Το παρακάτω κείμενο είναι αφιερωμένο στα 31 χρόνια (1983-2014) λειτουργίας της Κινηματογραφικής Κοινότητας Ν. Ιωνίας Βόλου (www.provoles.gr), υπό την καθοδήγηση της Ελένης Καλογεροπούλου και του Κώστα Απλαντή, η οποία κάθε Παρασκευή μου «προβάλει» αφορμές για ενημερωτικά και δημιουργικά χωροχρονικά ταξίδια.

Διαδραστικά

Το αόρατο χέρι...

            Ένα καλό λογοτεχνικό έργο για να δημιουργηθεί χρειάζεται οπωσδήποτε έναν άνθρωπο με διανοητική ιδιο-φυία. Δηλαδή χρειάζεται να έχει Θεωρητική γνώση ή κουλτούρα, ευρυμάθεια, ικανότητα να συλλογίζεται και να εξάγει συμπεράσματα. Χρειάζεται δηλαδή ικανότητες που μπορεί να αποκτηθούν και να καλλιεργηθούν αυτενεργώντας. Το αποτέλεσμα μεγιστοποιείται εάν αυτός διαθέτει και μια εκ φύσεως εξειδίκευση γι αυτό, το λεγόμενο ταλέντο.

            Αυτό όμως που προσδοκούν οι καλλιτέχνες γενικά, είναι η έμπνευση. Την έμπνευση θα μπορούσαμε να την περιγράψουμε ως ένα είδος άμεσης γνώσης, που δεν πρέπει να συγχέεται με τις προαναφερθείσες ικανότητες, οι οποίες όμως είναι απαραίτητες για να καρποφορήσει αυτή. Η έμπνευση είναι αυτή που κατά καιρούς αποκαλείται φυσική σοφία, ευφυής φαντασία, αλλά και από τους θρησκευόμενους ως δυνατότητα που μας δίνει ο Θεός για να τον πλησιάσουμε, ή τέλος, με έναν όρο που μπορεί να λειτουργήσει παραπλανητικά, ως διαίσθηση. Αναφέρω παραπλανητικά, διότι μπορεί να μας οδηγήσει να χαρακτηρίσουμε την έμπνευση ως μια σχεδόν μαγική ικανότητα, ενώ στην πραγματικότητα πιστοποιεί ότι αυτή «κατοικεί» στο υποσυνείδητο του ανθρώπου.

            Η αναζήτηση της έμπνευσης από τον/την καλλιτέχνη, δηλαδή η αναζήτηση ερμηνείας της πραγματικότητας με την ενεργοποίηση του υποσυνείδητου, πρέπει να γίνεται με ευ-γένεια διάθεσης και μέσων. Αλλιώς αυτή η αναζήτηση, συνεπικουρούμενη από την ανθρώπινη ματαιοδοξία, μπορεί να οδηγήσει αυτόν/αυτήν σε επικίνδυνους ατραπούς. Μια τέτοια προσέγγιση, η οποία συγχρόνως αποτελεί και μια γκροτέσκα παρωδία του ρομαντικού μύθου της «Μούσας» περιγράφεται στο βιβλίο του Federico Andahazi «Οι Ελεούσες». Σε αυτό η έμπνευση από θηλυκό άγγελο μετατρέπεται, για όσους είναι δέσμιοι της μεγαλομανίας, σε ένα εκδικητικό άπληστο πλάσμα. Προσφέρεται δε σε αυτούς με την μορφή ενός τέρατος, της μορφίνης, που προκειμένου να την εξασφαλίσουν τους μετατρέπει κυριολεκτικά σε θηράματα του.

            Υπάρχει όμως και κάτι μεγαλύτερο, πέρα και πάνω από αυτά που ο Οδυσσέας Ελύτης αποκαλύπτει με έναν χαρισματικό λόγο. «Από μυριάδες μυστικά σήματα, που μ’ αυτά είναι διάσπαρτος ο κόσμος και αποτελούν άλλες τόσες συλλαβές μιας άγνωστης γλώσσας, να συνθέσεις λέξεις και από τις λέξεις  φράσεις που η αποκρυπτογράφηση της να σε φέρει πιο κοντά στη βαθύτερη αλήθεια». Για να έρθει πιο εξειδικευμένα ο Χένρι Μίλερ να αναφέρει «Ποιος γράφει αριστουργήματα; Όχι όσοι έχουν το όνομα τους γραμμένο επάνω, γιατί οι ίδιοι δεν είναι παρά δέκτες». Τέλος, σχετικά με αυτά, θα αναφερθεί συγκεκριμένα η «Θεωρία της Ροής». Αυτή περιγράφει την κατάσταση εκείνη στην οποία το ανθρώπινο ον συντονίζεται με μια συνολική αρμονία συνθηκών, ενεργώντας τρόπον τινά «καθ’ υπαγόρευσιν» μιας άγνωστης δύναμης, ενός είδους «Εκείνο», με αποτέλεσμα το πέρασμα σε μια ενσυνείδητη κατάσταση ιδανικής δράσης. Αυτή η θεωρία επειδή επαληθεύεται και στον αντικειμενικό χώρο της επιστήμης οδήγησε Ρώσους και Αμερικάνους να παραδεχθούν την ύπαρξη των «ενστικτωδών επιστημόνων» οι οποίοι έχουν δώσει λύσεις, σε σύνθετα επιστημονικά προβλήματα και έχουν προβεί σε εφευρέσεις, κυριολεκτικά από το πουθενά. Σε αυτό είχε αναφερθεί και ο Ηράκλειτος, λέγοντας ότι «το είναι, είναι μέσα στο γίγνεσθαι και το γίγνεσθαι δεν είναι κάτι περαστικό αλλά είναι», σε αντίθεση με την σύγχρονη φιλοσοφία που έχει χωριστεί σε φιλοσοφία του «είναι» και του «γίγνεσθαι» για να μπορέσει και να ερμηνεύσει εκτός από τη μεγάλη κατηγορία ανθρώπων χωρίς ιδιότητες και ένα κόσμο ιδιοτήτων χωρίς άνθρωπο (Ρόμπερτ Μουζίλ «Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες»). Τα παραπάνω αβίαστα μας οδηγούν, από τον εμπνευσμένο ιδιοφυή δημιουργό στο χαρισμα-τικό. Αυτόν δηλαδή που υπογράφει για την άρτια δομή ενός δημιουργήματος πλήρους νοημάτων αλλά όχι για την «ψυχή» του. Και αυτό διότι στο χαρισματικό έργο τέχνης, ο καλλιτέχνης-δημιουργός, δεν λειτουργεί μόνο ως προσωπικότητα, αλλά και ως διαμεσολαβητής για να ακουστεί, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, μια βαθύτερη αλήθεια.(Η αλήθεια γίνεται αληθινή μόνο την κατάλληλη στιγμή Μαρξ). Λειτουργεί δηλαδή πέρα από το «εγώ» του, έχοντας έστω και πρόσκαιρα, ακόμη και προς στιγμήν, ξεπεράσει την τάση του να ξεχωρίζει. Εντάσσεται έτσι ασύνειδα στην αδιαφοροποίητη ενότητα, ώστε επανερχόμενος να έχει ήδη σφραγίσει με κάτι από Αυτήν, το δημιούργημα του. Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι όπως το χαρισματικό έργο τέχνης υπερβαίνει τον δημιουργό του, έτσι τον υπερβαίνει και η δυνατότητα καθολικής ερμηνείας του καθ’ ότι, όπως είναι αναμενόμενο, αυτός εστιάζει στο ιδιοφυές μέρος του. Πολλές φορές η «ερμηνεία κλειδί» που μας οδηγεί σε μια βαθύτερη αλήθεια διαχέεται σε όλο το έργο καθιστώντας δύσκολη την επισήμανσή της αλλά μερικές φορές είναι τόσο προφανής που περνά απαρατήρητη.

            Στη συνέχεια θα προσπαθήσω ως κινηματογραφόφιλος να προκαλέσω το ενδιαφέρον σας για τρείς, κατά την γνώμη  μου, χαρισματικές ταινίες επισημαίνοντας αυτό που θεωρώ «ερμηνεία κλειδί»¹, προσκαλώντας σας να τις δείτε², επιβεβαιώνοντας έτσι και τον τίτλο του κειμένου. Κοινό χαρακτηριστικό αυτών των ταινιών είναι ότι σκηνοθέτης και σεναριογράφος ταυτίζονται. Μια ανάλογη προσπάθεια έχω επιχειρήσει και στην ανάρτηση της 04/12/2012 με αφορμή την ομότιτλη κινηματογραφική ταινία «Η ατίθαση Λίλυ».

1. Λόρενς για Πάντα (Laureuce Auyways). Καναδάς, Γαλλία 2012. Σκηνοθεσία, σενάριο: Ξαβιέ Ντολάν.

Εύκολα μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια Gay ταινία. Η «ερμηνεία κλειδί» της ταινίας πρέπει να αναζητηθεί στην ενυπάρχουσα αρχέγονη αναζήτηση της ενότητας στο «ανδρόγυνο». Στην ταινία περιγράφεται πως αυτή θα μπορούσε να εκδηλωθεί μορφοποιημένη στο πλαίσιο των σημερινών προσλαμβανουσών παραστάσεων. (Σχτικά και στην ανάρτηση της 14/2/13 Ε-ρω-τυμολογικά)

2. Το Πρόσωπο της Ομίχλης (V fumane-In the fog) Γερμανία, Ολλανδία, Λευκορωσία, Ρωσία, Λετονία, 2012. Σκηνοθεσία, σενάριο: Σεργκέι Λόζνιτσα.

            Σε αυτήν την ταινία την ερμηνεία κλειδί θα μπορούσε να κρατά ο χαρακτήρας του Μπούροφ, ο οποίος μορφοποιεί την επίκαιρη αντί-θεση του δογματισμού, στον οποίον οδηγείται (συνήθως) κάποιος μετά από απώλεια προσωπική, κοινωνική, οικονομική. Την ερμηνεία κλειδί όμως κρατά ο χαρακτήρας του Συσένια ο οποίος μπορεί να περιγράφει ως μια «συναισθηματικά έξυπνη προσωπικότητα», που αντιλαμβάνεται ότι για την αξιοπρεπή επιβίωση του σε μια βιώσιμη κοινότητα είναι απαραίτητο να διαθέτει και «κοινωνικό κεφάλαιο». Μια θέση επαναστατική διότι είναι η μόνη που μπορεί να επ-αναστατήσει μια εκπεσούσα κοινωνία που πιστεύει, ακολουθεί ή παρασύρεται από το ότι «το χρήμα είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να σου αγοράσει σεβασμό, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να το ξοδέψεις»³. Σχετικά στην ανάρτηση της 28/09/2013 με τίτλο «Miss Violence» (2^η Εκπόρευση).

3. Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν (We Need to Talk About Kevin) ΗΠΑ, 2011. Σκηνοθεσία: Λίν Ράμσι. Σενάριο: Λίν Ράμσι, Ρόρι Κίνεαρ. Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Λάιονελ Σράιβερ, που κέρδισε το βραβείο μυθοπλασίας «Orange».

            Η ερμηνεία κλειδί πρέπει να αναζητηθεί στο μέρος εκείνο της μυθοπλασίας, όπου ο Κέβιν παρουσιάζεται να καθυστερεί χαρακτηριστικά να αποκοπεί από το πρωκτικό στάδιο της βρεφικής εξέλιξης (Φρόυντ). Γεγονός που και ο ίδιος έμμεσα συνδέει, στη συνέχεια της, με την εγκληματική συμπεριφορά του.

Σύμφωνα με τον Φρόυντ οι ψυχολογικές διαδικασίες θα πρέπει, όπου είναι δυνατόν, να διατυπώνονται στηριζόμενες στην «απαραίτητη οργανική βάση» παρά στηριζόμενες στην αντίληψη, τη σκέψη, την μάθηση ή την προσκόλληση. Ως «απαραίτητη οργανική βάση» περιέγραψε τη βρεφική σεξουαλική ανάπτυξη, δηλαδή την ικανότητα του βρέφους για σωματική ευχαρίστηση βάσει ορισμένων τμημάτων του σώματος (στόμα, πρωκτός, φαλλός-κλειτορίδα). Ο ίδιος ο Φρόυντ εστιάζοντας στο πρωκτικό στάδιο (η ηλικία περίπου ενάμιση έως τριών ετών) συσχέτισε τον έγκαιρο έλεγχο του σφικτήρα, με την δημιουργία χαρακτήρων με έντονη προσκόλληση στην οικονομία, στην τάξη και την καθαριότητα, στον σεβασμό το καθήκον και την επιδίωξη να γίνεται κάτι με τον σωστό τρόπο⁴.

Η γενική προσπάθεια για τον έγκαιρο έλεγχο του σφικτήρα, ενώ παρουσιάζεται ως καθεστηκυία κατάσταση στις βόρειες χώρες, στις χώρες του Νότου, και ιδιαίτερα στη χώρα μας ως το πρόσφατο παρελθόν, παρουσιάζεται ως ιδιαίτερα προβληματική. Σε αυτή τη διαφοροποίηση, ιδιαίτερα την εποχή της πάνινης πάνας, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι τελείως διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες. Σήμερα αυτή η διαφοροποίηση τείνει να εξαλειφθεί λόγω της πληροφόρησης που αναζητούν οι νέοι γονείς και παρέχεται από βιβλία, T.V και σχετικούς ιστότοπους και συνεπικουρείται από οικονομικούς λόγους, λόγω του ότι η μη έγκαιρη απεξάρτηση από τις πάνες, επιβαρύνει σοβαρά τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Συγκεκριμενοποιώντας θα επισημάνω ότι αυτή είναι η γενεσιουργός αιτία της διαφορετικής, με διαβαθμίσεις, κουλτούρας αντιμετώπισης των κοινών προβλημάτων μεταξύ των χωρών του βορρά και του νότου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ως εκ τούτου τα μέλη της Τρόικας δεν δύνανται να καταλάβουν για πιο λόγο μπορεί να χρειάζεται, στην Ελλάδα η κυβέρνηση, να προσφέρει οικονομικά κίνητρα προκειμένου οι πολίτες να ζητούν, το αυτονόητο γι’ αυτούς, αποδείξεις για τις δαπάνες που πραγματοποιούν. Αδυνατούν επίσης να καταλάβουν γιατί δεν δίνονται χρήματα από την κυβέρνηση για να μονώσουν οι Έλληνες τα σπίτια τους, γεγονός που θα αναθέρμανε και τον χειμαζόμενο κλάδο των κατασκευών, αντί να ακολουθείται μια επιδοματική πολιτική στην τιμή του πετρελαίου. Εκείνο όμως που τους τρελαίνει είναι η εγχώρια καθολική σχεδόν επιμονή στην επαναφορά του μέτρου της φθηνότερης τιμής στο πετρέλαιο θέρμανσης, το οποίο αποτελούσε έναν εν δυνάμει παράγοντα ενίσχυσης και διάλυσης της διαφθοράς σε μια χώρα βυθισμένη σε αυτήν. Αδυνατούν επίσης να καταλάβουν…(μπορεί να γεμίσουν βιβλίο)⁵.

Τέλος επίσης είναι και ο λόγος που η Τρόικα υποεκτίμησε τις επιπτώσεις στην ύφεση, από τα εφαρμοζόμενα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής. Ο λεγόμενος «πολλαπλασιαστής», που ενώ στις άλλες χώρες κυμαίνεται πολύ κάτω της μονάδας, στη χώρα μας, μια αποθεσμισμένη χώρα, που το πολιτικό της σύστημα για μικροκομματικούς λόγους, αδυνατεί να προωθήσει μια δραστική και στοχευμένη συρρίκνωση του πτωχευμένου Δημοσίου τομέα της και της γραφειοκρατίας του, με παράλληλη προώθηση των απαραίτητων διαθρωτικών μέτρων, έφτασε στο 1,75. Αυτό που αναφέρεται στη γλώσσα της διπλωματίας ως το «ελληνικό παράδοξο»

Τέλος και κυρίως για όσους αμφισβητούν αυτήν την Φροϋδική προσέγγιση, επαναφέρω στη μνήμη μας λέξεις της απομυθοποιητικής γλώσσας μας, κωλόπαιδο, κωλόχαρτο ή κωλοσφούγγι, κωλοχανείο αλλά και τον χαρακτηρισμό «στριμόκωλους» που χρησιμοποιούμε για τους βόρειοευρωπαίους.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Δεν ψάχνω, με βρίσκει…

«Κατά τον Jauss το έργο τέχνης δεν υφίσταται ως αντικείμενο καθ’αυτό, που προσφέρει σε κάθε εποχή την ίδια πάντοτε εικόνα στον αναγνώστη του. Το νόημα του έργου εξαρτάται από τον ορίζοντα των προσδοκιών του αναγνώστη που διαμορφώνονται στα ιστορικά, κοινωνικά και πολιτισμικά πλαίσια της εποχής του».

Ενώ έγραφα το «Διαδραστικά», τυχαία «έπεσα» στο πιο πάνω κειμενάκι, το οποίο σχεδόν αυτόματα με οδήγησε και πάλι σε μια ταινία που το επιβεβαιώνει. Πρόκειται για το αριστούργημα του Ρομάν Πολάνσκι «Το μωρό της Ρόζμαρ (ΗΠΑ» σε σενάριο του Αϊρα Λιβάιν. Σύμφωνα με την υπόθεση της, ένας μέτριος ηθοποιός προκειμένου να αναρριχηθεί στη σόουμπιζ της εποχή του, παραχωρεί εμμέσως την ψυχή του στον διάβολο, με το να παραχωρήσει την ευαίσθητη σύζυγο του σε ζεύγος αποστόλων του Εωσφόρου, ώστε αυτή να κυοφορήσει το παιδί του Διαβόλου. Το τέλος της ταινίας είναι ιδιαίτερα ανατριχιαστικό διότι παρουσιάζει την μητέρα, ψυχικά και σωματικά βιασμένη, να διεκπεραιώνει τα μητρικά της καθήκοντα στο μωρό-τέρας. Εάν αντιστοιχίσουμε τον σύζυγο της ταινίας με τα ελληνικά πολιτικά κόμματα και τις συντεχνίες και την μητέρα με την Ελλάδα είναι αυτονόητο ότι το μωρό-τέρας αντιστοιχεί στα πολιτικά μορφώματα του ναζισμού και της τρομοκρατίας6. «Ο φασισμός έχει εγκατασταθεί, όταν ο κόσμος έχει συνηθίσει το πρόσωπο του τέρατος» δηλαδή τη βία (Μάνος Χατζιδάκης).

ΩΣ ΕΠΙΔΟΡΠΙΟ

Τζάμπα τυρί,

μόνο στη φάκα υπάρχει.

Για την ολοκλήρωση της ανάρτησης θεωρώ απαραίτητο να αναφερθώ στην συμπεριφορική οικονομία και την τραγωδία των κοινών. Η συμπεριφορική οικονομία αναλύει τις συμπεριφορές των οικονομικών υποκειμένων που ενώ αναπτύσσονται στην μικροοικονομική σφαίρα, τελικά επηρεάζουν την μακροοικονομική. Η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα είναι το αποτέλεσμα μια πλειάδας μικροοικονομικών συμπεριφορών, οι οποίες αλληλεπιδρώντας ενίσχυσαν τους μηχανισμούς κατάρρευσης της οικονομίας μας. Η τραγωδία των κοινών αναφέρεται σε μεγάλα προβλήματα που ανακύπτουν από κοινές πράξεις των ανθρώπων, που βρίσκονται σε στενή συνύπαρξη, πχ στις πόλεις και επηρεάζουν τη ζωή των άλλων (εξωτερικότητες). Αυτές ενώ προκαλούν μικρή ζημιά η καθεμία ξεχωριστά μπορούν να προκαλέσουν πολύ σημαντική ως σύνολο. Και αυτό συμβαίνει, παρότι είναι πρόδειλα αντιληπτό, διότι το πρόβλημα με τις εξωτερικότητες έγκειται στο ότι το συλλογικό συμφέρον δε συμβαδίζει με συγκεκριμένα ατομικά κίνητρα. Αυτή η ζημιά πήγε να λάβει διαστάσεις τραγωδίας σε αποθεσμισμένες κοινωνίες, διότι δε λειτουργούν συστήματα που να ελέγχουν και να περιορίζουν αυτές τις εξωτερικότητες. Ως παράδειγμα θα πω μια μικρή πικρή οικονομική ιστορία. Υπάρχει μια χώρα που θέλει να την αναφέρουν ως μήτρα της δημοκρατίας. Σε αυτή τη χώρα, οι εκλεγμένοι πολιτικοί της αντιμετώπιζαν το λαό της ως πελάτες και ο λαός ήταν γενικώς τακτοποιημένος με αυτό. Αυτό συνέβη διότι, ειδικά τα τελευταία 30 χρόνια, η πολιτική αγορά αυτής της χώρας, διαμορφώθηκε με έναν τελείως αντιδημοκρατικό τρόπο. Σε αυτήν η ανταλλαγή των ψήφων γινόταν με παροχές όπως οι φορολογικές ελαφρύνσεις ή επιδοτήσεις ή προσλήψεις κλπ οι οποίες ήταν ανάλογες με την επιρροή των διαφόρων ομάδων συμφερόντων που λυμαίνονταν αυτήν την αγορά. Η κοινωνική ειρήνη που επικρατούσε σε αυτή τη χώρα επιτυγχάνονταν εις βάρος της ανταγωνιστικότητάς της, διότι στηρίζονταν σε γενικευμένες αυξήσεις κατά τρόπο αυτόματο, ισοπεδωτικό και αντιπαραγωγικό που έδινε μια οικονομία χωρίς σοβαρή παραγωγική βάση και εξαρτημένη από τον εξωτερικό δανεισμό λόγω των δημοσιονομικών της ελλειμμάτων. Και το χειρότερο η πολιτική της εξουσία βαυκαλιζόταν ότι η οικονομία της χώρας ήταν θωρακισμένη. Και ο λαός της παρότι υποψιαζόταν το αντίθετο, εθελοτυφλούσε. Εθελοτυφλούσε και ζούσε σε μια επίπλαστη ευημερία καταναλώνοντας προϊόντα και υπηρεσίες υψηλών τιμών με χαμηλή αξία χρήσης αλλά υψηλής ματαιοδοξίας, υποστηρίζοντας μια επιδεικτική κατανάλωση (όρος που χρησιμοποίησε πρώτος ο αμερικάνος οικονομολόγος Θορστάιν Βέμπλεν) που συνέβαλε καθοριστικά στο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών αυτής της χώρας. Το τέλος αυτής της οικονομικής ιστορίας αποκαλύπτεται διαδραστικά. Το βιώνουμε τα τελευταία 3 χρόνια.

Σημείωσεις

1 Τα αναφερόμενα στο κείμενο ως «ερμηνευτικά κλειδιά» απουσιάζουν από τις κριτικές αναλύσεις αυτών των ταινιών και τις σχετικές συνεντεύξεις των συντελεστών τους.

2 Υπενθυμίζω. Η ολοκλήρωση του κινηματογραφικού έργου συντελείται με την δημόσια προβολή του στις κινηματογραφικές αίθουσες όπου γίνεται και η συνάντησή μας μαζί του. Το μόνο που μπορούμε να πετύχουμε, στην ιδιωτική προβολή του, είναι μία άλλου είδους συνάντηση που έχει περισσότεο τα χαρακτηριστικά της ανάμνησης.

3 Αναφορά στην ταινία του Κώστα Γαβρά το «Το Κεφάλαιο» (Γαλλία, 2012) που προκλήθηκε την προηγούμενη Παρασκευή στην Κινηματογραφική Κοινότητα Ν. Ιωνίας Βόλου.

4 Οι πληροφορίες για την Φροϋδική θεωρία αντλήθηκαν από το βιβλίο του ΆντονιΣτόρ «ΦΡΟΥΝΤ, Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε».

5 Λίγα ακόμη σχετικά: Όταν το 2008 το αρμόδιο υπουργείο παρακολουθούσε την ανάλωση  πετρελαίου σε συνδυασμό με τον μετρητή της ΔΕΗ, διαπίστωσε ότι οι αγρότες χρησιμοποιούσαν μεγάλες ποσότητες πετρελαίου θέρμανσης για τα ποτιστικά μηχανήματα και για τα θερμοκήπια (σήμερα πολλοί το αντικατέστησαν με λαθραίο) και επιπλέον έπαιρναν και επιδότηση για το αγροτικό πετρέλαιο. Όλοι αυτοί που καθημερινά κόπτονται για τα επίπεδα της αιθαλομίχλης, άνω των ορίων, των περίπου 20 ημερών το χρόνο, θα έπρεπε επίσης καθημερινά να φωνάζουν, ώστε επιτέλους να εφαρμοστεί ο νόμος για την απαγόρευση του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους, που προκαλεί επίσης ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία, 365 ημέρες του χρόνου και αφορά όλους του κατοίκους της χώρας. Σύμφωνα με την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το ποσοστό της παραοικονομίας στη χώρα μας ανήρχετο στο 24,3% του ΑΕΠ, σημειώνοντας μείωση κατά μόλις 0,4 ποσοστιαίες μονάδες κατά τη  διετία 2010-2012. Είναι δεδομένο ότι τα μέτρα που μπορούν να μειώσουν την παραοικονομία, ακόμη και αν υπάρχει ισχυρή πολιτική βούληση, αποδίδουν μεσοπρόθεσμα. Υπάρχει όμως ένα που μπορεί να φέρει άμεσα, θετικό οικονομικό αποτέλεσμα και είναι η υποχρεωτική διεύρυνση των ηλεκτρονικών πληρωμών. Για το τέλος η βροχή των αδειών στον βαρυποινίτη τρομοκράτη, με τελευταία και φαρμακερή αυτήν που του δόθηκε λίγο καιρό μετά την τρομοκρατική ενέργεια στο σπίτι του Γερμανού πρέσβη, κάνουν τους ξένους να διερωτώνται πως λειτουργεί η λογική στη χώρα μας. Η απάντηση επί ξυρού ακμής. Όταν μάλιστα χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία γίνεται αντιληπτό, ότι ενώ εύκολα μπαίνεις στην τρομοκρατία δύσκολα βγαίνεις. Και αυτό διότι ο τρομοκράτης επενδύοντας ιδεολογικά τις ενέργειές του προσπαθεί να συνδιαλλαγεί με τη συνείδησή του καθησυχάζοντάς την για τα εγκλήματα του.

6 Στα πλαίσια της διαδραστικότητας που επιδιώκει αυτή η ανάρτηση η αντιστοίχηση των «αποστόλων του Εωσφόρου» αφήνεται στους αναγνώστες για να λειτουργήσει και ως μια προσωπική άσκηση συνειδητοποίησης της κοινής ευθύνης μας, έστω και με διαβαθμίσεις, για την υπάρχουσα κατάσταση.

Seedrinker