O 6ός πολίτης

Ξέρεις τι σημαίνει να ξεκινάς για ν’ αλλάξεις τον κόσμο

 και να καταλήγεις ν’ αλλάζεις κανάλια στην TV;

Ελεύθερος στοχαστής «μη οργανικός» δηλαδή μη στρατευμένος σε υπεράσπιση και υποστήριξη κόμματος και ιδεολογίας.

Και πρώτα απ’ όλα ως πολίτης και κατά δεύτερο λόγο ως πολίτης συνηθισμένος να υποβάλλει τα φαινόμενα στο κόσκινο του στοχασμού και της κριτικής.

Την βαθειά επίγνωση έχει, ότι τίποτα δεν εξασφαλίζει ότι ο στοχασμός του και η κριτική του είναι αλάθητη. Γι’ αυτό και οφείλει να καθιστά τους στοχασμούς του δημόσιους και ανοικτούς στο συλλογικό έλεγχο. Για να προσεγγίσει δε την α-λήθεια (μη-λήθη) έχει επιστρατεύσει έναν ιδιότυπο ιστορισμό.

Ότι πρέπει να «χώνει την μύτη του» σε κάθε ζήτημα το θεωρεί ως την διεκδίκηση του καθήκοντος επαγρύπνησης που χαρακτηρίζει την διανοητική λειτουργία. Δηλαδή να λειτουργεί ως το εύφρων ον.  

Στρατευμένος στην κριτική και την μεταμόρφωση του παρόντος με συν-έπεια (έργα κατά συνείδηση), πιστεύει  ακράδαντα ότι για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει πρώτα       ν’ αλλάξει αυτός.

Seedrinker

Το Βατόμουρο

                                                 

                                                     «Ο Θεός των μικρών πραγμάτων»

            Το βατόμουρο είναι και αυτός ένας από τους πολλούς καρπούς του καλοκαιριού. Είναι το μούρο του βάτου, ενός αγκαθωτού θάμνου, τα αγκάθια του οποίου λίγο ή πολύ έχουν πληγώσει κάθε περιπατητή της εξοχής.

            Το βατόμουρο θεωρείται από τις παραδόσεις των λαών, πολλές από τις οποίες έχουν παγανιστική βάση, κατ’εξοχήν ιερός. Ο βάτος έτσι κι αλλιώς με την οργιώδη ανάπτυξή του αλλά και τα αγκάθια που φέρει, προσομοιάζει με την ίδια τη ζωή. Όσο αφορά το βατόμουρο η ιερότητα του έχει άμεση σχέση με το ότι παρουσιάζεται αρχικά λευκό ύστερα γίνεται κόκκινο, και στο τέλος μαύρο, και αυτό χωρίς τομή στη μετάβασή του από το ένα χρώμα στο άλλο.

            Στο πεδίο των συμβολισμών αυτό έχει σχέση με τις τρεις ηλικιακές φάσεις της ζωής, για δε τους «εσωτεριστές» με τα τρία επίπεδα της ανθρώπινης εμπειρίας, δηλαδή το πραγματικό, το συμβολικό και το φαντασιακό.

            Στις μέρες μας έχει διασαλευθεί ριζικά η άρρηκτη σχέση ισορροπίας του ανθρώπου με τη φύση, όπου τα πάντα θεωρούνταν ιερά, με κορυφαία την ανθρώπινη ζωή. Τόσο ώστε σε συμβολικό επίπεδο, στα μάτια της ισραηλινής Ταλί Σορέκ, η οποία το 1975 σε ηλικία 13 ετών έγραψε το παρακάτω ποίημα, τα ίδια χρώματα να αποκτήσουν ένα τελείως διαφορετικό συμβολισμό.

Είχα ένα κουτί με χρώματα,

όμορφα και λαμπερά.

Είχα ένα κουτί με χρώματα,

άλλα ζεστά και άλλα παγερά.

Δεν είχα κόκκινο για το αίμα των πληγών

Ούτε μαύρο για τον πόνο των ορφανών.

Δεν είχα άσπρο για το χρώμα του θανάτου.

Ούτε κίτρινο για το χρώμα της καυτής άμμου.

Είχα το πορτοκαλί, η χαρά για την ζωή.

Είχα ακόμη πράσινο, οι φωλιές και οι ανθοί..

Είχα το γαλάζιο για τον όμορφο ουρανό.

Είχα ροζ για τ΄όνειρο, και ότι άλλο έχει καλό.

Κάθισα και ζωγράφισα την Ειρήνη.

                                                                                                Seedrinker

Σημ. 1: Ως κινηματογραφόφιλος για την επιβεβαίωση των πιο πάνω, δεν θα μπορούσα να μην επισημάνω ότι στις μέρες μας Χρυσά Βατόμουρα ονομάζονται τα αντι-βραβεία για την χειρότερη αμερικάνικη ταινία τα οποία δίδονται στον αντίποδα των βραβείων Όσκαρ.

Σημ. 2: «Ο Θεός των μικρών πραγμάτων»: Βιβλίο της ινδής Αρουντάτι Ρόι που έχει τιμηθεί με το βραβείο Μπούκερ.