθοδο τεκνοποίησης μέσω της παρένθετης μητέρας, θεωρώ ότι η παγκόσμια κοινότητα, πρέπει να προβεί σε διορθωτικές κινήσεις, περιορίζοντας την μόνο εντός συγγενικού περιβάλλοντος. Η σημερινή πραγματικότητα την θέλει άτυπα εμπορευματοποιημένη και η προβολή της στο μέλλον αγκαλιά με την βιοτεχνολογία, συνειρμικά φέρνει στο νου μας, τις εφιαλτικές ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, όπου τα παιδιά εν τέλει δημιουργούνται σε «εκκολαπτήρια». Συνειρμούς απολύτως βάσιμους, αν αναλογιστούμε ότι η πραγματικότητα μας, επιβεβαίωσε πολλές από αυτές τις ιστορίες.

«Έλληνες ψηλά το κεφάλι» είπε από ψηλά ο πιλότος στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης την 28 Οκτωβρίου, το οποίο δια μέσου των Μ.Μ. Ενημέρωσης ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα και ψηλά πέταξε το πατριωτικό αίσθημα μας. Δηλαδή η επίδραση της δυναμικής του χώρου (γέννησης) στο θυμικό μας, εκεί που εδρεύει και ο νόστος όσων διαβιούν μακριά από τη χώρα. «Το συνειδητό (επιφαινόμενο) της εγγραφής του χώρου στο ασυνείδητο, κοινό σε όλους τους ανθρώπους» αναφέρει σχετικά ο Κάρλ Γιούγκ, το οποίο προσδίδει μια ισχυρή αίσθηση ενότητας με όσους μοιράζονται τον ίδιο χώρο, καθιστώντας έτσι την πατρίδα σύμβολο ενότητας.
Προς επίρρωση της δυναμικής του χώρου θα επικαλεσθώ, εξειδικεύοντας, την επίδραση της, στην δημοτική μας μουσική. Αναφερόμενος στο τραγούδι του στεριανού, που έβλεπε όλη τη ζωή του το ίδιο βουνό, παρατηρούμε ότι αυτό είναι αυστηρό, στατικό και ανημίτονο προσδίδοντας του μια εσωτερικότητα,. Αντίθετα, εκείνο του νησιώτη που αντίκριζε το αεικίνητο της θάλασσας, είναι πιο ευέλικτο και ημιτονικό, δίνοντας του ένα πρόσχαρο χαρακτήρα, γεγονός που αντικατοπτρίζεται και στους χορούς, «ένα βήμα κάνει ο Ηπειρώτης, δέκα κάνει ο Χανιώτης όταν χορεύει τον μαλεβιζιώτη».
Σε αυτό το γεγονός εδράζεται και η άποψη που θέλει την Ελληνική Ιθαγένεια, γενικώς να δίνεται σε κάθε παιδί που γεννιέται στη χώρα μας. Επεκτείνοντας σχετικά και λογοτεχνίζοντας, υπηκοότητα πρέπει να δίνεται και σε παιδιά που διαβιούν στη χώρα μας και «ονειρεύονται και λένε σ’ αγαπώ στη γλώσσα μας», διότι όσο μικρότερη είναι η φυσική και εδαφική μνήμη τόσο περισσότερο πρέπει να είναι διανοητική και συνδεδεμένη με τη γλώσσα/γραφή.
«Έλληνες κάτω το κεφάλι», επί του εδάφους, φωνασκεί σύσσωμη η αντιπολίτευση, ταυτίζοντας την Προεδρική εκλογή, σύμβολο εθνικής (κοινωνικής) ενότητας, με την καθημερινή πολιτική σύγκρουση. Μια αντιπολίτευση η οποία, ενώ συνεχώς εγκαλεί την Κυβέρνηση για αντισυνταγματικές ενέργειες, πράττει αντισυνταγματικά ταυτίζοντας την Προεδρική εκλογή με πρόταση μομφής, η οποία τελεσφορεί μειοψηφούσα, λόγω του ότι με 121 ψήφους δεν επιτυγχάνεται η εκλογή του Προέδρου και προκηρύσσονται εκλογές.
Προς επίρρωση θα επικαλεσθώ εξειδικεύοντας, την μαθητική παρέλαση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, στον Δήμο Χαλανδρίου Αττικής. Εκεί ο Δήμαρχος Σ. Ρούσσος, ο οποίος είχε υποστηριχθεί στις προηγούμενες εκλογές από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΙΑ, «έδωσε βήμα» στην παρέλαση με την μουσική του ρώσικου τραγουδιού που επένδυσε μουσικά τον ύμνο του Ε.Α.Μ.. Φανταστείτε σε κάποιο άλλο Δήμο το «βήμα» να έδινε ο ύμνο του Ε.Δ.Ε.Σ.
Ο τρόπος που λειτουργεί μια κοινωνία είναι πολύ πιο σημαντικός από τον τρόπο που λειτουργεί μια κυβέρνηση, γιατί η πρώτη είναι αυτή που σε τελική ανάλυση, προσφέρει το χώρο λειτουργίας στη κυβέρνηση. Είναι επίσης ο χώρος στον οποίο το άτομο αναζητεί την προσωπική του αυτονομία, μια αναζήτηση που απαιτεί ευθύνη και εγρήγορση, έχοντας υπ’ όψιν ότι «οι χειρότερες δυσκολίες του ανθρώπου αρχίζουν από την στιγμή που μπορεί να κάνει ότι θέλει» (Άλντους Χάξλέϊ).
Ζούμε σε μια χώρα, που έχει το μοναδικό «προ - νόμιο», η κοινωνία της να κατοχυρώνει το δικαίωμα στην παράνομη ενέργεια της κατάληψης δημοσίου χώρου και όχι μόνο. Την αντιλαμβάνεται δε ως μια εξόχως προοδευτική ενέργεια και ως εκ τούτου την παραχωρεί σε κάθε ομάδα που θεωρεί ότι «δεν πάει άλλο» και ότι «δεν έχει άλλες επιλογές», θεωρεί δε απαραίτητο οι δηλώσεις καταληψιών ή υποστηρικτών τους να μεταδίδονται σαν διάγγελμα από τα Μ.Μ. Ενημέρωσης. Τελευταία δήλωση, αυτή του συνδικαλιστή – εκπαιδευτικού Θέμη Κοτσιφάκη (ΣΥΡΙΖΑ) με την οποία ανακοίνωνε (διάγγειλε), ότι οι τελευταίες καταλήψεις σε σχολεία της Β. βαθμιας εκπαίδευσης αποτελούν «σχολείο» εκπαίδευσης των αυριανών ενεργών πολιτών, «παίζοντας» όχι μόνο πολιτικά αλλά και με τον ψυχισμό εφήβων.
Ζούμε σε μια χώρα, που ενώ γίνεται εκτεταμένη επίκληση της Δημοκρατίας δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχει επιλογή για δράση εκτός νόμου, δηλαδή η Δημοκρατία είναι σύμφυτη με την νομιμότητα. Ειδικότερα οι καταληψίες φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται, ότι καταπατώντας τον νόμο με την φαινομενική ανοχή της πολιτείας, δηλαδή οδηγώντας σε αδρανοποίηση το κράτος στο οποίο απολήγει η δράση τους, συντελούν στην αποδυνάμωση του ως κέντρου ευθύνης, ως εκ τούτου και όσο αφορά τις ίδιες τις απαιτήσεις τους.
Η παθητικότητα της εκπαιδευτικής κοινότητας (καμιά δημόσια αντιπαράθεση στις δηλώσεις Κοτσιφάκη), οδηγεί στο δυσοίωνο συμπέρασμα ότι αυτή, δεν έχει επαρκώς συνειδητοποιήσει ότι η ηλικιακή περίοδος των μαθητών τους (εφηβεία), αποτελεί την κρίσιμη – καθοριστική περίοδο της γενικότερης εξέλιξης τους, για την οποία ως εκ τούτου και φέρουν μεγάλη ευθύνη.
Είναι κρίσιμα καθοριστική η περίοδος της εφηβείας, διότι πρέπει να επιτευχθεί στον ψυχισμό τους, η ομαλή μεταπήδηση από το αμορφοποίητο συναίσθημα, όπου κυριαρχεί η ενστικτώδη μίμηση, στην περίοδο της συναίρεσης του με την λογική και την δημιουργική μίμηση, βασικό στοιχείο της εξελικτικής πορείας του ανθρώπου. Δυστυχώς αυτό που φαίνεται να επιτυγχάνεται, μέσω της παιδείας μας, είναι να οδηγούνται οι νέοι μας από την ενστικτώδη μίμηση στην απομίμηση, μείγμα των οποίων πυροδοτεί και τις καταλήψεις στα σχολεία. Και αυτό διότι αυτή συντελείται εντός μιας κοινωνίας που παραπαίει, διότι επανειλημμένως αποτυγχάνει να λειτουργήσει βάσει ενός εκλογικευμένου συναισθήματος, «βιώνοντας έτσι όχι μια παράσταση ζωής αλλά την αναπαράσταση της» διότι «η απομίμηση είναι ένας αντιπερισπασμός στον θάνατο, μέσω της προκαταβολικής ακύρωσης της ψυχής» (Ευγένιος Αρανίτσης).
Σ Υ Ν Ε Χ Ι Ζ Ε Τ Α Ι …

Seedrinker